"Bu gece ölebiliriz."

"Korkuyor musun?"

"Hayır."

Soğuktu. Parmağının olması gereken yerdeki yara esen rüzgarla birlikte iyiden iyiye sızlıyordu. Godric's Hollow. Uzun zamandır uğramadığı bir yerdi. Buluşma adresinden bir kaç sokak ötede indi süpürgesinden. Jack'ta öyle yaptı. Daha sonra süpürgeleri gözden ırak bir yere koydu Jack ve eve doğru yürüyen kadına yetişti. Herr von Motke. Heybetli bir dağ gibi oradaydı. Yalnızdı. Muhtemelen değildi. Eğittiği askerleri sağa sola dağılmış bekliyor olmalıydı. Onlar olmasa bile kendisi başlı başına büyük bir tehditti. Savaşmak için gelmemişti ama savaşmak zorunda kalırsa kendine eş sayabileceği bir düşmanla dövüşecekti. Adamın gözlerinin önüne geldi. Jack arkasındaydı. Bir sigara yaktı. Carmilla ise elini göğsüne koyarak adama selam verdi ve lafa girdi.

"Saygıdeğer Motke...iyi akşamlar. Bu havada buraya kadar geldiniz. Çok teşekkür ederim."

Kapalı bir alana girmek her zaman tehlikeliydi. Özellikle sizden önce gelen birinin sizi davet ettiği kapalı bir alana. Fakat bu adamın buraya gelmesi de tehlikeliydi. Bütün bu buluşma bu olay... hepsi çok riskli bir satranç hamlesi gibiydi. Adamı takip etti. Jackte aynı şekilde peşlerine düştü. Ev... Evden çok bir mağarayı andırıyordu. Sızan ışık, örümcek ağları. Jack ise bu arada gözleriyle sağı solu kontrol ediyordu. Herhangi bir tersliğe karşı. İçeri girdiklerinde hemen söze girdi. Pek vakitleri varmış gibi hissetmiyordu.

"Herr Motke. Türümüz belli bir soruna karşı fazlasıyla kör kalmış durumda. Uyuyoruz. Eğer bir şeyler yapmazsak. Uyandığımızda çok geç kalmış olacağız. Sizin başarılarınızı bilmeyen yok. O Vatikan azgınlarına nefes aldırmamıştınız. Buna tekrar ihtiyacımız var."

"Kontrol et. Dikkatlice."

Birileri onları izlemese şaşırırdı zaten. Motke buraya tek gelecek kadar aptal bir adam değildi. Carmilla da böyle bir hataya düşeceği düşünecek kadar saf değildi. Yinede Jack'in ortalığı kontrol etmesi iyi olabilirdi. Adam purosunu yakarken arkadaki baygın adama takıldı gözleri.

"İşkence...hatırlıyorum." dedi ve avcılar tarafından koparılan parmağını adama gösterdi. "O baloda avcılar hepimizden bir şeyler aldı. Eğer başımızda düzgün bir yönetim olsaydı bunlar olmazdı. Şu an bile bütün kaynaklarınız beni aramaya harcanıyor esas düşman gözümüzün önünde olmasına rağmen Herr Motke. Lafı uzatmayacağım. Bir savaş çıkarmalıyız. Bütün savaşları bitirecek bir savaş. Bu fanatik yobazları taş devrine gönderecek bir savaş"

Von Motke'nin ağzından bal damlıyordu. Jack odaları ufak ufak tararken yaşlı adam arkadaki odayı aydınlattı. Maske. Tanıdıktı. Bir takım hatıralar beyninin içinde tekrar oynamaya başladı. Kılıçla yaralanan bir kadın. İşkence edilmiş bir kadın. Bir takım emirler, bir takım koşullandırmalar. Parmağı sızladı. İçinde bir dürtü hissetti. Vahşi bir hayvan gibi kana susamıştı. O celladın canını almak istiyordu. Onu paramparça etmek, pirinçten bir boğanın içine tıkmak. Kalbi küt küt atıyordu. Bu soğuk havada terlemeye başladı. Jack, o ise bir şeyleri bok etmişti. Fakat sayesinde dışarıda olan birini fark ettiler. Jack başarabilirse kalkacak ve bir kaç savunma büyüsü yapacaktı. Fakat Carmilla... Onun ne yapacağı belli değildi işte.

Öldür.

Öldür!

ÖL-DÜR!

Kafasının içinde yankılanan tek ses buydu. Bütün nefreti, bütün becerileri ve bütün arzuları sadece tek bir şeye odaklanmıştı. Tek bir şeyi tutkuluyordu bedeni. O aptal maskeyi takan adamı yok etmek istiyordu. Sadece bunu istiyordu. Bunun için çabaladı. Fakat başarısız olamadı. Bir tarafı hala direniyordu. Mantıklı bir taraftı bu. Adamı öldürmeyip sorgulamak istiyordu. Sorgulayıp o mahkemenin yerini öğrenmek ve oraya kusmak istiyordu bütün nefretini. Fakat başaramıyordu. Asasının ucundan yeşil bir ışık fırladı. Iskaladı. Zihninin içinde süregelen bu savaş yüzündendi bu. Direnmeli miydi, yoksa direnmemeli miydi? Başka şeyler oluyordu. Jack bir şeyler söylüyordu. Motke ve bir başkası. Bir rüya gibiydi sanki. Direnmeli ve vücudunun kontrolünü ele geçirmeliydi. Denedi. Tekrar denedi.

Meredith’in evin içerisine girmesiyle yolladığı lumos dört bir yanı aydınlığa vurdu. Karanlıklar ışıkla tanıştı ve bilinmezlikler son buldu bir anlığına. Karanlığa alışan gözler ışıkla kamaşırken, Jack son anda üzerine ilerlemekte olan siluetin kendisine ne kadar yaklaştığını fark etmişti çaresizce. Artık karanlık bir siluet olmaktan farklıydı. Işığın yansıdığı kılıcı görebiliyordu ve diğer elinde konuşlanmış olan arbaleti. Kafasında sivri bir şapka, zırhı andıran deri bir kıyafet ve arkasında salınan kara bir pelerin. Yüzünü örten kara bir örtü.

[spoiler][/spoiler]

Sıcak bir sıvının karnından derisine bulaştığını hissederken, asasıyla başarısız bir protego denemişti. Başarılı olsa da işe yarayacağı şüpheliydi. "Carmilla, ben..." diyebildi yalnızca. Yere dökülen kanlarla beraber dizlerinin üzerine çökerken Jack, evin içerisi bir kez daha yeşil bir ışıkla aydınlandı.

“AVADA KEDAVRA!”

Carmillanın asasından yayılan ölümün habercisi bu sefer hedefini bulmuştu. Maskeli adamı göğsünden vurmuş ve zaten baygın olan adam, büyünün tesiriyle geriye doğru savrulmuş, maskesi ise düşmek üzereydi. Kamaşan gözler alışırken lumosun ışığına bir anlık oldukları yerde kalan figürler de hareketlenmişti. Von Motke içeri giren seherbazı fark ettikten sonra sert bir sesle asasını tekrar Madam  Béringer’e doğrultmuştu. “İhanetin bu gece sonlanacak! Hain...” Asasından dağılan ışık huzmeleri Madam tarafından savuşturulurken, kadıncağız gözlüklerinin üzerinden bir bakış attığı ve az önce içeri girmiş olan seherbaz Meredith’e seslenmekte buldu çareyi. “Sen!? Yardım et seherbaz! Bakanı kurtarmak için-“

Sözü yine ve her defasında olduğu gibi kesilmişti Von Motke tarafından. “Buna inanma sakın genç hanım! Senin görevin cadı avcılarını avlamak değil mi? İşte karşında, ne duruyorsun?” derken bir yandan da asasıyla Madam Béringer'e lanetler yollamakla meşguldü.

Carmilla ise seslerin giderek arttığını hissetti kulaklarında. Artık duyabiliyordu. Başı delicesine zonklamasına rağmen duyuyordu. Bilinçaltının derinliklerinden şu ana dönmeye çalışıyordu tüm çabasıyla. İstemsizce yere çökmüş, kollarından güç alarak yıkılmamaya çalışıyordu. Tüm o işkenceler ve korkunç anılar bir kez daha yaralamıştı zihnini.

[justify]Cwénhild, Herr Von Motke, Madam Beringer, sandalyeye bağlı ölü bir adam… Meredith’in aklından tek bir şey geçiyordu: feci halde boka batmıştı. Birbirine giren iki bakanlık çalışanına mı yoksa kontrolü kaybetmiş Cwénhild’a mı müdahale edecekti? Hızlı düşünmeliydi ancak donup kalmıştı. Dakikalar değil yalnızca saniyeler içinde asalar çekilmiş, bir başka tekinsiz siluet ise kan akıtmıştı. Girdiği trans halinden onu çıkaran Cwén’in Motke’ye bir beden kitleme laneti atması olmuştu. İç güdülerine güvenmeye karar verdi, hızla asasına davrandı ve sivri şapkalı yabancıya doğrulttu. “Incarcerous!”

Niyeti adamı hareketlerini kısıtlayarak kendine zaman yaratmaktı o sırada sandalyeye bağlı diğer adama doğru koşacak ve maskesinin altında kim olduğunu öğrenecekti. Herkes bir vedayı hak ederdi sonuçta değil mi?[/justify]