Geçen seneler hiç değiştirmemiş görünüyordu Nora'yı. Giyim tarzı, konuşma biçimi, etrafına yaydığı enerji hala aynıydı. Gençliğin verdiği o hoyratlıktan sıyrılmış gibiydi sadece, daha olgun bir havası vardı. Otuzlu yaşlara yaklaşması yakışmıştı hala hayatının baharını yaşayan cadıya. Görüşmeyeli neler yaptığını, onu ajan olmaya iten sebepleri içten içe merak etmişti.  Ayırabileceği bu kısa zaman aralığında öğrenebilmeyi umdu. Gelen tebrik postalarına, meşgul olduğu için ancak ay sonu görüşebileceklerine dair sözler vermişti. Nora gibi çat kapı gelmemişlerdi onlar. Ama aklına gelen bir fikir, bu görüşmeyi bir işe çevirebileceğini düşündürdü.

Balian için eski günleri hatırlamak iyi gelmişti. Nora'yı görmek, eski anılarının depreşmesine sebep olmuştu. Daha az derdi ve sorumluluğu vardı o zamanlar. Şimdi, hayatına giren ölüm senaryoları ve tanıştığı yeni yüzler ile boğuşması gerekiyordu. Önüne yığılmış dosyalar da alışık olduğu bir manzara değildi tabi. Şu anlık o dosyaları bir kenara bırakarak ziyaretçisine kısa bir vakit ayıracaktı.  Hiç ummadığı bir anda Nora'yı karşısında görmek şaşırtmıştı çiçeği burnunda Baş Seherbaz'ı. Öyle ki düşünemediği misafire ikram geleneğini, misafirin kendisi hatırlatmak zorunda kalmıştı."Öyle dikilme hadi otur, benden çok misafir gibi duran sensin" hafif bir tebessümle yerine geçmeden önce kahveleri odada bekleyen çalışana ''Jacop, iki sütlü kahve, çabuk olsun.'' dedi birkaç dakikaya hazır olacağını umarak. Koltuğuna geçtikten sonra cadının hiç değişmeyen  iğneleyici cümlelerinden birisini duyacaktı. Haklı tarafı vardı tabi odaya daha tam alışabilmiş değildi. Yanıldığı konu, ilk günü değildi sadece Nora daha bugün duymuş olmalıydı atamaları. Cümlesini tamamlamadan gelen kahveler önlerine koyulurken, bahsettiği konudan uzaklaşan cadının hiç değişmeyen üslubuna da şahit olacaktı. Etrafındakilere takılmayı seviyordu. "Ne diyordum, gazeteye çıkmışsın ve seni gördüm terfini kutlamak için bir merhaba diyim dedim" Yüzündeki şaşkın tebessüm yerini düz bir ifadeye bırakmışken, duyduğu bu cümle ile yüzüne yayılan kibirli gülümsemeye engel olamadı. ''Teşekkür ederim biraz beklenmedik bir zamanda oldu bahsettiğin gibi alışmaya çalışıyorum. Tabi bu mevkinin sorumlulukları biraz daha farklı'' konuşurken masanın üzerindeki dosya yığınına hüzünlü bir bakış attı. ''Sende hiç değişmemişsin. Ordudaki o tuttuğunu koparan kız duruyor hala karşımda. Ama ne yalan söyleyeyim ajan olduğunu duyduğumda şaşırdım.'' merak ettiği konu hakkında üstü kapalı bir yorumda bulunmuştu. Belki ardında bıraktığı hikayeden bahsederdi azıcık. Daha birkaç saat önce evinde içtiği için kahve içmeye pek gönlü yoktu. Yine de, fincandan küçük bir yudum alarak dudaklarını ıslattı.

Balian genç şifacının aslında adam akıllı tanışamadıklarını söylediği sırada başını sallayarak onayladı. Genç cadı Balian'ın en yoğun yıllarında okula başlamıştı ve tanışmaları o yüzden imkansızdı. Şifacı onu binalarının Quidditch takımında oynadığı için tanıyabilirdi ama Balian'ın onu tanıyabileceği bir ihtimal yoktu. Elbette görmüş olmalıydı ama tanışmaları için köprü olacak bir şey yoktu. Ta ki o geceye kadar. Lakin o gece de tam tanışmış sayılmazlardı. Çünkü o koşuşturmacanın içinde isimlerini soracak vakitleri yoktu.
Genç şifacı elini uzatıp adını söylediğinde Balian da düşüncelerinden sıyrılıp elini uzattı. "Deniz tanrıçası." dedi genç seherbaz. "Ne kadar güzel bir isim." diye ekledi. Ardından elini çekerken "Ben de Balian d'Ibelin." dedi. Şifacı okul yıllarında Quidditch maçlarını kaçırmadıysa eğer büyük ihtimalle adını biliyordu zaten. Gerçi Sydney'nin öldüğü gece de öğrenmiş olmalıydı. Yine düşüncelerine esir düşmeye başladığını fark edince konuşmaya devam etti. "Yardımınız için teşekkürler." dedi gözleriyle kolunu gösterip. Kadın başını sallayarak onaylarken "Ben artık işime dönsem iyi olacak." dedi genç seherbaz. Ardından tekrar elini uzatıp tokalaştı. Odadan çıkarken gülümsemesini durduramıyordu, yıllar geçtikten sonra böyle tanıdık yüzleri görmek garip bir duygu bırakıyordu insanın içinde. Gülümseyerek koridorda ilerledi. Odasına vardığında içeri de kimsenin olmadığını görünce rahatladı. Masasına kurulup bacaklarını da uzatırken küçük bir büyü yaptı. Masasında beliren sandviçlerinden birini alırken iyice yerleşti koltuğuna.



SON

Edith'in en çok yakındığı şeydi dosyalar. Kıdemli olduğu halde bu kadına neden bu kadar çok dosya işi yıkıldığını Balian'da anlamıyordu. Bir sürü çaylak ve stajyer vardı. Yıllardır bu işi yapan insanların dosya imzalatmaktan çok daha önemli işleri vardı oysaki. Her ne kadar ona bu konuda üzülse de arkadaşı yine bu durumdan yakınırken Balian sırıtmadan edemedi. Dolaptan dosyaları çıkarıp kolinin üzerindeki sayıları yazmıştı. Ardından genç adama bir daha yaralanmamasını tembihleyerek odadan çıkmıştı. Edith odadan çıktıktan sonra genç şifacının kalp atışları daha da artmıştı. Artan kalp atışlarına bir anlam yüklemeye çalışan beynine dur komutu gönderdi genç adam. Düşünmesi gereken yeterince şey vardı ve genç kadının kalp atışları için aklına gelen sebepler son bir kaç yıldır kaçmak için elinden geleni yaptığı şeylerdi. Bu yüzden bu konu hakkında düşünmek istemiyordu.
Odada oluşan garip durum genç adamı rahatsız ederken kadına göz gezdirdi. Nedense onu bir kez görmediğini, sandığından daha tanıdık biri olduğunu hissediyordu. Balian daha fazla dayanamayarak genç şifacıya daha dikkatli baktı. İçinden bir his onu o kötü günden önce de gördüğünü söylüyordu. Belki St. Mungo'ya gidip gelirken görmüş olabilirdi ama bu konuda emin değildi. Kadını fazla dikkatli incelemiş olmalı ki genç şifacı huzursuzca kıpırdanmıştı. "Ah özür dilerim." dedi Balian. "Belki siz beni hatırlamıyorsunuz ama, sizi hayatımın en kötü gününden hatırlıyorum." diye ekledi. Kadın yüzünde oluşan ifadeyi gizlemek için başını eğdiğinde Balian onun da hatırladığı anladı. Ardından devam etti. "Ama nedense sizi daha önceden tanıyormuşum gibi hissediyorum. Daha öncesinde bir yerde karşılaştık mı?" diye sordu. Genç kadın cevap olarak vereceği kelimeleri zihninde tartıyor gibi görünüyordu. Yanakları biraz daha pembeleşmişti. Balian istemsizce gülümsemişti, küçük bir kız gibi allaşan yanakları onu sevimli gösteriyordu.

Genç seherbaz, bakanlığa cisimlenirken küfür savurmamak için kendini zor tutuyordu. Kolundaki derin olmasa da can yakan yara zaten sıkkın olan canını daha çok sıkmıştı. Söylene söylene cisimlenirken elini kanayan yaraya bastırdı. Seherbazlık bürosuna geldiğinde göz ucuyla kolundaki yaraya baktı. İksir odasına uğrayıp yarasıyla ilgilense iyi olabilirdi. Mikrop kapmasını istemezdi.
Uzun zamandır peşinde oldukları bir katili yakalamak için çıktıkları küçük çaplı bir operasyonda yaralanmıştı genç adam.  Kaçarken bombarda maxima büyüsü yapan zanlının yarattığı patlamadan bu hale gelmişti kolu. Etrafa saçılan parçalar koluna isabet etmiş çok derin olmasa da bir yaraya neden olmuştu. Genç adam odasına dahi uğramadan iksir odasına yöneldi. Gömleğinin yırtılmasına neden olan yara koluna kanın kırmızı rengini verirken kapıyı sertçe açıp içeri girdi.

İçeri girdiğinde ilk gördüğü şey büyük bir kolinin yanında duran Edith'di. "Nasılsın Edith? Sen buraya pek uğramazdın?" dedi güldükten sonra göz kırparak. Bugün sonunda gülebilmişti genç seherbaz. Bütün gün psikopat bir büyücünün peşinde koşarken ve günü küçük de olsa bir yara ile kapatırken insanın gülmeye pek vakti olmuyordu. Eli hala kanayan yarada iken kadına doğru yaklaştı, bir yandan raflarda geyik otu iksiri arıyordu. O sırada kapıdan girince rafların açısı yüzünden görmediği bir kadını fark etti. Yüzü tanıdıktı ama nereden olduğunu bilmiyordu. Edith'in karşısında durmuş Balian'a şaşkın gözlerle bakıyordu. Genç adam önce yabancı kadına sonra Edith'e baktı. Ardından omuz silkip raflara döndü. Ama aklı kadının tanıdık yüzünde kalmıştı. Umursamamaya çalışarak gözü rafların üzerindeyken "Bu geyik otunu alkol niyetine mi içiyor bu millet? Ne zaman lazım olsa yok!" diye söylendi. Edith küçük çaplı bir kahkaha atarken Balian arkadaşına dönüp elleriyle boydan boya uzun ve kaslı bedenini gösterirken "Öyle gülme, narin bir adamım ben." dedi. İki arkadaş gülerken gözü yabancıya kaydı genç adamın. O da gülüyordu. Güzel bir gülümsemesi var diye düşündü genç seherbaz. Genç kadın Balian'ın ona baktığını görünce acelesi varmışcasına asasına sarıldı. Kutuyu hızla açarken içinden küçük bir şişe çıkarıp geyik otu iksiri olduğunu söyleyerek genç adama uzatmıştı. Seherbaz ellerine bulaşmış kanı bulaştırmamaya çalışarak iksiri alırken kadını nereden tanıdığını hatırladı. Ses tonu ele vermişti anılarını. Bu kadın şifacıydı, ortağının öldüğü günkü şifacı.

Genç adamın asasından yayılan büyük ışık ile birlikte dev yaratıkta yok olup gitmişti. Çığlığımsı bir ses çıkaran yaratığın yok oluşunun ardından yine bir çıtırtı ile irkildi Balian. Çok geçmeden küçük cadının dudaklarından da bekçi kelimesi dökülmüştü. İki Ravenclaw hızla ağaçların yoğun olduğu yere dalmışlardı. İkisi de mümkün olduğunca az ses çıkarmaya çalışarak ilerliyorlardı. Balian yakalanacaklarını tahmin ediyordu ama bu kadar çabuk gerçekleşeceğini sanmıyordu. Bir şeyler yapması gerektiğinin farkındaydı ve bu durumdan kurtulmak için bir çözüm düşünüyordu. Ama dolunayın etkisiyle kasılan kasları ve gittikçe artan sinir katsayısı pek de kolaylık sağlamıyordu genç adama. Böyle kaçmanın bir işe yaramayacağını bu sonunun yakalanmak olduğunun farkında olduğu için küçük kızı yine kolundan kavradı.

Bir ağacın gövdesine yaslanırken şaşkınlıktan küçük bir çığlığa benzeyen ses çıkaran kızın ağzını kapattı. Ardından kolunu küçük kızın boynuna sararak onu kendisine doğru çekti. Ne kadar az yer kaplarsalar o kadar az görülme ihtimalleri olduğu için bunu yapmıştı. O anda genç adam vücut sıcaklığını hatırladı. Küçük kızın, bu karlı havada genç adamın nasıl bu kadar sıcak olduğunu fark etmemesini diledi. Kurt adam olmanın getirdiği şeylerden biri de buydu işte. Hava ne kadar soğuk olursa olsun kurt adamlar her zaman sıcaktı, iksirler normal insanlar gibi olmasını sağlıyordu ama çok uzun sürmüyordu bu durum. Fark etmemiş olmasını dileyerek göz ucuyla ağaçların arasına baktı. Onların sesiyle birlikte bekçinin ayak sesleri de kesilmişti. Belli belirsiz görünün fenerin ışığı sabit bir şekilde duruyordu. Genç adam hızla ne yapması gerektiğini düşünürken "Orada hangi ufaklıklar varsa, sonunuz atılmaya kadar gidebilir ortaya çıkın!" dediğini ve bekçinin ayak seslerinin geri döndüğünü duydu. Küçük kızın gözleri yine korkuyla büyürken genç adam yine asasını salladı. Rüzgarın dahi dururken, bekçinin de büyüye maruz kalmasını umdu. Kızın boynundaki kolunu çekince "Hadi." diye fısıldadı.

Serin bir akşam üzeriydi. Otlar seyrek, yol ise sert ve nemli. Lila ile binmiş oldukları araç harap fundalıkların arasından ilerlerken Balian rüzgarın aşındırdığı eski taş evleri seyrediyordu. Çok garip. Medeniyet genelde toplumsal alanların çevresine kök salardı. Bu çok yerinde olan genellemenin Hogwarts'ı neden es geçtiğini ise ancak bir sosyolog anlamlandırabilirdi. Okulun kaç yılında kurulduğunu ve Diagon Yolu'nu kaplayan bataklıkların ne zaman ıslah edildiklerini düşündü. Eğer Diagon Yolu'nun halka açılışı, Hogwarts'dan önceye tekabül ediyorsa az önceki sorusuna yanıt bulmuş olabilirdi. Yine de Lila'nın son on beş dakikada açılan çenesi gizemini koruyordu. Kendine sevgili gibi bir şey bulmuştu ve bunu suratına söyleyebilecek kişiyi ateşe ilan etmek gerekirdi. Üzerine üstlük kadın, şu Isaac meselesi ne zaman açılsa ardına Lux'ı iliştirmeyi ihmal etmiyordu. Çıldırmamak elde değil.

Gönlünde ah, gözlerinde yaş, seviyordu ne acı. Fakat şu raddeden sonra Lux'ın kapattığı zindandan onu çıkaracak yegane anahtar acıma olurdu. Nitekim bunu da görmüyordu onda. Nazolabial kıvrımları seyirdi. Neyse ki hakimiyetini yitirdiği yüz kaslarını gören, camdaki yansımasına bakan kendinden başkası değildi.

Birkaç saatlik lüzumsuz yolculuğun ardından hedeflerine vardılar. Olmaz. Her hafta değerli vaktini bu yola harcamasının en ufak mümkünatı yok. Çok geçmeden bu konuyu müdür ile konuşmak, kontratlı profesörlerin okulun içine cisimlenebilmeleri için izin çıkarttırmak gerekiyordu. İri gözleri Hogwarts'ın ihtişamını keyifle süzerlerken toprağa gömülü salyangozlar ayakkabılarının altında çıtırdıyorlardı. Hangisinin çakıl taşı, hangisinin salyangoz olduğunu uzaktan ayırt edilemediği için bu durumu çok umursamadı. Lila'nın çorap seçimi ise talihsiz sayılırdı.

Genç kadın büyük salon hakkındaki memnuniyetsizliğini dile getirirken Balian ne yazık ki aynısını düşünmüyordu. İşin doğrusu genel olarak Hogwarts'la ilgili birşeyi düşündüğü söylenemezdi. Çıkmadan evvel Murdoch'a dondurucudaki hipokampüs dalağını çözmesini söylemiş miydi yoksa bu da unutulmaya yüz mü tutmuştu? Hay Galvani'nin kurbağaları. Ziyafetten sonra durumu kontrol etmek için bir şömine bulsa harika olurdu. Fakat ilgisi dağılana buzluktaki dalak aklını kurcalayacak, tadını kaçırm... Büyük Salon ne zamandan beri turkuaza boyalıydı? Görmeyip haberlerde okusa epey eleştirirdi ama türbe yeşiline benzemesi dışında çok da kötü durduğu söylenemezdi. "Türbeye benzemiş." Belki de ölümü simgeleyen olgulara karşı duyarlılığı hayli düşük olduğu için sorun etmemişti. Öğrencilerin kendilerini islami bir lahitin içerisinde yemek yerken nasıl hissettiklerini ise bilmiyordu.

Göz göze geldiği birkaç öğrenciye tebessüm ettikten sonra dudakları baş yöneticiyi görmesi ile hepten kıvrıldılar. Yetişkinlerin oturduğu platforma çıktı ve tanımadığı birkaç kişinin elini büyük bir özenle sıktı. İlk hamleyi yapan kendisi olmadığı için tanındığı hissine kapılmıştı. Onun karşısındakini tanıyor olmasının bir önemi yoktu ki. Namının kendinden önce gelmesi o ortamda bilime ne kadar değer verildiğini gösterirdi. Elini sıktığı kişilerin ise sırasıyla orman korucusu ve hademe olduklarını sonradan öğrenecekti.

"Yol o kadar uzundu ki neredeyse bize araç yerine tabut yolladığınızı sanacaktım." dedi tatlı bir nüktedanlıkla. Buz gibi avuçları el sıkışmak üzere müdür ile buluştular. Cisimlenme meselesine girişi yapmıştı fakat konunun devamını başka zaman getirecekti. İlk gün telaşesinin çiçeği burnunda müdürün beynini zalim çulluklar gibi kemirdiğini tahmin edebiliyordu.

Balian'ın üzerinde ince bedenini kaplayan gece mavisi bir frak altında ise açık mavi kumaş bir pantolon vardı. Fırfırlı gömleğinin yakaları papyonunun altına özenle iliştirilmişlerdi. Beyaz yeleğinin içine sıkıştırdığı altın cep saatine baktı. Verilen zamanlamaya göre şölen birkaç dakika sonra başlayacaktı. Şöyle bir etrafı süzdükten sonra kendisine ayrılan sandalyeye doğru ilerleyecekti ki gözlerinin ince bir detaya tutulmaları onu yolundan alıkoydu. Salon şamdanlardan yayılan titrek alevlerin altında aydınlanıyor, insanların vücut hatlarının gün ışığından kat ve kat keskin bir şekilde gözlemlenebilmesine sebep oluyordu. Yüzünde oldukça ciddi bir ifade ile Baş yöneticiye yöneldi ve parmağı yardımıyla kadının çenesini yavaşça yukarı kaldırdı. "İzninizle." Fiziksel temasın ardından izin aldığı için pek de etik olmayan bir şekilde parmaklarını adamın gırtlağında gezdirdi. "Son zamanlarda nefes darlığı yahut yutkunma güçlüğü çekiyor musunuz?" Bedenini izinsiz teşrif ettiği topraklardan uzaklaştırırken baş yönetici öyle bir değişiklik hissetmediğini sadece zaman zaman hafif bir geniz akıntısı hissettiğini belirtmişti. Az sonra harika havadisler verecekmişçesine gülümsedi. "Korkarım sizde bir çeşit tiroid bozukluğu var. Gündelik hayatınızda fark etmemiş olabilirsiniz ama gırtlağınızda çok hafif bir şişlik oluşmuş. Şu anda etrafa loş bir ışık hakim olduğu için rahatlıkla görünüyor. Multinodüler guatr olduğunu düşünmüyorum. Yüksek ihtimalle iyot eksikliğine bağlı kolloid yani endemik guatr. Yahut ileri seviye gırtlak kanseri. Siz iyisi mi boş bir vaktinizde St. Mungo'ya uğrayıverin. Eğer kanserse yapacak pek birşey yok ama düşündüğüm gibi guatr çıkarsa ufak bir iyot takviyesi ile eski haline gelir." Seviyeli bir samimiyet ile adamın omzuna dokunduktan sonra Lila'nın yanındaki yerini aldı.

Şimdi Lila'nın tabağının üzerindeki şekilli mendili alıp elbisesinin yakasına sıkıştırışını keyifsiz bir şekilde izliyordu. Aklında herhangi bir cinsel kodlama yoktu lakin görgü kuralları dahilinde mendilini bacaklarının üzerine açması gerekmez miydi? Kendi tabağındaki mendili sadece yana koymakla yetindi. Bu esnada Lila yadırgayan bakışlarını fark etmiş neyin ters gittiğini sormuştu. "Mendilini..." dedi bir yandan tabağına portakallı kereviz doldururken. "Bacağına açsan daha iyi olur." Demez olaydı! Lila bu iyi niyetli uyarıyı almış, zalim bir suikast girişimini misillercesine yanıtlamaya karar vermişti. Yok efendim ona mı soracakmış da, o ilk kendi mendilini sersinmiş de. "Daha buraya gelmeden evvel iki tane Kelpi'nin içini açtım ve etrafa bir damla vücut sıvısı sıçratmadım Lila, bir parça sebzeyi mi dökeceğim?" Cümlesini neticelendirirken suratında sıkça beliren alaycı bir gülümseme yer edinmişti. Bu kadında herkesi kendi gibi sanıyordu. Çatalını üçgen çekilde doğranmış kerevize sapladı fakat kereviz Balian'ın ağzına varamadan çataldan kayıp düşerek varlığını sonlandırdı. Üzerine kor sıçramışçasına yana çekildi ve pantolonunun yağ lekesi olup olmadığını kontrol etti. "Saçma sapan yağ koyuyorlar şu yemeklere. Beni yeme diye ağladı resmen."

Bir süre geçtikten sonra keyfi hayli yerindeymiş gibi davranmaktan bıkan Balian,seremoni'nin başlaması için Merlin'e dualar etmeye çoktan başlamıştı.Ancak ne kadar zaman geçtiğinin kimse farkında değil gibiydi! Ne müdürden ne de müdür yardımcısından hiç bir hareket yoktu.Slytherin bina sorumlusu olması yüzünden,öğrencilerle konuşmadan bir yere de ayrılamayacağı bir kuraldı.Öf'lerek hatta puf'layarak boğazından geçen yemeklerin ardından bir ses kendisini sonunda canlandırmaya yetmişti.Kendisini tanıtan çocuğa uzun uzun bakan Balian,Boleyn soyadını duyar duymaz ailede bulunan arkadaşlarının yüzlerini anımsamıştı.Boleyn ailesine her zaman saygı duymuş ve onlarla tanışmış olduğuna dair onur duyardı.Bu yüzden bu gençte onun için şuandan itibaren önem arz ediyordu.Balian bordo mendil ile ağzını temizledikten sonra kravatının şeklini eliyle kontrol edip ayağa kalkar.''Sevgili Eadwig,annen nasıl çocuğum?Kendisine baykuşunu gönderdiğin zaman lütfen saygılarımı ilet,olur mu canım benim.''dedikten sonra saçma bir gülücük atar ve masadan kalkıp minik cadının yanına gelir ve ellerinden tutar.''Evet,sanırım seremoni nasıl desem unutulmuş olabilir.''dedikten sonra ne kadar saçma bir cümle kurduğunu daha sonra anlar ama iş işten geçmiştir.Boleyn'e dönüp ''Sen arkadaşını al ve koridorda beni bekleyin''der ve çocukların oradan uzaklaşmasından sonra Profesörlerin masasına geri döner.Ufak bir açıklama yaptıktan sonra paltosunu da yanına almayı ihmal etmeyen Balian,öğrencilerin arasından geçerken kendisine bakan gözlere gülümseyerek cevap verir.

Büyük salondan çıkan Balian kendisini bekleyen iki öğrenciye ''Beni takip etmenizi istiyorum''der ve yer değiştiren merdivenlere yönelir.Yanından her geçtiği tablo Profesör'e selam verip,tebrik etmeyi ihmal etmiyorlardı.En sonunda müdür yardımcısının odasına ulaşan Profesör ve öğrenciler,açılan kapının koridora acı çektiren gıcırtısıyla içeri girerler.Balian bu odaya izinsiz girmesinin nedenini elbette sonunda açıklayabilirdi.Çünkü binası belli olmayan öğrenci mi olurmuş.Merlin duysa hepimizi okuldan defeder.Odanın içinde bir sağ bir sol yapan Balian camlı dolabın içinde yaşlı şapkayı görür ve hemen ona ulaşır.Tozlu şapkayı bir iki kere salladıktan sonra şapkanın homurdanması ve bir kaç söylenmesini dinler.Küçük kız çocuğuna müdür yardımcısının koltuğunu gösterip ''Otur bakalım miniğim.Bak kimseye nasip olmaz böyle bir seremoni.'' dedikten sonra yine o garip gülümsemesini takınır.Çok fazla uzatmadan koltuğa oturan cadının saçlarının üzerine şapkayı bırakır.

Seçmen şapka minik cadının heyecanlı bakışları görebiliyordu.Etrafına şaşkın bakışlar atıyor hangi binaya yerleşeceğini bekliyordu.Profesörün ismini söylediği minik cadı müdür yardımcısının koltuğuna doğru adımlarken seçmen şapka burun kıvırmış bilmiş bir tavırla kızı inceledi. Profesör cadının kafasına koyduğunda seçmen şapkayı, şapka anında kızın zihninde gezintiye çıkmıştı. "Yaramaz kıpır kıpır bir cadı." diye homurdandı. Binasını seçmek kolay olacak diye düşündü. İçinde gezinen kaos sevgisi aslında şapka'ya yön veriyordu.  "Kaos kokusu geliyor. Demek çok yetenekli olduğuna emin ve bir o kadar da kararlısın."  Sinirlerine hakim olamayan bir cadıydı. İlgi alanları çok farklıydı. "Sanırım biliyorum." dedi sessizleşmiş salona göz gezdirdi. Ardından çok fazla bekletmek istemeyerek " Karanlık sanatlara karşı ilgin güç arayışın. Elbette senin binan bariz ortada. SLYTHERİN!!!"

Biraz geç ve usulünde olmayan bir bina seçimi olsa da en sonun da bu minik kızın binası belli olmuştu.Balian çocuklarla beraber ofisten çıkarlar.Eadwig'e''Boleyn!Artık mink cadımızla ilgilenebilirsin.Birlikte yer değiştiren merdivenlerden inerlerken cadıya ithafen ''Her hangi bir durumda beni ofisimde bulabilirsiniz.Ya da baykuşunuzu rahatlıkla gönderebilirsiniz bayan Sanchez,size iyi eğlenceler diliyorum'' dedikten sonra merdivenlerden hızla inerek gözden kayıp olur.

Genç adam stajyer olduğu halde Noel tatilini her yıl yaptığı gibi Hogwarts'da geçiriyordu. Evi Avustralya'da olduğu için İngiltere'de kalacak bir yeri yoktu ve bu yüzden tatil için Hogwarts'a gelmişti. Oda arkadaşlarından sadece biri oradaydı ama çevresi geniş bir çocuk olduğu için gün boyunca giden gelenleri bol oluyordu. Normalde de bu durumdan sıkılacak olan Balian, dolunayın geliyor olmasının etkisi ile daha çok rahatsız oluyor, bunalıyordu. Oda da biraz da olsa yalnız kalmayı diliyordu. Akşam saatleri olduğunda oda arkadaşı başka bir odaya eğlenmek için gitmişti. Genç büyücü koca bir oh çekmiş ve yatağına uzanmıştı. Yatağında yattığı sırada bu dolunayı da sorunsuz bir şekilde atlamayı dilemişti. Kurt adam olduğunun ortaya çıkması en son isteyeceği şeylerden biriydi. Bu yüzden oldukça tedbirli davranıyordu. Hem açığa çıkmaması için hem de dolunay zamanı kendini kaybedip birine zarar vermemesi için.
Balian odada kimse yokken iksirini dikti kafasına. Dolunay gecesiydi ve dönüşmemek için elinden geleni yapmalıydı. Tılsımını da kontrol ettikten sonra odasından hızla çıkmıştı. Her ne kadar bir sorun yaşamayacağından emin olsa da kritik saatlerinde dışarıda olmayı yeğliyordu. Bekçiye yakalanmadan ormana gidebilmeyi umuyordu. Sırf bu yüzden cübbesini de odasında bırakmıştı. Ses çıkarmasını istemiyordu. Ses çıkarmamak için yavaş adımlarla Hogwarts'ın koridorlarında ilerliyordu. Bahçeye çıktığında olabildiğince hızlı ilerlemişti, neyse ki bekçiye yakalanmadan ormana ulaşmayı başarmıştı. Balian'ın ormana girdiği yerin biraz daha ilerisinde bir hareket vardı. Genç büyücü biraz daha iyi bakınca onun küçük bir öğrenci olduğunu anlamıştı. Ama başına kapattığı cübbesinin kapüşonu yüzünden cinsiyetinden emin olamamıştı. Omuz silkip ormana girerken onun hakkında tek istediği o küçük çocuk yüzünden yakalanmamaktı.

Ormanın içinde yavaş yavaş ve amaçsız bir şekilde yürüdüğü sırada bir çıtırdı duydu. Çıtırtı yakından gelmiyordu ama zaten normal insanlardan daha yüksek seviye olan ve dolunayın etkisi ile daha da artan duyuları bunu duymasını sağlıyordu. Ne kadar uzak olduğunu bile kestiremediği çıtırtıyı umursamadan yürümeye devam etti. Çok geçmeden çıtırtıya doğru yürüdüğünü anlamıştı. Çünkü ses gittikçe yaklaşıyordu. Bir süre daha boş boş yürümüştü ki karşısında bir acromantulanın çıkmasıyla olduğu yerde durmuştu. Koca yaratık Balian'ın varlığını hissetmiş olmalıydı ki sekiz gözünü birden genç büyücüye çevirmişti. Bir kaç adım kadar yaklaşan yaratık Balian'ı dikkatle incelemişti. Biraz daha ilerlemeye karar vermiş olacaktı ki Balian'ın bir adım atması ile gerilemişti. Ardından homurdanarak göle doğru çekip gitmişti. Yaratığın nereye gittiğini umursamayan Balian devrilmiş bir ağacın kütüğüne oturdu. Başını kaldırıp ağaçların arasından pişkince gülümseyen dolunaya baktı. Bundan iki yıl önce yine Noel gecesi ısırılmıştı genç adam. Bakışlarını ormana çevirdiğinde o gece bir kez daha canlandı gözünün önünde. Sanki başını sallayınca yok olacakmış gibi salladı. Ardından ormandan aldığı negatif enerjinin daha da büyüdüğünü fark etti. İçini büyük bir huzursuz kaplarken acromantulanın ayak seslerini işittiği tarafa doğru yürümeye başlamıştı. Neden onu takip ettiğini bilmiyordu. Onu takip etmesini beyni değil sezgileri söylüyordu. Acromantulanın sesine yaklaştığı sırada bir uluma duydu. Umursamadan devam etti. Balian umursama da yaratık umursamış gibiydi. Sesler hızlandığını belli ediyordu.

Balian hızını düşürmeden ilerliyordu ki tiz bir çığlık sesi duyması ile olduğu yere ok gibi saplanması bir olmuştu. Kendine geldiğinde hızla koşmaya başlamıştı. Bu ormana girerken gördüğü küçük öğrenci olmalıydı. Sesine bakılırsa kızdı. Sesin geldiği göl kıyısına ulaştığında bombarda büyüsünün ağaçlardan birinde patladığını gördü. Hızla oraya doğru ilerlerken bu büyüyü kimsenin görmemesini de diliyordu. Genç kız yere düşmüştü ve acromantula avına yaklaşıyordu. Balian kazağının kolundan çektiği asasını bir şeyler fısıldayan yaratığa doğrulttu. "Bombarda!" dedi. Tam isabet eden büyü yaratığın haykırarak yana doğru yıkılmasına neden olmuştu. Genç büyücü küçük kızı yaratık tekrar doğrulmadan çıkarabilmek için hızla ona doğru koştu. Yerde şaşkınlık içinde olup biten kıza elini uzatıp "Hadi ufaklık yatağına gitme vakti." dedi. Küçük kız bir yaratığa bir de Balian'a bakarken lüle lüle olan saçları sallanıyordu. Ardından elini tutup genç büyücüden destek alarak kalktı yerden.