Das bu mala bir şarap getirmesini söyledi. Başımıza sardığı şarapçıdan kurtulduk derken bu şimdi elitist havalara mı girdi lan ne bu böyle? Para harbi bol gibi duruyor şu işlerinde. İyice bir dinleyeyim bakayım. Sokakta çürüdük yemin ederim. Artık esnaf işlerinden para çıkmıyor yeterince. Normalde esnafların anlaşamadığı huyu bozuk biri olunca alttan bana gelir, ya bir şeyler öğrenmemizi ya içeri sızıp bir şeyler aşırmamızı isterlerdi. Ben de tipini beğenmediysem adamın, yapıştırır geçerdim. Şimdilerde yeni gelen olmuyor. Enflasyondan dolayı millet yeni dükkan açamıyor, e haliyle var olanlar da sorun çıkarmıyor artık birbirine. Ben de iyi insanlara kötülük yapmam. Gözüme batmadıkça dokunmuyorum kimseye. Böyle böyle ağzım kokarak geziyorum ortalıkta.  "Sen bana bi' kaymak birası çöz içerden." dedim eksik beyinliye. "Hatta varsa ekmek arasına bir şeyler koy da getiriver." dedim. Aklında tutabilecek mi diye inceledim dik dik suratını. Hayırlısı be.

Adamların arkasından ellerindeki listeye bakmaya başladım. Gözümü kıstım okumaya çalışarak. Uzaktan kelimeleri birleştiremedim tam, Das eline alınca yanına geçtim daha net görmek için. Ku-bb-üsün kız- Ney? Kızgın... kumsalı... Kubüs ne lan? "Şey mi dostum? Yine yangınlar yine ben... Kimi yakıyoruz gençler?" dedim bıyık altından gülerken.

İçeri Cornelia'nın evlatlığı girmiş, Das bana tanıtmaya yeltendi. Ben gördüm bunu evde de bozmadım. "Geldi ikinci tipini sevdiğim. Bunları aç mı bakıyorsunuz lan Alex?" dedim ismini sonda zorlukla söyleyerek. Ama çocuktaki bakışlara gel, ben böyle dikmiyorum kimseye gözleri. Dişe diş değil mi ama? Ben de diktim bu sefer. Das baba ayağı çekiyor çocuğa, ben de boyunun ölçüsünü alıyorum böyle. Baktım atmıyor geri adım, hançeri çıkarmışım refleks. Masaya diktim çevirmeye başladım. Neyse sevdim çocuğu, aldı parasını işine baktı. Das'a gel hele... Kafasını sokacak bir banyo bulamayan Das efendi millete babalık yapar olmuş. "Merlin bereketini artırsın kardeşşşş." dedim cebindeki paralara bakarak. Aklım çelindi iyice.

Konuya dönecek olursak, bu ikilinin cepleri boş değil belli. Herkes işindeee gücündee. Bana da bundan nemalanmak düşmez mi? Düşeeer. "Şimdik, icabında kardeşimin de işlerine destek olmaya geldim buraya, o yüzden beni de sayın bir parmak. Amaaa... Ben siz alttan mı üstten mi yürürsünüz bilmem. Amaç şu yüzüne tükürdüklerime benzemekse, ben diyeyim baştan o bize terss." Das'a baktım, bunun her şeyi ters gerçi. "Bana ters en azından. Öyle süslü püslü işlere gelemem, ama başka bir şey olursa eliniz kulağınız oluruz." Cornelia'nın konumunu riske atmak istemediğimize göre, hedefin kim olduğu da önemliydi. Das haklıydı. "Hallederiz yaani icabında. Ama bu kimin nesidir, huyu nedir suyu nedir bilelim. Ona göre konumlanalım." dedim. "Parayı da peşin alırız ha. Danışmanın olarak fikrim bu Da-Alexcim." Dilim söküldü ha. Bugün sosyalleşmem tutmuş belli. Şu işe karıştığıma pişman olursam güzelce bi' söverim. Bir yandan da buraya dönmekteki amacımı düşünüyordum. Aradığım kişileri bulabilmek için böyle cebi dolu kişilere yakın olmak, iyi tanımak lazımdı. Bu ikilinin kendi başına hareket edecek kafaya sahip olduğuna inanmıyordum. Ayrı düşseler bir işi başarabileceklerine de. Arkalarında mutlaka bir kuklacıları olmalıydı. Yoksa da, vay halimize.

Selam,

Şimdi düzgün tekrar edit atıyorum buraya:

Samu’da 2, ana hesapta 38 gp var %40 indirimi kullanarak harcama yapacağum.


Samuel için:
telepati 2. ve 3. seviye alacağım bunlar da toplam 15gp yapıyorlar. 
lanetini 25 yapmak istiyorum (15gp)
Biçim değiştirmeyi de 20 yapmak istiyorum (9gp)

Nicholas için:
lanetini 30 (15gp)

Kaptığı gibi okumaya başladı Cornelia. Ben de ofluyorum pofluyorum. İnanılmaz merak ediyorum ne yazdığını. Açık açık anlatmamış olsun bari sohbetimizi. Bu hödüklerde utanma yok ki ama. Ne var ne yoksa dökmüştür, kalıbımı basarım. Cornelia adamın ismini söyleyince içime sanki obez bir hipogrif oturmuş gibi büzüldüm içeri doğru, boynumu rahatsızca sağa eğip gözümü kapadım. Christopher’mış demek adı da. Nasıl da zengin bebesi. O sarışın saç tutamlarını tek tek koparasım var.

Cornelia’nın sesinden “Rosemary”yi duyduğumda düşüncelerim olduğu yere baltalandı. Gözümü hemen açmadım dikkat çekmemek için. Adımı duymak beni her zaman huzursuz etmiştir ama Cornelia’dan duymanın hissettirişini hayal etmemiştim bile. Yalancılığımı ima ettiğinde iyice suspus oldum. Hiçbir zaman adımı söyleme gereği duymamıştım onlara.  Beni Blaze olarak tanıyorlardı, geçmişimle ilgili hiçbir şeyi konuşmak istemiyorum. O farklı, bu farklı. Buraya eskiyi karıştırmayacağım. Bu götelek de adımı öğrendiği için böbreğine saplamadığıma yatsın kalksın dua etsin. Hepsi o Judy’nin ağzını tutamayışından… Sokağın ortasında Rose da Rose, tutturdu bana bildiğin. Diyorum sus, konuşma, bana Blaze diyeceksin… Alışkanlıktan diye diye bütün gün öyle gezdi. E sonunda da bir kulak zarını gacırdattığım duydu tabi.

Cornelia’nın uzattığı mektubu elimin tersiyle yatağa iteledim. “İşim olmaz benim bununla.” dedim ama Cornelia’nın birkaç lafı dikkatimi çekmişti. Bu tipine güldüğüm Christopher’ı bana nasıl yolladı bu mektubu? Tanıştığımız gün ben buraya dönmedim ki. Evimi bilmesi için ondan sonraki günlerde beni takip etmiş olması lazım. Şimdi sıçtığım bacağına işte Christo.

Kalktığım yatağın üstüne, diklendim Cornelia’ya da. ”Kızım, ben kimseye vermedim adresimi madresimi. İyi ki bi gittik evden, HEMEN ARANIYOR YAPTIN BENİ! Koca mı arıyorum lan ben kapı kapı gezip! Gülünü de yedireceğim ona haaaa!” diye yükseldim iyice. Bastım üstüne gül yapraklarının. Dikenlerine de basardım da… Şov yapasım yok. O herif karşımda olsa şimdi ağzıma atar çiğnerim bile.

Cornelia tuttu çekiştirmeye başladı, onca lafımı didişmek diye nitelendirmiş. Odamın kapısına kadar çekmeyi başardı, devam da ediyordu ki boştaki elimle geçirdim tırnaklarımı koluma. “Sen beni harbi dinlemiyorsun.” dedim sinirle ve bıraksın diye kendimi çekmeye başladım. Bıçağım falan da yanımda değil, içlik var üstümde. Yastığın altında, komidinin içinde, komidinin altına bantlı, döşeğin altında, bir tane de gardrobun yanında bıçak saklıyorum hatırladığım. Bana zor kullanmaya devam ederse hiç çekinmem kaparım bir tanesini. Ama işler büyümesin diye konuşaraksakin kalmaya çalışacağım yine de.

“Cornelia’cığım, güzelim benim, beni tanıyorsun. Ha?” Onaylasın diye kaşlarımı kaldırdım. Deli gibi bakıyorum buna da, aşırı sinirliyim çünkü. “Ben 1 yıldır yokum diye değişmedim. Tamam? Sakın. Bakanlık’ta çok mu sıkılıyorsun sen derdine ortak olduğum? Bak, SAKIN. Gel bak yemin ederim bırak, ben bakarım sana. Biz iyiydik zaten sen niye girdin ki oraya? Çay içelim diyor ya. Bak bakiyim, bende o göz var mı? Yooook. Ben. O çayı. NAH içerim. Sapık herif. Takip etmiş lan beni Cornelia. Ne yazmış daha o boklu parmaklarıyla? Veya söyleme, merak etmiyorum bile. Tahmin ediyorum zaten, eli bi yerinde yazmış belli. Geleceği varsa göreceği de var ama, belasını bulacak o bugün. Bir daha çay kelimesini var ya, ağzına aldığına, hayal ettiğine pişman edeceğim. Tanımıyor beni. Bugün tanıyacak…”

out: Ben Blaze’in aklından geçecek küfürleri dillendirmek istemediğim için ağzından ateşler püskürten bir ejderha hayalinizi sizlere bırakıyorum…

[justify]


Knockturn Yolu'nda, bir alacak verecek işi için uğradığım dükkanın arka kapısına çökmüş etrafı kolaçan ederken içerden adamın çıkmasını bekliyordum. Sokağın başında ve sonunda gözcülük yapan gençleri izliyordum bir yandan da. Bazen greçekten gerekli bir iş yapmıyor olsalar da kendilerini önemli hissetmelerini sağlamak gerekiyor. Yoksa cidden özenmeleri gereken bir iş olursa onun altından kalkamazlar. Benim Bay Austin'den alacağım kumaşların gizli hiçbir yanı yok mesela. Geçen aylarda bir iyilik istemişti, e biz de adabıyla yerine getirdik. Karşılığında da çocuklara cübbe dikmemiz için kumaş verdi ucuzundan. Bu sene yeni başlayacak olan birkaçına ve boyu bu yaz 15 cm, hatta belki daha da fazla uzayan ergenlik çağındaki bebeler için de yeni cübbeye ihtiyaç vardı. Zaten buralara geldiğimizden beri severim bu adamı; Kennard Austin. İkinci el kıyafet, çanta, ayakkabı satan kendi halinde bir dükkan işletmecisi. Bize zamanında çok yardımı olmuştur. Bu aralar üzerimizde var olan darlığı bir nebze de olsa azaltan yegane şey şu an bana uzattığı eskimiş kumaşlar. "Yardımının karşılığı bunlarla çıkıyordur umarım Blaze." derken yüzündeki samimiyet gözlerinden okunuyordu. Normalde çok atarlı giderli bir ilişkimiz vardır aslında ama bugün niyeyse duygusal davranıyordu. Geldiğimde de -şimdiye kadar hiç yapmadığı bir harekettir- beni içeriye davet etmişti de ben kabul etmedim. İşim gücüm var ne yapayım içerde?

"Tamam abi ya. Sağ ol, yeter bu. Ne yaptık sanki?" Kaçırdım gözlerimi ben de. "Hadi ben kaçt-" Tam arkamı dönmüş, merdivenden bir basamak atlamış ve kaçmaya hazırlanıyordum ki Bay Austin'in sözleriyle durmak zorunda kaldım. "Dur dur. Bir şey daha var." dedi elini cebine atarken. Kaşlarımı kaldırdım. Para falan çıkarırsa valla yaşlı maşlı demem dövüşürüm şimdi burada. Dilenci miyiz biz, neyin sadakası lan? "Ne çıkarıyorsan çıkarma gerek yok. Ben yoluma gideyim." dedim demesine ama "Hemen asabileşme bir dur!" diye kaşları çatık kızmaya başlayınca kafamı yana eğdim. "Kaç yaşına gelmişim, senden huysuz değilimdir. Gençliğin ateşi işte aaah ah!" Hala ceplerinden arayıp arayıp bulamadığı şey üzerine bir de bu sözleri sarf etmesi beni iyice sabırsızlaştırıyordu. Sustum, çattım kaşlarımı, etrafa bakmaya başladım derken önüme bir kağıt uzattı. "Bir kadın geldi, alışveriş yapmak için. Hiçbir elbiseyi de beğenmedi ya neyse. Boş boş da konuşuyordu deneme kabinindeyken. Burada birilerini arıyormuş, ona getirdi konuyu. Aklınca laf alacak ya benden. Yer miyim? Yüzü boyalı deyince ben de çaktım olayı dedim sen yaz adresini, isterse o seni bulur." Uzattığı kağıt parçasını boş elimle yakalayıp bir göz attım. İsmini görünce anladım zaten olayı. Eskilerden... "Blaze!" Adımın seslenilmesiyle doğruldum. Bana doğru gelen Marlo'yu görünce Bay Austin'e dönüp "Tamam, teşekkür ettim." diyerek omzuna vurdum bir tur. Sonra da adresi cebime sıkıştırıp Marlo'ya ilerlemeye başladım.
 
Marlo'nun dükkanı gözlemesini istemiştim bugün. Kara listemizdekilerden herhangi biri gelirse bana haber vermesi gerekiyordu. Eleştirmen lavuğun geldiğini söylediğinde elimdeki kumaşları çocuğa uzatırken söylenmeye başladım. "İki haftada bir mesai harcatmaya başladı bu da bize." Cornelia'ya tutuldu kesin. Nereden buluyorsa böyle her hafta getirecek yeni şeyler.

Zaten iki sokak alttaydı Apples & Oranges, iki dakika var yok. Kumaşları birinin eve götürmesini söyledikten sonra çocukları sokakta bırkarak dükkanın kapısına kadar geldim. Her zaman içeri girmeden önce camdan durumu kontrol eder, ne var ne yok anlar, öyle girerim. Cornelia ve Das ortalıkta gözükmüyordu. Ksanın arkasındaki perdeye kısa bir göz atmayla gölgelerinin hareket ettiğini görebildim ama neler olduğunu çözememiştim. İçerideyse üç tane müşteri vardı. İkisi sürekli gelenlerden, diğeri de bu lavuk işte. Ne demişti kim bilir. Cornelia'ya yaptığı gibi millete de yavşak yavşak konuştuysa tabi atarlanır millet. Aralarındaki gerilim sadece görerek bile anlaşılıyordu. Zil sesiyle beraber gelişimi duyurarak içeri girdim. Dışarının soğuğunun üzerine içerisi fazla sıcak gelmişti. Burnumun kızardığını ve ellerimin buz kestiğini yeni farkına varabilmiştim. Ellerimi birbirine sürtmeye başlayıp dudaklarıma yaklaştırmış ve gözlerimi dikmiş bütün ilgileri bende olan üç adama bakarken nefesimle ellerimi ısıtmaya çalışıyordum. Anlık olarak dağılmış dikkatlarini kaybetmeden konuşmaya başladım. "Beyleer. Bir sorun mu var?" Bu sırada sorunlarıyla zerre ilgilenmiyordum. Aklımdan geçen birkaç soru vardı.

1 - Das ve Cornelia neden burada değil? Bu sorunun cevabı, içeriden gelen gürültüleri de hesaba katacak olursam oldukça ilgi çekici duruyor.
2 - Bu adamlar arasında geçen kavga beni nasıl ilgilendiriyor? Valla Ryan'ı bir tur dövseler hoşuma gider. Mekanda yapmasalar daha iyi tabi. 
3 - Ne getirmişlerdi? Gözlerim yanlarında getirdiklerini arıyordu. Kasanın oralarda birkaç ürün vardı, tamam. Bir de bir kutu... Merak ettim. Görmem lazım. Hmm... Biraz dikkat dağınıklığıyla çözülebilir mi?

Kavgalarını hiçbir şey söylemeden ilgiyle izlerken tam doğru anı yakalayarak dışarı çıkmalarını sağlamaya çalışacaktım. Derken içeriden gelen Cornelia'yı görmemle sakin adımlarla yanına gitmeye başladım. Perdeyi açışıyla içeriyi de kısaca görebilmiş, Das'ın ıslak giysierini fark edebilmiştim. "Siz... Yok sormayacağım. Bunlar?" dedim açıklama bekleyerek. Sonra ikisinin duyabileceği bir şekilde fısıldadım. "Dikkatlerini dağıtıp dışarı çıkarın çabuk. 1 dakika bile verseniz yeter, bakmasınlar bu tarafa." Das varken dikkat dağıtmak dünyanın en kolay planıydı zaten. Cornelia da mekan sahibi bir hanımefendi olarak dükkanında kavga edilmemesini rica edecekti. 10/10.

[/justify]

[justify]Das, evimizin bir nevi anneliğini yapan baş tacımız Grace’e ilaç bohçasını uzatırken “Sen!” dedim şaşkınlık ve heyecan karışımıyla. Boş geziyor, aklı karı kızda, bundan bir cacık olmaz diyorum ama bir çözüm bularak beni şaşırtıyor. İşte bu yüzden yıllardır bırakamıyorum bu çocuğu. Grace gittikten sonra Das’ın yemeğe olan ilgisizliğine sırıtarak “Öp de başına koy. Akşam yemeği çıksın diye dilenmediğimiz kaldı bugün bir.” dedim. O kadar da kötü halde miydik peki? Gerçekten bu duruma düşecek kadar ne yaşadık ki? Bir süredir Cornelia’nın dükkanı iş görmüyor. Das ne yapıyor ne ediyor bir şeyler buluyor ama onun da gereksiz harcamaları var. Benim de birkaç hedefim şaştı bugünlerde. O dükkanı halledebilseydik aslında sorun yoktu da… Kaç gün kapısında dikildim bilmiyorum, sonra işler istediğim gibi gitmedi. Çok emindim kendimden. Dükkanın sahibi Bakanlık taraftarı ve yobaz herifin tekiydi. Dükkanını Diagon Yolu’na yeni açmış sayılırdı, hem de parası anca buna yetmiş olacak yanlış sokaklardan birine açmıştı. Normal bir büyücü olsan geçmek istemeyeceğin, geçiyorsan da oldukça kendine güveniyor olacağın tarz arka sokaklardan birindeydi işte. Aslında buraya kadar sorun yok. Ben öyle sırf çömez diye gidip ekmeğinden etmek istemem kimseyi. Zaten o yüzden gözlemliyorum ya. Bu herif doğru mu değil mi, zeki mi değil mi, gaddar mı değil mi diye arada yokluyordum işte kapısından geçerken. Sonra bir baktım bu herifin kapısına ikide bir Bakanlık’tan birileri uğruyor. Gözlerimle bir kese dolusu galleonu hiç yere teslim aldığını görünce dedim bu sıntır net bir şeyler çeviriyor. İzlemeye başladım ama konu bir süre sonra para işinden çıktı, bu sefer de yüksek mertebeden birilerinin gizli toplanma yeri olarak adamın mekanını kullandığını tahmin etmeye başlayıp bu hipotezi doğrulamak için izlemeye başladım. Ancak maalesef burayı soymak bana kazanacağım paradan ziyade düşmanlar kazandırırdı. Böyle olunca da üç hafta boyunca verdiğim emeğin karşılığı… Eh. Öyle işte.

Ev de her geçen gün kalabalıklaşıyor. Geçen hafta gençler bir arkadaşlarını daha getirdiler. “Evde kaç kişi var sayamadım bugün, kimin girip çıktığı belli değil.” Das’ın ıslak saçlarına baktım, yanına oturdum. “Hadi sen dışarda yıkandın diyelim. Cornelia, sen dükkanda bir şekilde… Ama Hogwarts açılana kadar bizi idare edecek bir şeye ihtiyacımız var.” Yüzümü avuçlarımın arasına alıp soğuktan buz kesilmiş yanaklarımı ısıtmaya çalışırken ayağımın dibinde dolanan, genelde bizim bahçede olup benim de aşırı seviyede sinirimi bozan şu salak kediyi ittirip Cornelia’nın fikrine kulaklarımı verdim. Zenginler, eğlence… Ah şu elit kesim. Şimdi belime korse takıp gideceğim baloya hazırlanıyor, çocuğuma kıyafet bakıyor, ne bileyim evde ziyafet falan veriyor olabilirdim sanırım. Zengin bir ailenin kızı olsam bunu yapıyor olurdum. Maksimum ne olabilir ki? O kadar okula yolla, büyü öğret, Aritmansi çalıştır, sonra evde büyüyü anca çamaşıra kullansın bu kızlar. Veya şey olabilirdim, çok zenginmişim. Sonra bir bakıyorum babam kara para aklamış. Batıyoruz bir anda. Nerede o balolar, elbiseler. Ohoo. Hayallerim yıkılıyor tabi. Tamam konu çok dağıldı. Boğazımı temizledim kendime gelmek için. Kurumuşum. Yine bana sırnaşan kediyi bir kere daha ayağımın ucuyla itekledikten sonra odaklanmak için kemerimden hançerimi çıkarıp ucuyla nemli toprağa çizikler atmaya başladım.Topladık tüm zenginleri bir araya. Biraz içki karışsa araya, biraz da kalabalık. Büyük bir kalabalık lazım hatta. Ama dikkat çekmememiz lazım. Aralarında beni görseler direkt kuşkulanırlar mesela. Çok özlü iksire verecek paramız da yok şu an. Yetecek kadar alamayız, o riske değmez. "Ne sırnaşık bir şey bu OF. Belası olacağım şimdi alın şunu." "miavv" diye ağlamaya başladı son tekmemle, ben de sinirlenip asamı ona doğrulttum ve kediyi miyavlamaları eşliğinde havalandırdım. Havada çırpınışını izlerken “Maske. Maskeli baloda istediğimizi yaparız.” dedim.
[/justify]

[justify]“Fşşt.”
“Yapma.”
“Neyi?”
“Ses çıkarıyorsun. Yapma.”
“Niye, ne var ki?”
“Rahatsız oluyorum.”
“Hm, anladım. Niye ki?”
“…”

Bir köşeye çökmüş gelen geçeni izliyor, kaldırımdaki birkaç böceği bana yaklaştıkça fıskeyle uzaklaştırıyor, aynı zamanda da kafamdan birkaç planlama yapıyordum. Sabah evdeki çocuklardan biri hasta gibi duruyordu. Grace’e de sordum aslında ne sıkıntısı var, niye böyle oldu diye ama benimki de soru işte. O kadar normal ki hastalanmaları, kızamıyorum bile. Ne diyeceksin çocuğa, “kendine dikkat et” mi? Ediyor işte, daha ne yapsın? Karnını doyurduğuna sevinsin işte. Grace diyor ki salgın varmış, akşama çorba yapmayı planlıyordu şifa olsun diye. Ona malzeme yollamak gerekir şimdi. 
“Fşşşt.”
Gözüm seğiriyor galiba. Yapma dedim herife hala devam ediyor ya. Hepsi mi yarım akıllı olur? İki laftan anla değil mi? Elinden gelen tek bir iş bile yok, yeni katıldı gibi aramıza zaten. Neresiydi? Göz ucuyla baktım suratına hatırlamak için. Evden mi kaçmış, okuldan mı atılmış her ne dediyse işte öyle boktan bir sebepten geldi yanımıza. Kesin yala nsöylüyor zaten, Das’ın çakması tam. Güldüm kendi kendime bu benzetme için. Harbiden de Das gibi boş yapanın önde gideni. Üç dört gün oldu daha ama yemin ederim geçireceğim kafasına bir tane.
“Fşşt.”
Almış eline bir kağıt parçası. Ağzıyla öttürüyor sabahtan beri sokak ortasında. Önümüzden bir yandan elbisesi yere sürünmesin diye eteğini tutarken bir yandan da çocuğunu zarar vermeyelim diye kendine çeken orta yaşlı kadınlar endişeli bakışlarla geçerken, ben elimdeki taşları sektirerek etrafı kolaçan ediyorum. Bu mal Kirby de ağzıyla kağıt öttürüyor işte, sokayım kafasına ya.
“Fşşt.”
“Ya bi siktir git!” İttirdim omzundan sertçe, olduğu yerden yere kapaklandı bir tur taklayla beraber. “Napıyorsun ya! Sen de hiç-“ “Kes tamam. Yapma dedim sana.” Ayağa kalktım, elimdeki taşları fırlattım kenara doğru. Cebimden birkaç Galleon çıkarıp doğrulmaya çalışan genç çocuğun üzerine doğru fırlattım. “Git bununla market alışverişi yap. Patates, soğan. Süt al bir de. Direkt eve gidip Grace’e ver. Sonra da yardım edersin akşam yemeğine, kağıt öttüreceğine yardımcı ol biraz.” Arkamı döndüm karanlık sokaktan aydınlığa doğru yürümeye başladım. “Sekizlinin yenisini de bana yolla.” dedim duysun diye hafif sesli bir şekilde arkama bakmadan. “Nerde olu- Ha tamam.” dediğini duyduğumda çoktan tavanından kirli sular damlayan tünelin sonuna gelmiş, görüş hizasından çıkıp hedefime yönelmek üzereydim. Cornelia’nın dükkanına gideceğimi bilmesi gerekiyordu artık, her şeyi de söyleyecek değilim.

Millet yavaştan Hogwarts alışverişini yapmaya toplanmaya başlamıştı Diagon Yolu’na. Son günler kadar kalabalık değildi tabii ama önceden hazırlığını yapmak isteyen planlı, düzenli, tertipli aileler geliyordu işte kitap mitap almaya. Her sene en fazla icraat yaptığımız zamanlar bu dönemler. Karlı oluyor, kalabalıkta kimin eli kimin cebinde belli değil zaten. Bizim çocuklar da buralarda bir yerlerde sabahtan başlamıştı herhalde volta atmaya. Bir sıkıntıları var mı, halledebiliyorlar mı kontrol etmek iyi olur diye yolu biraz uzatarak dükkana geçmeye karar verdim bu yüzden. Nasıl sıkıntı olabilir? Mesela bir zevzek bunları dükkanın önünü kapatmayın diyerek kovabilir, kıyafetlerinin yırtıkları ve kirleri dolayısıyla çocuklardan rahatsız olup itip kakabilirler, bunu sıkıntı eden çocukların morali bozulabilir veya sinirlenip kavga çıkarabilirler… Böyle uzayıp giden bir liste var. Gözüme tanıdık bir kafa denk gelince yavaşladım tanımak için: Seth. Beş senedir bizimle beraber, geçen sene Hogwarts’a başlaması gerekiyordu. Hasta oldu, Terzilerden birinin camına yapışmış, içeride prova yapan çocukları izliyordu. Durdum, karşı kaldırıma geçtim. Baykuş dükkanının caiman sırtımı verip izlemeye başladım ne yaptığını. Yanına gidip karışmama gerek yoktu, amacını ve hareketlerini gözlemlemek yeterdi bana. Uzun süredir burada olduğu o kadar belliydi ki, zaten geçen gece de Hogwarts’la ilgili milyon tane soru sormuş hepimizi bıktırmıştı. Sonunda başka odaya kovmuştuk uyusun diye. Bir sigara yaktım Seth’i izlemeye devam ederken, o sırada içeriden bir çocuğun Seth’i işaret ettiğini ve dükkan sahibi orta yaşlarının da bir tık daha üzerindeki Martha’nın aceleyle kapıya yürüdüğünü gördüm. Endişeyle kızgınlık arası karışık bir ifadeyle çocuğun yanına gelip “Uzak dur lütfen canım. Hadi git başka tarafa. Rahhatsız oluyorlar.” diye Seth’i itekleyen kadınla göz göze geldiğimde dudağımda minik bir seğirme ile yanlarına yürümeye başladım. Kadındaki endişeli ifade gittikçe büyürken Seth de geldiğimi fark etmiş birkaç adım gerileyerek bana yaklaşmıştı. “Yemedi ya dükkanınızı. Bakmak da mı paralı?”

“Blaze, uzatmamanı rica ediyorum. Müşterilerim var.” dedi Martha kafasıyla içeriyi işaret ederek. “N’apabilirim bu konuda?” dedim sigara dumanımdan bir nefes verirken. “Ay, üzerime üflemez misin? Saten bu, koku sinmesini hiç ama hiç arzulamıyorum.” Güldüm istemsizce. “Parfüm vardır, böyle güzel kokulu, sıkarsın içeride.” Yana üfledim bu sefer. "Bu makyaj tarzı da insanları korkutuyor Blaze, lütfen gelecekseniz de yüzünüzü yıkayıp gelin.” "Bakma o zaman suratıma." dedim tersleyerek. Her şeye de bir fikri var, sevmiyorum böyle insanları. O sırada Seth atıldı konuşmaya. “Bu cübbeler ne kadar Bayan Taylor?” Seth… Martha’yla bakıştık. Acımıştı ama bunun şu an bir getirisi olmayacağını bildiğimden omzundan ittirdim çocuğu. “Hadi gidiyoruz.” diyerek yürüttüm ileri doğru ve dükkanın önünden çekilerek Diagon Yolu’nda ilerlemeye başladık. “Cübbeyle işimiz yok bizim. Git de kendine mont çöz önce sen. Kış geliyor. Dükkana bakacaktı Martin, var mı bir haber?”
“Haaa evet var. Cornelia bir adamı tekme tokat dışarı atmış dediler. Kadınlar çalışmasın gibi laflar söylemiş diyorlar, o da sinirlenmiş.” İyi yapmış. Hangi şerefsizmiş o? Bir de ben döveyim. “İyi tamam. Çok takılma ortalıkta, yemeğe dönün yavaştan.” Cidden salgın varsa sağlıklarına dikkat etmeleri kazandıkları paralardan çok daha önemliydi. Uyusunlar, oyun falan oynasınlar evde ne bileyim. Erken dönmüyorum ben eve genelde ne yapıyorlardır bilmiyorum.

Dükkanın etrafında kimse var mı diye kısa bir göz gezdirdikten sonra kapıyı araladım, iki adım atmıştım ki yerde yatan adamı görmemle kaşlarımın çatılması bir oldu. Sarhoş herif. Kesin Das getirdi buraya. Öksürüyor deli gibi, gözü hiçbir şey görmüyor. Ne bu koku? Kafamı yaklaştırdım adam doğru, burnuma gelen keskin alkolle kusmuk kokusu karışımını alınca yüzümü buruşturup geri çekildim. “Kalk.” dedim adamı kolundan tutup. O sırada D’yi görmüş ama sadece Cornelia’nın beni görmeden içeriye geçtiğini fark edebilmiş, adamın kokusundan dikkatim dağılmıştı.

“Bırak, öleceğim burada! Son uykuma dalıyorum!”
“Ya saçmalama be. Kalk, içeri yat. Hasta olacaksın yerde.”
“Hastalık dediğin, mesela kafanda bitirmişsen bazen vücudunun yoksul düşmesi bir anlam ifade etmez. Mesela bu şişe! Bu şişeyi ben neye kaldırıyorum biliyor musun?”
“Aman n'aparsan yap ya.” Tükürükleri arasından haykırmaya devam ederken ben göz devirerek D’nin yanına geçtim. D Beyefendi misafiri yerlerde sürünürken burada keyif çatmış gazete okuyordu. “Arkadaşın birazdan mekana kusmuklarıyla sanat yapmaya başlayacak D. Bak belki o şekilde ona harcattığın paraları geri kazanabiliriz ha, ne dersin?” Çocuklar dükkanların önünde köpek yavrusu gibi aç gözlerle diğer çocukları izlesinler, bu gitsin şarap alsın ya. Oh ne rahat. Daha devam edebilirdim bu konuya ama heyecanlı bir muhabbet dönüyor gibiydi. İçeriden Cornelia’nın sorusuyla ne konuştuklarına hakim olmaya çalışarak tek kaşımı kaldırdım Das’a doğru. Cornelia’ya seslendikten sonra bana da açıkladığında olayı daha iyi kavramıştım. Mutlaka bizim okuduğumuz bir şeydir, dikkat etmemiş olabiliriz. Dinledim hepsini ama ilk başta cidden gereksiz bir olayla igilendiklerine baya emindim. Sonra bu sarhoş adamın gereksiz abartılı laflarıyla da iyice gaza geldiler. Cornelia bu konuyla ilgilenmemiz gerektiğini hissediyormuş falan. Ben de merak etmedim değil, sonuçta halkın her şeyi bilmeye hakkı var. Eğer gerçekten de kendi çıkarları için bizden bilgi saklıyorlarsa bunu ortaya çıkarmayı büyük bir zevkle yaparım. " 'O gün tarihten silindi' lafı gereksiz abartı oldu. Dramaya gerek yok abi, gidelim bulalım baskı evinden. Mutlaka biri saklamıştır, öğreniriz, okuruz olur biter. Herkes arkasında bir iz bırakır, bulamazsak bile okumuş içeriğine hakim biriyle konuşuruz. Öyle kolay değil bir şeyi yok etmek." [/justify]

Karakterin Adı ve Soyadı: Blaze

Karakterin Yaşı: 26

Karakterin Temel Kişilik Özellikleri:
 ISTP 7w8
Geçilmesi güç sert duvarları olan, duygusal konuşmalardan ve içini döküp geçmişinden bahsetmekten pek hoşlanmayan, sadece gerçekten çok yakın gördüğü insanlarla kendi dertlerini çözemeyecek kadar sıkıntıya düştüğünde konuşan; insanları oldukça iyi gözlemlemiş ve bu sayede hayatta kalabilmek için duruşunu nasıl koruması gerektiğine hakim olan güçlü bir kadın Blaze. Başına buyruk, tez canlı ve kendi adalet çarkına sahip biri.

Karakterin Kısaca Geçmişi:
Bağnaz bir muggle ailesinin içine 1838 sonbaharında doğan Rosemary(artık kullanmadığı ve kimsenin bilmediği asıl ismi), büyücülerin kabul edilmediği ve korkulduğu bir aile yapısının içinde yaşamına başlar. Sonrasında annesinin durumu fark etmesi ve aile büyüklerinin -Rosemary’nin babası da dahil olmak üzere- bu duruma tepkilerinin kötü sonuçlanacağını anlamasıyla kızını da alıp minik köylerini terk ederler. Rosemary daha 7 yaşında annesiyle beraber evsiz barksız sokaklara düşmüş ve açlığı tatmıştır bu sayede. Birkaç yıl annesinin tanıdıklarıyla, olabildiğince para ve kalacak yer bulmaya çalışmalarıyla geçen süre sonucunda sonunda yolculukları yıllar önce aynı sebeplerden dolayı ailesini bırakmış ve kendine yeni bir yol çizmiş teyzesinin yanında son bulur. Neler olduğunu, neden bu şekilde yaşadıklarını, babasını neden göremediğini ilk başlarda anlayamadığı için annesiyle kavga eder hep Rosemary.  Sonunda durumu kabullenişi, teyzesinin ve annesinin hayatını birkaç seherbazın evlerini basıp ikisini de elinden almasıyla gerçekleşir.

Kaçmak zorunda kalan Rosemary’ye annesinin eski bir yakın arkadaşı Bayan Clarke sahip çıkar. Hogwarts’a göndermek ister aslında kızı ancak Rosemary o küçücük yaşında her şeye kafa tutan, hiçbir sistem veya uydurulmuş düzene itaat etmek istemeyen, sadece ailesinin yokluğunun hesabını sorma hırsının her geçen gün daha fazla arttığı bir çocuk oluvermiştir. Asabi, umarsız ve yaramazdır. Senelerini Bayan Clarke ve onun evinde yaşayan kadınlarla geçirir; birçok şey öğrenir, birçok da zorlukla başa çıkar büyüme çağında. Aslında bir nevi sokakta yaşayan, o küçük Muggle mahallesinde kendine her gün barınacak başka bir yer bulan ve her sabahına akşama ne yiyeceğini düşünerek başlayan bir çocuk olur. 16 yaşında Bayan Clarke'ın başına gelen tatsız olaylar sonucunda da orayı terk etmek ve hayatına tamamen yalnız olarak devam etmek zorunda kalır. Saklanması gerekiyordur, aklında kayıplarının intikamını almak vardır ve kimseye güvenmiyordur. Bu yüzden kendine yeni bir ad koyar: Blaze. Artık bir kadın olmanın ne demek olduğunu da biliyordur, Bulanık olmanın da. Hayatın bütün zorluklarına kafa tutan sert duvarlı bir cadı olmuştur Blaze.

İstediğiniz Meslek: Hırsız

Karakterinizin (varsa) Mensubu Olduğu Hizip:Attar Hür Kahinler Cemiyeti

Büyü Yatkınlıkları
Biçim Değiştirme Gücü:5
Lanet Gücü:5
Tılsım Gücü:10
İksir Gücü: 10 + 1

Örnek RP:

[spoiler]Sorumun etkisiyle yaşanan derin bir bakışmanın ardından Anna gözlerini kaçırmış, sonrasında da ellerimize çevirmişti tedirgin bakışlarını. Kendisine fal bakmanın zor olacağını açıklarken bana bakmıyor olmasına rağmen kafamla onayladım onu. Bir süre elini incelemeye devam etti. "Saklamak yok ama hiçbir şeyi." diye uyardım onu düşünürken. İstese bal gibi de saklardı ama bunu söylemenin gerekliliğini hissetmiştim. Kaşlarını çatarak ciddileşti ve sonunda görmüş olacak, başladı konuşmaya. Jüpiter tepesi varmış bir tane o şansmış, kalp çizgisi de idealleri falan çıkartıyormuş ortaya sanırım. İkili ilişkileri anlatacakken durunca ona çevirdim gözlerimi. O da bir anda kafasını kaldırmıştı. Bunu derken mi durulur ama? Bir şey mi ima ediyordu bana? Boğazımı temizledim sessizliği bozarak ardından kaşlarımı kaldırdım cevap beklercesine, o da devam etti. İkili ilişkilerinde çekingen olduğu anlamını taşıyormuş elindeki soluk çizgiler. Bir de duygularını belli edemiyormuş. Bak bu doğru işte. En azından ben anlamıyorum.
Anna, parmağıyla elindeki çizgileri işaret etmeyi bırakıp tekrar yüzünü bana çevirdiğinde sorduğu soruya o kadar hazırlıksız yakalanmıştım ki yüzümdeki şaşkınlığı saklayamadığıma eminim. Çizgileri teyit etmek lazım dediğinde güldüm kısaca. Duygularını rahatça anlayabiliyor muyum diye soruyordu demek ha? Ne dememi bekliyordu ki bu soruya? Evet desem ne okuyorsun söyle diyecek kalacağım mal gibi. Pek bir şey okuyabildiğimi söyleyemem daha. İleride anlardım belki ama daha yeni vakit geçirmeye başladık. Hayır desem de... Öyle de değil tam. Çünkü arada heyecanlandığını, üzüldüğünü veya başka şeyleri anlayabildiğim oluyordu. Başını yana yatırmış masumca bana bakan Anna'ya düşünceli bir şekilde baktım. Bir amaçla mı sordu bunu emin olamıyordum bu yüzden üstü kapalı bir cevap vermeye karar verdim. "Yani," diye giriştim söze. "Üst üste aldığımız cezalar yüzünden canının sıkkın olduğunu anlayabiliyorum." Bu arada hala elini tuttuğumu fark edince çektim elimi, cebime soktum ve sırtımı arkaya yasladım çekilirken. Tepkisini ölçerek devam ettim konuşmaya. Bir şeyler daha dememi bekliyor gibiydi. "Bir de, burada olduğun için mutlu gibisin. Hava güzel, yıldızlar falan, o yüzden diyorum." Of ne kastın be Diego. Altı üstü bir soru sordu kız. Belli oldu, konuştukça batıracaksın bugün. Kafanı topla da gel.
"Anna." dedim. "Bugün beni çok yordu. Doğru düzgün düşünemiyorum. Başka zaman devam edelim mi?" dedim yüzümde bıkkın bir ifadeyle. Çok çabuk gitmeye çalıştığım için alınabileceğini biliyordum ama gerçekten de konuştukça daha rezil hissediyordum. Devam etmemek en iyisiydi. "Görüşürüz o zaman." dedim ondan onay alınca. Böylece işin içine hem bir tık heyecan katmış, hem de içimizdeki tüm hevesi bir gecede bitirmemiş olacaktık. Evet evet, mantıklıydı bu hareket. Ardından aşağı zıpladım ve tekrar bir saygı gösterisiyle "İyi geceler Bayan Cooper." diyerek eğildim hafifçe.
-----
Diğer gün, öğle saatleri

"Kızı tek başına bıraktım ya."Gözlerim kapalı alnımın ortasını ovuşturuyordum pişmanlıkla. Bir sonraki gün avluya yakın bir yerde çimenlere oturmuş, Amanita'yla konuşuyorduk. Öğle yemeğinden sonraki ikimizin de dersi olmadığı boş bir vakitteydik. Ben sırtımı ağaçlardan birine yaslamış, gitarım kucağımda uzanırken Amanita ise sonbaharda çıkan nadir güneşin sıcaklığından faydalanarak güneşleniyor, aynı zamanda da kitap okumaya çalışıyordu. Ben onun başının etini yiyordum aslında daha çok. "Ne kadar öküzüm. En azından ortak salona gidene kadar eşlik eder insan. Off. Bir daha gelmek istemeyecek değil mi?" dedim Nita'ya. Yanıma geldiğinden beri ona dert yanıyor ve akıl istiyordum. Bir kız görüşü gerekiyordu bu konuda. "Sen kesin buluşmazdın bir daha benle." dedim kaşlarım çatık bir şekilde. Gitarımı dizlerimden alıp göğsüme yasladım ve telleri oynatmaya başladım Nita konuşurken. Ne yaparak bu durumu düzeltebilirdim acaba. Dün o kadar da mantıklı geliyordu ki gitmek. Gece rahat rahat uyumuştum doğru olanı yaptığımı düşünerek. Şimdi... Ben de uyduruyor olabilirim ama arkadaşı Diana'nın bu sabah kahvaltıda bana bakışları hiç de hoş değildi.
Nita beni düşüncelerimden çekip ne çaldığımı sorunca kaşlarımı kaldırdım. Çok güzel olduğunu söylüyordu. "Bu mu? Bilmiyorum ki. Sen gelmeden önce yeni bir şeyler deneyeyim dedim. İşte..." Anna aklıma o kadar takılmıştı ki aslında pek odaklanamıyordum. Ne çaldığımın bile farkında değildim. Çok güzel olduğu konusunda bastırmaya devam ettiğinde "Sağ ol ama çözüm bulmaya odaklansak biz bunun yerine?" dedim kafamı ağaca yaslayıp gözümü kaparken.
"Tamam işte bu besteyi bitir ve Anna'ya çal! Hatta ilk buluştuğunuz yere götürürsün hava da çok güzel." dedi arkadaşım.

"Nasıl yani bu beste ona nasıl bir jest olabilir?" dedim anlamayarak. Sonra Nita beni aydınlattı açıklayarak. Bu besteyi Anna'yı düşünürken çıkarmıştım. Ona bunu söyleyip çalsam gerçekten de hoşuna gidebilirdi. Cevap vermeden hızla dikleştim oturduğum yerde ve gitarı elime daha sağlam aldım. Baya iyi fikirdi.
Yarım saat belki geçmiş geçmemişti ki Anna'nın bize çok yakında Diana'yla yürüdüğünü gördüm. Bizi burada görmüş müydü görmemiş miydi hiçbir fikrim yoktu ama hemen ayağa kalktım gitarımı sırtlayıp. "Sağ ol Nita. Borçlandım sana." dedikten sonra büyük adımlarla yanlarına gitmeye başladım. Ben yaklaşırken onlar da fark edip durmuşlardı. Diana'ya baktım ilk yanlarına geldiğimde. "Diana, izninle arkadaşını bir süreliğine kaçırmam gerekiyor. Telafi etmem gereken şeyler var da." dedim gülümseyerek, sonra Anna'nın eline uzandım ve tutarak yürümeye başladım göle doğru. Yanımda yürümeye başladığında bırakmıştım elini.[/spoiler]