Saatlerdir duyduğum çığlıkların ve kemiklerimi titreten rüzgarın sesinin arasında başka bir ses kulağıma misafir oluyor. Birileri, ruh emici olmayan birileri geliyor. Seth? Sen misin sevgilim? Verdiğin sözü tutmaya mı geldin? Vücuduma bir enerji geliyor, düşüncesi bile ayaklarıma güç veriyor. Fakat sesler yaklaştıkça belirginleşiyor, bu acı dolu duvarlardan yankılanan ayak sesleri bir şarapnel gibi yüreğime yüreğime vuruyor. Gelen Seth değil, bir başkası. Keyfim az önce nasıl yerine geldiyse şimdide aynı hızla düşüyor. Yatağım olması gereken tahta şeye kıvrılıyorum tekrardan. Kim geliyorsa gelsin pek umrumda değil. Gelen o olmadıkça gelenin ne önemi var?

Bir kaç dakika olduğunu düşündüğüm yalnızlıktan sonra sükunet bozuluyor. Gardiyanlar geliyor yanlarında beni savunan dalavereci adam var. Adamı tanıyorum, neler yaptığını biliyorum, kim olduğunu biliyorum. Fakat o usta bir dalavereci olduğunu bütün dünyayı kandırarak tekrar kanıtlıyor. Onun sayesinde dava tekrar ertelendi, onun sayesinde yaşıyorum, onun sayesinde ölmedim. Bunu pek tabii bana olan sevgisinden yapmıyor, biliyorum. Tılsım Klübu kim bilir cebine kaç galleon koydu. Bu bir sorun değil, zira bu adam söz konusu olduğunda bir tavuğu bile kasaplara karşı savunabilir. Hücremin kapısı usulca açıldı. Bay Turner(!) içeriye girdi ve beni geçip direk küçük penceremsi şeyin önünde dikildi. Bir şeyleri inceliyordu sanki. Bir şeyler söyledikten sonra başımı salladım, elbette duyuyordum onu öküz gibi bağırıyordu çünkü. Sonra kafasını eğdi ve kulaklarıma bir şeyler fısıldadı. Sonra tekrar bağırdı, bu adamın her şeyi bir şov bir oyun olarak gördüğünden emindim. Neler yediğimi sordu, ne sıklıkla yediğimi ve ne sıklıkla ziyaret edildiğimi öğrenmek istedi. Kadında uydu adamın dediklerine. Özgürlüğünü ellerinde tutan adam ne diyorsa yapmak zorundaydı.

"Yemekler berbat. Bir fareyi kızartıp böceklerden yapılmış bir pürenin içine batırmışlar gibi tadı var. Hoş tadı çok önemli değil. Yemeklerden sonra olanlar önemli. Zira yemeği yedikten sonra ziyaret edileceğimi biliyorum artık. Bir diğer yemeğe kadar üç kere, sonra yemek, sonra tekrar üç ziyaret... Bay Turner... yemek yemeğe korkar oldum."

[justify]Hissettiğim soğuğun sebebi dışarıda özgürce devri daim eden mevsimlerin sırasının kış oluşu mu yoksa bu izbe kaleye tıkılmış ben ve benim gibilerin ebedi soğuğu iliklerinde hissetmeleri için yapılmış bir büyü mü? Aslında mevsimi tam olarak bilmiyorum, belki bahar belki kış. Okyanusun ortasında, fırtınalı bir deniz manzarası ve ona ek olan ruh emiciler, mevsim tahmini için yeterli değiller. Zaten düzenli olarak zihnimin en ücra köşelerine taciz eden, benliğimden bir kaç parçayı kerpetenle diş sökercesine alan bu süzülen kara alametlerle geçirdiğim bir kaç seansın ardından buraya ne zaman geldiğimi doğru dürüst hatırlayamaz oldum. Bir kaç hafta, bir kaç ay belki de bir kaç yıl. Bilmiyorum, kaç mevsimin geçtiğini arkamda kaç gün batımı bıraktığımı bilmiyorum. Bu hücrenin içinde ki insanın tek bir doğrusu var artık. Ölümünü bekleyen bir kadın olduğu. Güvendiği insanlar tarafından yalnız bırakılmış, belki kandırılmış. Merak ediyorum, acaba hangisi kazanacak canımı almak için girdikleri bu yarışı. Ruh emiciler mi, iğrenç, ne olduğu belirsiz yemekler mi, uyumamı dört gözle bekleyen fareler mi yoksa bu soğuk mu benim canımı alacak? Hiç bir seçeneğin cazip olmayışına gerçekten üzülüyorum. En azından insanların adımı unutması biraz zaman alacak. En azından bu dünyada olduğumu birileri hatırlayacak. Önemli biriymiş gibi hissettiriyor bu. Kötülüğün vücut bulmuş hali olarak nitelendirilsem bile... Elde ettiğim bu şık son, eğer hayatım aynı doğrultuda gitseydi elde edeceğim sondan daha asil. Zira eski hayatım devam etseydi, bir cadı avcısının ellerinde ölecektim, bundan şüphem yok. Yine de bir pişmanlığım yok değil. Eğer kendimi burada bulacağımı bilseydim, yada ateşimi bilinçli olarak kullanmış olsaydım o pezevengi küle dönene kadar, cayır cayır yakardım. Bunu yapamamış olmak bana kendimi yarım hissettiren tek şey. Motke denen o pisliği ben öldürememiştim, ölmesini bilmek bir yere kadar içimdeki yangına su serpiyordu. Kontrolümü bir anda ele alışı ve yapmak istemediğim bir şeyi bana yaptırmış olması, üstümde böyle bir kuvveti olması. Bu canımı yakıyor, yarım hissettiriyor.

Küçük taştan yuvamın bir diğer duvarına doğru hareketlendim. Yapacak pek bir şey yok çünkü burada, uyumak, ruh emicilere yemek olmak ve geçmişimde yaptığım şeyleri düşünmekten başka. Adımlarımı atarken çıplak ayaklarım, soğuk taşla buluşuyor ve zaten soğuk olan ayaklarım daha da üşüyordu. Yer yer soğuktan morarmış, tırnaklarım ise kanamaya başlamıştı. Adım atmak acı verici bir eyleme dönüşmüştü benim için. Hatırlayamadığım bir süre önce uzun uzun topuklu ayakkabılar içinde yürüdüğüme, hatta dans ettiğime inanmak çok güç geliyor, bana bile. Ayakta pek fazla durmadan kendimi yatağa benzeyen kirli çarşaf ve tahta yığınına attım. Kesinlikle rahat değildi ama en azından taştan daha iyi bir seçenekti sırtım ve geri kalan uzuvlarım için. Kirden beyaz rengini çoktan geride bırakmış pikeye benzeyen kumaş parçasını üzerime çektim. Duvardaki dikdörtgeni andıran küçük yarıktan içeri dolan soğuk havayı engellemiyor yada ısıtmıyordu. Paçavranın üstünde kan lekeleri vardı. Bazıları yeniydi, benim kendi kanımdı. Bazı lekeler ise kırmızıdan çok siyah rengindeydi, bu hücrenin benden önceki sakinlerinin bıraktıkları son izlerdi. Yağ, kir ve bitle dolu kızıl saçlarımı aldım ellerimin arasına. Tüm bu gri siyah karışımlı atmosferin içinde tek canlı renk kaynağıydı saçlarım. Onlarda günden güce güçsüz düşüyordu. Uçlarında bir sürü kırık. Ben saçlarımda ki kırıkları koparadururken hücrem daha da soğudu, parmaklıkların üzerinde beliren küçük buz parçalarını görebiliyordum. İçime dolan mutsuzluk ve hüzün, gözlerimden dökülmek için emir bekleyen göz yaşları tek bir şeyin habercisiydi. Yavaşça hücrenin kilidi açıldı. Metalik tok ses, arkasındaki siyah silüetle birlikte daha da korkutucu duyulmuştu. Kapı yavaşça açıldı ve aynı ağırlıkta içeri girdi misafirim süzülerek. Onu gördüğüme memnun olmadığımı adı gibi biliyordu. Öyle bir aurası vardı ki ondan nefret edişim, sanki onun hoşuna gidiyordu. Yaklaştıkça içime dolan çaresizlik hissi yerini en yakın arkadaşı korkuya bıraktı. Korkuysa vücudumun kontrolünü eline geçirdi, bunun oluşu beni daha da korkuttu zira kolay kolay korkmadığımı biliyordum. Yatağımın en ucuna kadar kaçtım, küçük bir kız gibi dizlerimi göğsüme çektim ve yüzümü bastırdım dizime. "UZAK DUR! DAHA FAZLA YAKLAŞMA!" korkuyla çatallaşan sesim attığım son çığlığın tınısına farklı bir ezgi katmıştı. Büyü yapmaya çalışıyordum, başaramıyordum. Misafirim küçük hücremin içinde güç gösterisi yaparak süzülürken diğer hücrelerdeki mahkumların kahkahalarını ve çığlıklarını duyabiliyordum. Ellerimle kulaklarımı kapatmış olsam da nafileydi. Ne zaman bir mahkum ziyaret edilse anlaşılıyordu çünkü attığı korku dolu çığlıklardan. Buna maruz olan birini izlediğim bir anı hatırlıyorum, elektrikleri kesilmiş bir evde mahsur kalmış beş yaşında bir kız gibi hissetmiştim. Şimdiyse o elektriksiz evin içine birde yabancı girmişti ve ben, küçük savunmasız kızın tam karşısında duruyordu. Gözyaşlarım çoktan yanaklarımı istila etmişti, yatağımın üstüne korku içinde titriyor ve sallanıyordum. Siyahlı misafirim hamlesini yaptı, bir kolunu kaldırdı, o garip ağzını gördükten sonra... Sonrası belirsizlik, aldığım onca can, katlettiğim onca çocuk, insanların çalışarak didinerek aldıkları evlerini yaktığım anlar hepsi gözümün önünden geçiyor. Belki de ölüyorum. Bedenim kaskatı, en ufak bir kas lifimi bile hareket ettirmekten muzdarip bir haldeyim. Sadece bitmesini istiyorum, birileri canımı alsa da bu yaratığın elinden kurtulsam. Yavaşça hissizleşiyorum. Gözlerim kararıyor, bir tını var arka planda, kahkahaya benzer, ben neredeyim de insanlar kahkaha atıyor? Neden bu oda bu kadar soğuk, birileri bir şey yaksın üşüyorum.

Taş zeminin üzerinde yarı çıplak halde kaç saat baygın kaldım hatırlamıyorum. Başım dönüyor, bedenimde ise sadece kendimi ayağa kaldıracak ve şu aptal yatağa atacak kadar güç var. O gücü de kendimi yatağa zar zor atıp bitiriyorum. Kalbim küt küt atıyor, ciğerlerimin yorgun olduğunu aldığım her nefesin bıçak gibi kesmesinden anlıyorum. Hava kararmış, içeriye mehtabın ışığı süzülüyor, kara bulutların arkasından ulaşabildiği kadarı en azından. Dudaklarımda yoğun bir susuzluk hissi var. Bir şeyler duyuyor gibiyim, sanki birileri bir şeyler fısıldıyor. Bu fısıldamalar keskin bir çığlıkla kesiliyor. Bir adamın korku dolu çığlıkları ve yalvarışları dolduruyor kulaklarımı. Tanıyorum bu serzenişleri, yarı ölü bir vaziyette de olsam. Ağırca ellerimi kaldırıp kulaklarıma götürüyorum. Çığlıkları duymamak için. Dizlerimi çekiyorum karnıma. Gözlerimi kapatıyorum, gözümün önüne gelen onca şeyi görmezden gelmeye çalışarak sadece karanlığa odaklanmaya çalışıyorum. Bu umarsız çırpınışlarımın bir sonuç vermesini istiyorum bir şey hissetmeden uyumak istiyorum sadece. Sadece uyumak.[/justify]

Burası ofc

[justify]Adamın yüzünde beliren gülümseme neler düşündüğünü anlatmasını gereksiz kılıyordu. Zira biliyordu neler hissettiğini ve düşündüğünü. O hep istediği hayat, o hep istediği kadın ve o hep istediği aile. Hepsini sunmuştu bu kadın. Hepsini. Otuz sekiz yıllık hayatında, sigarayla tükettiği ömründe istediği her şeyi ona vermeye hazırdı. Tek lafıyla bunu yapabilirdi artık. Parmaklarının ucundaydı, sadece uzanıp alması gerekti. Fakat... yapmadı. İçten içe yapmayacağını biliyordu zaten. Yapsaydı, bir kadının aşkı için tüm doğrularından ve tüm ideallerinden vazgeçseydi Seth Carter, o Seth Carter olmazdı. Sevdiği adam olmazdı. Gülümsedi. Dolan gözlerinin içine içine baktı. Eğer bu kadar hissizleşmemiş olsaydı belki onunda gözleri dolardı kim bilir. Sesindeki burukluğu dudaklarında gezen parmaklarıyla tamamladı. Hiç bir şey söylemedi kadın, sessizliği bozmadı. Sanki o sessizliği bozarsa bütün bu anı bozacaktı. Bütün büyüyü kaçıracaktı ve her şey yerle bir olacaktı. Yıkım dolu dünyasına geri dönecek ve tekrar ellerinden çıkmayan kanı daha fazla kanla çıkartmaya çalışacaktı. Gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı. Bu sırada Seth tekrar konuştu. Dönmesini istedi. Alnında hissettirdiği minik bir öpücüğün ardından yalvarırcasına söylenen sözler dönmesini istiyordu. Dönmek, tekrar dönmek... Geçmişe dönmek. Bu yol gerçekten mümkün müydü? Beringer'i reddetmişti. Aynı sözleri o da söylemişti. "Bizi yarı yolda bırakamazsın." O malum ses fısıldadı kadının kulaklarına. Sevdiklerini korumak için onu dinlemişti. Sevdiği karşısındaydı, korunmuşa benzemiyordu. Yanında olmadığı için böyle olmuştu ya zaten.

"Nasıl?"[/justify]

Orak.

Orta mesafe silahı olarak kullanılır. Mızrakların aksine sadece saplamak için değil aynı zamanda kesmek, uzuvları koparmak için kullanılır. Orağın kesici kısmında minik su kanalları bulunur bu kanallar pütürlü yüzeyleri sayesinde üzerine dökülen kutsal suyu tutar ve rakibe verilecek olası bir hasarda kutsal suyunda rakibin dolaşım sistemine nüfuz etmesini sağlar.

[justify]Seth... Cwénhild... madem bir üstteki yazar dördüncü duvarı yıkmış ben niçin yıkmayayım? Sonuçta bütün büyük sanatçılar birbirlerinden esinlenmiş çağlar boyunca değil mi? Tabii kendimi büyük bir sanatçı olarak görmüyorum yanlış anlaşılmasın. Fakat az önce belirttiğim şeyin doğru olduğunu savunuyorum. Shakespare bile en büyük eseri sayılan Romeo ve Juliet'i, Pyramus ve Thisbe'nin mitoloji olarak anlatılan hikayesinden esinlenmiş. Neyse ne diyorduk? Seth ve Cwénhild. İki insan birbirlerine bu kadar yakın olup aynı zamanda bu kadar uzak olamazlar. Birisi yeryüzündeki bütün iyiliğin ve güzelliğin vücut bulmuş hali olabilirken öbürü tamamen saf kötülüğe ve öfkeye kendisini köle etmiş. Birisi herkes tarafından sevilirken sayılırken ve özenilirken ki buna bende dahilim öbürü sadece nefret edilmiş ve nefret dışında başka bir duyguyla karşılaşmamış. İroniktir ama Cwénhild isimli yürüyen nefrete sevgiyi sadece ama sadece Seth göstermiş. Peki sen ne yaptın buna karşın? Adamın hayatını paramparça ettin! Senin yüzünden karısından boşandı, senin yüzünden sigara bağımlısı oldu, mutluluk nedir bilmedi. Bu yetmedi ama sana hayatında güzel olan her şeyi ve herkesi yok etmeden duramadın çünkü. Önce kendini yok ettin. Önce kendini tükettin. Bunu çoğu zaman bilerek yapmadın, doğan böyleydi. Fakat seçtiğin zamanlarda oldu değil mi? Hatırlıyorsun. Çok iyi hatırlıyorsun. Adamı koynuna alıp aşk ve sevgiyi ilk kez böylesine hissettiğin o geceyi hatırlıyorsun. Nasıl mutlu olduğunu, nasıl tamamlanmış hissettiğini hatırlıyorsun. Sonra seninle aynı hisleri hissetmek için yıllardır bekleyen adamın elinden onları bir bir nasıl aldığını hatırlıyorsun. Kendine yalan söyleyip durdun, yuvası yıkılmasın, şöyle olsun böyle olsun diye. Madem adamın yuvasını bu kadar önemsiyordun neden etrafında dolandın? Neden hayatından tamamen çıkıp adamı özgür bırakmadın? Neden herifin altına yattın?! Hoşuna gidiyordu değil mi ilgisi? Kimseden görmediğin o ilgiyi o sevgiyi sana gösteren birisi vardı ve sen ondan vazgeçemedin. Keşke kabul edebilseydin hislerini. Kendine biraz daha dürüst olabilseydin. Bu seninle benzeşmeyen özelliklerimizden birisi Cwénhild. Ben başkalarına dürüst olmasamda hislerim konusunda, kendime her zaman dürüsttüm. Sen değilsin. Bunun dışında seninle çok benzeşiyoruz. Dünyaya ve insanlara karşı aynı öfkeyi besliyoruz. Mutsuzluk, çaresizlik nedir iyi biliyoruz. Önemsiz bir insanmış gibi hissetmek nedir biliyoruz çünkü doğduğumuzdan beri öyle hissettirildik. Seni böyle yaratmak benim seçimimdi ve acılarının mimarı benim, bunlar için özür dilerim. Fakat sen olmasan ve ben biriken bütün yoğun duygularımı dışarı atamasam bende sana dönüşürdüm. Geldiğin nokta ve dönüştüğün şey... seni kaleme aldığım ilk günden çok farklı bir yerdeyiz. Sen adaletin parlayan kılıcı olacaktın. Mazlumu koruyacak ve onlardan faydalanmak isteyenleri cezalandıracaktın. Cesurdun çünkü. Bunu yapabilecek kadar cesurdun. O kadar cesurdunki ölümün gözlerinin içine baktın. Geri adım atmadın. O baloda herkes kaçarken, herkes canının derdinde düşmüşken sen korkmadın. O insanları düşündün önce ve fırladın. Kaç kişi senin sayende kurtuldu bunu önemsemiyorsun. Şimdi o insanlar senin hakkında ne düşünüyor acaba? Kiliseleri basıp masum çocukları, kadınları ve erkekleri diri diri yaktığını bilenler neler düşünüyor hakkında? Sen sahi ne zaman bu kadar yozlaştın? Yada ben mi yozlaştım? Ben insanlardan umudumu kestiğim için mi onları değersiz birer et torbası gibi biçmeye başladın ? Seth'in sonu belli bunu bilmek beni çok üzüyor, engellemek için elimizden geleni yapıyoruz... bunu ben değiştiremem Cwénhild. Bunu sen değiştirebilirsin. Onu, kızını ve kendini sadece sen kurtarabilirsin. Peki neyi seçeceksin? Ölümün ve yıkımın habercisi olmaya devam mı edeceksin yoksa artık kendine yalan söylemeyi bırakacak mısın ?
 

---

Bir saati vardı. Sadece bir saat. Kara borsadan aldığı iksir, onu eski bir anıyla konuşturmak için sadece bir saat vermişti ona. Şişenin kapağını açtı. Muhtelif ve pek barışçıl olmayan yöntemlerle elde ettiği saç telini iksir şişesinin içine tıkıştırdı. Kötü kokudan daha kötü bir tadı olduğunu biliyordu bu iksirin. Gözlerini kapattı ve bir kaç saniyeliğine nefesini tuttu böylece en azından kokudan kaçınmaya çalışıyordu. Kızıl saçları kirli camın yansımasında yavaşça sarardı. Parlak, güzel bir sarıydı bu. Sararan saçlar yavaşça kıvrılmaya başladı ve tatlı güzel kıvırcık bir desen oluşturdu. Çenesi biraz öne gitti, yanakları ve dudakları kızardı. Kaşları daha muntazamdı. Boyu biraz kısaldı. Bembeyaz teni hala oradaydı. Garipti. Yıllarca onu görmek için her fırsatı kollayan ve onu gördüğünde gözleri parlayan adamın yanına gidebilmek için çehresini değiştirmek zorundaydı. Hayat gerçekten onları bambaşka kıyılara fırlatıp atmıştı. Fırtınanın içinden ise iki farklı insan olarak çıkmıştı Seth ve Cwénhild. Kafasına narin bir şapka geçirdi. Beyaz bir elbisesi vardı. Güzel bir kolye, güzel ayakkabılar ve yağmur yağmasına karşılık onu koruyacak siyah bir palto. "Orchideus." Ellerinde beliren karanfilleri yüzünü kapatacak bir şekilde tuttu ve yürümeye başladı hastaneye doğru. Başka bir hayatta kendisi de burada yatmıştı. Yatırdığı da az olmamıştı. O yüzden içini dışını çok iyi biliyordu. Resepsiyona yanaştı ve küçük zile bastı. Bir kaç dakika içinde işinden bir hayli bıkmış bir kadın geldi. Kalın bir defter çıkardı ve Cwénhild'in söylediği ismi yazdı. 'Hannah Hapton.' Yedek asalarından birini de resepsiyona bıraktıktan sonra ona söylenen kata doğru ilerledi. Silahsız olması pek bir sorun teşkil etmiyordu. Sadece komplike ve yapımı zor olan büyüleri icra etmek için asaya ihtiyaç duyuyordu. Bir kaç hemşire ve şifacı onu zorlayacak değildi. Koridorları dönerken uzun zamandır hissedemediği şeyleri tekrar tekrar hissediyordu. Göğsünde olduğunu unuttuğu kalbi sanki tekrar atıyordu.

[spoiler]

Tipim böyle

[/spoiler]

Seth Carter'in olduğu odanın kapısının önüne geldiğinde durdu. Durması ve nefes alması gerekmişti. Kıyafetlerini ve şapkasını düzeltti. Elindeki karanfillere şöyle bir baktı ve kapıyı açtı. Kapının kilidi yavaşça dönüp kapı açılıncaya kadar geçen süre sanki hiç bitmeyecekmiş gibi hissettirmişti. Hala geri dönebilirdi. Çiçekleri bırakıp sırtını döner ve giderdi. Geçmişin ölmesini, gerekirse onu kendi elleriyle öldürmesini gerektiğini söyleyen kendisi değil miydi? Kendisini niçin geçmişin kollarında buluyordu tekrar. Bulmaktan da öte. Oraları kendisi irdeliyordu. Kapı açıldı. İçerideki hemşire Seth ile konuşuyordu. Seth ile... suratındaki yanıklardan ilk görüşte tanıyamadığı Seth'iyle. Başına gelenleri anlatmışlardı. O gece o baskın sırasında neler olduğunu ona tek tek söylemişlerdi. Seth'e de ne olduğunu biliyordu ve buna hazırlıklı gelmişti ama... Cwénhild canının yandığını hissetti. Bir suçluluk duygusu yavaşça tomurcuklandı ve büyüdü. O gece orada olsaydı bunlar olmazdı. O gece orada olsa herkesi koruyabilirdi. Hoffman'ı, Meredith'i, Twinkle'ı ama en önemlisi Seth'i koruyabilirdi. Ona çevrilen meraklı gözleri fark ettiğinde gözleri çoktan Seth'e kilitlenmişti. Tanır mıydı onu bu haliyle? Bambaşka bir kadının suretinin ötesinde onu izleyen yaşlı gözlerini görebilir miydi ? Yada bilmeli miydi? Hemşire sordu. "Ziyaret için mi gelmiştiniz?" Sadece başını salladı. Bu sırada gözlerini kaçırıyordu Seth'ten. Yaralı yüzlü adam onayladıktan sonra yatağın başına oturdu. Kapının kapandığını duyunca çiçekleri adama uzattı.

"Hangi çiçeği seversin bilemedim. Bu durumda olan ben olsam sen benim en sevdiğim çiçeklerle doldururdun burayı ama üzgünüm ben senin en sevdiğin çiçeği bilmiyorum."

Herif çok iyiydi. Bu yaşında iki tane büyücüye rahatlıkla kafa tutabiliyordu. En iyi zamanlarını merak etti Carmilla. O zamanlar kim bilir nasıl dönüşüyordu. Cwénhild bu adama hayran olmakta haklıydı. Tabii şimdi o adam yediği büyünün etkisiyle duvara yapıştı. Hatta üstüne bir de ok yedi! Ölmek üzereydi. Bazı sorulara cevap vermeden ölemezdi ama. Hızlıca koştu ölmek üzere olan herife. Anılar! Buraya getirdiği avcı, maske, işkencesi ve o işkencenin yaşandığı yer ile ilgili ne kadar anı varsa alacaktı. Onu nasıl kontrol ettiğini öğrenmek öncelikliydi.

Yeşil bir ışık, sessizce maskeli adama doğru gitti. Zaman yavaş yavaş dururken o durduramadı asasının ucundan çıkan yeşil ışığı. Ölüm maskesinin ardında baygın duran adama ulaştığında üzerindeki baskı ve öldürme arzusu da yavaşça kalktı. Bedeninin kontrolü tekrar eline geçiyordu. Lakin başında hissettiği tüm o baskı, yaşanan her şeyin tekrar zihninin içinde canlanması, hepsini tekrardan yaşıyormuş gibi olmak, hissetmek.

Zar zor doğruldu. Berigér ve Motke kapışıyorlardı. Motke ona bir adam göstermişti ve kadın deliye dönmüştü. Bu, kabul edebileceği bir şey değildi. Kimsenin onun üzerinde böyle bir kontrole sahip olmasına izin veremezdi. Ayrıca Berigér'in burada ne işi vardı. Eski bir bakan. Çok fazla şüphe iki insanın etrafında toplanıyordu ve Carmilla bu durumdan rahatsız olmuştu. Artık ipleri eline almanın zamanı gelmiş, hatta geçiyordu bile. Yaralı olan Jack'e baktı. Dayanmak zorundaydı, daha kötülerine dayanmıştı bu adam. Öncelikle kavga eden iki kişiyi durduracaktı. Birinden biri yalan söylüyordu ve yalan söyleyen cehennemin ateşinde yanacaktı. Ha birde seherbaz vardı. Ormanda karşılaştığı seherbaz. Onunla alıp veremediği bir şey yoktu, henüz.

Buradaki en tehlikeli kişi Motke'ydi. Hazır Beringér ile savaşa tutuşmuşken onu etkisiz hale getirmek normale kıyasla daha zor olurdu. O yüzden ona döndü. Hiç şakası yoktu direk asasını çekti. "Petrificus Totalus!" Motke'yi başarılı bir şekilde indirebilirse asasını Beringér'e döndürecek ve bekleyecekti.