[justify]Victorine’in onu derinden sarsan bir anısı yoktu; hiçbir zaman sevmemiş ya da aşkın ne olduğunu deneyimlememişti. Değer verdiği tek varlık güçtü. Arzulayıp da elde edemediği hiçbir şeyi yoktu, aksine o her zaman arzulanan olmuştu. Yıllar önce annesi bu hastanede kendi canına kıydığında zirveye giden engellerinden biri kalkmıştı; diğeriyse babasıydı, onu da Büyüceşura’ya girdikten sonra kendi elleriyle ortadan kaldırmıştı. Neyse ki, Boleyn Adası’nda yaşanan Boleyn Adası’nda kalırdı, gerisinin bir önemi yoktu.

Seth Carter ise onun tam tersiydi. Sevmişti, aşık olmuştu ve sonra hayatının aşkını kaybetmişti. Bütün bu yaşadıklarına rağmen yaşama ve ideallerine sımsıkı tutunan bir adam olmayı başarmış, yolundan sapmamıştı. Victorine kahramanlık için kılını bile kıpırdatmazdı, bu adam ise kendini doğrudan alevlerin içine atmıştı. Aptallıktı. Yine de bu aptallığını takdir ediyordu, nihayetinde hayatta kalmayı başarmıştı değil mi?

“Burası çok havasız,” dedi ve odanın kapalı perdelerine yöneldi oturmadan önce. Adamın tek kelime etmesine fırsat vermeden araladı camları, parlak gün ışığının odaya girmesine izin verdi. “Daha iyi.”

Gök mavisi gözlerini adamın yüzüne çevirdi nihayet, ışıkta daha net gözüken bütün o deforme olmuş derisini dikkatle inceledi. Kadının bakışlarında herhangi bir iğrenme ifadesi yoktu, çok derinlerde içten bir anlayış vardı yalnızca. “Halk, sizden çok daha korkunç canavarları yöneticileri olarak seçti defalarca ve defalarca. Nurdan maskelerinin ardındaki iğrenç yüzlerini saklamakta ustaydı pek çoğu. Peki, gerçekten bu konuma gelmeyi hak ediyorlar mıydı Bay Carter?”

Üzerinde ‘B’ harfi işlemesi bulunan çantasından kundaklanmış, koyu kırmızı, kadife bir kumaş yığını çıkardı. “Bütün o yalancılar ve güç meraklıları başa geçebiliyorken neden sizin gibi gerçek idealleri olan bir politikacı geçemesin? Önemli olan güzel bir yüze sahip olmak mı yoksa Britanya Büyücedünyasının saygısını kazanmış bir lider olmak mı? Biliyorsunuz, bu saygıyı size kazandıracak olan şey yalnızca adımlarınızı doğru bir biçimde atmaktan geçer, Bay Carter. Bu yüzden geldim, size bu yolda rehber olabilmek için.”

Kundaklanmış kumaş tomarını adama uzattı.

“Küçük bir hediye, eğer kabul ederseniz.”
[/justify]

Başvuru Formu

Karakter Adı: Victorine Odette Boleyn
Katılınmak İstenen Hizip: Amaterasu Büyücüler Sendikası
Hizip Hakkındaki Görüşünüz: Victorine yalnızca kadim sırların derinine inmek istemekte ve bunu elde edebilmek için pek çok şeyi yapmaya hazırdır, gerisini umursamıyor olsa da politik kişiliği sayesinde renk vermez.
Hizibe Nasıl Katıldınız: Büyük büyük amcası Edgar Boleyn aracılığıyla katılmıștır.
Hizip Değiştiriyorsanız Eskisinden Neden Ayrıldınız: -

[spoiler]Amaterasu Büyücüler Sendikası Yönetimine

Ben Victorine Odette Boleyn, Boleyn Ailesinin Reisi, Boleyn Adası'nın yegane vasisi, Büyüceșura Baș Hakimesi ve Sendika üyeniz Edgar Howard Boleyn'in torunuyum. Büyük büyük babamın izinden gitmek ve Sendika'ya üye olmak istiyorum.

Gereğini saygılarımla arz ederim.

[/spoiler]

rp out;
Haftaya pazartesi (7 Mart oluyor galiba) devam ediyoruz aksi belirtilmediği sürede sihirli günlerr

[justify]“On yedi ocak tarihli Carmilla/Cwénhild Muirghéal duruşması.”

Özenli sarı bukleleri omuzlarına dökülen kadının tok sesi mahkeme salonunda yankılandı. Katip anında not almaya başlamıştı. “Carmilla Davası ve Büyücülük Yasalarına karşı işlenmiş suçlardan ötürü."

Alton-Victorian desenlerin fazlaca kullanıldığı, koyu kırmızı kadife duvarları olan mahkeme salonuna gergin ve bir o kadar da heyecanlı bir hava hâkimdi. Amfiteatr biçimindeki salon bir duruşma için fazlasıyla kalabalıktı, koyu mor cüppeler giyen Büyüceşura üyeleri dışında pek çok cadı ve büyücü gelmişti, o büyük anı, aylardır aranan bir terörist olan kendine Carmilla adını takmış cadının layığını bulduğunu kendi gözleriyle görmeye. Victorine, çoğu kişinin yalnızca içindeki kaos boşluğunu doldurmak için burada olduğunu biliyordu, Britanya’da adalet duygusu taşıyan insan kaldığına dair herhangi bir inancı yoktu. Uğultuyu bastırmak için tokmağı ile bir kez masaya vurdu ve sözlerine devam etti kaldığı yerden.

“Mahkeme Yargıçları: Victorine Odette Boleyn, Büyüceşura Hakimi; Elliot Hamish Hawkins, Büyüceşura Baş Büyücüsü; Amybeth Jessica Enfield, Büyüceşura Kıdemli Üyesi. Mahkeme Savcıları: Raiden Minamoto, Uluslararası Sihirsel İşbirliği Dairesi Çalışanı; Cornelia Barthélemy, Sihirsel Yasal Yaptırım Dairesi Çalışanı. Savunma tarafı Alexander Turner.”

Asil kadın, bir kez daha sertçe vurdu tokmağını. İki Seherbaz Cwénhild Muirghéal’i içeri getirdi, başının üstünde uçan iki Ruh Emici vardı ayrıca, kadının sorun çıkarmayacağını garantilemek adına alınmış bir önlemdi bu. Victorine, kadının zihnindeki kaotik enerjiyi içeri adımlar adımlamaz hissetmişti, ilginç bir duruşma olacak gibiydi. Salondaki uğultu tekrar başlamıştı, yuhalayanların yanı sıra hayranlıkla ıslık çalanlar bile vardı içlerinde.

“Söz, suçlamalar için iddia makamındadır. Raiden Minamoto, sizde.”
[/justify]

[justify]St Mungo’ya ilk defa on altı yaşında gelmişti Victorine, annesinin ölüm haberi geldiğinde Hogwarts’tan alınmıştı. Annesi, yatmakta olduğu 49. Koğuşta canına kıymıştı. Bu kederli haber biraz olsun üzmemişti onu, kadın biraz bile olsun sevgiyi öğretmemişti ona, Victoire Marie Boleyn akıl sağlığı yerinde olmayan bir cadıydı ve kendisinin şu anki kişiliğine sahip olmasının en büyük sorumlularındandı. Evliliğinden önceki soyadının yani Lancaster adının hakkını veriyordu her şeyiyle, asil kadın, annesi öldükten sonra bile onu anmaktan deli gibi korkardı. Özellikle hayalet olarak dönüp hayatını zindana çevirmesinden.

Duvarları şifacıların portreleriyle kaplı açık renkli koridorlarda bütün akrabaları yas içindeyken bir kere bile gözyaşı dökmemişti annesi için, ona göre ölümü hak etmişti ve kendisinin bu görevi yerine getirmesine gerek kalmadan göçüp gitmişti. Akrabaları onu suçlamıştı bu ölüm için, annesinin akıl sağlığını yitirmesinin nedeni Victorine’di onlara göre. Doğumu bile uğursuzdu sonuçta, onu doğurduktan sonra üç gün durmamıştı kadının kanaması, sırf bu yüzden adaya ilk defa dışarıdan bir şifacı getirmeleri gerekmişti. Cenazeye katılmadı, bunun için cezalandırılsa bile pişmanlık duymadı.

Yıllar sonra yine bu insanın içini okuyormuşçasına yanından geçeni süzen portrelerle dolu koridorlardaydı, bu sefer ona bakarlarken yargıladıklarını hissetmiyordu hatta pek çoğunda saygı dolu bir ifade vardı, Yüce Boleyn’in yanlarından geçmesi onlar için bir onurdu.

Kapalı kapılardan çıkan açık yeşili cüppeler giymiş cadı ve büyücüler ise bir koşuşturmaca içinde ellerinde eksik olmayan malzemeler ile yine açık renk parkeli zemin üzerinde bir aşağı bir yukarı ilerliyorlardı, bazıları onun varlığını fark ettiğinde başıyla selam veriyordu. Asil kadın onlardan daha fazlasını beklemesi bencillik olurdu, asıl saygıyı hak edenler kendilerini insanların hayatlarını kurtarmaya adamış cadı ve büyücülerdi. Ve şu günlerde oldukça yoğun bir tempoya girdikleri göz önünde bulunursa, Büyüceşura’da şifacıları onurlandırma konusunu gündeme getirebilirdi.

Dördüncü kata ulaştığında ziyaret edeceği koğuşun yerini bir şifacıya sormuştu. Üç kapı geçtikten sonra Seth Carter’ın yattığı odanın önündeydi. İnce parmakları adam için getirdiği bir demet Boleyn Çiçeğini kavramıştı, anemona benzeyen bu mor taç yapraklı bitki yalnızca Boleyn Adası’nda yetişirdi ve o sabah kendi elleriyle toplamıştı. Kapıyı çaldı, sonra yavaşça açtı ve girdi.

Cildi üçüncü derece yanıklarla deforme olmuş adam oturur bir pozisyondaydı hasta yatağında, o gün görüştüğü karışık saçlı adamın biçimli yüz hatlarından eser kalmamıştı, Victorine haberleri önceden almış olmasına rağmen kısa bir şaşkınlık hissinin kaşlarını yukarı kaldırmasına engel olamadı. Asil kadın, Aziz Michael Kilisesi’ne giden ekibin aldığı hasarı az çok tahmin etmiş olsa da kendi gözleriyle görmek bambaşkaydı. Surat şeklinde oyulduktan sonra çürümeye bırakılmış bir elmayı andırıyordu adamın yüzü, sadece biraz daha kırmızıydı. Ancak var olan tek değişiklik dış görünüşünde değildi, kadın, adamın iç dünyasında da sezinlemişti yaşadıklarının etkisini.

“Hayattasınız, tebrik ederim.” dedi, getirdiği çiçekleri sehpanın üzerindeki boş bir vazoya yerleştirirken. “Sözünüzün eri olduğunuzu öğrenmek içimi rahatlattı.”
[/justify]

[justify]Asil kadın, çayından bir yudum aldı, halen dilini yakacak kadar sıcaktı ancak umursamadı. Karşısındaki muhatabının konuyu çabuk kavraması onun açısından iyiydi, Victorine’in nefret ettiği bir şey varsa o da aptallardı. Seth Carter'ı bu yüzden seçmişti, takip ettiği bütün dosyalar içinde seçilebilecek en düzgün adaydı ona göre, bu politik riski almaya değerdi. Seçimler yakındı, istese kendisi de aday olabilirdi, rahatlıkla kazanırdı da fakat onun gözündeki hedef farklıydı, Büyüceşura'nın Baş Büyücüsü olacaktı. Fincanını indirdi, bakışlarını içinden geçenleri ortaya dökmek istermiş gibi bir ciddiye adama kitledi. “Gayet doğru algıladınız aslında, konuyu oraya getirmeme gerek bile kalmadı. Zeki birisiniz, zekaya önem veririm.” Asasını çıkardı bir kez daha, kapıya doğrulttu ve bir sessizlik tılsımı yaptı, konuşmanın burasından sonrasında herhangi bir kulak misafiri istemiyordu. Kazayla olsa dahi. “Yasaların ne dediğinin hiçbir önemi yok, gerçekten, daha dün Carmilla’yı bir kahraman gibi Bakanlık’ta ağırlarken bugünlerde onun adını anmak Azkaban’a gidiş bileti oldu. Kimseyi zorla bir makama getirmek istemiyorum, yalnızca bu iş için gönüllü olabilecek sadık ve dürüst bir adaya ihtiyacım var, Bakan Kellington’un hatalarını telafi edecek birine de tabii. Bu yüzden görüşmemizin en önemli sorusunu soruyorum, böyle bir sorumluluğu üzerinize almak hakkında bakış açınız nedir?”[/justify]

[justify]Kış güneşinin tepede parladığı bir günde, öğle sularında asil kadın, geniş çalışma masasının ardındaki deri koltuğa oturmuş saatin tik taklarını takip ediyordu. Güneş ışınlarının rahatlıkla içeriye girebildiği geniş pencereli, dolap kapaklarında altın motiflere rağmen sade dekore edilmiş bir odaydı. Yalnızca gerekli eşyalar yerleştirilmişti, bir evrak dolabı, birkaç koltuk ve çalışma masası, bunlar dışında fark edilen tek fazlalık, dosyaların konduğu rafın ortasında duran bir aile çerçevesiydi.

Gök mavisi bakışları, duvardaki saatin akreple yelkovanındaydı, sabırsızca çatılmış kaşları zamanın kontrolünü eline almak istediğini söylüyordu sanki. Muhatabının gelmesine dakikalar kalmış olsa da bir ömür beklemesi gerekiyormuş gibi geliyordu sanki. Victorine bir kontrol hastasıydı, çevresinde yaşananlar kendi istediği gibi şekillenmediği zaman bir canavara dönüşüyordu, gurur duyulası bir alışkanlık değildi.

Ve nihayet odasının sedir kapısı açıldı, asil kadın gelen adamın oturmasını bekledi ardından söze girdi. “Hoş geldiniz Bay Carter, görüşmeyi kabul ettiğiniz için teşekkür ederim. Umarım sizi önemli bir işinizden etmemişimdir.”[/justify]