[justify]Samuel'ın sözlerine karşılık yalnızca kafamı salladım hafifçe, sonrasındaysa asamı küçük "h" çizercesine sallayıp dizimi bandajladım ve elimi temizledim. Ardından yanıma gelen Eadwig'in sözleri ise en basit tabirle kafamı karıştırmıştı. "Ha?" diyebilmiştim yalnızca ama fazlasını da söyleyemedim. Çok üstünde durulmadı. Ortam zaten gergin, gecenin köründe Yasak Orman'da belamızı aramaya gelmişiz adeta. Sorgulamaya lüzum yoktu. Mevzulara pek hakim değilim ama Büyük Salon'da duyduklarım aklımı uzun süredir kurcalıyor, onları sıralıyordum aklıma geldikçe: "Eğer bir böcürt falansa Ares tek idi, üç kişi olmamız avantajlı olabilir. Yani üç tane değillerse şansımıza. Gerçek formunu anlarız. O kadar çok... Olsalar Ares de birden fazla korkutucu şey görürdü, değil mi? Carmilla ise... Savaşabileceğimizi sanmıyorum ama kaçabilir miyiz ki? Bir şeyler düşünmeli mi acaba? Belki sis falan yaratsak ortama... Koşma seslerimiz ama takip edilebilir ve rotamız da belli yani, şato. Peki o zaman..." Konuşmalarım bir noktada gevelemeye dönüşmüş, ardından düşüncelerle kesilmeye başlamış ve en son sadece sessiz düşüncelere bırakmıştı yerini. Muhtemelen bu sebeple pek önem teşkil etmiyorlardı... Zaten ortamdakiler ne kadarını da anladı muamma idi fısıldadığımı da ele alırsak.

Yolculuk nihayetinde bir yere varmıştı. Muazzam bir yere. Çok önemli ipuçlarına. Nitekim görmek istediğim son şeydi muhtemelen bu arbaletler ve cadı avcılarının naaşları. Malum günler geldi aklıma istemsizce, karanlık ormanı aydınlatan asalarımızın ışıkları söner gibi oldu. En azından benim için. Güçlükle girdim söze: "Bu arbaletler... İpucu olabilir," diyerek zar zor eğilip aldım bir tanesini eline. Tabii kim bilir kaç gündür çürüyen bu bedenlerin üzerine eğilmek pek iyi bir fikir değildi. Hele Britanya yağmurlarının etkisiyle iyice çürümüşken. Bu koku... Hepimizin burnunu ve ağzını kapsayacak görünmez birer balon yarattım asamı sallayarak üç kere. Ağzımı kaplayan balondan dolayı daha boğuk çıkmaya başlamış sesimle Eadwig'in düşüncelerine dair yorum yaptım: "Doğru diyorsun... Buradaki yaratıklar bizim için bile sıkıntı. Bir grup muggle için... Bu silahların belki de önemli bazı özellikleri va-."

Bir ıslık sesiyle sözlerim kesilmiş, Eadwig'in önüne saplanan ok ile neye uğradığımı şaşırmıştım. "C-Ca-Ca-Cadı av-c-cıları..." dilimden dökülebilen yegane sözler oldu. Asamı sağ elim titreyerek tutuyorum. Saldırı altındayız, ama savaşmak istiyor muyum ki? O rahibenin sözleri çınlanıyor kulağımda.

"Demek öyle diyorsun, André... Peki o zaman, sana tek bir soru sormama izin ver. Bütün bu süreç boyunca inatla savundun sizin gibi olmayanlara zarar vermeyenleriniz de olduğunu. Ya sizden kaç kişi tanıyorsun, sizden olmayanlara yardım etmiş olan?.."

Değil savaşmak, büyü yapma isteğimi yitirdim. Asam elimde ama hani poz olsun diye. Gerçi pozumun da caydırıcılıkla alakası yok da... Ancak ileride bir çatışma var gibiydi. Büyü ışıkları yükseldi, bir tane yatay şimşek fırladı. En yakınımda olan Samuel'a bakarak, Eadwig'in de duyabileceğini umduğum bir sesle tek kelime çıkartmayı ümit edebildim: "K-Kaçalım?.."

Lakin kaçmayı başaramadık. En azından ben kaçamadım. Okun biri üzerime geliyor. Bir an gördüm sadece. Protego atmalıyım galiba. Ama elim titriyor, hareket ettiremiyorum. Düşünmek için yarım saniyem bile yok muhtemelen. Ölür müyüm? Nitekim önümde beliren figür savuşturdu oku ve bize döndü. Elim titriyor hala. Öncekinden de fazla. Asamın ucundan çıkan loş ışık cübbesinden kızıl lekeler yansıtıyor. Kan... Katliamdan çıkmış bu kadının her yeri kan... Saçları da kızıl. Kan rengi. G-Gözlerim irileşti. D-Düşünce-lerim b-bile ke-k-ke-liyor... C-Ca-Car... diyebildim sadece.

Çok ama çok usulca geri adım atmaya çalıştım. Bu kadına yakın olmak istemiyorum. Beni kurtarmış olsa bile çok daha kötülerini yapmak isteyip istemeyeceği muamma. Uzak olsam bile şansım var mı ki? Korkuyorum. Ares'in halini hatırlıyorum. İntikamın i'si geçmiyor aklımdan. Sadece korkuyorum. Gözlerim titreyerek Eadwig ve Samuel arasında gidip geliyor. B-Bir fikirleri var mıdır ki? B-B-Benden hayır yok şu anda... B-Beyler... B-Biz ne halt yiyeceğiz?..
[/justify]

[justify]Kehanet dersliğine çıkan bitmek bilmez merdivenleri çıkarken cübbesinde kızıl işlemeler bulunan dostu Gregory'le hararetli bir konuşma içerisindelerdi: "Bak Greg, şu kuleleri senelerce imanımız gevreyene kadar çıkacağımıza..." Sanki tüm bu süreç boyunca konuşuyor olmaları nefes nefese kalmalarında hiç pay sahibi değilmişçesine soluklandı kısa bir anlığına ve devam etti cümlesine. "...diyorum ki bir ara burayı süpürgeyle çıkalım. Çekinmeyip yapmamız lazım bunu bir ara!"

"Kısa fıkraymış", muhtemelen André'yi azıcık dahi tanıyan birisinin yegane tepkisi olurdu. Gerçi bir araya geldiklerinde ateşle barut gibi olan ikiliden böyle ihtimaller hiç beklenmez de değildi. Nitekim şatonun içerisinde süpürge kullanımını kısıtlayan bir yasağın şaka maka olmadığına dair uzun bir münakaşa ve beyin fırtınası, dersliğin kapısının eşiğindeki basamaklara gelmeleri ve derse girişteki sıkı denetim yüzünden sıkışan yaya trafiğinden ötürü duraksamalarıyla son bulmuş, apar topar icra edilen son dakika hazırlıklarına dönüşmüştü.

-André, bir baksana, kravatım düzgün mü ya?
-Dur şurasını düzelteyim... İyi dedin ama, sen de benimkine bir el atsana.
...

Profesör Urswick'in sıkı denetiminden yalnızca ufak birer dokunuşla geçen oğlanlar sınıfın ortalarına geçtikleri vakit bir müddet beklemek durumunda kalmışlardı ders için. Kadının kontrolleri ve dayakları bitmek bilmiyordu zira. Önündeki kehanet küresine bakarken "Peki ben neden mal gibi bu seçmeliyi alıyorum ki hala?.." diye iç geçiriyor, halihazırda keyifli geçeceğinden zerre ümidi olmayan dersin başlamasını daha da büyük bir can sıkıntısıyla bekliyordu.

Vakit geçmedi.

Profesör Yamashita'dan varlığını öğrendiği, origami denilen bir teknikle ilgileniyordu bir süredir boş vakitlerinde. Cebinden bir parça renkli parşömen çıkartıp şekil vermeye koyuldu, uzun uğraşı sonucunda minik bir kaplumbağa yaptı.

Vakit geçmedi.

Sınıfta herkesin doğru yerlere oturduğunu kontrol ederken profesörleri, asasıyla kaplumbağaya ufak bir tılsım fısıldadı ve şekilli parşömen, kamplumbağa hızında kürenin çevresinde turlamaya başlarken boş bakışlarla onu izledi.

Nihayetinde biraz vakit geçmiş olsa gerek ki ders, daha doğrusu ders sürelerini sömüren haftalık muhafazakar reisçi politika seansı başlayabilmişti. Gerçi bu sözler neyin nesiydi? Dönemin başında intihar eden üç kardeşten söz ediyordu. Cecilia ile pek tanışık olduğu söylenemezdi lakin Lorraine ile Rosalind sınıf arkadaşlarıydı. Neden intihar etikleri hakkında bir fikir sahibi değildi ama onlara terörist demek?.. Kararsızlığı bazen derslerde sorulan sorularda dakikalar yiyen yahut ağzından ancak cımbızla laf alınan o kızlara hele terörist demek?.. Bu kadın, altıncı sınıflara, yani intihar edenlerin beş yıllık sınıf arkadaşlarına bu vaazi geçtiğinin farkındaydı, değil mi? "Lacroix kardeşler terörist değildi!" diye bağırmak istedi. Yapamadı. Yoksun olduğu birçok vasıf vardı kumral saçlı oğlanın ve cesaret, bunların başta gelenlerinden biriydi. Gözleri seğirebildi yalnızca, bu beyanları daha fazla kaldıramayacağını hissetti.

Ayağa doğruldu karnını tutarak, rezalet bir yalancıydı lakin acı çeken yüz ifadesi rutin hayatında ne yazık ki gereğinden fazla bürünmüş olduğu bir ifadeydi. Yüzünü buruşturdu midesini üşütmüşçesine, profesörlerinin kendisine fazla fırça çekmemesini ümit ederek bakışlarıyla müsaade isteyip kapıya yöneldi. Bu ithamlara karşılık verecek cesareti yoktu belki, bu yaptığının bir tepki olduğunu da muhtemelen ne profesörleri ne de sınıftaki herhangi biri anlayacaktı. Muhtemelen "canı tatlı pısırık André mideciğini üşütmüş, uf olmuş" muamelesi görecekti. Lakin verebildiği yegane tepki buydu korkak oğlanın. Bunu yaptı...[/justify]

Mirabelle'in tehditlerinin şaka olup olmadığı konusundaki kararsızlığı, en azından yumruk yemediği için kısmi bir rahatlamayla sona ermişti. Ne var ki bu rahatlama, çikolata saçlı kızın verdiği doğruluk cevabı karşısında pek uzun sürememişti. "E-... B-..." az önce kaçındığı yumrukları misliyle yeme korkusuyla yanakları iyice kızarmış halde kalakaldı yalnızca. Ne diyebilirdi ki böyle bir durumda? Korkmalı mıydı, sevinmeli miydi -yardımına çokça da yetişiyordu zira- emin değildi.

Nitekim bu duygu karmaşası içerisinde muhtemelen beynini allak bullak edecek yegane faktörler de denklemin içerisine girmişti Regina'nın ansızın eşiğinden döndüğü kız kıza öpüşme ve hemen sonrasında kendisini ne sebeple olursa olsun malum sıralamada ikinci sıraya koymuş olması neye uğradığını şaşırtmıştı kumral saçlı oğlanı. Aralarına katışan kız ileyse darmaduman olmuştu her şey. Franziska... Kendisiyle dönemin başlarındaki bir tılsım dersinin çıkışında ettikleri malum muhabbetten sonra bir daha hiç sıradan bir gözle bakamadığı kız şimdi burada, gecenin köründe belirmek zorunda mıydı? Üstelik bu kadar sırların bu kadar tehlikede olduğu bir oyun oynanırken. Kızı görmesiyle beraber artık kızarıklığı tüm yüzünü sarmalamıştı. Sadece gülümseyebildi sessizce ve bir jest amaçlı kızın oturacağı yere doğru asasını sallayıp ufak bir koltuklama tılsımı uyguladı.

Sonrasında yedikleri baskının ise kurtarıcısı olacağını düşünmüştü lakin üzülüyordu. Franziska ortama henüz yeni gelmişken özellikle bitmek zorunda mıydı hemen?.. Neyse ki Eadwig kafa oğlandı da kendilerine kaymakbirası da sağ olsun ufak bir kıyak geçmeye hazır gibiydi. Hemen asasının bir hareketiyle büyük bir bardak yaratıp doldurdu içerisine tepeleme birayı uzattı "Oo, hoş geldin; buyur gel," diyerekten.

Bu olayların ardından şişe çevrildi, ve... Çevrilmez olaydı... Gerçekten de birbirlerine mi denk gelmek zorundaydı şişe? Bir anlığına ağzı şaşkınlıkla açıldı sadece, kal geldi. Gelen soru ise... Lanet olsun... Neye uğradığını şaşırmış bir halde yalnızca ağzı yarı açık bakakaldı. Ama böyle devam edemezdi, karşısında hoşlandığı kız varken -öyle bir şey varsa şayet- karizmasını koruması lazımdı. Yüzüne zoraki bir gülümseme yerleştirdi ama gözleri vurun bana dercesine bakıyordu. Gerçekten düşündüklerini mi söylemeliydi? Yalan söylese şansını kaybedebilir miydi? En baştan beridir bir şansı dahi var mıydı ki? Ağzını araladı ne diyeceğini bilemeden. Bir şeyler demesi lazımdı zira. B-Ben... Franziska... Açıkçası bunu şu anda s-söylemek b-biraz zor ol-sa da seninle öyle bir vakit geçirmek mu-

Hızlı adım tıkırtıları ve bir azar, uzun boylu ve özellikle gecenin bu saatindeki endamı ve siyah giyim tercihi sebebiyle bir hayli korkutucu hale bürünen antik rünler profesörünün baskınıyla kesilmişti cümlesi. Bir yandan minnettardı, bir yandan korkuyordu. Kendisi konuşuyordu az önce ve açıklama yapmak bu noktada ona mı düşerdi? Buradaki muhtemelen herkes, hiç doğru düzgün konuştuğunu görmediği Gaye bile kendisinden daha iyi bir şekilde konuşabilirdi muhtemelen. Ama sorumluluğu üzerinde hissetti, hemen ayağa doğruldu. "P-Profesör! Özür dileriz, bazı s-sıkıntılar çıktı ve ş-şurada bir sütun büyüyle hareketlenip bize saldırdı! Şey, bayağı saldırdı yani k-kesinlikle biz yıkmadık!" diyerek arkadaki mermer yığınını gösterdi. "S-Sonra ise, s-sonra ise bu f-fıçıyı bulduk ve b-biraz moral olsun diye... Özür dileriz!.."

---

(edit: çizili kısımlar sonraki RP'deki dirsek sonrası susturuldu sdf)

Acısı çok uzun sürmemişti. Zira bir veya birkaç sebepten ötürü Büyük Salon'da kahvaltı saatlerinde bulunandan daha kalabalık bir güruh olay yerine seherbazların Kanlı Balo'ya gelişinden bile hızlı intikal etmiş ve çevresindeki sütunları muhtelif metotlarla alt etmişlerdi. Hırpalanmış oğlan, kurtarıcılarına döndüğünde oldukça tanıdık simalarla karşılaşmıştı. Gözlerinde belirgin bir minnettarlıkla gözlerinin içine baktı diğerlerinin: "Ş-Şey... Teşekkür ederim..."Ama siz... bakışları üç sınıf arkadaşının üzerinde kısaca gezmiş ve devam etmişti cümlesine. "Hepiniz burada ne yapıyorsunuz?"

Sonrasında başına bir şey geldi mi diye endişeyle döndüğü küçük kızın nasıl olduğunu kontrol etmek için o tarafa yönelmişti ki ağustostaki o korkutucu balodan beri anlayamadığı bir sebepten ötürü çok fazla denk geldiği Mirabelle'in kendisine ansızın azar çekmeye başlaması tüm endişelerini, sızılarını, şaşkınlığını ve şayet varsa diğer algı ve hislerini sindirmeye yetmişti. Mental olarak cenin pozisyonuna geçmiş ağlayan oğlan, metanetini korumaya çalışarak -ama yalnızca çalışarak, beceremeyerek- titreyen bir ses tonuyla "Özür dilerim, bilinçli değildi, ama şu kız için endişelendim, özür dilerim..." gibi tepkiler vermeye koyulmuştu. Omuzlarına sarılan battaniyeyle ve azar faslının bitmesiyle soluk alış verişi düzelmeye başlamış ve çevresine belki de ilk defa dikkat etmeye başlamıştı. Bu sütunlar neden kendilerine saldırmıştı şimdi?

Yavaşça doğrulup çevresine bakınırken yürümekte oldukları rotada, karşılarında üç fıçı görmesiyle bir an duraksadı. Bu şekil, bu boyut, bu ahşap... Şaşkınlıkla mırıldandı ortamdaki diğer kişilerin de duyabileceği şekilde: "Bu fıçılar... Kaymak birası değil mi?.."

Biraz büyü kabiliyeti saralım efenim':
Biçim Değiştirme: 8 -> 10
Lanet: 2 -> 10
Tılsım: 10 -> 20
    Toplam: 10 GP

Üç de patent alayım kenara, durup durup büyü icat etme RP'si yazarım...
    Toplam: 9 GP

Son güncellemeler doğrultusunda Asasız Büyü 1. Seviye (6 GP)

Kendi kendime satın alma talebinde bulunmak da garip de... Neyse... Kont Richmond'ın karakter başvurusu hala tek geçer tabii...

Üstü çıplak, altında günlerdir giydiği pantolonuyla cezasını düşünüyordu kumral saçlı oğlan. Belki de haklıydı karşısındaki kadın, hak ediyorlardı yargılanmayı, koskoca camiadan birkaç kişi bile çıkıp bu suçları alınamadığı için üzerine, yardımda bulunmayı denemediği için muggle'lara. Ancak istemsizce bile olsa bir cadı avcısının yanında bulunmaması gereken yegane eylemde bulunmuştu: Büyü... Şimdiyse çekecekti cezasını. Günler, haftalar sonra ilk defa tanışacaktı birileriyle. Tanımadığı insanlar bile olsa... Konuşacak birileri vaat edilmişti uslu bir çocuk olursa kendisine. Şimdiyse elinden alınmıştı yegane iletişim imkanı. En son ne zaman birisiyle konuşabilmişti kendisi haricinde? Ağlamaya devam ederken titriyordu rutubetli odada vücudu. Kısmen sırtındaki sızılardan, kısmen soğuktan, kısmen duyduğu suçluluktan, çoğunlukla ise kaybettiği imkandan...

Kendine acıma seansı, ötelerden gelen absürt bir çatırtı ve kırılma sesiyle kesilmişti. Meraklı bir oğlandı André her daim, bu sebeple kapıdan kafasını uzatıp kontrol etmek istiyordu lakin kendisini sandalyeye bağlayan halatlar ile pek mümkün değildi bu. Hemen sonrasında kapının öteki tarafından işittiği tanıdık ses ve bilindik sözler ise tavşan gibi açılmasına sebep olmuştu gözlerinin: "Bombarda Maxima!"

Patlamanın etkisiyle sandalyesi -haliyle kendisi- yan devrilmiş olsa da karşısında gördüğü üçlüyü görmesiyle boğazı düğümlenmiş, heyecandan konuşamaz hale gelmişti: "S-Siz... I-Iris? Wi-l-l-iam? Alf-Alfred? Sizin bb-bura... Burada..." Halihazırda ağlamakta olan oğlan apayrı bir ağlama boyutuna ulaşmıştı mutluluktan. Başta sadece zangırdıyordu tepkisizce. Kendisiyle konuşuldukçaysa tepkilerini verebilmeye başlamıştı. Gözleri hiç olmadığı kadar irileşmişti heyecanla, ümitle. Güler yüzlü olmasına karşın hiç olmadığı kadar yukarı kıvrılmıştı dudakları. "B-Ben... T-Teşek... Teşekkür... Ederim. S-Siz... B-B-Ben..." ve daha çok ağlamaya başlamıştı. Gerçi titriyordu gözleri ama pek ağlayabildiği söylenemezdi. Susuz kalmış bünyesi gözyaşı üretebilmeyi bırakmış sayılırdı. Ama tüm mimik ve jestleriyle, yanakları ıslanmazken bile ağladığını anlamak mümkündü oldukça acınası bir haldeki oğlanın.

Kendisi çıkartılırken yürümekte zorlanıyor, ayak uydurmakta güçlük çekiyordu. Halsizdi, bitkindi, canı acıyordu. Her bir adımında burada geçirdiği vaktin çoğunda bağlı olan el ve ayak bilekleri sızlıyor, omuzlarının her ileri geri hareketinde sırtı yanıyordu. Ama kararmıştı gözleri hem korku hem de heyecanla. Geri düşürmek istemiyordu arkadaşlarını, söyleyecek ise çok fazla şeyi vardı. Bir yandan koşarken asasız olduğu için insanlara ayak bağı olmamaya çalışıyor bir yandan da tonla gerekli yahut gereksiz soru soruyor veya cümle kuruyordu:

"Yalnız siz... Hogwarts açılmamış mıydı?"

"Siz de mi? B-Ben... Çok..."

"Büyü yapma...mızı önleyebiliyorlar!"

"Ş-Şey, burada başka çocuklar da var demişlerdi, o-onları..."

"Çok garip aletleri var, a-at arabalarına özellikle dik-kat..."

"Yani b-ben... Ne diyeceğimi b-bilemiyorum..."

"S-Siz nasıl buldunuz burayı?"

"S-Siz de mi? B-Buraya kaç kişi? Kiml... Te... Teşekkür ederim..."

"B-Bir saniye, o 'çocuk'lar... Ben... Pardon..."

[spoiler][/spoiler]

Balonun kalanı boyunca genç şövalye bozuntusu Mirabelle'e muhafızlık yapıyor, bu esnada çokça sohbet ediyorlardı. Gerçi konuşan daha çok Mirabelle idi ancak kumral saçlı oğlanın pek de var olmayan sosyal kabiliyetleri düşünüldüğünde muhtemelen bu, çok daha sağlıklı olandı. Gerilim ve stres ile ailesinden habersiz geldiği bu mekanda yalnız geçirdiği her on dakikada bir kontrol ettiği baba yadigarı gümüş köstekli saatinin yelkovanı kim bilir kaç tur atmıştı çikolata saçlı kızın yanında geçirdiği süre boyunca. Her şey güzeldi, babasının yıllardır kendisine öğretmeye çalıştığı -tabii bu daha çok Sör Beauvoir'nın başarısı olsa gerekti- her türlü beyefendiliği, içinde bulunduğu şövalye zırhının da verdiği cesaret ile uygulamaya dökmeye çalışıyordu. Bir insanla ikili olarak diyalog kurabildiği ender anlardan biri içerisindeydi, mutluydu. Ta ki balo salonuna o uğursuz karanlık çökene kadar...

İlk anda şaşırdı herkes gibi ancak maskeli balonun bir etkinliği olabileceğini düşünerekten girişken bir adımda bulundu. Sağ eliyle, belinin sol tarafındaki süt beyazı demir kılıcın mücevher işlemeli kabzasını kavradı ve kükredi aptalca olduğunu çok yakında idrak edeceği bir cesaret ile: "Endişeniz olmasın leydim, ben sizi korurum!" Oyundu onun için an içerisinde içinde bulundukları durum; farkında değildi karanlıkta saklanan uğursuzluğun, gölgelerin örtemeyeceği korkunun. Çıkışını takiben Fransızca fısıltılar yükselmeye başladı salondan. Hayır, Fransızca değildi bunlar; başka bir şeydi... Lakin pek uzun süremedi dil analizi. Yaklaşık üç metre ötesindeki orta yaşlı bir cadının asasından yayılan loş ışığın aydınlattığı alandan hızla geçen bir ok önce düşüncelerini, hemen ardındansa takım elbiseli bir erkeğin yüreğini delmişti an içerisinde. Adını yahut yüzünü bilmediği o adam yere, ayağının yarım metre ötesine düşmüştü cansızlaşmaya başlayan bedeniyle. Gözleri irileşti kumral saçlı oğlanın. Salonun muhtelif yerlerinden birkaç patırtının daha geldiğini duydu.

Çığlıklar doldurdu kulaklarını, kaçışmaya meyletti insanlar görüşündeki. İşte o noktada yükselen uğursuz, gür sesler, salonun dört bir yanından yükselen ancak aynı hayırsız kelimeleri zikreden gür sesler yararak aldı dağınık ve düzensiz çığlıkların yerini; yekün, tek bir ses misali: "Malleus Maleficarus!" Işıklar söndü. Sağ eliyle kavramakta olduğu soğuk metalin dokusunun değiştiğini, tahtaya geri dönüştüğünü hissetti. İnsanlar birer ikişer cansız bir biçimde yere yığılırken ise kimse cisimlenmiyordu. Kendisi henüz bilmiyordu malum tekniği ancak kaçması gerekmez miydi diğerlerinin? Karanlığı bozan boy boy silüetler yalnızca daha çok çığlık atıyorlardı, daha çok korkuyorlardı, ayakları üzerinde çil yavrusu misali dağılıyorlardı.

Kendisiyse içinde bulunduğu konumu unutmuş, yavaşça adımlıyordu bilmediği bir yöne doğru. Yüzü düşünceli, korkuyla titreyen eli; kılıcından ayrıldı ve asasına gitti. Zeki bir oğlandı André, tahmin ediyordu giriştiği eylemin sonucunu lakin inanamıyordu. Gerçekleşecek sonuçtan emindi zihni ancak yüreği ve ümidi, düşüncelerinin hızına ayak uyduramamıştı. Salladı asasını bir hilal şeklinde, çaresizce. Hiçbir şey olmadı. Tahmininin doğruluğundan dolayı ince bir gülümseme bürümüştü miğferinin altındaki dudaklarını. İşte o anda sol yanağından aşağı süzülen damla, hissedebildiği tek şeydi. Çığlıklar kulaklarını, karanlık gölgeler gözlerini uyuşturmuş şekilde kalakaldı bir süre. Nefes alıp veriyordu sadece. Bir anlığına nefesi düzensizleşti, art arda iki kere nefes aldı. Duman... Yangın? Zihni bir boşluk olmayı o an içerisinde bırakmıştı. Adımını yerden kaldırırken ikinci bir duyusu geri geldi ve ayakkabısının, yerden yükselmesini zorlaştıran, yapışkan bir sıvıya bulanmış olduğunu fark etti: Kan...

Gözleri dehşetle açıldığında ve çevresine gerçekten dikkat etmeye başladığında yanındaki kızı kaybettiğini fark etti. "Mirabelle!" dedi içinden. Sağına soluna bakındı hızlıca. Onu korumalı- koruyabilir miydi ki? Gerçek oklar atılıyordu insanlara... Duraksadı bir an yine. Arkadaşına yardım etmeliydi, öte yandan kendisini bile kurtarabileceğinden emin bile değildi ki! Gözleri karardı, halihazırda karanlıkken ortam pek yardımcı olmuyordu. Çıkışa doğru yönelmeliydi, belki yol üstünde denk gelebilirdi ona... Yanakları sırılsıklam, gözbebekleri irisine yer bırakmayacak kadar genişlemiş bir halde ilerlemeye başladı sağı solu tarayarak. Mekanın tek çıkışı vardı. Sonra duraksadı. Buraya gelenler her kim ise bir kıyım yapmaya gelmiş ve çıkışlarını önlemişlerdi. Herkesin kapıya yöneleceğini bekliyor olmalılardı, kapı değildi buranın çıkış yolu. Pencereler... Balodaki ilk vakitlerini yalnız başına geçiren oğlan duvar köşelerinde çokça bulunduğundan dolayı bir hayli iyi biliyordu pencereleri. Evet, oralardan çıkabilirdi! Adımlarını ilerletirkense pencereye yakın olan karaltılar fark etmişti. Sabitlerdi. Burada bir kişi kaçmıyorsa o kişi... Hayır, yöneldiği taraf güvenli olmasa gerekti. Düşünce treni son hız devam ederken sol tarafındaki merdivenlerden yükselen, oldukça iyi tanıdığı bir ses ile bölündü hesaplamaları.

"Profesör! Profesör Yamashita!" diye seslenmekten kendisini alıkoyamadı şaşkınlık ve ümit ile sesin kaynağına. Başını çevirdiğinde üst kattaki devasa yangından dolayı ön tarafı aydınlık olan, merdivenin ortasındaki ruh emiciye döndü ve göz göze geldiler ilk anda. Arkasında, henüz merdivene adımlamamış arbaletli figürleri yangının ışığının açısı sağ olsun seçebiliyordu rahatlıkla kendisi muhtemelen siyah bir karaltı iken. Tabii seslenişi profesörün peşindeki figürlerin dikkatlerini üzerine çekmiş olabilirdi. Ama bu değildi şu anda aklında olan... Bir açmazda kalmanın eşiğindeydi sonsuz değer verdiği kısa boylu cadı, bir şeyler yapmalıydı...

"Orası yangın! Sizi alayım!" diyerek profesörünün inişini yumuşatacak bir masa çekmeye meyil etti yanından. Masa düşündüğünden ağırdı lakin sırtından yangının sıcağını hisseder, ciğerleri kara ve öksürüklere tutulmasına sebep olan dumanlarla dolarken masanın üzerinde gördüğü iki ateş viskisi şişesi aklına bir fikir getirdi. "Yangın profesör, şey, arkaya, duvar, ateş!" diyerek şişeleri aldı ve profesörle kendisinden hepsi aynı yönde kalan infazcıların arasına, daha çok kendi yakınına iki şişeyi fırlattı açıyı olabildiğince lehlerine tutmak adına. Malum kişilerin üstlerine fırlatmak aklına bile gelmemişti porsuk yürekli şövalye bozmasının. Kendisinden yaklaşık bir metre yüksekteki cadıya düşüncelerini korkudan mütevellit düzgünce anlatamamış olsa da takipçileriyle aralarında bir ateş duvarı yapmak ve kendilerine uzaklaşma imkanı yaratmak istiyordu. Sonrasındaysa... Aklına gelen bu fikrin sonrası tamamen boşluktu minik şövalyenin. Ama Profesör Yamashita yanındaydı, belki kendisine yardımcı olabilirdi, değil mi? Bu mezbahadan sağ çıkabilmenin bir yolu varsa ancak o bilebilirdi...

---

Bu RP, isabetlilik amacıyla mekan sahibinden balo salonunun krokisi alınarak yazılmış ve iki katlı bir evin merdiveninden masa örtüsü fırlatmak suretiyle bir fizik testine tutulmuştur. Görseldeki turuncu X André, mavi X Mirabella'yı, kırmızı kutular GM metnince betimlenen cadı avcılarını, sarı çizgi ise çekilmek istenen ateş duvarını temsil etmektedir. Bu RP, öyküsel bütünlüğün sağlanması adına yalnızca belli bir noktaya kadar André'nin gözünden kaleme alınmıştır.
[spoiler][/spoiler]

---

[justify]Haziranın son haftası gelmiş, Hufflepuff yatakhaneleri ve ortak salonu harıl harıl eşyalarını toplamayı son güne bırakan öğrencilerin koşuşturmalarıyla tam bir keşmekeşlik haline bürünmüştü, muhtemelen diğer tüm binalar gibi. André de yapmayı sevmediği işleri yapmayan veya son ana bırakmayı alışkanlık edinmiş biri olarak, pek farklı durumda değildi. Fakat aklını kurcalayan bir durum, bir handikap vardı normalde de özensiz yaptığı toplanma işini iyice savsaklayarak yapmasına sebep olan: Yetişmesi gereken bir yer. Bazı kıyafetlerini katlamadan, adeta valizinin içine fırlatarak yerleştirmiş ve o yılki yatakhane arkadaşlarına "Beyler, benim kaçmam lazım, kompartımanda bana yer ayarlayın," diyerek üzerinde krem rengi bir tunik ve bordo boyunbağı ile valizini peşinde sürüklemeye başlamıştı. Giriş kata çıkmış ancak bu katta bulunan tüm insanların aksine bahçeye değil, tam aksi yönde, üçüncü kata doğru yol alıyordu.

Tılsım dersliğinin ofis kapısının önüne geldiğinde bir duraksamış, derin bir nefes almıştı. Aklına gelen fikir, çok mantıklı ve geçen yıl neden denemediğini sorgulamasına sebep olacak nitelikteydi. Öte yandansa emin değildi bunun gerçekleşip gerçekleşmeyeceğinden yahut olmasının mümkün olup olamayacağından. Konuşacağı kişinin kanaatine bağlıydı her şey nitekim. Öğrenmeninse tek yolu vardı. Elini kaldırdı, kapıyı tıklattı. Geç kalmamış olmayı ümit ediyordu. İçeriden gelen müsaadeyse nefesini rahatça vermesine sebep olmuştu kapıyı ittirirken.

"Merhaba profesör, umarım namünasip bir anda gelme-" ofisin halini gördüğünde istemsizce cümlesi bir an yarım kalmış ve gecikmeyle sonlanabilmişti: "-mişimdir..." Her daim muhtelif parşömenlerle, çalışma notlarıyla ve minderlerle dağınık olan oda an içerisinde adeta iki yüz elli yedi cinperi içeride salınmışçasına bir teröre uğramıştı. Çalışma notları minderlerin, süs eşyaları kitapların, muhtelif sihirli eşyalar çeşitli kutuların üzerinde ve düzenden alabildiğine uzak bir şekilde dağıtılmış vaziyetteydi. Öyle ki, bütün bu eşyaların böylesine düzensiz ve bir örüntü oluşturmaksızın yerleştirilebileceği yalnız bir şekil varsa şayet, o şekil özenle tercih edilmiş gibiydi odanın düzeninde. Açık sandıklara ve valizlereyse eşyalarını yerleştirmekle, daha doğrusu yerleştirmeye çalışmakla meşguldü uzun, düz saçlı kadın.

Kendisini karşılarken doğrulan cadı, asasının bir hareketiyle minderlerden birinin üzerini boşaltıp oturmasını işaret ederken söze girdi kumral saçlı oğlan: "Profesör, aslında buraya şey için gelmiştim..." Bir anlığına duraksadı, kavuşturduğu ellerinin başparmakları birbirleriyle adeta bir güreşe tutuşmuşken gözleri yerdeki halı zemini incelemeye başladı. Düşünce olarak her şey güzeldi ama iş gerçekten istemeye gelince tüm vücudunu sarmalamıştı çekingenlik. Bu tip bir şeyi karşısındaki cadıdan isteyebileceği tek şansı vardı muhtemelen hayatı boyunca. Ya reddedilirse? Belki de daha çok çalışmalı, daha çok profesörünün gözüne girmeyi denemeli ve bir sonraki sene istemeliydi. Doğru bir an mıydı ki? Bu kadar ayaküstü istemesi belki de baştan kendisini sıkıntılı bir duruma sokacaktı. Tüm bu düşünceler kafasını kurcalarken, kısa boylu kadının meraklı halleri ile silkelenmiş ve irice bir yutkunduktan sonra söze girmişti: "Şey, acaba siz, bu yaz tılsımlar konusunda çalışma yapmayı düşünüyor musunuz? Eğer düşünüyorsanız... Yanınıza beni çırağınız olarak alabilir misiniz?" Cümlesini bitirdikten sonra çekingenlikle kafasını yerden kaldırmış, dudaklarını birbirine bastırmış; yüreği yarı heyecan, yarı korkuyla sarmalanmış bir şekilde profesörüyle salise başı bozup yenilediği bir göz teması kurmaya başlayarak beklemeye koyulmuştu.
[/justify]