Sınıf atlamadan 5 tılsıma, üzerine 3 de ekleyip 20ye tamamlayabilir miyiz efenim

Hatta 5 de Nicho Bey’imizin lanetini tamamlayalım tam olsun bizim olsun

Kuzenim ilk başta soruları düzgün yanıtlamak yerine kısa kısa cevaplar verdiği için inandırıcılığımızı kaybediyor gibiydik. Maryam da Eadwig konuşurken bana manidar bir şekilde bakıp onaylamamı bekliyor gibiydi ama anlamamış gibi yaparak sigaramı üflemeye devam ettim ben. Foyamız ortaya çıkacak diye korkmuyor da değildim. Eadwig’e laf atmak hataydı belki de, iyice bozacaktı ortamı. Onun konuşmasını engelleyip söze atıldım birkaç kere ama sohbetin düzelmesi için sanırım alkol seviyesinin artması gerekiyordu. Biraz daha içtikten sonra da tahmin ettiğim gibi oldu, unutmuştuk konuştuğumuz her şeyi. Eadwig’e her ne kadar sinir olsam da viskiyi hiç de bozuntuya vermeden içmeye devam ettiği için takdir etmiştim. Düşündüğüm gibi biri değildi işte, eğlenmeye çalışıyor ve sınırlarını aşıyordu. Onu erken infaz eden bendim. Kıskanmama gerek yok dedim, en yakın arkadaşlarımdan biriydi o. Yıllardır aynı evi paylaştığım, her zaman yanımda olan Eady. Kendime gelmem lazım, çocuk benim için hiç hoşuna gitmeyen bu ortama bile geldi. Aldım elinden şişeyi ve bir sonraki yudumumu çok büyük aldım. Madem geldik buraya, değecek kadar içelim. Bir yudum, acı tat, boğazımda yanma ve sonra gelen baş dönmesi. Tütünü içime çektikçe de mayhoş oluyor, beynimin zonklayarak dönmeye başladığını hissediyordum ama sakin olmaya çalışıyordum.

Birkaç yudumdan sonra iyice kaybettim kendimi. Maryam kulağıma eğilmiş bir şeyler fısıldıyor, Eadwig’le Esme de ayağa kalkmış etrafa bakıyorlardı. Ayrılacak mıydık şimdi? Ben ağzımı aralayıp da iki kelimeyi birleştirene kadar uzaklaşmışlardı bizden. Maryam da boynumun yakınlarındaydı, dudaklarını hissetmeye başlamıştım. Sıcak nefesiyle tenim buluşuyor ve yavaş yavaş ona doğru eğilmemi sağlıyordu. Heyecanlanan kalbimi hissedebiliyordum, belki de bu sefer sadece öpüşmeyle kalmazdım. Okula dönünce gerçekten de anlatacak bir şeyim olacaktı. Herkesin ne kadar imreneceğini düşününce sırıttım kendi kendime. Maryam’ın elini aşağılarda hissettiğime bu düşünceler bir bulut gibi yok olup önemini yitirdi. Milleti özendirmekten daha çok hoşuma giden şeyler oluyordu şu an. Ben de bir şey yapmalı mıydım emin olamıyordum, o daha dominanttı ve yavaş yavaş beni arkaya itiyor gibiydi. Kıza karşı bir adım atsam tecrübesizliğimi fark edecekti o yüzden kendimi ona bırakmaya karar verdim. Arkaya doğru kollarım üzerinde yaslandım biraz. O da tam önüme geçmiş eğilmişti şimdi. Pantolonumu açmaya başladığında heyecanla yardıma giriştim. Biraz zor olsa da başarmıştım ki o sırada solumuzdaki sokaktan birilerine çarptı gözüm. Aydınlık bizim tarafa vurmuyor olsa da karaltılar belli oluyordu ve sanırım saat geç olduğu için de sessizliğin içinde kızın öpücük sesleri fazla yankılanıyordu. Ayrıca sokak lambasının ışığına bakmak da iyice başımı döndürmüş ve baygın halimden bilincimi yerine getirmişti. Midemin bulantısını da o an fark etmiştim.
 
Hiç istemiyordum durmak. O kadar iyi hissettiriyordu ki kızın dudakları… Hayallerimden çok, çok, çok daha iyiydi. Hatta dişlerimi sıkmıştım bir ses çıkarmamak için. Ama kendimi çok rezil hissediyordum. İnsanların bakışlarını görmek aşırı rahatsız etmişti. O tarafa baktıkça mide bulantım geliyordu geri. Önce karnımı tuttum engel olmaya çalışarak. Sakın bana bunu yapma diyordum içimden. Sonra bakışlarımı kıza çevirdim. Ne yaptığını görürsem durmasını istemem ve ana kapılırım diye düşünüyordum. Ama sonunda dayanamadım.
“Dur..” dedim gözüktüğümüzü söylemek istediğim için ama umurunda değildi kızın. “Kendimi iyi hissetmiyorum…” Oturur pozisyona gelmeye çalışırken hiç beklemediğim bir anda beni göğsümden arkaya doğru ittirdi ve kayalara kafamı vurmamı sağladı. “AHH!” diye bağırdım acıyla. Zaten sırtım ağrımıştı başından beri, kendime geldikçe ne kadar rahatsız olduğumu fark ediyordum. Acı, uyuşukluğumu ortadan kaldırıyor gibiydi.

Maryam yanıma doğru gelip “Yaa Samuuueeel, niye sakin durmuyorsun bitaneemm?” diye beni azarladı. Saçı başı iyice dağılmış ve makyajı akmıştı, yakınıma gelince fark etmiştim halini. Hiç hayalimdeki gibi bir tecrübe olmuyordu. Midemin kabarmasıyla kızın suratına bakamadan yanıma dönüp kusmaya başladım. Maryam’ın da sessiz bir çığlık basarak “Iyyyy…” dediğini duyuyordum. Rezilim cidden. Akşam yemeğinde çok bir şey yemediğim için sıvı kusuyordum hep. İçimdeki her şeyi çıkardığımda döndüm geri yerime ve sırt üstü uzandım gözlerimi kapayarak. Gözüm kapalıyken de başım dönüyor. Elimi kaldırdım alnıma yaslamak için ama kontrolü bende değil gibiydi, havada alnımı bulamadan geri göğsüme düştü. Gerçekten o an kayalardan denize doğru yuvarlandığımı hayal edip gözümü açmak zorunda kaldım. Açınca da ışıktan kamaşan gözlerimi kaçırmak zorunda kaldım sağıma doğru. Maryam artık yanımda değildi. Bize doğru gelen kuzenime doğru yürüyordu. Daha doğrusu, kardeşini de alıp gidecekti büyük ihtimalle. Eadwig bana kızmaya geliyorsa hakkıdır diye düşünüyorum. Utançtan yerin dibine gireceğim az sonra.

Pantolonumu çektim geri. Yanıma yaklaştıklarında ağzımı silerek doğruldum. Ama beklemediğim bir soruyla karşılaşmıştım. Amacı neydi ki şimdi? Yalan söylemeyi vücudumdaki alkol seviyesine rağmen hatırlayabildim bir şekilde. “Üst sınıflar bu kadar eğleniyorlar mı sence?” dedim gülmeye çalışarak. Pek eğlendiğim söylenemez gerçi. Hala midem bulanıyor. Kızlar da çok salak. Ama bunu kabul etmek kaybetmek gibi geliyor o sırada. Eadwig konuşmaya başladı tekrar. Kızlara hakaret ettiğini duyunca kaşlarımı çattım. Onlar da kol kola girmiş, kuzenime bakıyorlardı şaşkınlıkla. “Ne diyorsun kuzen ya?” diyerek ayağa kalktığım sırada bana bağırmaya başladı. Boleyn olduğumu bağırıyordu ortalıkta. Kızlardan “Neeeğ? SİZ BOLEYN MİSİNİZ?” şeklinde ciyaklamalar başlayınca az önce sokaktan geçenler bunu da duydular mı diye kontrol etmek zorunda kaldım. Az önceki samimi halimizi gördükten Boleyn olduğumuzu da duymaları hiç ama hiç hoş olmayacaktı. Eadwig’e çıkışacaktım ki ikizlerden birine savurduğu bir tokatla ağzım açık kaldı. “Napıyorsun lan sen?” diye yükseldim iyice ve omzundan ittim kızdan uzaklaşsın diye. Aklım almıyor yaptığı şeyi. Konuşamazlar bizimle diyor. “Gelmeseydin lan o zaman? Zorla mı getirdik!” diye bir kere daha ittirdim omuzlarından sinirle. O da bana sorumsuz olduğumu bağırmaya başladı. Kaçıyormuşum her şeyden ve… Ona yük bindiriyormuşum? Sıkıcı diyemezsin bana diye bağırıyor. Onu düşünmediğimi söylemeye başladı sonra da. Neyini düşünmem gerekiyor ki ya? Yani sanki elimden bir şey geliyormuş da yapmıyormuşum gibi davranıyor. Kötü bir durumu mu var hem? Yediği önünde yemediği arkasında. Şaşkınlıkla dediklerini dinliyorum sadece çünkü içindekileri kusup bitirene kadar ne desem dinlemeyecek belli. Kızlar da kaçıp gittiler bu sırada.

Ne istersem aldığımı söylediğinde kendimi tutamayıp “Sen kafayı yemişsin.” diyebildim. Ne istemişim şimdiye kadar? Benim böyle bir lüksüm olduğuna mı inanıyor? Her şey onun. Her şey. Ya ben istenmeyen bir misafirim be evlerinde. Gerçekten bunu yaşamayı “istediğini yapabilmek” olarak mu görüyor? Ben istemez miydim o adamlarla sohbet edebilmeyi? Ben istemez miydim sigara içerken yakalanınca başıma bir şey gelecek mi diye korkmamayı? Onun bu saatte burada olmasıyla benimkisi arasında dağlar kadar fark var. Bunu nasıl göremez? Ben tek başıma değil de Eadwig’le geldiğim için belki 10 katı fazla ceza alacağım yakalandığımızda. Onu kötüye alıştırdığım için azar yiyeceğim, belki daha kötüsü. Ona rağmen beraber yapmak istedim. Ve kurallara uymamı, dişimi sıkmamı mı söylüyor? Şu an yaptığım şey çok daha zor! Ben sabırlı olmasam gebertirdim be bütün ailesini! O kadar nefret ediyorum ki… “Ben dişimi sıkmıyor olsam, biz bir daha görüşmezdik Eadwig! Kendine gel artık!” diye bağırdım ama o beni dinlemeden devam ediyordu. Sinirle oturdum geri kayalığa. Kızlar da gitti anasını satayım. İçine etti gecenin. Sinirden başım zonkluyor, zaten kusmuğum da hemen yanda bize bakıyor, zevk de alamadım yeterince, ortada kaldı her şey.

Eadwig’in son sözleriyle birlikte kafamda şimşekler çakmaya başladı. Yasaklıyormuş bana dışarı çıkmayı. Kendi adasıymış. Kolumdan tutunca boştaki elimle ittim var gücümle geriye doğru ve ayağa kalktım. Sesim bağırdıkça gürleşiyordu. “SEN KİMSİN LAN?” Cebimden refleksle asamı çıkarmaya yeltendim ama yaz tatilinde büyü kullanamayacağımız için eve bırakmıştım. Hırsım geçmemişti, bir yumruk salladım suratına. Yumruk atmayı pek iyi bilmiyorum. “İki sigara içiyorsun diye adam mı sandın kendini?” diye bağırıyorum. “Sen benim hiçbir şeyimi üstlenemezsin, anladın mı? Kim üstlen dedi zaten? SEN NE SANIYORSUN KENDİNİ? SANA MI MUHTACIM? BANA ÖZENMENE Mİ MUHTACIM?” Çok oturdu dediği. “Mahvettin her şeyi. Seninle eğleneceğimi düşünmek hataydı. Bayılıyorsun adına da adana da. Bıktım, hepinizden bıktım. İĞRENİYORUM YALNIZLIĞINIZA. Etrafındaki herkesi uzaklaştıracaksın böyle. Bak gittiler mutlu musun? Ortamın içine hipogrif boku attın. Artık bi' rahat bırakın beni!” diye son kez ittim kuzenimi. Sonra midem bulanmaya başladı, eğildim yana ve içimdekileri boşalttım bir daha. Konuşabildiğim sırada da "Rezil ettin ikimizi de." diyebildim. "Seni de sikiyim, evini de. Gelmiyorum hiçbir yere. Siktir git." Kayalara tırmanarak çıktım karanlıktan ve sokakta ilerlemeye başladım sinirle. Nereye gideceğim onu da bilmiyorum ama hiçbir kuvvet beni geri döndüremez artık.

-rp sonu-
Samu da dönmüştür eve bi ara yani napıcak acaba sokakta ne sanıyosa kendini

Dışarı çıktıktan sonra temiz havada birkaç tur atınca masadan kalkışımın kabalığını fark etmiş ve sonuçlarını düşündükçe pişman olmaya başlamıştım. Victorine’den, onları misafirleri karşısında soktuğum durum hakkında bir azar yiyeceğim kesindi ama babama ve anneme karşı daha sorumlu hissediyordum kendimi. Onlar, her ne kadar sebebini anlayamıyor olsam da, bu aileyle anlaşmak için varlarını yoklarını ortaya seriyorlardı. Bense planlarını bozmak isteyen bir köstebek gibi hissediyordum kendimi. İstemeden oluyordu çoğu zaman. Sabırsız davranıyorum ve patlıyorum hemen. Ama adamlar ağızlarını açmadılar ya! Babam Gryffindor olduğum için utanıyor, biliyorum. Bir gün alıp başımı çekip gideceğim, yanlış kararlar verip sokaklara düşeceğim sanıyor. Gryffindor olduğumu öğrendikten sonra attıkları mektubu hatırlıyorum da… Sadece “Olay çıkarma.” yazmıştı. Annem ise bu konu hakkında hiçbir şey söylememiş, okulun güzelliğinden yararlanmamı ve kendimi geliştirmek için uğraşmamı, bol bol da yemek yememi öğüt vermişti. Teşekkürler anne. Neyse, en azından benim iyi olmamı istediğini biliyordum. En azından babam gibi gelip bana “Gryffindorlar ailelerine bakmayı bilmezler çünkü düzgün düşünemezler, bu hayatta en önemli şey bir sonraki adımını planlamak. Sakın cahil olma, cesaret hiçbir zaman iyilik getirmez Raymond.” gibi zırvalıklar anlatmıyor yıllardır.

Düşündükçe sinirleniyordum tabi. Zaman da daralıyordu, çekip gitsem daha iyiydi şimdiye kadar ama Eadwig’in evden çıktığını görmüştüm. Yanıma geldiğinde tahmin ettiğim gibi evden çıkamayacağımızı söyleyip bana balkonda bomboş oturma önerisinde bulundu. Göz devirdim. “Var yaa planımı tam da böyle bir şey için iptal etmeyi hayal ediyordum dostum! Yaşlılar gibi üzüm yiyip balkonda oturmak!” Sinirle dalga geçtim kuzenimle. O sırada bana uzattığı üzümleri yiyor olmasam daha da sinirlenebilirdim ama şekerli şekerli yatıştırdılar biraz. “Git de misafirlerinle ilgilen Eady, nasıl fikir? Zaten geç bile kaldık.” Homurdandım. Döndüm gideceğim ama şöyle bir sorunum da var: Bu planda iki kişi olmak zorundayız. Yani ikna etmem gerekiyor. Hem Eadwig'le bir şeyler yapmayalı da uzun zaman oldu, gelsin istiyorum abi!

Derin bir nefes aldım ve kuzenime döndüm sakince. "Bak kuzen, günlerdir bu evden adımımızı atmıyoruz dışarı. Şu surların..." Bahçenin çevresini gösterdim. "...dışına çıkmak istemiyor musun? Ne var merak etmiyor musun? Okula dönünce anlatacak bir şeylerimiz olsun istemez misin!" İkna etmeye çalışarak yaklaşmıştım ona doğru ama çocuk üzerimi süzüyordu. Ne giydiğimi sorunca rahatsızca pantolonumu aşağı çektim bacaklarımdan. Bir yerlerim belli olmuyordur diye umuyordum. "Niye garipsiyorsun ki?" dedim savunmaya geçerek ve onu işaret ettim. "Seninkiler gibi bir şey işte. Her zaman giyindiğin gibi." Evet Eadwig her zaman resmiydi, sanki her an bir devlet başkanı misafirliğe gelebilecekmiş gibi düzgün giyiniliyordu bu evde. Bana yakışmamıştı ama sanırım, alışık da değilim, üzerime de oturmuyor bu tarz. "Yakışmamış değil mi? Gidip değişiyorum ya-" derken susturdu beni.  İyi başladı aslında biliyor musunuz? İltifat edecek sandım. Ama sonra hizmetçilerle arkadaşlığa çevirdi konuyu. Rahatsız olduklarını bildiğim için gizlice konuşuyordum zaten ya. Demek ki hala batıyordu gözlerine. Ama dedikleri bildiğin yalnız kal daha iyi gibi bir şeydi. Kafayı yerim ben tek başıma, anlamıyor herhalde bunu. "Kanı bozuk diye diye çevrende kimse bırakmayacaksın. Git evlen çocuk yap diyen mi var sana onlarla? Kanından sana ne oğlum?" Gerçekten öyle değil mi ama? Yani soyunu devam ettirmek amacıyla bakmıyorsan herkesle arkadaş olabilirsin. Neyseki Clayton burada değil ve kavga çıkmıyor diye düşünmeden edemedim. Arkadaş grubumuzda melez olan tek kişiydi. Eadwig'le de pek anlaşabildiklerini söyleyemeyeceğim zaten. Daha çok Cyneric ile birlikte espri yaptıkları için bağlanabilmişti gruba. Ama bu sene aramızı buz kestiği çok olmuştu.

Eadwig yemeğe geç kaldığımı söyleyince oflamaya başladım. Arkadaşım olması gerekmiyor muydu bu çocuğun? "Bak yürüyorsan yürü gidelim. Kızlara söz verdim kuzenimi de getireceğim diye ama çekemeyeceğim bu muhabbeti." Hala bana gelmiş rezil diyor ya. Önceden bana hiç böyle bir şey söylemezdi. Hakkımda böyle düşünmeye başlamış demek ki artık. Rezil bir çocuğum sadece. Yürümeye başladım bahçe çıkışına doğru. İçimden de gelecek mi diye bir şüphe vardı o yüzden son bir laf atmadan duramadım ve arkamı döndüm gülerek. "Sen artık annişinle içersin akşam çayını. Zaten çok kızar öğrense değil mi? Senin gelebileceğini söyleyen bende hata!" Güldüm yüksek sesle ve döndüm geri arkamı. Bu da onu motive etmiyorsa ben artık kendime eğlenecek başka bir arkadaş bulmalıyım demektir.

Düşündüğüm gibi o da başladı yürümeye. "Ohhh beee! Şimdi oldu işte." Zıplayıp kolumu attım omzuna ve "İşte maceraların adamı ya! Ortağımsın sen oğlum! Çok eğleneceğiz bak çok!" dedim keyifle. Ardından çıkışa yürürken olayı anlatmaya başladım. "Şimdi şöyle ki dostum, ben arada sırada... Kaçmış olabilirim buradan. Kızma hemen bak çok sıkıldım. Hatta senle anlaşalım önce. Kurallardan bahsetme bana bugün, günlerdir kaç kere tekrar tekrar tekrar tekrarrrr duydum şunları anlatamam. Biliyorum hepsini, ama kuralları bazen yıkman gerekir ki kendi hayatını yaşa! Adada pazara falan indim, dükkanlarda gezdim biraz. Sonra daaa bu kızlarla tanıştım. Aslında ikisiyle de tanışmışım ama onu anlamadım ilk... Neyse gözlerinle gör daha iyi. Ben bunlara kendimi farklı tanıttım tabii ki. Kuzenimle birkaç haftalığına geldik dedim. Bir motelde kalıyoruz ve yaşımız da 17 sanıyorlar! Dün cebime bir not sıkıştırmışlar Eady! İskeleye çağırdılar, eliniz boş da gelmeyin demişler." Bu sırada akrabalarımız Lancaster ve Godwinson'ların kulelerini de geçmiş ve çıkışa ulaşmıştık. Ayna şeklinde bir geçitti burası. Şehre açılan, Boleyn hanedanı dışındaki insanların arasına karışabileceğimiz yol buradan geçiyordu. Döndüm kuzenime, "Özgürlük kadar güzeli yok. Göreceksin." dedim ve sırtını sıvazladıktan sonra geçide girdim.

Bir şarkı da benden gelmesin mi?

Oh. Harika. Diana'ya bir şey olmamıştı. Güvende olduğunu görünce sonunda bu yarışa dahil olma zamanı diyerek bastırdım öne doğru. Hızlandım biraz, millet o sırada çarpışa çarpışa gerilere düşüyor, ben de büyümü tabelalara yollayarak yolumu açıyor ve en öne geçmeye hazırlanıyorum derken... Süpürgemi bir şey arkadan çekmeye başladı! Hooop diye yattığım yerden arkaya savruldum tabi. Süpürgem gidiyor hala gitmesine ama ben ne yönümü kontrol edebiliyorum ne de hızlanabiliyorum. Bir kadın sesi geliyor bir de. "Seni- pis hırsız! HIRSIZ VAR!" Omzumun üstünden bir çevirdim kafamı arkaya, kirpi gibi bir teyze tutmuş süpürgemin ucundan, deli gibi bağırıyor.
"Ben mi hırsızım?" dedim garipseyerek. Bütün hakaretleri işittim de, hırsızlıkla suçlanmayalı uzun zaman olmuştu.
"Melek yüzlü şeytan! Kafama tekme attı!"
NE?"YUH! Yapmadım öyle bir şey. Abla bak yarışıyoruz- bırak-sana be!" Arkadan çekiştirdikçe sözüm kesiliyor sallandığım için.
"Bilirim ben senin gibileri! YÜZÜN GÜZEL DİYE KANARIM MI SANDIN? Aklınca benimle dalga geçiyor eyyyyy ahaaliii! KOŞUN!" Yüzüm güzel cidden yaa. Ama çalmadım bir şey! Az önce tekme atmadıysam da şimdi atmak zorunda kalacağım birine çünkü baya milletin önünde uçmaya devam ediyorum, millete yoldan çekilmelerini söylemeye çalışırken de kadına laf yetiştiriyorum. "YARIŞIYORUZ YARIŞ!"
"AĞĞĞ YARDIM EDİN!" diye devam ediyor kadın.
"Ya teyze, farkındaysan KURBAN OLAN BENİM ŞU AN?"
"Hırsızsın!"
"HAYIR BAK BEN SAMUEL BOLEYN'İM! Niye çalayım fakir miyim? BOLEYNLERİ TANIYOR-" Kafama yediğim bir tabelayla denge falan kalmadı tabi. BİR BU EKSİKTİ. Yemişim yarışını daaa, Boleyn'ini deee, Diagon'unu daaaaa diye başlayacağım şimdi. Gözlerimi kapadım bir tabela daha burnuma lönk diye oturduğunda, kaderim neyse çekeceğim diyorum. Kadın da beni çekiyor arkaya derken bir baktım karı arkama atlamış. Öne itiştiriyor beni de "Kay be şöyle." diyerek. Açtım gözümü şaşkınlıkla. "ABLACIM! AMACIN NE SENİN?" diye bağırıyorum kadına ama yıldızlar dönüyor etrafta, bakamıyorum da tam yüzüne.

"Peruğumu vereceksin!" İşte o an, bir aydınlanma yaşadım. Belki güneş çok sıcak kafama geçti, belki yediğim darbelerden kafa kalmadı, belki de bu cadı bana bir büyü yaptı ama yemin ederim gözlerimin önünde bir ışık belirdi ve tam ayağımın ucuna, simsiyah peruğa yönlendirdi bakışlarımı. "HAAAA YA SEN ONU DİYORSUUUUNN!" dedim ferahlayarak. Saçının bir tutam kalmış olmasını da açıklıyordu bu. Ya iki gün sonra kadının kafasında tel kalmayacak, böyle pespembe keli gözüküyor. Acıdım biliyor musunuz? Hala millete yardım edin demeye devam eden kadını sakinleştirmeye çalışarak süpürgemi düzelttim ve biraz daha ilerledim şu yaygaradan çıkabilmek adına.

Gringotts'un önüne gelince durdum ve "İn teyze." dedim kadına. Yok, inat etti. İnmem de inmem. "Teyzecim, bak önce sen in, sonra BEN DE inicem. İkimiz aynı anda inemeyiz. Düşersin!" Etrafta da ilgiyi baya çekiyoruz gibi, yaşlı başlı kadına bağırmaya utanmıyor musun diye topluca dalacaklar şimdi. Sakin kalmaya çalışıyorum. Zorla da olsa indirdim kadını, ben de indim tek ayağımın üstüne. Peruğa basmadan ayağımı kaldırıp elimle yakaladım ve bir tık da iğrenerek kadına uzattım. Hemen alsın elimden istiyordum çünkü o pembe terli kafasına değen bu kıl yumağını daha fazla üzerimde tutamayacaktım. "Teyzecimm, bana desen başında ben verirdim zaten. Yanlışlıkla oldu. Seni ben niye üzmek isteyeyim? Asıl sen beni üzdün suçlamalarınla. Hırsız gibi mi duruyorum gerçekten? Adın neydi bu ara- Vicky! Bak benim annem de buralarda bir yerlerde zaten Vicky, bir yere gittiğim yok ki. Boleynlerdenim ben. Yok sarışın olmayabiliyor Boleynler de- Nasıl- Zarar mı görmüş?" Koymuş kafasına peruğunu ama baktım bir tutamı kopmuş apaçık kalmış kellesi. "Bir şey yok, bir şey yok. Zaten senin ihtiyacın da yok Vicky, peruksuz da... Iğğ... Neyse o zaman, bir zararın varsa masrafını yolla bizim eve tamam mı?" Bir kağıt çıkardım, kadının eline tutuşturdum Eadwig'lerin evinin adresini yazarak. Ne var ya, var paraları. Ödesinler oğlum. Yeni peruk mu istiyor ne diyor bilmiyorum artık. Boleyn'lerin adını kötüye çıkarmak istemiyorlarsa uğraşsınlar işte. Hem şimdi annem diyecek ki Diana seni karıştırdı o işlere, kızı suçlayacak bir anda. Bizim eve haber gitmesin de çakmasın bir şeyi.

Sizce hala yarışı kazanma şansım var mı? O kadar da kendime güvenmiyorum, tamam mı? Hem de şu yolu bir daha geçmekle uğraşmaya çokkk üşeniyorum ya. Diana'yla geri buluşmam gerek ama. Yukarıdan uça uça gideceğim artık, can derdine düşmüşüm burada. Bir de hırsız sanıyor olabilir hala birkaç esnaf. Yoruldum ha. Başladım gerisin geri uçmaya sıkıntıyla. Bitsin artık başka bir şey istemiyorum. Yolda da başka bir sır düşüneceğim.

Eadwig Samuel'in yüzüne gömleğini bastırırken çocuk acıdan "Ağğğğ, dur!" diye bağırarak kendini geri çekiyordu. Bütün kıyafetleri kan içinde kalmıştı şimdi ve bu görüntünün korkunçluğu yetmiyormuş gibi yanlarında da mermerden bir kadın bedeni yatıyordu! "Hayır, sen vurunca olmadı. Ben üstüne düştüğümde de böyleydi! Sen-Sence gerçek biri mi o?" Oturduğu yerden kadına baktı. "Boleyn olmayan biri buraya girmeye çalışmış. Ama ben inanmamıştım! GERÇEKMİŞ!" Acıyla yüzünü buruşturdu Samuel. Üzerindeki kanlı tişört vücuduna yapışmaya başlamıştı, soyundu ve bileğine doladı kanlı kumaşı. Daha maceraları bitmemişti, eve dönemezlerdi. Şimdi dönseler akşam yemeğine kadar yapacak bir şey bulamayacaktı. Boş vaktinde tek yaptığı şey bir şeyler atıştırmaktı, ama daha aç bile değildi. Önüne peynirli cips koysalar iki üç tane alır kenara bırakırdı şu an. Durum vahimdi. Ormandan çıkmamaları gerekiyordu. Ayağa kalktı kendini zorlayarak. "Sence ölü mü?" dedi kuzenine. Dikkatlice birkaç adım attı ve eğildi kadının yüzüne doğru."Mer-haba? Duyabiliyor musun?" Kimse cevap verecek gibi değildi. Ama sonra çocuk aklına gelen dahiyane fikirle sırıtmaya başladı ve kuzenine geri döndü. "Biliyor musun? Annem de böyle uyuyor. ÖLÜ GİBİ! Ama çimdikleyince uyanıyor. Bu kadına da onu yapmamız lazım. Belki kurtarabiliriz böylece!" Tabi bir sorun vardı, mermerden bir bedene nasıl çimdik atacaksın ki?

Düşündü, düşündü, etrafına bakarak bir fikir bulmaya çalıştı Samuel. Mermeri... Eritseler düzelir miydi? Ama nasıl olacak ki o? İmkansız! Hayvanlar... Bir ses duyuyor gibiydi... Vzzz... "Iyy arılar var burada. Baksana kovan yapmışlar şu ağaca!" diye bağırdı Samu kuzenini uyarmak için. Sonra da arkaya doğru koşturdu kendini korumaya çalışarak. Yorulmuştu ve canı da acıyordu. Dizlerini tutarak eğildi ve soluklanmaya başladı. "Kastı ya. Kurtarmasak mı?" diye kuzenine pes ettiğini söylemişken gözleri parladı bir anda. "BULDUM! Çok kasılmış bu kadın! Biraz gevşetmemiz lazım... Aynı Cleopatra gibi." Etrafta arıları içine sokabileceği bir şey aramaya girişti. "Bir planım var Eady. İçi boş bir şey lazım bize... Burda da ne bulacağız ki? AA ÇANTANDA NE VAR?" Eadwig'in hazırlıklı gelmesine ilk defa bu kadar sevinmişti Samuel. "Su şişesi var mı?" dedi ve kuzeninin çantasından çıkan cam şişeyi görünce sevinçle kaptı elinden. Kovana doğru ilerlemeye başladı sinsice. Şişenin kapağını açtı, kovanın deliğini bulmaya çalıştı yaklaşırken. Bu sırada da kuzenine planını anlatıyordu. "Cleopatra'dan herkes çok korkarmış, bir de taş gibi kadın diyorlardı. Ama gevşemesini sağlayan bir alet geliştirilmiş. Uzun bir şişeye arıları dolduruyorlarmış... Sonra da kadına sürüyorlarmış. Bacağının içine sürmek gerekiyor diyorlardı okulda. Neden işe yarıyor asala anlamadım ama yatarken kullanıyormuş hep. Biz de böyle gevşeteceğiz işte." dedi Samuel kendini çok zeki hissederek. "Sen de gelsene, kapağını tutarsın." dedi ortağını yanına çağırarak. Hazır olduklarına hamlesi için kolunu kaldırdı ve HOP! Şişeyi bulduğu deliğin ucunu kapatmak için kovana yerleştirdi... Derken.... Kovan yere, tam da önlerine düşüp patlamıştı bir anda!

Fena rp linklerim: 

(https://buyucedunya-rpg.com/boleyn-adasi/kuzisim-gelmis-vol-iii/msg2892/#msg2892) 3
(https://buyucedunya-rpg.com/buyuk-salon/oglum-o-senin-yeengen-yeengenn/msg2876/#msg2876) 3
(https://buyucedunya-rpg.com/diagon-yolu/need-for-speed-diagon-yolu/msg2869/#msg2869) 4
(https://buyucedunya-rpg.com/buyuk-salon/oglum-o-senin-yeengen-yeengenn/msg2815/#msg2815) 6
(https://buyucedunya-rpg.com/hogwarts-bahcesi/gecelerine-gun-gibi/msg2812/#msg2812) 1
(https://buyucedunya-rpg.com/buyuk-salon/oglum-o-senin-yeengen-yeengenn/msg2808/#msg2808) 4
(https://buyucedunya-rpg.com/hogwarts-bahcesi/gecelerine-gun-gibi/msg2714/#msg2714) 5
(https://buyucedunya-rpg.com/birlesik-krallik/sabotaj-sorusturmasi-nimbus-fabrikasi/msg2907/#msg2907) 3

bi de en son 7. seviye ya da 8deymiş samu, 10 oldu ordan da gp lütfen

Yalan değil, arkamdan bağırdığında anlaşmamız adına bir şey diyecek sandım. Umdum en azından ama bu şerefsiz herif bana şov yapmak istemiş sadece. Charlotte'ı öptü. Zaten anlık durmuştum, bu görüntüyle kafamı çevirdim anında diğer tarafa. Midem bulanıyor. Gözümü kapadım olduğum yerde. Az önceki sessizliği şimdi milletin tiz çığlıkları ve alkışları kaplamaya başlamıştı. Arkamdan Clayton'ın "Hocam? Noluyor hocam ya ders çalışmaya geldik, şuna bakın! Cynthia nerede ya?" diye şikayetlerini duyuyordum. Martha da yanıma koşmuş, bir şey diyecek gibi ağzını aralasa da bu duruma tek bir uygun kelime dahi bulamamış olacak geri kapamıştı. Eadwig'in arkamdan küfrettiğini duyduğumda ne kadar durmak isteyip o lafları bir yerine geri sokmak istedim anlatamam. Arkamı döndüm, el hareketini gördüm. Ağzıma almak istemediğim küfürler geçirdim içimden.  Kızarıyordum, sinirden de, utançtan da, üzüntüden de... Gözlerim dönüyordu sinirden. Gözümün nabzını hissedebiliyordum. Ama olay çıkarmak istemiyordum daha fazla. Kapıdan çıkana kadar ağlamadan durmaya çalışıyordum. Yok yani genel olarak da, ağlamak istemiyorum bunun üzerine. O kadar hayal kurmamışım, planlar yapmamışım gibi... Ağlayacak mıyım bir de? Güvendim lan ben. Güvenmek istemiştim. Kendimi kandırmışım. Düştüğüm duruma bak! Nasıl düştüm ben bu oyuna? İlk defa, biri beni parmağında oynattı ben de mal gibi devam ettim oynamaya. Acıtıyormuş, anladım sonunda.

Yanıma gelenleri yalnız kalacağımı söyleyerek uzaklaştırmak dışında hiçbir şey söylemeden hızlı adımlarla çıktım Büyük Salon'dan.