Xander pek çok çeşit insanla tanışmıştı ömrü boyunca. Kimileri korkak kimileri fazla cesurdu. Kimileri ne diyeceğini bilemeyecek kadar akılsız kimileri insanları istediği gibi yönetebilecek kadar yetenekli. Soylular için de durum böyleydi. Onca eğitim alan kişilerin akıllı olmasını beklerken bir hayvandan aşağı olabilirlerdi, tıpkı korunaklı bir hayat yaşadıkları için dünyadan bihaber olduklarını düşünüp kültürlü birileri çıkabildikleri gibiydi. Gerçi Xander’in bu asil denilen insanlarla ilişkisi hiç yakın olmamıştı. Zira Xander böyle insanları pek sevmezdi. Hepsi birbirinden kibirliydi, bu da Xander’in kibrine tersti. Şimdi ise Prusya’nın konteslerinden birinin peşine düşmüştü. Cadıları öldürürken heyecanlansa da özellikle bir nefret beslemiyordu kelle avcısı. Cadı olmaları dışında bir nedene ihtiyacı yoktu yani. Bu yüzden yine aynı soğuk kanlılıkla hareket etmeliydi ancak bir soylunun cadı olması içinde bir şeyleri uyandırıyordu. Kim bilir kaç kişiye kendi emelleri için kullanmıştı? Kim bilir lanetlerini kaç kişiye dağıtmıştı!

Bunları düşünürken atının yuları sıkıca tutunca atı huysuzlandı. Eliyle başını sevip onu sakinleştirdiğinde şatoya varmıştı. Dışarıdan değişik, olağandışı bir şey göremese bile bir şeylerin döndüğünü belliydi. Cadıları avlamak için özellikle eğittiği yetisiyle burada bir cadının izini hissedebiliyordu. Kısaca şatoyu ve etrafını gözden geçirip şatonun önünde bekleyen askerlere yöneldi. Askerler Xander’i görür görmez kılıçlarına yönelse de kelle avcısı onların yetenekli ya da tecrübeli olmadığını ilk görüşte anlamıştı. Asker gibi de durmuyorlardı. Biri marangoz gibiydi, diğeri de çiftçiden öte bir şey olamazdı. Bir kontesin korumasını böylesi tecrübesiz askerlere bırakmalarının tek bir açıklaması vardı. Diğer askerler cadının elinde can vermiş ya da can çekişiyordu.

Xander atından inip eşyalarını aldı. Askerlere dönüp hükümetin onu gönderdiğini söyledi. Askerler onu sorgulamak istese de Xander’in kan kırmızısı gözlerini görünce geri çekildi. Kapıyı açıp geçmesine izin verdiler. Xander de atının yularını tutup içeri doğru yürümeye başladı. Geniş bir bahçeden geçtikten sonra içindeki rahatsız edici his büyüdü. Cadı mutlak suretle bu şatoda kirli işler yürütüyordu. Belki Xander’in kirli işlerinin yanında  hiçbir şeydi ancak bir cadı olmak ölmesi için yeterli sebebi sunuyordu kana susamış katillere.

Xander şatonun içine girince birileriyle karşılaşmayı bekledi ancak yalnızca karanlıkla karşılaştı. Kapıları kapatılmış şatodaki tüm camlara da örtü asılmıştı. Xander kılıcını çekip örtüleri teker teker kesti. Ardından yukarıda bir ses duyunca merdivenlere yöneldi. Cadının sesi olmalıydı bu. Rahatsız edici bir gülüştü Xander’in kulağına gelen ses. Yaklaştıkça birkaç çığlık sesi de duydu. Emin adımlarla ancak acele etmeden yukarı çıktı. Sesin geldiği odanın kapısını açtı. Bir kadın ve önündeki cesetleri görünce şaşırmadı bile. Cesetler yeni ölmüş olmalıydı, kanları hala yeri boyuyordu. Cadı da elindeki kan renkli sıvıyı keyifle içiyordu. Xander bir alkolik olmasa, her türlü şarabı içmiş olmasaydı elindeki kan sanabilirdi fakat onca karışık kokunun içinde bile şarabın kanını kaynatan kokusunu alabiliyordu.

Kontes geleni fark etmemişti bile. Şarabını yudumluyor, içini ısıtan sıvının tüm bedenini etki etmesi için bekliyordu. Ne de olsa bu onu aldatan aşığının son hediyesiydi. Beş yıllık ilişkilerinin sonu bir şişeye sığmıştı. Onun için her şeyi yapmıştı. Vasallarının tüm itirazlarına rağmen onunla kalmış, çocuğunu bile taşımıştı. Ama o, o bir hizmetçi kızı ona tercih etmişti. Çocuğunu düşürmesini sağlayan kızın canını almaması için yalvarmıştı. Meğerse arkalarından gülüyorlarmış. Bir kontes olarak tüm yetkilerini kullanıp onu kral gibi yaşatırken o bir hizmetçinin peşine düşmüş meğer. Ne aptalmış meğerse!

Kontes boğazına değen keskin kılıcı fark etmeyecek kadar dalgın ve acı içindeydi. Eğer aklı yerinde olsaydı onu öldüren kelle avcısına teşekkür ederdi. Sevdiği adamın kanının ellerinde olduğunu fark etmeden bu hayattan göçmesine izin verdiği için şükranlarını sunardı. Ancak ne Xander bu sözleri duydu ne de kontes bunları söyleyebilecek fırsatı bulabildi. Kontesin tüm acılarının dindiği yerin ata asılı bir bohçanın olması ne acıydı!

Memleketine böyle kasvetli bir haberle dönmüş olmasının üzüntüsü çok sürmemişti. Ne de olsa işin sonunda bir cadı vardı ve bu kendini bilmez cadı hamile kadınlara saldırmaya cüret etmişti! Bedelini elbette canıyla ödemeliydi. Bunun için gece yarısında Japonya’ya, kalbinin attığı yere, memleketine, gitmişti. Bu lanetli cadının gece ortaya çıkmasını beklemeye vakti yoktu. Daha fazla kayıp vermelerine müsaade etmeyecekti. Memleketini böyle aşağılık bir canlının pençelerinden kurtarmak da elbette Xander’e düşüyordu. Çocukluğunu geçirdiği, kalbindeki yerini hala dün gibi koruyan annesinin yaşadığı ve dinlendiği yeri kurtarmalıydı.

Ine köyüne vardığında beklediğinin aksine tüm köy eşrafı ayakta onu bekliyorlardı. Köyün sahibi önde, köy sakinleri arkada onu karşılamaya çıkmışlardı. Önünde eğilip hep bir ağızdan onu selamladılar.

“Hoş geldin Cadı Avcısı!”

Uzun süredir böyle bir şekilde karşılanmamıştı. Gülümsemesine mani olamadı. Özlemle ve hasretle andığı memleketi her zamanki gibiydi.

“Böyle bir selamlamaya layık değilim.”

Köy sahibi şiddetle karşı çıktı.

“Olur mu öyle şey? Siz bizi bu tanrının cezası cadıdan kurtarmaya, günahlarımızı bağışlamaya geldiniz! Size ne kadar teşekkür edersen, şükranlarımızı sunsak kafi gelmez.”

Xander yaşını almış adamın yanına gitti. Kollarından tutup kalkmasını sağladı. Adamın yüzündeki minnet ifadesini görmeyeli yıllar olmuştu. Bu cadıyı temizlemek için daha da hırslanmış olan Xander direkt sadede geldi.

“Şimdi anlatın, neler oldu?”

“Uzak yoldan geldiniz beyim. Size çay ikram edelim, bir yandan durumu anlatayım. Sizin için de uygun mudur?”

Adamın çekingen sesine karşılık Xander karşı gelmek istese de yapamadı.  Adam bu kadar sıcak davranırken başını eğip gitmekten başka bir şey yapmayı başaramadı. Onun arkasından gitmeye hazırlanmışken yaşlı adam onu önünde yürümesini işaret etti. Bu kadar çok saygıyı hak ettiğini düşünmüyordu, yine de adamın samimi bakışlarını görünce yürüdü.

Adam kendi elleriyle ona çay servis etti. Xander alıp önce kokladı, yumuşak ve mest edici koku onu rahatlatmıştı. Ardından içti. Beklediğinden daha tatlı bir çaydı.

“Uzun zamandır bu kadar lezzetli bir çay içmemiştim.” dedi yaşlı adama.

Ardından hikayeyi dinlemeye koyuldu.

“Her şey birkaç ay önce başladı. Sato ailesinin gelini hamile kalmıştı. Bunu kutlamak için bir eğlence düzenlemiştik ki o gün gelin kayboldu. Ormanda yolunu kaybetti diye düşündük başta. Ne de olsa köyümüze geleli çok olmamıştı. Tüm gençleri seferber edip aramaya koyulduk. Ne kadar uğraşsak da bulamadık. Ardından Satoların evinden tuhaf bir koku gelmeye başladı. Ne kadar temizlendilerse de muvaffak olamadılar. Bir şaman çağırtıp işin aslını sordurduk. Bir cadıdan ve karanlık büyüden bahsetti. O günden beri diken üstündeyiz. Arada hamile kalan birkaç kişi de kaçırılınca ve benzer bir koku evlerinden yayılınca bunun yalnızca hamile kadınları hedef aldığını anladık. Kaç tane şaman çağırdıysak, kaç tane ritüel yaptıysak da fayda etmedi. Kadınlarımız hamile kalmaya korkuyor. Böyle giderse köyümüzde kimse kalmayacak. Bize yardım edin efendim.”

Hikayesini anlattıktan sonra başını eğip yardım dilendi. Xander onu kaldırdı. Güven veren bir ifadeyle söz verdi.

“Endişelenme yaşlı adam, o cadıyı yaptıklarına pişman edeceğim.”

Ardından herkese evlerine gitmesini söyleyip köyü gezmeye başladı. Görünürde bir sorun yoktu ancak henüz emin olmak için çok erkendi. Gece ilerledikçe Xander’in içindeki huzursuzluk artıyordu. Derken bir şey gördü. Bakılması mide bulandıracak kadar iğrenç bir beden demeye bin şahit bir şey gördü. Bu Penanggalan olmalıydı. Köyün hamile kadınlarına saldıran cadı bu olmalıydı. Onu gördüğü gibi kılıcı çekti ve şimşek kadar hızlı bir şekilde ona saldırdı. İlk saldırısı onu yaralar gibi olsa da durdurmamıştı. Cadı da ona saldırıyordu. Yine de Xander’in hızına yetişemiyordu.

Gün doğmak üzereydi. Bunca zamandır savaşmışlar ancak iki taraf da hala hayattaydı. Xander yorulsa da cadıyı ortadan kaldırma istediği her şey üstündeydi. En sonunda kutsal suyla bezenmiş kılıcıyla Penanggalan’a temiz bir kılıç darbesi vurmayı başarmıştı. Öldüğünden emin olana kadar birkaç kez daha kesti.

Köyün sahibini çağırıp köyde olmayan biri olup olmadığı kontrol ettirdi. Ardından işlerine devam etmeleri için onları bırakıp memleketinde gezinmeye koyuldu.

Bazen kendisini kelle avcısından çok gezgin gibi hisseden Xander’in yolu bu sefer de Amerika’ya düşmüştü. Bitmek bilmeyen bir yolculuktan sonra sonunda varmayı başarmış, birkaç günlük dinlemeden (şarap içip sızmak) sonra Santa Fe kasabasının kuzeyinde, Colorado Eyaletine varmayı başarmıştı. Şeker kamışı tarlasında ya da ilanda yazdığı adıyla “plantasyon”unda cadı olduğu söylentisiyle buraya gelmişti.

Beyaz cadı ismi verilen cadıyı infaz etmek de cesur avcımıza düşmüştü. En azında gazetelerde böyle yazılacaktı. Artık ezbere bildiği haberleri düşünerek Duncan ailesinin kaldığı yere doğru ilerledi. Kapıdaki birkaç bekçi onu durdursa da cadı avcısı olduğunu söyleyince evin en küçük oğluyla görüşmek için yönlendirilmişti.

Evin en küçük oğlu yirmilerinde, Xander’e nazaran kısa, sıska bir asil bir beyefendiydi.  Amerika’da monarşi olmadığı düşünülürse yalnızca zengin birinin oğlu olmalıydı. Xander bunu pek umursamadığı için lafı kısa kesti.

“Bu cadı hakkında neler biliyorsun?”

Kaba tavrı zengin çocuğun hizmetkarları tarafında şiddetle kınansa da Xander’in sabırsız alev kırmızısı gözlerinin hedefi olanlar dilini yutmuş gibi sustular. Genç oğlan Xander’i içeri davet edince geceyi beklemesi gerektiğini düşünerek davete icabet etti. Atını kendi elleriyle evin yakınlarına bağlayıp içeri girdi. Oldukça zengin olduğunu evin girişinden belli olan Duncan ailesinin küçük oğlu onu oturma salonuna buyur edip kaliteli bir viski ikram etti. Xander içkide ayrım yapmadığı için alıp kafasına dikti. Normal birini anında sersemletecek bu hamle Xander’i etkilememiş gibi duruyordu.

Genç adam şaşkınlığını gizlemeye çalışıp daha fazlasını teklif etti.

“Cadıyı temizledikten sonra 10 şişe verirsin. Şimdi bana neler bildiğini anlat.”

Genç adam başını olumlu anlamda sallayıp bildiklerini anlatmaya başladı.

“Beyaz cadı bizim tepelerimizde geziyor. Yüzünü boyadığı için ona gerçek yüzünü bilmiyoruz, zaten gece olduğu için görmemiz de pek mümkün değil. Ailemizin pek çok kölesi ortadan kayboluyor. Bunun onun işi olduğunu düşünüyoruz.”

“İlandakinden farklı bir şey söylemedin. Üstelik “köle”leriniz belki de kaçıyor ve suçu hayali bir cadıya atıyor, olamaz mı?”

Genç adam şiddetle karşı çıktı.

“Bu köleler bize yıllarca hizmet etmiş, sadık kölelerdir. Zinhar böyle bir deliliğe kalkışmazlar.”

Xander küçümser bir şekilde gülümseyip öne eğildi.

“Belki hala genç olduğun için, belki de aptal olduğun böyle düşünüyorsun. Bir gün köle olursan bunları tekrar diyebilecek misin, merak ediyorum.”

Adamın bir şey demesine izin vermeden ayağa kalktı. Gitmeden önce genç adama baktı.

“Yalan veya değil, Beyaz cadı benim elimden kurtulamaz. Viskileri hazırlasan iyi edersin evlat.”

Bunları dedikten sonra evden çıkıp atını aldı. Ardından tepelere doğru yürümeye başladı. Cadının varlığına, eğer varsa nerede olabileceğine dair ipucu arıyordu. Cadı dedikoduları çıktıktan sonra kimsenin gelmediği tepede iz bulması nispeten kolay olacaktı. En azından öyle umuyordu.   

Hava serinlemeye başladığında havanın karardığını fark etti. Bu süre zarfında elindeki meşhur kuru etiyle karnını doyurmuştu, ancak zulasının bitmeye başladığını fark etti. Yakında avlanması gerekecekti. Bir avcı olarak birkaç geyik, domuz avlamak güç değildi ancak böyle bir şeyle uğraşmaya üşeniyordu.

Ayrıca iz ararken cadının sürekli yürüdüğü bir patika bulmayı başarmıştı. Evden epeyce uzaklaşmış, tarlanın yarısına gelmişti. Avlarından bildiği bir şey varsa o da cadıların insanlardan çok da farklı olmadığıydı. Hepsi uyumalı, beslenmeli, dinlenmeliydi. Önündeki baraka da bunun için uygun gözüküyordu. Her ne kadar etrafı sarmaşığı andıran bitkilerle sarılmış olsa da bir cadı için bunu yapmak güç olmamalıydı. Cadıyı gafil avlamak amacıyla barakayı yaktı. İçeride duyduğu çığlıklar kısa sürede kesilmiş, ateşler sönmüştü. Belli ki cadı onun varlığını fark etmişti. Bir şey planlıyor olabilirdi ancak bu Xander için sorun değildi. Yalnızca asasını görmeliydi, sonra işi bitecekti.

Derken barakanın arkasından koşan bir kadın gördü. Koşarak kısa sürede ona yetişti. Cadı koşarken bir yandan bitkileri büyütüyor, Xander’i engellemeye, hiç olmazsa yavaşlatmaya çalışıyordu. Neden ona saldırmadığını Xander bilmese de umursamadı. Asasını gördüğü gibi kılıcını tüm gücüyle sallayıp cadıya vurmasını sağladı. Cadı bir an dizlerinin üstüne çöküp kan tükürdü. Bu sırada Xander ona yetişmişti. Cadının bir şey yapmasına fırsat vermeden boynunu kesti. Asasını da kırdı. Kadının tamamını taşımanın anlamsız olacağını düşünerek kafasını kesip atına doğru yürümeye başladı. Neden sonra, cadının neden kaçtığını ve saldırmadığını anladı. Barakanın içinde bir yere kıvrılmış küçük bir çocuk vardı. Bir serçe gibi titriyordu. Bir an Xander’le göz göze geldi, adamın elindekini görünce gözyaşlarına boğuldu. Bu anı uzun bir süre onu terk etmeyecekti. Xander kıza yaklaşmadan seslendi.

“Ben Xander. Xander Warren. Bir kelle avcısıyım, eğer hayatta kalırsan beni bul ve intikamını al küçük.”

Ardından kelleyi bohçasına atıp atını Duncan ailesinin evine sürdü. Viskilerini alıp orayı terk etti.

Cadı sorgusu için gm metni istiyorum.

https://buyucedunya-rpg.com/fransa/leydi-delacroix-in-yakalanisi-ve-sorgusu/msg2816/?topicseen#msg2816

Xander’in göçebe hayatının en büyük müsebbibi olan cadılardan birinin bu yakınlarda olduğunu haber alınca yanına birkaç şişe şarap alıp bu kasabaya gelmişti. İnsanların yüzündeki tedirginliği görünce bu iblisin ne kadar can yaktığını düşündü. Kasabaya gelen iri yarı, gözleri ateş saçan, sarhoş bir adamdan korkmuş olabileceklerini aklından bile geçirmedi.

Kasabanın lideri gelen yabancıyı selamladı. Kıyafetlerinden, kılıcından bir savaşçı, kasabada yaşananların dışarıda duyulduğu düşünülürse bir cadı avcısı olduğunu anlamıştı. Askerlerinin mezarına saldırma cüretini gösteren bu iblisi ancak kutsal su paklardı. Bunu düşünerek uzak yoldan gelmiş, üstü başı kir içindeki cadı avcısını kendi makamına buyur etti yaşlı adam.

Xander, yaşlı adamı takip ederken etrafa göz atmayı ihmal etmedi. Erkek nüfusu gözle görülür biçimde azdı. Savaşın etkilerini hala üzerlerinden tam anlamıyla atamadıkları belliydi. Ona bakanların gözlerindeki korkuyu görünce gülmekle sinirlenmek arasında kaldı. Her ne hissediyorsa cadının kalbini sökerken sakinleşmeyi umut ediyordu. Ardından en sevdiği bara, kilometrelerce ötedeki cennete gidip bayılana kadar içecekti. Bu işi ancak bu şekilde yapabilirdi.

Yaşlı adamın makamına vardıklarında Xander hemen bulduğu bir yere oturdu. Yaşlı adam onun bu saygısızlığını görmeden gelip karşısına oturdu. Yanındaki kadına, Xander hizmetçisi olduğunu tahmin ediyordu, biraz içki getirmesini söyledi.

“Biraz dinlenin, yorulmuşsunuzdur.”

Adamın derinden ve boğuk gelen sesi yaşına uygundu. Bir savaştan çıkmış olmasının etkilerini üzerinde görmek mümkündü. Ancak Xander’in gelmesinin nedeni olan cadı, her şeyden mühimdi. Böyle boş sohbetleri cadıyı ortadan kaldırdıktan sonra konuşabilirlerdi.

“Moruk, lafı kısa kes. Şu cadıyı anlat bana.”


Adamın yüzü düşmüşse de bir şey demedi. Karşısındaki iri yarı, kolları yara dolu adamı kızdırmak bir aptalın bile yapacağı bir şey değildi. Başını hafifçe öne eğip hikayesini anlatmaya başladı.


“Savaşta binlerce askerimizi kaybettik. Hepsini usulünce gömdük ve yağmacılar dadanmasın diye de başına birkaç bekçi diktik. Ancak son zamanlarda bir kadının geldiğini görmüşler. Başta askerlerin bir yakını sanıp bir şey dememişler. Birkaç gün geçince askerlerin mezarlarının açıldığını, hatta etrafta üniformalı askerlerin dolaştığını görmüşler.”


Adam olanları anlatırken alnındaki teri koluyla sildi. Elleri titreyen yaşlı adamın nasıl korktuğunu gören Xander küçümsercesine baktı.

“Bir terslik olduğunu anlamanız birkaç gün sürdü yani. Onca askerinizi kaybetmenize şaşırmıyorum.”

Xander’in densiz laflarına karşılık yaşlı adam öfkeyle bağırmaya başladı.

“Askerlerimiz canları pahasına çalıştı! Nasıl-“

Birden öksürüklere boğulunca hizmetçi kadın alelacele ona su getirdi. Suyunu içip biraz olsun sakinleşmiş adam cadı avcısına baktı. İlk geldiğinden daha sert bir tonla laflarını sonlandırdı.

“Senden askerlerimizin uykusu bozan cadıyı öldürmeni istiyoruz. Yapabilir misin?”

Son söylediği meydan okuma olarak kabul eden Xander öne eğildi. Yaşlı adamın feri sönmeye yüz tutmuş gözüne baktı.

“Benim yapamayacağım hiçbir şey moruk. O cadı bugünden itibaren bu dünyada barınamaz. Onu hak ettiği yere, cehenneme göndereceğim.”


Xander diyeceklerini dedikten sonra kalktı, kasabanın liderinin yönlendirmesiyle mezarlığa doğru yola çıktı. Bir yandan da kılıcı kınından çıkardı, kısa bıçaklarını kontrol etti, üstünü düzeltip kendini iyice hazırladı. Her zaman sinsi, güvenilmez olan cadıların soyunu kurutmaya kararlı bir şekilde mezarlığa girdi. Bekçilere gitmesini söyledi, adamlar tereddüt etse de sonunda mezarlığı terk ettiler.

Xander mezarlığa girer girmez az ötede yürüyen askerleri gördü. Onları öldürmesine gerek yoktu, onları uyandıranı öldürmesi kafiydi. Onlara doğru yürümeden önce bir şişe şarabı kafasına dikti. İçinde bir yudum bile kalmamış şişeyi de yere fırlatıp kırdı.


Askerlere yaklaşınca boş bir mezarın orada bir silüet gördü. Ona bir şans bile vermeden çevik adımlarla saldırdı. Büyüsünün ortasındaki cadı gafil avlanmıştı. Büyüsü geri tepmiş, iç organları yaralanmıştı. Avantajlı olduğunu bilen Xander ona kendisini toplama fırsatı vermeden kılıcıyla kafasını kesti. Ne olduğunu anlayamadan cadının yüzündeki ifade Xander’i güldürmüştü.
 
“Nasılmış!? Senden güçlü birine denk gelip acımasızca ölmek iyi bir his miymiş?”

Bağırışları kasabadan duyulmuştu. Kasaba halkı uzaktan cadı avcısını izlemeye gelmişti. Cadı avcısıysa Gettysburg İblisi’nin bedenine durmaksızın kılıç darbeleri indiriyordu. Kılıcı tamamen kana bulanmış olan kelle avcısı uzun süre sakinleşemedi. Ağzından çıkan küfürleri bir çocuk değil yaşını almış biri bile duymamalıydı. Cadının bedenini paramparça ettikten sonra tek eliyle hala kanlar akan kellesini alıp mezarlıktan çıktı. Kasabanın lideri ve yerli halk ondan bulaşıcı bir hastalık gibi kaçtı.

Xander elindeki kelleyi saçlarından tutup kasabanın başına bağladığı atına doğru yürürken şok içindeki halk ona kaçamak bakışlar atıyordu. Kimileriyse evlerinin camını kapatıyor, onunla göz göze gelmekten kaçınıyordu. Xander ise buna alışkındı. Dahası bunu umursamıyordu bile. Eğer cadıları temizlemesi onu korkunç birini yapıyorduysa, varsın yapsındı. O seçtiği yoldan memnundu ve dönmeye hiç niyeti yoktu.

Atına varınca kelleyi atına astığı bohçaya attı. Ardından ödülünü almak ve tüm dünyaya tehlikeli bir cadıdan kurtulduklarını duyurmak için şehre doğru yola çıktı.