Von Motke'nin ağzından bal damlıyordu. Jack odaları ufak ufak tararken yaşlı adam arkadaki odayı aydınlattı. Maske. Tanıdıktı. Bir takım hatıralar beyninin içinde tekrar oynamaya başladı. Kılıçla yaralanan bir kadın. İşkence edilmiş bir kadın. Bir takım emirler, bir takım koşullandırmalar. Parmağı sızladı. İçinde bir dürtü hissetti. Vahşi bir hayvan gibi kana susamıştı. O celladın canını almak istiyordu. Onu paramparça etmek, pirinçten bir boğanın içine tıkmak. Kalbi küt küt atıyordu. Bu soğuk havada terlemeye başladı. Jack, o ise bir şeyleri bok etmişti. Fakat sayesinde dışarıda olan birini fark ettiler. Jack başarabilirse kalkacak ve bir kaç savunma büyüsü yapacaktı. Fakat Carmilla... Onun ne yapacağı belli değildi işte.

Kapalı bir alana girmek her zaman tehlikeliydi. Özellikle sizden önce gelen birinin sizi davet ettiği kapalı bir alana. Fakat bu adamın buraya gelmesi de tehlikeliydi. Bütün bu buluşma bu olay... hepsi çok riskli bir satranç hamlesi gibiydi. Adamı takip etti. Jackte aynı şekilde peşlerine düştü. Ev... Evden çok bir mağarayı andırıyordu. Sızan ışık, örümcek ağları. Jack ise bu arada gözleriyle sağı solu kontrol ediyordu. Herhangi bir tersliğe karşı. İçeri girdiklerinde hemen söze girdi. Pek vakitleri varmış gibi hissetmiyordu.

"Herr Motke. Türümüz belli bir soruna karşı fazlasıyla kör kalmış durumda. Uyuyoruz. Eğer bir şeyler yapmazsak. Uyandığımızda çok geç kalmış olacağız. Sizin başarılarınızı bilmeyen yok. O Vatikan azgınlarına nefes aldırmamıştınız. Buna tekrar ihtiyacımız var."

[justify]Dover taraflarında, denize yakın müstakil bir evde oturan Hapton ailesi için pek sıradan bir akşamdı. Akşam yemeklerini yarım saat kadar önce bitirmişlerdi ve en güzel kıyafetlerini çoktan giymişlerdi. Evin reisi Bay John Hapton gururlu bir adamdı. Yakın zamanda açılan bir fabrikanın müdürüydü ve gayet güzel para kazanıyordu. Kazandığı bu para sayesinde iki çocuğu, Jill ve Damian, bacalarda kurum temizlemek zorunda kalmıyor, biricik eşi Hannah Hapton ise tüm gününü evinde geçirip kocasına ve çocuklarına güzel güzel yemekler hazırlıyor, bahçesindeki domateslerle ilgileniyor ve onlar kadar şanslı olmayan komşularıyla dedikodu ve yemek tarifi paylaşabiliyordu. Haptonlar kuşkusuz İngiltere'de yükselmeye başlayan orta direk ailelerin başını çekenlerdendi. Bay Hapton en güzel lacivert takımını giymişti. Çizgili ve güzel bir takımdı bu. Yeleğinin cebine aile yadigarı köstekli saati koydu ve gözlüklerinin camını temizledikten sonra aynada kendisine şöyle bir baktı. Jilet gibiydi. Geçen gün aldığı ve bugün ilk kez giyeceği kahverengi deri ayakkabılarını giydikten sonra dışarı çıktı ve ailesini beklemeye başladı. Jill ve Damian adamın arkasından çıktılar bahçeye. Damian'ın takımı aynı babasınınki gibiydi fakat daha ucuz olduğu belli oluyordu. Babasınınki gibi özel kesim değildi, ucuz kumaşlarla elbiseler yapan bir dükkandan alınmıştı. Jill ise kiliseye gidileceği için güzel, siyah bir etek, beyaz bir kazak ve minik kırmızı paltosunu giymişti. Onunda ayakkabıları yeniydi ve parıl parıl parlıyordu. Gaz lambaları üst kattan başlayarak tek tek kapatıldı ve Hannah Hapton kocasının ona otuz üçüncü doğum günü için aldığı samur kürküyle bahçeye adımını attı. İnci kolyesi parıl parlıyordu. Sarı saçları muntazam bir topuz ile toplanmıştı. Kararında makyajı kiliseye gitmek için uygundu. Hapton ailesi yavaş yavaş yağan kar ile birlikte evlerinden üç sokak ötede olan kiliseye doğru hareketlendiler.

Muhitin diğer aileleride en güzel kıyafetlerini giyip gelmişlerdi kiliseye. Lakin hiç biri Hapton ailesi kadar göz kamaştırıcı değildi. Bir çoğunun kocası zaten John Hapton için çalıştıklarından kıskanan gözler ve ufak fısıltılar üzerilerindeydi Haptonların. Çan, bir kere çaldı ve herkes adım adım içeriye girdi. Haptonlar tabiki en güzel koltuklara geçtiler. En önün bir arkası. Kilisede kimsenin adını koymadığı ama herkesin farkında olduğu bir sınıf sistemi vardı. İşçi sınıfı ve fakirler en arkalarda otururlardı. Çoğu zaman gelmezlerdi zaten. Haptonlara kıyasla daha az varlıklı kısım orta koltukları doldururdu. Bu kısım genellikle en kalabalık kısımdı ve en önde oturanlara kem gözleriyle bakar, onları çekiştirmekten rahibi dinleyemezlerdi. Kilise, 1600'lü yılların başında yaptırılmıştı. İçeride bir sürü güzel tablo vardı. Bayan Hapton, Kabil'in Habil'i öldürdüğü tabloyu bir ayrı seviyordu. Kocası da bunun farkındaydı ve ona benzer bir tabloyu salonlarına almak için elemanlarından bir kaç tanesini çoktan ayarlamıştı bile. Herkes yerine geçtiğinde Hannah Hapton şöyle bir bakındı etrafına. Odadaki en şık kadın kesinlikle kendisiydi. Zaten buraya sermon yada başka bir şey için gelmemişti. Millete kimin en iyi olduğunu göstermekti gayesi. Kapılar kapandı, meşaleler yakıldı ve Peder Kenny kürsüsüne çıktı.

"Sevgili cemaatim! Akşam ayinimize olan katılımınız için teşekkür ederim. Goodsprings böyle inancına sadık insanlar sayesinde böyle büyüyüp gelişiyor." dedi. Kırklarında, yakışıklı bir adamdı Peder Kenny. Siyah saçlarına yer yer aklar düşmüştü ama yüzü parıl parıl parlıyordu. Bir elini yukarı kaldırdı ve onu yumruk yaptı. "İsa'nın yolunda yürümeye devam ettikçe güzel günler bizimle olacak!" Sözleri insana coşku veren türdeydi. Sanki bu insanları arkasında yürümeye ikna etmek bu adam için istese hiç zor olmayacakmış gibiydi. Peder, duaya başladı. Herkes transa geçmiş bir şekilde dinliyor, eşlik ediyordu. Kesinlikleri ruhları arındıran en azından rahatlatan bir ayindi bu. Hannah Hapton hafiflemiş hissediyordu. Sonra...sonra kapı açıldı. Kocaman kilise kapısı gıcırtılar içinde açıldı. Soğuk hava yavaşça içeri girerken ağzında sigarasıyla bir adam içeriye adım attı. Kırmızı ceketi, siyah kumaş pantolonu vardı bu adamın. Sigarası yarıya kadar içilmişti ve küllerini kilisenin kutsal topraklarına dökmekten çekinmedi. Fakat en büyük problem bu değildi. Bu adam! Siyahtı!

Kalabalık homurdanmaya başladı. Hatta birisi ayaklandı ve duayı bölen bu adamı dışarı çıkarmak için hareketlendi. Kırmızı ceketli adam ise pis pis sırıtıyordu sadece. Ayağa kalkan şahıs at arabalarını tamir eden bir tamirhanesi olan Bay Cooper'dı. Sakin bir adamdı. Başkası olsa küfürler ede ede çıkarırdı ama Bay Cooper muhtemelen öyle yapmazdı. Kömür karası adam hala gülüyordu. "Dışarı çık. Dua'yı bölüyorsun. Terbiyesizlik yapma." dedi. Adam sadece Bay Cooper'in yüzüne baktı. Sigarasından derin bir nefes aldı. Dumanı tamircinin yüzüne üflerken sigarayı ağzından aldı. Sonra çok ama çok hızlı bir şekilde Bay Cooper'a kafa attı. insanlar şaşkınlıklarını gizleyemezken adam ceketinin cebinden çıkardığı çakısını adamın karnına sapladı. Bir kereyle durmadı. Sapladıkça sapladı. Bayan Hapton dokuzuncu darbeden sonra bakamaz olmuştu. Bay Cooper yavaşça yere düştü. Adam sigarasının izmaritini tamircinin sırtına attı ve ayakkabısıyla söndürdü. İki tane genç adam hızlıca ayaklandı ve herifin üstüne doğru koştular. Siyah pislik hala sırıtıyordu. Üstüne gelen gençlerden birisinin karnına gelişine bir tekme attı. Öbürü ise yumruğunu herifin suratına geçirdi! Üç beş adım geriledi kırmızı ceketli adam. "Piçi öldür!" diye bağırdı kalabalıktan birisi. Herif hala gülüyordu. Genç, ikinci bir yumruk salladı ama adam çocuğun yumruğunu tuttu. Üzerine gelen bıçağı fark ettiğinde çocuğun gözleri korkuyla parladı ama bu, bıçağın boğazına saplanmasına engel olmadı. Bir iki kadın çığlık attı. Az önce karnına tekme yiyen çocuk ayaklandı, bu sefer daha çok erkek ona katıldı. Bu sefer o şerefsize gününü göstereceklerdi. Bu kadar adamla dövüşemezdi. Adamın üstüne üstüne yürüdüler. Herif hala gülüyordu.

"Bu kadar yeter Jack."

Bembeyaz yüzlü bir kadın içeri girdi. Kıpkırmızı bir cübbesi vardı. Kapşonu kapalıydı ve o... adamla konuşmuştu. Herkes kadına bakıyordu. "Peder." dedi. Bu sırada kadın bir elini kaldırdı ve kapı kapandı. Bir illüzyon mu yapmıştı? O kocaman kapı nasıl kapanmıştıki? Sonra aynı elinin parmaklarını şıklattı. Bir anda ortalık aydınlandı, meşaleler daha gür yanıyordu zira. "Işığıyla aydınlatan tek kilise alevler içindekidir." dedi. Elini pedere doğru çevirdi ve peder... uçmaya başladı? Neler oluyordu? Kimdi bu kırmızılı kadın. Peder nasıl uçabiliyordu? Herkes bunu izlerken adının Jack olduğu öğrenilen herif bir sigara daha yaktı. Elinde uzun bir çubuk vardı. "Cascading." çubuğu salladı ve bir patlama önünde onu dövmek için hazırda bekleyen adamların olduğu yer patladı. Bu sırada kırmızılı kadın pedere bir şeyler yapıyordu. Adamın... boğazını kesiyordu... uzaktan... dokunmadan...

Pederin boğazından fışkıran kan Bayan Haptonun suratını kırmızıya boyadı. Herkes kaçışıyordu. Kapılara koşuyorlardı ama bütün kapılar kilitlenmişti. Kimisi buldukları alet edavatla kadına ve zenciye karşı savaşmaya çalışıyordu ama olmuyordu. Komşusu Bay Hill kadın tarafından paramparça edilmişti. Başka birisini ise cayır cayır yakmıştı. Kapılar kilitliydi ve kilise yanıyordu. Bayan Hapton ve Bay Hapton akıllılık edip üst kata kaçmışlardı. Fakat alt taraf tam bir mezbahaydı. Yerlerde sürüklenen komşuları, alevlerle yakılan tanıdıkları garip gurup ışıklarla oradan oraya fırlatılan dostları... Bir kabus mu görüyordu Haptonlar? Böyle bir şey nasıl mümkün olabilirdi? Bay Hapton bir tabure buldu. Tabureyi kilisenin üst katındaki camlarından birine fırlattı. Cam tuzla buz olmuştu. Bu şekilde kaçabileceklerdi. İkinci kattan tutmuş karın üstüne düşmek can yakmazdı. "Hadi Jill, Damian küçük bir düşüş biz hemen arkanızdayız!" diye yüreklendirdi çocuklarını. Çocuklar babalarını dinlediler ve kırılmış pencereye doğru koştular. Damian öndeydi, Jill de arkalarında. Cama ulaşmak üzereydiler. Kurtulacaklardı. Jill zıpladı ve... havada asılı kaldı. Bayan Hapton kızı alevlerin içine atılırken acı bir çığlık kopardı. Kızının çığlıklarını duydukça bağırdı. Bay Hapton ise şok içinde izliyordu olanları. Jack isimli zenci üst kata çıkıp Damian'ı da aynı ateşin içine atana kadar yaşadığı şok geçmedi. Bir öfke patlamasıyla adamın üstüne yürüdü. Herifi kavradığı gibi yere yapıştırdı ve iki tane yumruk geçirdi. Herif kahkaha atıyor ve gülüyordu. Üçüncü yumruğu geçirecektiki Jack herifin kulağını ısırdı. Bir anda herifin üstüne çıktı. Bay Hapton'un kalbine bıçağını saplarken yüzündeki pislik gülümseme bir anlığına bile değişmemişti.

Kilise alevler içinde yanmaya devam etti. Bina yer yer çöktü. Bayan Hapton'unda içinde bulunduğu bir kısım İsa heykelinin ayaklarının altına toplanmıştı. Jack ve kırmızılı kadın başlarında bekliyordu. Çubuklarının ucundan çıkan şeyler ile bağlanmışlardı. Ne olduğunu anlamıyorlardı. Jack hepsini tek tek kaldırdı. Bıçağını en arkadaki çocuğun sırtına dayamıştı. "Yürüyün!" dedi. İtaat ettiler. Kilisenin arkasında onları bekleyen bir at arabası vardı. Pencereleri kapatılmış, kafesi andıran bir arabaydı bu. Arabayı daha önce görmedikleri bir hayvan çekiyordu. Kanatları olan bir ata benziyordu. Siyahtı ve kemikliydi. Korkunçtu. Jack hepsini tek tek arabaya bindirdi. Bir rüya olmasını umuyordu o arabaya binen herkes. Bir kabus. Fakat beyhudeydi umutları. Araba havalandı ve bulutlu İngiltere semalarında kayboldu. Bayan Hapton o günden sonra bir daha gün ışığını göremedi.

[justify]NPC İsmi: Alannah Maria Muirghéal
NPC'nin Hogwarts Binası: Ravenclaw Mezun
NPC'nin Portresi: Alannah, Cwénhild'in yeğeni, kimi zaman kızı, kimi zaman ablası, kimi zaman annesi, kimi zamanda en yakın arkadaşı olmuş bir insandı. Doğumundan erişkinliğine kadar Cwénhild onun yanında oldu ve Alannah'ın İngiltere'de geçirdiği son dört yılı birlikte, Cwénhild'in Londra'da bulunan apartman dairesinde geçirdiler. Bu süre zarfında Alannah, Cwénhild'in bir çok kötü özelliğini törpüledi, alkol sorununu çözdü ve evi çekip çevirdi. Kendisi Ravenclaw binasına mensuptu ve üç sene boyunca vurucu pozisyonunda oynadı. Son yıllarına doğru zaten ileri seviye büyülerin yapımına ve doğalarına oldukça hakimdi. O yüzden vaktini okul derslerine çalışmak yerine kendi çalışmalarına harcadı. Hiç bir zaman söndürülemeyen meraklı bir yapısı vardı ve bunun sonucunda Hogwarts kütüphanesindeki neredeyse bütün kitapları okudu, okuyamadıklarına ise göz gezdirdi. Sınav sonuçları hiç ders çalışmaması ve kafası başka yerlerde olmasına rağmen oldukça üst düzeydi ve mezun olmadan bakanlığın ofislerinden ve çeşitli iş kollarından mektuplar aldı. Pek tabii bunları kabul etmedi ve kendi araştırmalarına devam etmek için okuldan onunla mezun olmuş bir arkadaşıyla küçük bir finansman topladı. Araştırmalarının İngiltere ayağı bitince birlikte Belçika'ya geçtiler. Kendilerinin geçişinden bir kaç hafta sonra Kanlı Balo olarak bilinen katliam yaşandı. Alannah'ın bu durumu öğrenmesi ve halasının ölümünü öğrenmesi olayların bitişinden iki hafta sonrasını buldu. Bu sırada Cwénhild Muirghéal cadı mahkemeleri tarafından yargılanmış ve kaçmıştı. Cenazeden ve Cwénhild'in ona bıraktıklarını toparladıktan sonra Belçika'ya geri döndü. İçindeki öfke pek tabii dinmiyordu. Ayrıca dinmek bilmeyen Carmilla dedikoduları ilgisini çekmiyor değildi. İngiltere kaynayan bir kazandı ve nedense orada olmak zorundaymış gibi hissediyordu.
NPC'nin Kurgudaki Yeri: No Spoilers.
NPC'nin Diğer Oyuncuların Kullanımına Açıklığı: Kimseye açık değil. Duruma göre GM kullanımına bırakılabilir.

[justify]Korku.

Çocukların gözlerinde yeşermeye başlayan korku bedenlerini istila etmeye başlamıştı. Bütün kasları ve düşünceleri bir bir korkuya teslim olurken sadece izledi Carmilla onları. İzledi ve korkmalarına izin verdi. Korku insan duygularının en güçlüsüydü. İnsan korktuğu anda ya en güçlü halini ortaya çıkarırdı yada en zayıf en aciz tarafı tarafından tüketilirdi. Bu çocuklar şu an tüketiliyordu. Bir tanesi konuşmayı unutmuştu. Gözlüklerine sıçrayan kan yeterli olmuştu bunun için. Bir tanesi, grubun en önünde duranın, bünyesi kaldırmamıştı gördüklerini. Koku, parçalanmış cesetler, taze taze fışkırmış sıcak kan ve ölümün üzerine batırılmış korku çocuğun midesinin iflas etmesi için yeterli olmuştu. Keyifsiz bir görüntüydü kusan bir beden. Rahatsızlığını belli etmedi Carmilla. "Salatalık doğrar gibi boğaz kesiyorsun ama biraz sindirilmiş yemek mi canını sıktı?" Haklı bir serzenişti bu. Ancak kızıl saçlarına aklar düşmüş kadınında bildiği bir gerçek vardı. Kan, parçalanmış et ve kırılmış kemikler iyi pişmiş bir yemekten daha çok karşısına çıkar olmuştu. Doğrular ve gerçeklerden bahseden çocuk kusarken bir diğeri lafa girdi.

"Bu en azından konuşmasını unutmamış."

Konuşan çocuğun gözlerinin içine içine baktı. Saklamaya çalıştığı korku oradaydı. Görebiliyordu. Fakat giydiği cübbenin hakkını veriyordu çocuk. Korkmasına rağmen konuşmaya devam etti. İşte aranan cesaret buydu. Ares'in yaptığı gibi deli cesareti değildi bu. Doğru kullanılan, zekayla birleştirilmiş bir cesaretti bu. Zor zamanlarda bu çocukları kurtaracak olan buydu. Büyücü ırkını koruyacak ve yüceltecek olan cesaret işte buydu. Çocuk konuşurken yüzünde beliren gülümsemeyi saklayamıyordu. Çocuk konuşmaya devam etti. Bu sırada gözlerinin bir anlığına kadının arkasındaki çalılıklara seyirdiğini fark etti Carmilla. Arkalarındaki vahşi bir yaratık olsa bu kadar sessiz olmazdı hatta muhtemelen saldırıya geçmişti. Bekçiler, seherbazlar yada daha fazla öğrenci? Belli etmedi. Bir avcının en tehlikeli olduğu zaman avının onun farkında olmadığı zamandı ve arkasındaki şey her neyse şu an ona karşı aptalı oynayacaktı. Çocuğun teşekkürünü başıyla karşıladı. Kanlanmış elbisesi bazı şeyleri kolaylaştırmıyor olsa da bu gerçekten kabul ettiği bir teşekkürdü.

Gryffindor binasının mensubu olan çocuk sözlerini bitirince derin bir nefes aldı. Asasını yavaşça cübbesinin içine soktu. Bu sırada elini çocuklara doğru kaldırmıştı, bir zarar vermeyeceğini belli etmek amacıyla. Tabii ölümüne korkan çocuklar bunu başka anlayabilirlerdi o yüzden tetikte olmak her zaman iyiydi. Başka öğrencilere de 'ders' vermek istemiyordu zira. Yavaşça adımlamaya başladı. Kusan çocuğa doğru. Bu sırada da lafa girdi. "Gerçek. Nedir gerçek? Şu an senin sırtına koyduğum elimi hissediyorsun. Bu gerçek midir? Belki de böyle hissetmen için yaptığım bir büyünün sonucudur, kim bilir? Gerçek değişkendir." dedi. Çocuğun sırtına koyduğu eliyle yaptığı büyü sayesinde midesi sakinlemiş olacaktı çocuğun. Sonra o elini çocuktan çekti ve bordo gözlüklü çocuğun gözlüklerini kendine doğru getirdi. Havada süzülen gözlüklerin çerçeveleri ve camı kan içinde kalmıştı. Basit bir parmak hareketiyle temizledikten sonra çocuğun titreyen ellerine geri dönmesini sağladı gözlüklerin ve en sonunda 'cesur' çocuğa döndü.

"Öğrendiniz mi okulun çevresinde neler olduğunu? Avcıların büyücü sosyetesinin en güvenilir diye savunduğu yerin dibine kadar girdiğini ve bakanlığın ruhunun duymadığını?" Çocuğa doğru yürüdü ve omzuna dokundu. "Karışmamak için geç kaldınız." kanla boyanmış suratının arkasındaki gözlerini çocuğun gözlerinin içine kitledi. "Genç adam, hepimiz doğduğumuz andan itibaren bu işe karıştık. Siz istesenizde istemesenizde. Onlar sizi karıştıracak. Dedikodular dedin, anlat bakalım."bir ricadan ziyade emir verir gibi konuşmuştu.

[justify]"Gitmeliyiz."

Kafasının içinde yankılanan ses elzem gerçeği kadının yüzüne yüzüne çarpmıştı. Kızının soracak çok fazla sorusu vardı ve hepsi zamanla cevaplanacaktı. Lakin bu buluşmaya ayırdığı süre dolmak zorundaydı. Zira bir kaç gündür izini sürdüğü avcı takımı kurduğu tuzağa düşmek üzere olmalıydı ve tekrar onları elinden kaçırmak kabul edilemezdi. Kızının yanağını okşadı.

"Ben, biz bütün bunları senin gibiler, çocuklarımız, geleceğimiz savaşmak zorunda kalmasın diye yapıyorum." dedi. Bu laf ağzından çıktıktan sonra kızıl saçlarına aklar düşmüş olan kadın girdi araya. "Durmayacak, o da senin gibi bir asi!"Haklıydı, bu küçük kızı hayatı boyunca izlemişti ve kesinlikle durmayacaktı. Hatta sırf bu saatten sonra annesinin dikkatini çekmek için bile boyundan büyük işlere kalkışabilirdi.

"Onu eğitebiliriz."

"Saçmalık. O daha çocuk."

Belki de eğitilebilirdi. Sonuçta Muirghéal kanı taşıyordu. Alannah'a ileri seviye lanetleri ve tılsımları öğretmesi bir iki hafta sürmüştü, kendi kızında da bu potansiyel neden olmasındı?

"Fakat durmayacaksın, biliyorum. Bende durmazdım. O yüzden sana kendini nasıl savunacağını öğreteceğim. İki şey istiyorum sadece. Birincisi asla ama asla benim kızım olduğunu kimseye söylememelisin, hiç kimseye Mirabelle. Avcılar, bakanlık, ödül avcıları, intikam peşinde olanlar. Düşmanım çok, bana ulaşmak için seni kullanırlar. Söz ver bana tamam mı? Hiç kimse, Gwyndolin bile!"

İcat Türü : Büyü

Büyü Tipi : Lanet

Büyünün Adı : Caedis Lucerna

Büyünün Detaylı Anlatımı : Kullanıcı asasını düz bir şekilde tutar ve büyülü sözleri söyler. Asanın ucundan çıkan (yıldırımı andıran) saf, yıkıcı enerji hedefe doğru gider. Kullanıcı büyüyü kesmediği sürece enerji akımı devam eder. Büyü temasa geçtiği her şeye zarar veren yıkıcı bir enerji akımıdır. Büyülü kalkanlar, yapılar, canlılar farketmez. Kanalize edilmiş yangın/patlama gibi düşünülebilir. Kullanıcı büyüyle kalkanları patlatabilir (kalkanın gücüne bağlı) binaları yıkabilir ve canlılara ağır hasar verebilir, ölümlerine sebep olabilir. Basitçe Voldemort'un son filmde kullandığı büyünün kızılı işte abi. Asamdan lazer atcam.


[youtube]https://youtu.be/ek5qMsXHtU8[/youtube]

Bunun kızılı.

[youtube]https://youtu.be/-_LPRnPZmsI[/youtube]

Sağdakinin.