Görece "Boş" bir gündü bugün Alpharian için. Ne Magna Purgatio sorumlulukları, ne de yetiştirmesi gereken köşe yazısı vardı. Yatakta debelerek geç kalkmış, Mali-Phali-Ty-Co'da güzelce karnını doyurmuş ve önce Londra sokaklarında, sonra da Hogsmeade çevresindeki kırsallarda Korone'yi yürüyüşe çıkarmıştı. Küçük köpekcik arada sırada yorulup kucaktan taşınmak istese ve bunu yere kapaklanıp arka bacaklarını kurbağa gibi yanlara yayarak belirtse de; gerek yürüyerek, gerek Cisimlenerek, gerekse de tren ve tramvaylarla geziniyorlardı. Bilet kesilirken nereye gittiklerini önemsemedikleri trenleri Hogsmeade'den Londra'ya geri geldiğinde daha günün yarısına bile yaklaşmamıştı saatler.

Adam Diagon Yolu'na girdiğinde kucağındaki küçük kızının yeterince dinlenmiş olacağını düşünmüş olmalıydı, çünkü genel geçer günün kalabalığı sırasında meraklı bakışlarıyla pitidi pitidi adımlar atarak yanında yürümesine izin vermişti onu yere bırakarak. Adımları Alpharian'ı boş boş işletme vitrinleri önünde yürütürken, üzerlerinde gezinen gözlerine çarpan bir tanıtım odağına bir ilgi sunmuştu. Kaliteli Quidditch Malzemeleri'nin sahibi müşterilerine canlı bir biniş gösterisi düzenliyordu. Süpürgenin özelliklerini çok daha önceden anlatmaya başlayan adamın yüksek sesle ilettiği sözleri dinlemekten daha çok, bu yeni modelin detaylarını incelemeye dalmıştı. Neden sonra bir anlık gelen takılgan bir yaramazlıkla eski günlere dönüp gösterim izleyenlerin ceplerini yoklama isteği doğmuştu içine. Şu kadının mı cepleri daha dolu olabilir, yoksa bu adamın kesesi mi Galleon'larla şıkırdıyordur, ya da bu genç kadının takıları çok mu geniş duruyor ince eklemlerinde diye hedeflerini tartıyorken düşünceleri küçük bir çocuğun hiç de yeri olacağı beklenmeyecek sözleriyle ve dürtüşüyle dağıtılmıştı:
"Şuna bak! Bunlar uçuyor mu? Muhteşem değil mi?!"

"Sen.. nE?!" sözleri ister istemez dudaklarından dökülmüştü çocuğun yanına gelip dizlerinin üstüne eğilen adamın. Çocuğun soran bakışlarına kendi sorgulayıcı bakışlarıyla yanıt vererek sordu:
"Oh genç dostum; ailen nerede?"
Küçük çocuktan bir yanıt verine yavaş yavaş dolan gözler ve titremeye başlayan bir alt dudak geldiği için Alpharian'ın bu genç adamın ailesinden uzaklaşmış ve nasıl olduysa yolu buraya düşmüş bir Muggle olduğunu açık açık anlaması zor olmamıştı. Bu durumu hemen toparlaması gerektiğini düşünen adam, çok daha mutlu bir ses tonu ve güler bir yüz takınarak:
"Ah, dostuuumm.. uçan bir süpürgenin seni böylesine heyecanlandırdığını düşünürsek, seni bugün daha önce hiç yaşamadığın büyük eğlenceler bekliyor!" dedi. Küçük çocuğun hızla yükselen ağlama isteğinin yavaş yavaş da olsa indiği anlarda birkaç metre gerideki saksılardan birine işaret bırakmayı yeni bitirmiş olan Korone'nin de aralarına katılışıyla çocuğun karamsar düşünceleri hızla uçup gitmiş ve yerini gülücükler saçan bir sevimlilik yumağı rolü doldurmuştu. Alpharian'ın "Bak, bu da benim kızım Korone..." demesine gerek kalmadan köpeğin tasmasındaki adına bakan akıllı bıdıkla birlikte yürümeye başlayan üçlünün rotalarını kestirmek çok da zor olmasa gerekirdi. Yersiz bir Muggle'ın Bakanlık birimlerine rapor edilmesini biliyordu adam Doğal olarak, yine de; daha önce hiç büyüyle karşılaşmamış küçük bir bilinci düşlerinde bile asla kuramayacağı bir Dünya içinde kısa bir serüvene sokmak şu an için daha mantıklı geliyordu. Bakanlık'ın soğuk odalarında, katı yüzlü memurlarıyla zaman geçirmesindense bu zararsız ve bir kez ele geçecek olanağı değerlendirmemek fazla büyük bir hata olurdu. Bakanlık kaçmıyordu ya? İlk durakları Mali-Phali-Ty-Co ve yanında gelecek olan Büyücedünya, bekle bu üçlüyü!

Adımların sahibi olan kişi görüş açısında girdiğinde kabalık olmasın diye adam yaklaşana dek gözlerini kaçırmıştı Omegan. Daha önce görmediği birisiydi ama bu hemen tanışmaya can attığı anlamına da gelmiyordu böylesi geç bir saatte ve boş bir sokakta. Adamın başıyla verdiği bir esenlemeyle birlikte andaca yaklaşması ve notlara göz atması bir olmuştu; kimilerine yalnızca gözleriyle bakıyorken, birini eline alıp incelemesi Omegan'ın odağını çekmişti üzerine. Adamın o an, o satırları okurken ruhu çekiliyor gibiydi. Neredeyse gözle görülür bir "Mavilik" çökmüştü üzerine ve omuzlarından uyguladığı baskı dizlerini titretiyordu sanki, öylesi bir duygusallıkla çevrelenmişti adam.

Yavaşça dolmaya başlayan gözleriyle Omegan'a dönüp
"Brigitte Jones... Eskiden aşık olduğum kadındı. Aptallık ettim, kendisini kaybettim. Şimdiyse ölümünün üzerinden kaç hafta geçmiş ve bunu adını bile bilmediğim muhtemel kocasının notundan öğreniyorum. Hayat bazen biraz fazla acımasız..." sözlerini iletmişti. Omegan şimdi burada anıları kalanlara mı, adamın Brigitte'le olan şanssız yazgısına mı, yoksa yaşantısı boyunca böyle anıları olduğu birisini tanıyamamış olduğuna mı üzüleceğini seçememişti.
"Burada... Siz de değer verdiğiniz birisini mi kaybettiniz?"

"Daha tanışmamış olsak bile böyle bir durumda ve ortamda size karşı yalan söylemek istemem beyefendi; açıkçası burada adı geçenlerden kimseyi tanımıyorum. Biraz yalnızlık eğiliminde olan bir yaşam tarzı benimsediğimi söyleyebilirim ve bu durum, açık konuşmak gerekirse; şu an bana suçluymuşum gibi sezdiriyor nedense. Üzerinde çiçekler biten bir ölü beden ve yalnızca ölü bedenler üzerinde bitebilen çiçekler benzerinde; sorunun hem nedeni hem de sonucu gibi." diye yanıt vermeyi seçti. Her zaman olduğu gibi üzüldüğü zaman çenesinin yayı yerinden oynar giderdi işte. Sanki hızlı hızlı, uzun uzun konuşunca üzerindeki kara bulutlara dönüşmüş üzücü düşünceler dağılıp gidecek gibi...

"Yine de bu bizlerden birilerinin yaşadığı acıların ve ölümlerinin beni etkilemediği anlamına gelemez." diyerek sözlerine devam etti gözleri birkaç dakika öncesine göre sisinden az da olsa arınmış bulutlu geceye dalarak. Sonra da daldığı noktadan bakışlarını ayırarak adamın kendi Heterokromik gözlerinin uzak bir kuzeni gibi duran Ela gözlerine yöneltip:
"Bağışlayın n'olur, düşüncelerim biraz dağınık. Meghan Necramyth." diyerek el sıkışma isteğiyle yeltendi. Adamın bunca söz kalabalığı karşısında şaşırdığını düşünerek bakan gözlerinden gözlerini ayırmadan da ekledi:
"Mali-Phali-Ty-Co adlı pubın garsonu olarak daha çok tanınabilirim sanırım. Gerçi sizi daha önce orada gördüğümü söyleyemem açıkçası. Çok fazla yüz ezberlediğimi de söyleyemem ama... Üzgünüm; üzüldüğümde hep çok konuşurum. Umarım kulaklarınızı yormamışımdır bayım?"

İntikamımız olmasa bile soğuk yenilecek bir siparişimiz vardı

Hocam zahmet olmazsa oradan bir kilo 1. Seviye Animagus gücü rica edeyim

(Animagus olarak hangi canlı olduğum GM - Locomotor ile görüşülüp onay alınmıştır. Okurlarıma şimdiden paylaşmak istemiyorum, sürpriz olsun  )

Yorucu bir gece daha sonlanmıştı Mali-Phali-Ty-Co Pub adlı bu küçük ama sıcak yerde. Güneş'in doğması ve sokakları altın ışıklarıyla aydınlatmasına bir saate yakın zaman vardı daha ama bu kadının mesaisi bitmişti işte. Önlüğünü çıkaracak, içeride yüzünü ve ellerini yıkayacak, sonrasında da bar tezgahının arkasından şapkasıyla paltosunu alıp eve yollanacaktı en sonunda. Yalnızca Raymond'ın gelmesini ve vardiyasını devralmasını bekliyordu. Bir yandan da son müşterilerinin artık "Kafa ütüleme" seviyesine çekecek biçimde uzatarak anlattığı öyküsüyle kulaklarını yoran palavracı Faruk adlı adamın hırıltılı ve hışırtılı ses tonu karşısında karşısında savunmasızca kulaklarını yoruşunu inceliyordu. Yaşantısının bu dingin ve güvenli günlerinin tadını çıkarmayı seviyordu Omegan, dayanması zor bir sıkıcılığı olsa bile... Küçüklüğü ve gençliğinin neredeyse tamamını geçirdiği koşturmacalardan sonra erkenden emekliliğe çekilmiş gibi kovuğuna kıvrılıp yuva edindiği bu yaşantı neredeyse her anlamıyla uygundu. Güvenli, uysal, rutin, huzurlu; evet, "uygun". Bar taburelerinden birine oturup çenesini tezgaha dayadığı dirseklerinin desteğiyle elleri arasına dayayıp daldığı bu düşüncelerinden Raymond'ın omzuna dokunuşuyla uyandırılmıştı. Adama yanıt olarak yorgun bir gülümseme ve başını sallamasıyla eve dönüş yolunu tutmaya başlayabilirdi artık.

2 katlı tahtadan köşkün kiraladığı odasına doğru giderken tırmandığı merdivenlerin gıcırtısıyla birlikte üşümekten titreyen elleriyle tuttuğu anahtarını daha da fazla zaman harcamadan yuvasına takıp evinin konforuna girmek istiyordu Alpharian'ın evine gitmeden önce. Önce evdeki küçük sobayı yakıp güzel bir çay demlemeyi ve ısınmayı planlıyordu. Londra'nın bu Gündüz ayazları çok üşütüyordu Omegan'ı son günlerde, sanki kent içindeki insanları üşüterek bir mesaj vermeye çalışıyor gibiydi. Anahtarını kullanıp menteşelerinden gıcırdayan kapıyı geçtiğinde, evin karanlık odalarında olmaması gereken bir ses uzaklardan bir yerlerden kulaklarına ulaşıyordu Omegan'ın. Ne olursa olsun ileri görüşlü olmayı ve kendini zarardan sakınmayı uygun bulduğu için anında çekip çıkardığı asasıyla kapının eşiğinden bir adım öteye kulak kesildi kadın. "Lumos" diye fısıldayarak asasının ucundan çıkan bir ışıkla girişin aydınlanmasını sağlamıştı sesi yapan şeyi görebilme umuduyla. Ölçülü, tonu değişmeden tekrar eden bir sesti bu; sanki neredeyse.. bir soluk sesiydi?

Bir anda gözlerine ulaşan ışıkla birlikte, üzerine örtülmüş küçük battaniyenin altında uyanan ve hareketlenen hayvan; o küçük köpeklere özgü olan enik sesiyle çıkardığı ufak bir havlamayla kafasını örtündüğü kumaşın altından merakla çıkarmıştı. Bu küçük sürpriz karşısında "İNANAMIYORUM! Sen de kimsin?" diye ciyaklayıvermişti genç bir kızın ses tellerinden çıkması beklenilecek incelikteki şaşkın sesiyle Cadı! Karşısındaki minik ve uykusundan uyanır uyanmaz hareketlenen tüy yumağına göz açıp kapayıncaya dek hızla ulaşıp, dizlerinin üstüne eğilerek pofuduk boynuna sarılmıştı. Neler olduğuna tam anlamıyla anlam veremeyen ve dili dışarıda sağına soluna şaşkın şaşkın bakan köpek, dışarıdan bakan birisi için kaşlarıyla yardım çağrısı yapıyor gibi algılanabilirdi annesinin bu hızla gelişen sevgi patlaması karşısında. Bir Cadı olsa bile normal bir Muggle gibi olağan bir kilit sistemiyle kapalı duruyordu evi ve işe çıkmadan önce böyle tatlı bir şeyin 2 odalı evinin girişinde bulunuşunu görebilirdi Omegan. Uzun ve dalgalı karamel rengi tüylerini okşayarak sarılmayı bırakmayı hiç istemese de bu şapşal varlığın yüzüne bakmak için kendini geriye çektiğinde, kulaklarından birine o minik kafasını sıkmadan geçirilmiş Mor renkte saten bir kurdeleye el işiyle "Korone" yazılmıştı. Bu adı bir yerlerden anımsıyordu sanki kadın; çocukluğundan bir yerlerden, okuduğu kitaplardan birindeki bir öyküdendi kuşkusuz. Belki Uzak Doğu esintileri taşıyan bir yazıdan, bir yazardan ya da karakterden. Ya da en azından Uzak Doğu dillerinden esinlendiği anlaşılıyor gibiydi...


Bir yandan dizlerinin üstünde durmaya devam ederek iki eliyle köpeğin minik yüzünü acıtmadan mıncıklayarak seviyor, bir yandan da odada gözlerini gezdirerek bu pofuduk tüylü armağanıyla ilgili bir bilgi edinmeyi amaçlıyordu. Köpeğin üzerinde yattığı püsküllü yastığın kılıfına iliştirilmiş olan ve üzerinde "Dünya'nın en güzel ikiz kardeşine." yazılı bir zarfın varlığını, odayı aramaktan vazgeçip de hayvanı incelemeye başladığı zaman gözlerini aşağıya yönelttiğinde algılayabilmişti. Korone'nin minicik burnuna bir öpücük kondurduktan sonra hayvanla olan değintisinden uzaklaşıp zarfa saldıran elleri, şimdi içinden Alpharian'ın o özenerek yazdığı el yazısını değil ama şu aldığı günden beri hep kullanmaya başladığı "Daktilo" adlı Muggle yapımı araçtan çıkan yazıları içeren kaliteli bir parşomeni tutuyordu gözlerinin önünde:
"Daha doğum günümüz olmadığını biliyorum, yine de bu uzun kadife tüylü meleği kendine sıcak bir yuva ararken buldum bir yerlerde ve o gün gelene dek bundan daha tatlı bir armağan bulabileceğimi sanmıyorum. Eh; doğum günümüz gelene dek de başkasının, özellikle de üyesi bol Davis ya da Miller ailelerinden birinin evinde yaşamasını da bolca kıskanırdım açıkçası. Biliyorsun, ben gün içinde kendi seçimim olduğu anlar dışında her zaman yalnız kalmıyorum ama gecelerin senin için genelde soğuk ve karanlık olduğunu biliyorum benim biricik kardeşim, albenili Bordo renkli kadife yapraklı Gülhatmi çiçeğim, güzel Siyan İnci'm... Artık Londra'da ve konar göçer yaşantılarımızın tam tersi biçimde kendi evlerimizde yaşadığımıza göre, Bu yalnızlığına bulduğum yöntemimi zaman yitirmeden sana sunmayı uygun buldum. Yanında olamadığım zamanlar için dizlerinin üzerine yatıp seni ısıtacak ve sana eşlik edecek bir kızın kızımız var artık 'Karanlık Kelebek'. Evet, sana bir yeğen de veremediğimi biliyorum ve bu durumda bu konuyla ilgili duyduğum sıkılganlığın da bu armağanda katkısı var kesinlikle!" yazmıştı notunda.

Ah, "Karanlık Kelebek"; Alpharian'ın kendisine kondurduğu ve yalnızca özel zamanlarda dile getirdiği takma adı... Cadı'yı eski günlere götürmenin en hızlı yoluydu bu. Kağıda bir kez daha baktığında yazının daha bitmemiş olduğunu gördü.
"Bu arada bu minik yavrucuğumuzu Mali-Phali-Ty-Co'ya gelmeden önce sevgili 'yeğenimiz' Gwen Rosé Davis'in ilgi dolu gözetimi altında tutan ve sen işten eve vardığında karşına çıksın diye Pub'a gelmeden hemen önce evine getirip saklayan Raymond'dı. Ona bunun için teşekkür etmeyi unutma lütfen! Kurdele Gwen'in kendi saçlarına taktıklarından biri, üstüne eliyle işlediği adı da yine Gwen'in bu sürprizle ilgili bir başka katkısı. (Ona da ayrı teşekkür etmemiz gerekli bence?)" diye de eklemişti Alpharian notun sonuna.

"Alphie, seni sevimli sersem!" diye içinden geçirirken oturduğu laminant döşeli eski ve kararmış zeminden kalkıp çalışma odasının çekmecesinde tuttuğu; evdeki tek ayna olmasının dışında, bir diğerine bıraktıkları küçük not kağıtları dışında kardeşiyle iletişimde bulunabileceği tek araç olan şeye yöneldi. Omegan'ın şimdiden aklına bu sürprizin denginge bir plan gelmiş olsa da, bunu uygulamak için bay Davis'in Tılsım yeteneklerinden ve bay Miller'ın bağlantılarından yararlanması gerektiğini iyi biliyordu. Bu hediyenin yanına kalacağını sanıyorsa, daha 34 yıllık ikiz kız kardeşini tanıyamamış demekti Parlak Kelebek Alphie! Önce evine yeni ve daha büyük bir ayna almalıydı ama... Aynada kendi yansımasına bakıp; Alpharian'ın bakışlarını görerek kuracağı ve yalnızca iki kardeşin arasında kalıp, yalnızca bakışarak anlaşacakları iletişim seviyesine uzun zaman önce erişmişlerdi zaten.

İçeriden geldiği için boğuklaşan bir ünleme dışında bir yanıt alamamış olan Alpharian'ın, bulunduğu yere doğru yaklaşan hızlı adımlarla birlikte bugünkü ziyaretinde kaçınamamış olduğunu anladığı Gabriel'in sevgi dolu hayıflanmalarıyla birlikte, karşı karşıya kalışlarında iki adamın da karşılıklı gözlerini devirmeleri bir olmuştu.
"Hıı, sen miydin? Ne istiyo’n? Bronş mu istiyo’n?" diye soran adamın geçen gelişinden beri bıkmayıp usanmadan -ve utanmadan da- ısrar ettiği hizibinin nişanını satma isteğiyle boğuşmak zorunda kalmıştı yine. Broşun durumu çok hırpalanmış, çizilmiş, kimi yerinden yamulmuş, iğnesinin ucu hem kırılmış hem de yamulmuş olmasa bile; Gabriel'in Alpharian'ın gözleri önünde üzerinden kazıyıp geri ağzına attığı sakızla birlikte her şey tam olmuştu şimdi.
"50'ye satıyorum ama senin güzel yüzün için 31'e vereyim." diyen adamın pasaklılığı ile hınzırlığı karşısında söyleyecek bir şey bulamamanın ve kendisisi gibi saygın birine böylesi bir yaklaşım sergilenmiş oluşunun şokuyla ağzını açıp açıp kapatarak, söyleyecek bir şey bulamayan Alpharian'ın yardımına güzeller güzel Cornelia tam uygun bir zamanda yetişmiş olduğunu müjdeleyen ayak seslerinin duyulması yetişmişti. Kadının sonlara doğru değişen ses tonuyla "Gabriel... Yardımın için teşekkür ederim. Ben devralabilirim artık." diye ortama girişi, onu tam anlamıyla bir kurtarıcı melek konumuna getirmişti Alpharian'ın gözünde.

Gabriel gitmeden önce tezgahın üzerine bıraktığı broşun üstüne ona dokunmaktan çekiniyor olsa bile elini koyup biraz kenara doğru iten Alpharian, adamla göz göze gelip "Hanımefendiyle işim bittiğinde konuşmamız devam edecek..." dercesine onunla bakışmıştı. Bakışlarının odağını Gabriel'den çekip Cornelia'ya çevirirken, adamın gözden yitip gitmeden önce işaret ve orta parmaklarını gözlerine doğru götürüp kendisine geri işaret ettiğini gördüğüne ant içebilirdi adam ama şu an için onunla ilgilenmekten daha önemli birisi vardı karşısında. Tam kadının sözleri karşısında kafasını hafifçe yana eğerek gülümseyip yanıt verecek iken arka odadan gelen gürültü karşısında kendi canı yanmışçasına yüzü birazcık ekşimiş ve gözleri kısılmıştı adamın. Kadın ise kendi yüzündeki gülümsemeyi bozmadan içeriye
"Dağınıklığa bir göz atar mısın? Sıkıntın da geçer hem." diye seslendi. İçeriden bir yanıt gelmese bile, ikili içeriden gelmesi beklenilebilecek potansiyel bir yanıtı kısa bir süre için bekledikten sonra kadın sessizliği bozmuştu:
"Seni burada düzenli olarak görmek ne kadar güzel Ryan. Nasıl yardımcı olabilirim? Benim için elinde bir şey mi var?" diyerek

"Ah, Cornelia; yorgun gözlerim için en güzel kır çiçekleri üzerinde yeni doğan günün ilk ışıklarıyla kutsanmış Gündüz çiği gibisin. İşlerimden olanak bulabilseydim sizi ve güzel işletmenizi daha sık görmeye gelirdim inan ki..." diye söze başladı Alpharian gözlerini Cornelia'nın gözlerinden ayırmadan. Hemen sonra kadının vereceği tepkiyi beklemeden ve biraz da ilgili değilmiş gibi görünme kurnazlığıyla sözlerinin devamını ekledi:
"Senin beğenine sunmak için sabırsızlandığım birkaç parçam var bugün, aralarından en beğendiğini de eğer kabul edersen sana hediye etmek isterim. Her şey para değil ne de olsa. İş arkadaşlığı bile olsa, arkadaşlıklar kazançtan daha önemlidir ne de olsa."
Bu süre boyunca pantolonunun cebinde tuttuğu sol eliyle gövdesi arasında sıkıştırarak taşıdığı ve şu an tezgahın üzerine bıraktığı kalın, Bordo renkli kadifeden yapılma bir ruloyu açtığında, çevreye ışıltılar saçan birkaç eşya ortaya çıkmıştı. Üzeri çeşitli değerli taşlarla bezeli metalden bir sinek biblosu, tam tepesinde Pembe bir inci taşıyan gümüş bir ayna, arkasında takılı olan tüyünün havayla temas etmesiyle birlikte nazlı nazlı dans etmeyi durmadan sürdürdüğü bir tüy kalem, içindeki ışıltılı metalin sıvılaşmış biçimde dönüp durduğu altından kol düğmeleri, Kırmızı yakutlarla döşeli ince bir gümüş kolye, Erumpent kemiğinden yapılma ve ince el işçiliğiyle oyulmuş işlemeli bir tarak...
"Hepsini satmayı düşünüyorum! Aşağı-yukarı 300 Galleon'dan daha fazlasını istemem ama. Sizin de kar sağlamanız gerektiğini biliyorum..." dedi Alpharian canlı bir ses tonuyla Cornelia'nın soracağını öngördüğü sorusuna önceden yanıt verdiği sözlerine başlamadan önce,
"Yaşadığını bile hiç bilmediğim büyük büyük büyük halam ölmüş ve bana mirasından yalnızca bunlar kalmış... Döküntü evimde böyle güzel şeylerin barınabileceği bir yer ya da neden yok ne yazık ki..." diye de açıklamasına devam etti. Söylediği yalanın varlığını bile elinin tersiyle arkasına attığı bir sinek gibi geçmişinde bırakan adam, kadından gelecek yanıtı onun gözlerinin içine bakarak beklemeye koyuldu.

Bu sırada tezgahın arkasında karıştırdığı ceplerinde bulduğu birkaç parça top tiftik, 3 Knut, birkaç düğme ve ataçları elinde tutarak; çaktırmadan yerinden çıkardığı asasını yöneltip:
"Resifors" diye fısıldayıp Gabriel geri gelmeden önce son hazırlıklarını yaptı. Cornelia ile işleri bittiğinde ona ödeme yapması gereken bir broş vardı ne de olsa.

Tempus Diurnum

Eşya tipi: Portre

Konumu: Omegan'ın evi

Açıklaması: Omegan'ın Alpharian'a verdiği eşsiz hediyesinden sonra, biricik ikizi için güzel bir karşılık vermeyi amaçlayan adam, Omegan'ın yaşantısı boyunca daha önce HİÇ görmediği Gündüz göğünü sihirli bir portreyle çizer. Raymond'ın büyük Tılsım bilgisinden de yardım alarak oluşturulan; yarı interaktif, canlı bir Gökyüzü görünümünü üzerinde taşıyan kanvas tuval, Londra yeraltı çetelerinin ellerine geçirebildikleri en ince motifleri olan bir işçiliğe sahip gümüş varaklarla işlemeli bir çerçeveyle kaplanmıştır. Tablo ağaçlarla çevrili bir açıklığın gün ışıklarıyla parladığı çimenleriyle kaplanmış bir bayırı göstermektedir. Gerçek bir göğe bakar gibi bulutların kaydığı görülebilir, mevsimlerine göre Takımyıldız'ları incelenebilir ve Güneş'in mevsime göre konumu takip edilebilir. Komut verildiğinde ise değişen hava durumu da bulunmaktadır.

- Normalde bir ev eşyasıdır ve envanterde bulunmaz.
- Çerçevesinden çıkarılırsa eğer envanterde bulunabilir.
- Yapımı için Diagon Yolu'ndan "Büyülü Materyaller" (Diğer tablodan ayrı olarak) satın alınmıştır.
- Karakter bir "Sanatçı" olduğu için zara gerek olmadığı GM onayı almıştır.
- Yapımıyla ilgili süreçler ve hediye edilişi RP olarak yazılacaktır.

Şimdi durup düşündüğünde "Cheshire" adlı adamın peşinden birkaç aydır koşuyordu Alpharian. İnsan müşterileri üzerinden para kazanan bir işletme sahibi olan birinin, işletmesini bulunabilmesi kolay bir konumda tutar diye düşünebilirdi ama görünene göre bu çılgın kişi için böyle şeyler gerçekten anlamsızdı... Alpharian ise gün içindeki kısıtlı zamanında hem araştırma yapmak, hem de bu adamın ortağı ve çalışanı olan muciti bulmak için harcadığı emeklerin bugün meyvesini toplayacak gibi görünüyordu. Yıllar önce örgütlerinin yaşlı mı yaşlı bir mühendisine yaptırdığı ve o günden beri bir kez bile "Tık" dememiş, bozulmamış ve aksamamış olan; sol ön kolunun içinde saklı duran bıçağındaki mekanizmanın kaliteli bir kopyasını, biraz daha geliştirilmiş ve başka bir amaç için tasarlanmış bir eşini Londra ve çevre ülkelerde yaptırmaya çalışsa da bunda başarılı olamamıştı. Ustanın da ölümünden sonra seçeneksiz kalan Alpharian'ın bu aracı çoğaltma denemeleri; ya tasarımdaki bir aksaklık, ya üretimde kullanılan bir eksiklik ya da anlamlandırmak için uğraşmadığı bir başka nedenle her zaman için başarısız denemelerin ötesine geçemediği olağan benzetmelerden başkasına sahip olamayışıyla sonuçlanmıştı bugüne dek. Eğer Cheshire'ın yanında çalışan ve adının Qian Fenhua olduğunu öğrendiği kişi söylenildiği gibi işinde yetenekli biriyse, bu ikili arasındaki tek alış-veriş olmayacaktı. Hatta belki bir gün örgütün bir parçası bile olabilirdi? Bunu yalnızca zaman gösterebilirdi Doğal olarak...

Hogsmeade yakınlarında sayılamayacak ama açıklayan biri için gösterilecek başka bilindik bir yer olmadığı bir konumda bulunduğundan, Alpharian'ın Cheshire Cat's Circus'u bulabilmek için en akılcı yöntemi İskoçya kırlarına varabileceği en yakın noktaya atlaya atlaya Cisimlenmek olmuştu. Ne olursa olsun, dört dev ayağıyla aylak aylak dolaşan dev bir sirk çadırını görememek için gerçekten büyük bir uğraş vermiş olmak gerekirdi ama yine de adamın bu işletmeyi bulması birkaç saatinden daha fazlasını almıştı çoktan. Yavaş ama büyük adımlarla yoluna devam eden büyülü çadıra yaklaştığında müşterisiz bir güne rastlamış olmanın verdiği rahatlıkla kapısının olduğu yöne geçip uygun bulduğu bir kaya parçasına asasıyla "Spongify!" komutunu verdikten sonra üzerinden zıplayarak içeri ulaşmıştı adam, neredeyse çocukluğundan beri eğlenerek her zaman yaptığı gibi. Her çalışanın bir oraya, bir buraya gittiği; içinin dışından çok çok daha büyük olduğu içeriye girilmese bile beklenilecek bir yerdi burası. Yanından geçerken rahatsız etmeden kolundan tuttuğu birine patronunun yerini sorduğunda, artık en sonunda Cheshire ile tanışabileceğinin düşüncesiyle omuzlarından az da olsa bir yük azalışına benzer bir duyguyu sezebilmişti. Alpharian ilk önce ne olur ne olmaz diye yeleğinin iç cebindeki planlar yerinde duruyor mu diye kontrol ettikten sonra uzun adımlarla adamın ofis olarak kendine ayırdığı bölüme doğru yollandı.

Knockturn Yolu'nun boğuk ve karanlık havasına karşın Kırmızı ve Turuncu renklerin göz almaktan hiç zorlanmadığı bu dükkan Alpharian'ın sık sık uğradığı yerlerden biri olmuştu açıldığından beri. Çocukluğundan bugüne dek yaptığı ve tarihin en eski işlerinden biri olan ilk mesleğinin etkilerinden belki ölüm döşeğine dek kurtulmayacaktı ama neredeyse hiçbir şey; belki bu Dünya'yı varlığıyla kirleten bir Nesunt'u acılarla dolu bir sonsuzluğa yok etmek bile küçük hırsızlıklarının, cepçiliklerinin ve kapkaçlarının verdiği tadı veremiyordu.
Kapının açılışıyla eşikten geçişini haber veren zille birlikte adam, belki hiçbir zaman hiçbir şey almayacak olsa bile raflardaki ürünleri inceleyerek kasaya doğru ilerlerdi hep; iki hafta önce burada olup şimdiye çoktan satılanlar, yerinde müşterisini bekleyip toz biriktirenler, hızla gelip satılıverildikleri için rafta kendilerine açılan yerin diğer mallardaki düzenle ters durduğu ürünler... Hepsi değişik bir öykü taşıyorlardı üzerlerinde ve Alpharian kimi zaman bir büyü yaratıp, onların öykülerini tek tek izlemeyi dilerdi. Böyle bir şey için Ramyond gibi bir Tılsım ustasının yardımını almak zorunda kalabilirdi, eğer gün olur da bu düşüncesin gerçekten gerçekleştirmeyi kafasına koyardıysa. Şu an için daha önemli bir olguya odaklanmalıydı ama...

Bu dükkanda her zaman için hoşbulunacağını biliyordu, sahibesi Cornelia'nın güler yüzlü ve bu soğuk, karanlık sokaklar içinde açan bir çiçekten belki daha da güzel birisi olması ise bu ortamı adam için daha da seçilebilir konuma sokuyordu. Buraya gelmekten çekinmesini engelleyen sayılı şeylerden biriydi. Evet; Alpharian bir hırsız olabilirdi, yine de bu onun büyüğü saydığı ve yıllarının çoğunu odalarında geçirdiği Mali-Phali-Ty-Co'da her cebine attığını satabileceği anlamına gelmiyordu. Tılsım ustası ve büyüğü olarak gördüğü adamın değerli bulacağı parçaların dışında çok ender şeyler satabilirdi Alpharian; gerçekten de ne olursa olsun "Satmaya utandığı" bazı parçalar olabiliyordu. İşte böyle durumlarda sokakta tanıdıkları, çetelerden bildiği satış noktaları ya da birkaç daha karanlık dükkandan sonra Apples & Oranges geliyordu "en başlarda". Buraya geldiğinde sıcak bir gülümseme ve adıyla çağırılacağını bilmenin verdiği ayrı bir huzur vardı, ya da ayrı bir.. sahiplenilmişlik duygusu? Bilemiyordu ne olduğunu ama bir şeyler vardı burayla ilgili. O şeylerin de Cornelia'nın Açık Kahverengi gözlerinde bir yerde olduğunu savunabilirdi ama kanıtlayabilecek seviyede onlara uzun uzun bakabileceğini ve bakarken de kafasındaki düşünceleri devam ettirebileceğini düşünemiyordu.

Diğer anlamda ise, burada adının -Ryan'ın adının- seslendiriliyor oluşundan da çok çekinmiyordu açıkçası. Ne de olsa çoğu insan normal gazete bile okumuyordu bu ülkede, okuyanlar arasından da çok çok azı sanatla ilgili köşelerle ya da sanata adanmış yayımlarla ilgileniyordu... Buradaki insanların kendini tanıması çok zor oluyordu böylelikle. Hem bir Sanat Eleştirmeni, paraya sıkışıp elindekileri rehin bırakamaz mıydı ki? Gizli gizli iç cebinde getirdiği diğer malları satıyor ya da satmıyor oluşu en fazla başka köşe yazarlarının diline düşerse küçük bir polemik yaratma potansiyeline sahipti, onları da keskin kalemi ile daha da keskin dili yardımıyla yenebilirdi Alpharian. Yavaş adımları bu düşünceleriyle birlikte kasanın bulunduğu tezgaha ulaştırmıştı bile. Cornelia görünürlerde yok gibiydi, bu nedenle adam tahta tezgahın zeminine kapı çalar gibi tıklatmayı seçmişti varlığını girişteki zilden sonra bir kez daha haber vermek için.

.. aman yine geçen geldiğindeki gibi kardeşi Gabriel kapıdan içeri dalmasaydı da durduk yere siniri bozulmasaydı bu sefer.