Annem elini narince koluma yerleştirmiş, benden güç alırcasına dikilirken ben hareket edemediğim için sıkıntıdan bir şey dememeye çalışıyordum. Yerinde duran biri değilim ki ben, beni kafese almış gibi tutuyor ya şöyle sinir oluyorum! Sabırsızlıkla ayağımı sallıyordum bu yüzden. Diana'yı bekletmemek için erkenden gelmek istedim Diagon Yolu'na ama niyeyse bir anda annem de peşime takıldı. Artık son sınıf olduğuma göre tek başıma alışverişimi gerçekleştirebilirim diyerek ikna etmiştim oysaki gelmemesi için ama Diana'yla gideceğimi öğrendikten 5 dakika sonra giyinmiş şekilde gelmişti salona. "Oğluşumu bir daha ne zaman Hogwarts alışverişine çıkarabileceğim? Son kez bebeğime yardımcı olayım izin ver..." diye diye ikna etmişti beni. Niye salmıyor anlamıyorum ki? Birkaç kere de Diana'dan gelen mektupları okuyuşunu yakaladım evde bu yaz. Veya bana ulaşamayan mektupların haberini aldım. Annem sağ olsun Diana'nın mektubunu Yulaf'ın gazetelerle dolu kutusuna atmayı benim okumamdan daha mantıklı bulmuş. Şimdiye kadar hiçbir kız arkadaşımla anlaşamadığı için şaşırmıyorum bu hareketlerine. Artık tanıyorum annemi ama sorun şu ki Diana sadece arkadaşım. Anlatamıyorum kadına!

Alt dönemlerden birkaç kızın kol kola yanımıza yaklaştığını görünce sıyrıldım sonunda annemden ve ona arkamı dönüp kollarımı esnetmeye başladım yukarıya doğru. Kızlar geçerken uzun bir bakışmanın sonunda gülümseyerek selam verdim. "Bayanlar..." Kıkırdayarak uzaklaşmalarının ardından arkamdaki dükkan camından tipimi kontrol edeyim dedim gülümseyerek. İyiyim harbi ya, omuzlarım daha da genişledi. Kilo aldım gibi de hissediyorum. Yazın boş zamanlarımda Quidditch için kondisyon çalışmıştım. Son sınıfta artık okulda yapmak istediğim ne varsa hepsini gerçekleştirmek istiyorum. Quidditch kupası da buna dahil.

Saçlarımı camdan kontrol ederken yansımadan Diana'nın koşar adım yanımıza gelişini gördüm ve dikleşerek döndüm arkamı ona doğru. Tam ona doğru bir adım atmış sarılmak için kollarımı uzatmışken o hiç beklemeden boynuma yapıştı. Hafif ayaklarının kesildiğine bile eminim bu sırada. Özlemiş beni. Gülümsedim. "Tahmin ediyorum. Sıkılmışsındır bensiz ha?" dedim özellikle sinir etmek için. Diana'yla okulun ikinci dönemi bir anda çok yakın olduk ve bilmiyorum yani Clayton ve Edward dışında yazın özlediğim sayılı kişilerdendi bu kız. Diğerleriyle de sohbet etmeyi, bir şeyler yapmayı seviyorum mutlaka ama özellikle Diana'ya daha çok anlatmak istiyordum bazı şeyleri. Annemin sesini duyduğumda Diana da bir anda beni göğsümden ittirerek aramıza mesafe koymuş ona kendini tanıtmıştı. Annemin kızı baştan aşağı süzüp "Tamam kızım. Anladım zaten. Ben de Raymond'ın annesiyim." Raymond ne anne ya? Annem yüzünü buruşturarak bana döndü ve "Oğlummm, hadi gidelim istediğin yere. Çok yoruldum ben de beklemekten. Oturayım bir yere." dedi. "Tamam ilerleyelim." dedim yolu elimle göstererek ve annem önümüzde yürümeye başladık. O sırada Diana'nın sitemine bozuldum biraz. Annemden rahatsız olmuş gibiydi. "Ben de bugün öğrendim..." dedim dudağımı büzerek. Yani doğruya doğru annemi çoğu arkadaşım sevmez, beni de darlıyor. Ama yine de insan istiyor ki biriyle de iyi anlaşsınlar. "Neyse ya ekeriz bir şekilde sen merak etme." dedim konuyu kapatarak.

Oldukça uzun bir süre gezdik. Bu sırada alacağımız çoğu şeyi almış, hem ben hem de o anlatacağımız çoğu şeyi anlatmıştık. En son bir tatlıcıda oturmuşken Bakanlık stajımda en son gördüğüm olaydan bahsediyordum ki Diana beni susturdu. "Nereye? Kahveler yarım..." derken masaya eğilip dibime kadar girince susup dinledim sadece. "Tamaam, geliyorum ya sakin. Böyle teklife hayır diyen de ne bileyim?" dedim sırıtarak. Bana yaklaşmış olmasını biraz da şakaya vurmaya çalışıyordum o an aslında.

Beni çekiştirerek dışarı çıkardığında amacını anlamıştım. Bütün okul toplanmış, hepsinin elinde de süpürge... Yarış planlıyorlar. Kuzenimi görünce karşısına geçtim. "Vaaay Boleyn Beyefendisi adasından dışarı adım atabilmiş sonunda. Şaşırtıcı." dedim gülerek. "Dikkat et de soylu paçaların çamura batmasın burada kuzen, aman ha yengem çok kızar. Bu yarış hiç sana göre değil." dedim iyice sırıtarak. Aslında aramız çok kötü de değil ha. Ama ne bileyim artık hiçbir zaman iyi olmayacakmış gibi geliyor. Son yaptığını unutamıyorum. Ayıp etti, üzerine gelip bana tek bir açıklama dahi yapmadı. Bir kusura bakma dese, özür dilese kapanacak konu belki ama attığı kazık umurunda bile değil belli ki. O yüzden artık o da benim umurumda değil. Bu sırada Slytherinli çocuklardan biri, Nathaniel, tutmuş süpürgesinin ne güzel olduğundan bahsediyor. Yanımdakilere dönüp "Sen öyle mi düşünüyorsun? Sen? Kanka yok ya burada kimse öyle bir şey dememiş." dedim dalga geçerek. Bir iddiadan bahsettiğini de duymuştum. Katılmak çok umurumda değildi. Bunlara borçlu kalmak da bir şey kazanmak da önemli değildi ama Diana hevesli duruyordu. Onunla yarışmak için katılacaktım sadece, bu yüzden ilk başta sessiz kaldım. O da bana meydan okuyordu. "Sen kendine çok güveniyorsun kızım. Hiç acımam. Bu yaz o antrenmanları boşuna yapmadım." dedim kollarımı süpürgemi tutarak kasarken. Şovcuyum ben oğlum, utanmıyorum. Hayattan böyle zevk alıyorum. Övgü seviyorum. Diana'yla gülüşürken "Hadi ya yapıyor muyu-" diye milleti harekete geçirecektim ki gözüm birine takıldı. Charlotte da buradaymış. Yüzüm düştü istemsizce ve kaşlarım çatıldı. Eadwig'e bakıyordu bir de üzerine. Derin bir nefes aldım. "Bakın ne diyeceğim, iddia iyi fikir ya. Koyalım bir şey koyalıım. Kaybeden herkes kazanana bir sırrını paylaşsın. Benim bir gizli saklım yok, sorun olmaz. Ama..." Kalabalıkta Charlotte'la göz göze geldim ve güldüm dalga geçercesine. "Herkesi bilemeyiz."

Diana'ya dikkatli olmasını söyledikten hemen sonra yarışa başlamak için koşmaya başladım, sonra ayağımı sertçe yere vurarak havalanmıştım ki ivmem daha fazla olsun. En başından öne geçmeyi hedefliyordum.  Bugün Diana gelmeden önce Gringotts'a gitmiş ve bir miktar para almıştık. O yüzden bilgilerim taptazeydi. Sadece arkamdakileri şaşırtmak için son ana kadar yönümü belli etmiyordum. Sağa dönmek için yol ayrımına yaklaştığımı fark ettiğimde yavaşlamaya başlamıştım, hiçbir pencereye veya elektrik direklerine çarpmayacağımdan emin olmaya çalışarak süpürgemin ucunu sağa çevirmeye başlamıştım.

Out: İtalik düşüncelerini yanlışlıkla telepatik olarak karşısındakine yolluyor diye düşünebilirsiniz. Bu özelliği ilk kez ortaya çıkıyor.


Sevdiğim için özür mü dileyeceğim diyor. Seviyormuş ciddili. Baya baya seviyorum dedi. Etrafıma baktım duyan var mı diye ama benimkisi de iş yani, herkesin gözü üstümüzde zaten. Gözlerimi ovaladım o konuşmaya devam ederken. Kendime gelmeye çalışıyorum, sinirlenmemeye, en azından bu sinirle bir şey yapmamaya çalışıyorum. Kuzenim konuştuğum kızı seviyormuş. Bravo kardeşim bravo da ben bu bilgiyle ne yapayım? NAPİYİM YANİ NA-PA-Bİ-Lİ-RİM? Götüme mi sokayım, dağa taşa mı haykırayım, ne? NE!

Arkasından bıçakladığımı söylemesiyle gözlerimi açtım. "Ne?" dedim kaşlarımı kaldırıp ona doğru birkaç adım daha atarken. Deliriyor gibi hissediyorum. Gözlerimi açmış dikleniyorum kuzenimin üstüne deli gibi. "Eady, bakk... Bakkk. Sınırlarımızı zorluyorsun. Ben ne bileyim yanımdaki kıza göz diktiğini ha? Madem arkandan ben iş çevirmiş oldum, gizli gizli buluşan da mı benim? Bu kızın ayağında baş harfimi taşıması da mı ARKANDANdı?" Gelip bir de beni suçlayacağın öyle mi Paşam? Yoook yemezler. "Bu var ya bu, senin bana attığın en büyük kazık. Ne olursa olsun, bunu yapmicaktın sen kardeşim. Yılların hatrı yokmuş sende." Döndüm arkamı, gideceğim buradan aslında ama gözüm Charl'a kaydı anlık. Ne güzel bir oyun sergiledin sen de. Çok iyi kandırdın beni. Ben de salak gibi arkadaş olalım diyorum. Ama sormuştum sana, aranızda başka bir şey mi var demiştim. Söylemedin. İyi ki söylememişsin ki gerçek yüzünü görünce soğumam daha kolay olacak. Döndüm ve kimseye bakmadan kapıya yürümeye başladım.

Başlıktan ve Samuel'in kaderinden dolayı kalan iki kişiyi tahmininize bırakıyorum....

SAMU MOOD:
[spoiler][youtube]https://www.youtube.com/watch?v=VAD_TwPYqR8[/youtube][/spoiler]
1866 Bahar Dönemi

Büyük Salon’da ders çalışma saatlerindeyiz. Akşam yemeğinden sonra bir saatlik etüt yapıyoruz. Çok da işe yaramıyor ama, yemek yedikten sonra gelen bir çökme hissi vardır ya… Gidip yatağında uzanasın gelir, Ortak Salon’da koltuklara gömülüp keyif çıkarmak… Onun yerine sınavlar için ders çalışıyor olmak çooook sıkıcı. Kendime vakit ayıramazsam o gün benim için korkunç geçmiş demektir. Sınavlardan alacağım puan biraz strese sokuyor açıkçası. Birinciliğe oynamak istiyorum ama yanında yapmam gereken bir sür şey daha var. Bina Başkanı olmak da mesai harcatıyor. Odasında bir sıkıntısı olan direkt bana geliyor. Kavga ediyorlar, oda değiştiriyorlar birileriyle. Geçen gün Andrew diye bir çocuğun midesi bozulmuş. Tuvaletlerde bıraktığı pislikleri geçtim tamam mı? Alttan tutamıyosun bir şeyleri belki. Ama kardeşim onu geçtim… Odada birinin yatağına kusmuş, temizleyeyim derken her yere bulaştırmış. Duvarlar, halılar… Tam bir olay yeriydi. Ben gördüm, kimseye önermem. Çocukları alıp başka odalarda yer yatakları yaptırdım. O kadar acıdım ki alıcam birini koynuma yani, travma bildiğin. E hocalara da söylemek istemedik o saatte, hem de Andrew utançtan yerin dibine girmişti. Bütün okulun duymasına izin veremezdim. Çocuk daha 3. sınıf, önünde çok yol var… Neyse böyle başımda işler varken bütün derslere ilgimi veremiyorum. Charlotte da dengemi çok bozdu. Beni sadece arkadaş olarak gördüğünü söylemesinin üzerinden bir ay geçmedi sayılır. Fazla mı ciddiye almıştım, abartmış mıydım bilmiyorum ama hala gözüm onu arıyor koridorlarda. Yediremiyorum abi. Ne demek sadece arkadaş? İlk defa reddedildim de. İlk başta baya sinirlendim, ama şu anda arkadaş kalabileceğimizi düşünüyorum. Belki arkadaşlığı da bozardım hatta ilerde. Çocuk gibi Charlotte, alışık değil. Yoksa bence o da benden hoşlanıyor. Korktu sadece diye düşünüyorum.

Derken Martha oturdu karşıma. Gözlerini sonuna kadar açmış, kaş göz yapıyor bana. Etrafı kolaçan ediyor bi de. Benim dedikodu sever mahalle teyzesi arkadaşım, neler getirdin bakayım? Kafamı salladım noldu der gibi. Yaklaşmamı işaret etti. Eğildim ona doğru. “SENİNKİ VAR YA!”“Şşşş!” Hufflepuff masasına döndüm kimse duydu mu diye kontrol amaçlı. Özellikle de Charl. Gryffindor’dan birkaç bakışı üstümüze çekmiş olsak da sorun yoktu. “Bağırarak fısıldamak hala bağırmak oluyor kankam.” dedim azarlarcasına.
“Tamam tamam, seninki var ya.
"Charl mı?"dedim kaşımı kaldırarak.
"Hah, Charlotte işte ya adını unutuyorum hep. Ama ben birrr şok bir şok anlatamam Samu. Bak seni severim, Alice’ten sonra kızdım doğruya doğru ama bu sefer turnayı gözünden vuracak gibiydin. Hiç bekle-“
“Ne olmuş” Tüy kalemimi masaya vurmaya başladım sabırsızca.
“Ya bak yine hani garip bir kız diye düşünmüştüm, bir sorun vardı ama bunu da yapmazsın be. Bu da yani BOM-BA!” Ne bombası? Ne yapmış olabilir ki? Sorunu neymiş? Bakışlarımı görünce “Ah tatlım.. Keşke sana bunu ben söylemiyor olsam-“ Edward oturdu bir anda yanıma. İkinci dedikodu bombası. “Aha tamamlandı baykuş hattı. Söyle neymiş?” dedim derin bir nefes alarak. Gerildim.
“Kannnkaaa. Charlotte senin kuzenle işi pişirmiş yaa. Şok oldum, sen de şaşırmadın mı?”
Ne yapmış?
“Ne pişirmiş? Mutfakta mı?” Nasıl?
“Samu beraberlermiş işte! Sevgililer mi bilmiyorum ama gizlice buluşuyorlarmış!”
Ne demek buluş- “Onlar sevmiyor birbirini.” dedim dalgınca. Sevmiyorum, anlaşamıyorum diyordu? Yalan mı söylediler? Eadwig bana yumruk attı. İki kere hem de. Charl ile olmamı kıskanıyordu. Bu muydu aylardır çözemediğim sorunumuz? Charlotte’a kaydı gözüm. Eadwig’e döndüm sonra. İkisi de sakince parşömenleriyle ilgileniyorlardı. Çok masum gözüküyorlardı böyle. Arkamı dönünce mi bakmaya başlıyorsun Eadwig piçi? Yok abi Eadwig bana bunu yapmaz. Charlotte da dünya tatlısı bir kız. Charlotte ya. Tamam beni reddetmiş olabilir ama bunu yapmaz. "Uydurmayın." dedim kafamı sallayarak. Gözlerimi kapamıştım anlık. İnanmak istemiyorum tamam mı? "Yalan söylüyorsunuz. Kızı salayım diye yapıyorsunuz. Çok kötü taktik. Plan yaptım ben, çıkışta konuşacağım Charl'la." Fazla ses çıkarmıştım, Charlotte'ın bize döndüğünü görünce kafamı çevirdim ve sakin kalmaya çalışarak bacağımı sallamaya başladım.

"Yalancı mıyız biz şimdi?" dedi Edward alınganca.
Martha da "Ne zaman sana yanlış dedikodu getirdim? Mantıklı düşün, AÇ GÖZÜNÜ! Saplanmış sırtına bıçaklar! Kan bağın var da noldu bak, sana en büyük kazığı attı herif!"
"ŞŞŞ Sessiz olur musun? Ciddi sanacaklar." dedim etrafı kolaçan ederken.
"Bak, zaten herkes bunu konuşuyor. Kaynıyor kazan, buharlaşacaksın sen de yakında."
Yüzümü buruşturdum. Ellerimle yüzümü kapadım, ovaladım. Baş ağrısı saplandı bir anda. Hayır hayır, yok öyle bir şey. Ayağa kalktım aniden. "E gideyim ben, sorarım öyle mi diye? Charlotte doğruyu söyler." Saçmalama çok kızar iftira diye. Nasıl inanırsın falan diyecek kesin. İnanmış gibi yapmasam daha iyi. Oturdum geri. Offf. Saçlarımı yolmaya başladım. Kıkırdama sesleriyle sağıma döndüm. Bana bakıyorlar. Niye gülüyorlar ki? "Ne? Ne var?" dedim gözlerimi büyüterek. Arkasını döndü kızlar. Derken sırtıma bir kağıt atıldı, döndüm, aldım yerden. Gözümü ovalayarak gözlerim dolmasın diye uğraşıyorum. Beraber hayal etmemeye çalışıyorum ikisini. Kuzenim, aşık olduğum kız. Dokunmaya kıyamam ben bu kıza. Ne yapmış olabilirler? Açtım kağıdı. Bir kızla erkek ele ele yürüyor. Erkeğin gözlerinde kalpler var. Derken biri gelip çocuğun sırtına kılıç saplıyo. Kızla devam ediyorlar? Şaka mı lan bu? Arkamı döndüm, Eadwig tarafından geldi kesin. Kalktım bir hışımla, attım önüne kağıdı.
Yüzüne bakarak “orospu çocuğu” diye geçirdim aklımdan.

Bekarım, gırgır seviyorum, evim var, dostlarım var, biram var... Kalbim kırık... Kırılacak en azından. Başımı koyacak bir omuz arıyorum. Naber?

Telepati almak istiyorum 12 GP 1. seviye için

Devam etmemi söylerken yanlış bir hamle yaptığımı da anlamıştım. O son kelimeyi söylemeyecektim. Düşüncelerimi merak ediyormuş, genç zihin olduğum için soruyormuş... Bütün sorguyu değiştirecekti diyeceklerim bence. "Şans diye nitelendirdin. Ne açıdan?” demişti Bayan Barthélemy. Neden demiştim öyle? Çünkü Seherbazlardan önce yerini bulmuş olmamıza gerçekten de şaşırmıştım. Bence yeterince iyi değillerdi. Hiçbir Profesör de yakalayamamıştı hani. Onların da çok daha dikkatli olması gerekirdi. Hele de böyle bir tehlikenin varlığından haberdarlarsa. Yalnız bu düşüncelerimden hangisini söylemem gerekiyordu filtrelemeye çalışıyordum kafamda. Bir içecek isteyip istemediğimi sorduğunda aslında bir soğuk su içmemi öneriyor gibiydi. "Bir portakal suyu aslında güzel olurdu. Ferahlatıyor..." diye mırıldandım süre kazanmak için. Terörist yanlısı gibi gözükmek istemiyorum. Anında alırlar içeri. Eminim buradan dönüşüm olmaz. Sadece hayatımı kurtaran kadını anlatacağım o kadar. "İlk önce geçen günü anlatmaya devam edeyim. Aslında amacımız tam olarak Ares ile Carmilla'nın daha öncesinde karşılaştıkları noktaya gitmekti. Onun bir izine rastlamak için gidiyorduk yani. Sonrasında... İlk önce ölü bedenler ile karşılaştık. Her yerde asılı olduklarını hatırlıyorum. Yeşil değil kırmızı hakimdi artık ormana. Çok da karanlıktı... Göremedik o yüzden etrafta olanları. Bir ıslık sesiyle Eadwig'in ayakları önüne ok fırlattılar. Cadı avcıları oradaymış. Saklanıyorlarmış. Onlardan kaçarken de Carmilla geldi ve..." Boğazını kesiş sahnesi aklıma geldiğinde yerimde kıpırdandım rahatsızlıkla. "Öldürdü hepsini acımadan. Kurtardı bizi yani. Şans demek istediğim, o an orada bizi kurtaracak biri olmasıydı. Bu Carmilla olduğu için değil ama... Hem o noktayı bulabilmiş olmamız, hem de ölümden son anda dönmemiz." Gerçekten de böyle olmuştu. "Şans bence. Eğer cadı avcılarının tehlikesini biliyor olsaydık böyle bir işe kalkışmazdık." Kendimi durduramıyor, tekrardan suçlayıcı konuşmaya başlıyordum ama durdum. Abartısız gerçekleri anlatıyordum, buna kimse kızamaz. "Carmilla ile konuşuyorken de zaten Seherbazlar geldi. Kuzenimiz, Amcam Apollo... Onlar arasında bir atışma yaşandı, zaten bu kısma hakimsinizdir. Seherbazlar sonuçta bilgileri paylaşılmıştır. Başka bir şey olmadı."

[spoiler][youtube] https://youtu.be/vdPTUSrNF9U[/youtube] [/spoiler]
iki şarkı ekliyorum dayanamayıp
[spoiler][youtube] https://youtu.be/6vNHHKmhZo0[/youtube] [/spoiler]

Okula girdiğimizde üzerimden büyük bir yük kalkmış gibi hissediyordum. Eadwig ile birlikte Büyük Salon’a doğru yürümeye başlamıştık. Alıştığım ortama geri dönmüş olmak, dışarıda var olan hayatı göz ucuyla görmüş ancak yeniden yıllardır devam ettiğim hayatıma giriş yapmak bir yandan içimi rahatlatırken bir yandan da kafamı daha çok karıştırıyordu. Burada yaşadığımı sandığım o büyük, önemli hayatın dışında aslında koskocaman bir dünya vardı. Bugün gidip gördüğüm şeyler bana bunu çok güzel göstermişti. Aslında attığım adımların orayı ne kadar da ilgilendirdiğini görmek hoşuma gitmişti ama Bayan Barthélemy beni çok zorlamıştı. Öyle ki tişörtümün sırılsıklam olduğunu hissediyordum odadan geri çıkarken. Neyseki buraya geri dönmeden önce bir süre daha beklemem gerekmişti, Eadwig’in sorgusu benden çok daha uzun sürmüştü. Öncesinde kapıları tekmelediğini anlattıkları için de konuşmak için direndiğin tahmin ediyordum.

Beklerken de Cornelia ile uzun uzun sohbet etmiştik, hatta bu yaz yanına staja gelebileceğimi söylemişti. Sonuna da “yazın orada olursa” diye eklemişti. Bu kadar belirsiz miydi işte kalma durumları yoksa kendisiyle alakalı kişisel bir durum muydu anlamamıştım. O olmazsa da staj için Seth Carter ile konuşmayı düşünüyordum. Tamam, adamın işi başından aşkındır tahmin edebiliyorum ama yine de hazır tanışıklığımız varken kullanmazsam ayıp ederim kendime. Yengem vasıtası ile girmek istemiyorum, kendi bağlantılarım ile çözeceğim bu işi.

Büyük Salon’a girdiğimizde Gryffindor masasına doğru ilerlemeyi planlıyordum ama bir anda yükselen uğultu ve bize doğru dönen kafalar ile durdurdum kendimi. Masalardan büyük gruplar halinde ayaklanarak yanımıza gelmeye başlamışlardı. Yemeklerini sükut içinde yemekte olan Profesörlerin de bakışlarının bize çevrildiğini görüyordum. İlk önce Edward ulaştı yanıma ve bana sarılarak sırtıma vurdu iki kere. “Samu, döneceğini biliyordum kardeşim.” dedi. Bu aralar çok şımardı Edward, kim yaptı merak ediyorum. “Döneceğim tabi oğlum.” dedim gülerek. Tutuklayacak değillerdi ya, bir şey yaptım sanar duyan da. Etrafımızda Mira’nın ve Eadwig’in de arkadaşlarıyla geniş bir çember oluşmaya başlamışken tek tek yaklaşanlara sarılıyor, iyi olduğumu söylüyordum. Alice, Margeret’ın arkasından çekingen adımlarla yanıma kadar gelmiş ve iyi olup olmadığımı bile sormuştu. Şaşırmıştım bu adımına, bir süre daha bana sinirli kalmasını bekliyordum. “Biraz zorladılar ama- Hop!” Üzerime atlayan Charlotte ile sözlerim yarıda kesilmişti. O kadar güçlü atlamıştı ki birkaç adım geriye gitmek ve sağ elimle arkamdaki duvara tutunmak zorunda kalmıştım. Neler olduğunu anlayamamıştım ilk başta. Bana kollarını boğacakmışçasına dolamış Charlotte, ikimizi ilk defa yan yana gören neredeyse bütün arkadaşlarım ve garipseyen gözlerle ikimize bakıp kendi arasında fısıldaşan birkaç kız grubu. Alice’in yanaklarının sinirden kızardığını görebiliyordum, Sadece üç-dört adım önümde bizi izliyordu. Etrafımı incelemekten ne Charlotte’un buna cesaret etmesini ne de yaşadığım anın güzelliğini düşünebilmiştim. Kız bana sardığı kollarını ayırmak istediğinde aptallığıma söverek kendime doğru geri çektim ve bu sefer kollarımı beline dolayarak sarıldım sıkıca. “Şimdi daha iyiyim.” dedim başımı da sağ taraftan omzuna doğru eğerken. Algılayamıyordum bu anlık duygu yoğunluğunu. Geri çekildim sonunda yavaşça. “Fazla zorladılar herhalde seni. Yine sarılırsın, bir yere gitmiyorum.” dediğinde 32 diş gülümsemiştim. Çok cesurdu ve beklenmedikti cevabı. Sarılırdım tabi, madem öyle ben hep sarılırdım.

Clayton gelip “Samu, niye almışlar seni? Ne sordular, bir daha alacaklar mı?” dediğinde herkesin de meraklı bakışlarının bize döndüğünü fark etmiştim. Düşünceli bir şekilde başımı kaşıdım. “Biliyorsunuz, Carmilla ile karşılaştığımız için yeni terör olayları hakkında önceden savunma yapabilmek istiyorlar. Bizim de vereceğimiz her bilgi çok önemliydi. Eğer gelişme yaşanırsa, tekrar gitmemiz gerekebilir evet.”  dedim sorgularla alakalı.

Bu sırada bir kızın bağırması ile sohbetimiz kesilmişti yine. “Yaaa, iyi ki sizi suçlamamışlar!” diyordu Barbara. Gülümsedim ona da olabildiğince samimi kalmaya çalışarak.

Bu şekilde bir süre daha sürdü konuşmamız, abartısız 30 kişilik bir kalabalık oluşturmuştuk ve profesörlerin de rahatsız olmaya başladığını görebiliyordum. Sonunda ben de bu konuyu böyle bir kalabalıkla konuşmaktan sıkılmış ve bunalmıştım. Charlotte da yanımda sessiz sakin bekliyordu, ona karşı sorumlu hissediyordum. “Arkadaşlar, yemekten sonra konuşalım tekrar. Bütün gün Bakanlık’taydık, acıkmışız.” dedim ve herkes dağılmaya başladığında Charlotte’un koluna dokundum bana bakması için. Heyecanlıydım, en kısa zamanda onunla uzun uzun konuşmak istiyordum ama şu an gerçekten yemek yemem gerekiyordu, sonrasında da büyük ihtimalle Gryffindor Ortak Salonunda biraz sohbet ederdik ve ben çok yorulduğum için erken uyurdum. “Yarın öğlen konuşalım mı? Tam bu kapıda buluşuruz, görmemek imkansız.” dedim. Onayladıktan sonra da masama yola koyuldum.


—-


Gece yatağımda bir sağa dönüyorum, bir sola. Hayatımda bazı önemli anlar olduğunu düşünüyorum, veya bugünkü noktada önemli günler. Nasıl bir gün yaşadığımı düşüne düşüne heyecandan gözüme uyku girmiyor. Seth Carter ile tanıştım, adam bildiğin Sihirsel Yaptırım Daire BAŞKANI! Konuşmasını düşünüyorum, bana verdiği öğütleri… Soyadımdan bahsetmişti; gurur duymamı, en azından kendimi kabullenmem gerektiğini söylüyordu. Haklı mıydı emin değilim, Boleyn dediğim anda üzerime çevrilen bakışlardan ve akıllarından geçtiğini ezbere bildiğim düşüncelerden kaçmak istiyordum. Beni tanımaları gerekiyordu, asıl benliğimi. Abi beni Boleynler bile aralarına almıyorken ben neden onları kabullenmekle uğraşıyordum ki? Bu kaderi hak etmemiştim. Yine de haklıydı Bay Carter, sonuçta ne olursa olsun bu benim yazılmış kaderimdi. Yazılanı silmek yerine kalemi elime alıp devamını getirmem gerekiyordu. Peki bunu yapabilir miyim? Hem de nasıl! Bayan Barthelemy bile kabul etti kuzenim gibi olmadığımı. Benden beklemediği şekilde davranmıştım, etkilendiğini çaktırmasa da %100 emindim beni sevdiğine. Ha, sorgu sırasında üzerime geldi mi geldi. Orası ayrı konu. Stresten alnımda, çenemde ve bıyıklarımda hissettiğim ter boncukları hala yerinde gibi geliyor. Bir suçum olmadığını bilmeme rağmen, o an bana yüklenebilme ihtimali olan bütün iftiraların yükünü hissetmiştim omuzlarımda. Hayal gücümün çok ucunda, ayrı bir dünya gibiydi yaşananlar. Bir parçası olmak da inanılmaz hoşuma gidiyordu. Şu an bütün Büyücedünya bu gelişmeleri takip ediyordu ve ben, bu konuda yardımcı olacak insanlardan biriydim. Tarif edilemez bir duygu. Okula girdiğimde, Büyük Salon’da etrafıma toplanıp neler olduğuyla ilgili biraz olsun laf almak için ağzımın içine bakan onca Hogwartslı... Onlarla aynı yollardan geçmiş olmamıza rağmen hiçbiri bu konumda değildi. Küçüklükten beri hayalini kurduğum üst noktaya doğru ilerliyor gibi hissediyordum. Kendimi gaza getirmek gibi de olmasın ama amacıma ulaştığımı her gördüğümde biraz daha egom tatmin oluyordu.

Sırf bu yaşadıklarım da değil, bugün deneyimlediğim yeni bir şey daha vardı. Charlotte’ın beni merak ettiğini görmek, ona sarılmak, kokusunu hissetmek ve endişesini fark etmek… Varlığından haberdar olmadığım farklı bir şeyler uyanmıştı o an. Tam bana koşarak sarıldığında, etraftaki gürültü ile Charlotte’un sesinin arasındaki git geli yaşamıştım ve sonunda sadece onu dinlemek istediğimi fark etmiştim. Bu hissi, belki de daha fazlasını çok hayal etmiştim şimdiye kadar. Ama hayal ettiğim bunun yanından bile geçemezdi. Kokusu, teninin sıcaklığı, göğsünün heyecanı… Hepsini yakından hissedebiliyor olmak o kadar ayrıydı ki. Ben şimdiye kadar kimseye, sarılmayı bırakacağım için üzülmemiştim.
Sanki bıraksalar o sırada bütün dünya durabilirdi benim için. Bir anda yaşadığım her şeyi başka kimseye değil, sadece Charlotte’a anlatma isteğiyle dolmuştum. Yaşadıklarımı bilsin, fikir üretsin, daha çok sarılsın, elimi tutsun… Hayal etmediğim kadar çok şey istemeye başlamıştım bir anda. Şu an yanımda olsa, bu hırbolar yerine odada sadece ikimiz olsak, sabaha kadar tek isteyeceğim şey konuşmak olacaktı. Ona günümü anlatmak, Seth Carter’ın dediklerini söyleyip fikrini almak, sorgudaki bütün ayrıntıları sadece onunla paylaşmak… Sonra da onun gününü sormak istiyordum. Çok mu merak etmişti, ne kadar endişeliydi, neler duymuştu ve ne yaşamıştı? İnanılmaz merak ediyordum hem de. Normal mi? Acaba şimdiye kadar hissetmem gereken şeyler bunlardı da ben mi sorunluydum? Bilmiyorum. Bence farklı olan Charlotte. Beni değiştirebilecek kadar kuvvetli bir enerjisi var. Değişmek istiyorum, onu bilmek, hissetmek, onun da beni duymasını istiyorum. Ve bana bugün bu karşılığı vermişti. Bana attığı bu adıma karşılık olarak ona koşabilecek kadar coşkuluydum şu an.

Aptal gibi gidip öğlen konuşalım dedim; neden bu akşam değil, yarın sabah değil de ÖĞLEN?

Biraz döndüm yatakta, doğruldum ve komidinin üzerindeki bardağı tutup su içtim. Uyku yok gibiydi bu gece. Bazı geceler ayağa kalkıp odayı turladığım olur, hatta uykum gelsin diye spor bile yaparım ama odadakiler o kadar küfrediyorlar ki olabildiğinde tutmaya çalışıyorum kendimi. Kalkıp Ortak Salon’a inmek de istemiyorum, tek başıma kafa dinlemem lazım. O yüzden sıkıştım kaldım burada. Horlama sesleri de kulağımı tırmalıyor ama Charlotte’u düşünmeye devam. Bir plan yapmam gerekiyor. Öğlene kadar güzel bir incelik ayarlasam… Artık resmi olarak da aramızda bir şey olduğunu söyleyebilir miyiz? Hala beraber avluda yürüyüşe çıkmadık veya onu Hogsmeade’de bir cafeye götürmedim ama çok daha fazlasını yaşadık bence. Üzerine bugün bütün okulun önünde üzerime atlaması bence ona bahsettiğim riski göze aldığını gösteriyor. Daha Gryffindor masasına oturamamışken bile birilerinin gelip Rillian ile aranızda ne var şeklinde sorularına maruz kalmaya başlamıştım. Onu düşünemiyordum bile. Alice’in üzerine denk gelmesi hiç iyi olmadı. Neyse, bunlar çözülür. Ama Charlotte ile resmi bir randevuya ihtiyacımız var. Yataktan kalktım hızlı bir şekilde ve terliklerimi giyerek odada tur atmaya başladım. Dedim ya, bu gece uyku yok. Çözeceğim bunu.

______

Bir sonraki gün, öğle yemeği vaktinde
—

Yerimde duramıyordum, sabaha kadar oturmuş olmama rağmen sanki içimde tükenmeyen bir enerji vardı. Büyük Salon’un kapısının önünde koridorda Charlotte’u bekliyordum. Arada geçen hayaletlere selam veriyor, yemeğe gelen alt dönemlere de laf atıyordum ama gözüm merdivenlerdeydi. Yemeği o kadar hızlı yemiştim ki kız daha buraya gelemeden kapıda dikilmeye başlamıştım bile. Merdivenlerden indiğini gördüğümde ona doğru hızlı adımlar atmaya başlayarak aramızdaki mesafeyi tamamladım. “Nasılsın? Ben süperim. Aç mısın?” Aç olmasını umuyordum.  “Bugün hava çok güzelmiş, acilen dışarı çıkmamız lazım. Görmen gereken şeyler var.” dedim ve sağına geçip yolu bir hizmetkarmış gibi gösterdikten sonra onunla beraber yürümeye başladım. Bahçeye doğru ilerlerken ne söyleyeceğimi bilemeyerek ağzımı açıp kapıyordum. Onun bir şey söylemesini bekliyor, niyeyse yanlış bir laf etmekten çok korkuyordum. Sonunda konuşmak için bir sürü cümle sıralamaya başladım. “Günün nasıl geçiyor? Derslere girdin mi? Benimki şu ana kadar çok doluydu. Bir sürü şey plan- Neyse zaten konuşuruz. Sen anlat. Ben dün pek uyuyamadım, önemli değil ama!” O konuşurken de bahçeye varmıştık. Bu saatlerde herkes yemekte olduğundan genelde birkaç kişi olsa da şimdilik yalnız kalabileceğimiz ağaçlar altında gizlenmiş bir yere ilerletiyordum onu yanından. Bir çalılığın önüne geldiğimizde ellerimle ayırarak geçmesini söyledim. İkimiz de girdiğimizde onu ortaya doğru çektim. “Samuel Raymond Boleyn ile hızlandırılmış bir güne hoşgeldiniz.” dedim ve önünde reverans yaptım. Soyadımı kullandığım için anlamlı bir şekilde biraz daha gülümsemiştim eğilirken. Elimi yana savurdum işaretimi bekleyen çocuğu çağırmak için. Ağaçların arasından çıkarak yanımıza koşup bir örtü serdikten sonra az önce olduğu yere tekrar koşmuş ve bir sepet çıkarıp piknik örtüsünün üzerine bırakmıştı. “Oturalım mı?” dedim önden geçmesi için, arından ben de yanına geçtim. Sepetin kapağını açarak içinden hazırlattığım minik atıştırmalıkları çıkarmaya başladım. Bu sırada da tanıtıyordum elimdekileri. “Başlangıç olarak menümüzde kraker kulaklı, kuru üzümlü ve kakao kaplamalı hamamböceği şekilli özel yapım atıştırmalıklarımız var. Şekilleri…” Ev cinlerinden yaratıcı bir şey istediğim için beni pişman etmişlerdi ancak yine de sanki planlıymış gibi devam edecektim. “Sarı kadar sempatik olmasalar da bir giderli var bence. Ana yemek olarak balkabaklı mantı. Denemiş miydin hiç? Değişik bir tarif. Vejetaryen usulü…” dedim gülümseyerek. “Bunları yerken de susamamak adına seveceğini düşündüğüm Lahana Suyu.” Cam şişeyi ve karton bardakları çıkarıp ikimizin önüne koydum. “Tatlısız da olmaz diyerek: Şekerli Ananas. Pudra şekeri ve ananasın kızartışmış hali, bir de özel malzemesi ile. Orası saklı kalsın, en sevdiğim basit tatlılardandır.” Ve her şeye karşılık gülümsedim. Tepkisini ölçmem gerekiyordu. Ne düşünüyordu? Hoşuna gitmiş miydi? Menü bana kalırsa pek de iç açıcı değildi. Zaten ben bu yüzden yemek yemiştim o gelmeden. Ama onun beğenmesi için özel olarak sabahtan beri mutfakta ev cinleriyle beraber mesai yapıyordum. Sabah ilk dersten önce Charlotte’un en yakın arkadaşı Eleanor’u yakalayıp en sevdiği yiyecekleri öğrenmiş ve ona göre gidip bir şeyler hazırlatmıştım. Karşılığında Başkanlar Banyosunu bir saatliğine ev cinlerine kapatma sözü vermiştim ama bunun beni ne kadar zorlayacağını o sırada umursamıyordum. “Nasıl?”

Benimle birlikte sınıftan birkaç kişi de korkuyla masaya koşmuştu, arkamdan gelen tiz çığlık sesleriyle hafif irkilmiştim. "Sakin olun, çözeceğiz." dedim arkamı dönmeden kızlara ve Profesör'ü görebilmek için önüme geçen birkaç kişiyi sağa sola ittim omuzlarından. "Açılın, açılın. Nefes alsın biraz. Bütün sınıf üstüne çökmeyelim arkadaşlar." diye yüksek sesle milleti uyarıyordum. Bir yandan da gerçekten adamın ölmemesini ve sadece kısa bir baygınlık yaşıyor olmasını umut ediyordum. Andre, Lucien ve Reina benden öndeydi. Daha fazla itemeyecektim onları, ilgileniyor gibilerdi. Sınıfa döndüm herkes sakin kalsın diye. "İlgileniyoruz şimdi hemen. Burada başka BİNA BAŞKANI YOK MU?" dedim benden başkasını göremeyerek. Eadwig ne halta hizmet hala oturuyordu acaba? Bu muydu sorumluluk duygusu Merlin aşkına adam sana taht verdi ya! O sırada gözüme Ares ve sevgilisi ilişmişti. Onlar... Öpüşüyorlar mıydı? "Yeri mi burası Ares! Çık git bari!" diye bağırdım sinirle. Başka yer mi kalmadı? Profesörümüz bayıldı arkadaşlar! Kafayı yiyeceğim bu insanlara. Meslek arkadaşı falan olacağız ileride, inanılır gibi değil.

"AAAH! P-PR-PROFES... PROFESÖR YO-YOK OLMUŞ! N-NE-..?!" Andre'nin çığlığı ile bir anda sınıfta kaos başladı. Ben de korktum tabi, YOK OLMAK ne demek çünkü? Nasıl yok olmuş olabilir? Cübbesi oradaydı. Sınıftaki herkes ayağa kalkınca "Durun!" diyerek gelmemelerini anlatmaya çalıştım ve masanın arkasına geçtim hızla. Baktım, cübbe duruyor yerde. Hafif bir yükselti de var ama Profesör kesinlikle çok daha büyüktü az önce. Bir azalma söz konusu olduğu doğru. Yok mu olmuş peki? Elimi sıraya koyup eğildim biraz üzerine. Kızıl saçlarını görebiliyordum. Evet, kesinlikle bir kafa vardı orada. Cübbeyi tuttuğum gibi çektim aldım yerden ve... Bir çocukla yüzleştim. Daha 10 yaşında var yoktu. Korkulu gözlerle bize bakıyordu o da. Bir şey diyemedim yani, kaldım öyle ilk. Bu sırada durumu garipsemek yerine çocuğun ne kadar tatlı olduğunu düşünen kızlardan biri beni iterek çocuğun yanına geçti ve yanaklarını koparırcasına sıkmaya başladı. Korktu tabi çocuk da, ağlamaya başlayınca Lucien aldı kucağına. Ben bu sırada ne yapacağımı bilemez bir halde saçlarımı karıştırmaya başlamıştım. Hani bir sakatlık, baygınlık ne bileyim o tarz bir şey olsa verecektik şifacıya, o ilgilenecekti. Ama şimdi... Profesör küçülmüştü? Ve kimse nasıl düzelteceğimizi düşünmüyordu bile. Ne kadar tatlı olduğunu söyleyip elden ele dolaştırmak istiyorlardı adam- çocuğu yani. İki sene sonra mezun olacak bu insanların asla büyümüyor oluşu beni bazen çok ümitsizliğe düşürüyor. Ne olacak, üç sene sonra beraber Bakanlık'ta nasıl çalışacağım ben bunlarla? Biliyorum, hepsi ya öyle ya böyle girecekler. Ben de öyle. Aynı işi mi yapacağız, benim kadar hak ediyorlar mı? Sinirlenmiştim ama sakin kalmaya çalışarak derin bir nefes aldım. "Herkes yerine geçebilir mi?" diye bağırdım sınıfa. "Çocuk sevmeye gelmeyin şuraya, Profesör o! Şimdi de düzelteceğiz." Ama nasıl?

Yanımdaki uçan kafaya döndüm çaresizce. Nasıl hitap edeceğimi de bilmiyorum. "Pardon. Yardım edecek misiniz? Profesörümüz yaklaşık bi 20 yaş gençleşti de, fark etmişsinizdir." dedim alaycı bir şekilde. Barbatos ise bu durumu fırsata çevirip adamın üzerinde büyü denememizi, bu şekilde binamıza puan kazandırabileceğimizi söyledi karşılık olarak. ŞAKA GİBİ. Bazıları sınıftan çıkmaya, bazıları ise ellerinde asalarıyla masaya doğru yürümeye başladığında edişeyle insanları iterek Lucien'ın yanına yürüdüm ve çocuğa ellerimi uzattım kucağıma almak için. "Biçim Değiştirme Profesörümüz üzerinde büyü denemeyi aklımızdan geçirmesek daha iyi olur. Lucien başka bir Profesör çağırır mısın buraya? Andre-" Andre sınıfta değildi artık. O zaman... "Rebecca, sen de şifacıya haber verebilir misin? Ben de Profesörü yatak odasına götüreceğim." Kalabalıkta korkmuştu, yatağına yatırıp uyumasını sağlamak gerekiyordu. Başka bir plan gelmemişti o an aklıma.