Yanımdan gelen sese döndüm. Tanıdık ses. Arkadaşım, çok eski arkadaşım Hoffman'dan çıkan cümleler Bakan'dan bunu öğrenemeyeceğimiz yönündeydi. Bakan'ın her şeyi bilmesi gerektiğini düşünmem yanlış mıydı? Belki de biliyor ama bize söylemiyor demek istemişti Hoffman. Ben buna da karşı bir zihniyetteydim. Bakan yerine başka tarafı işaret ediyordu. Hoffman'ın boğum boğum parmağını takip ettiğimde Sihirli Taşımacılık Daire'sindeki çalışanlarla karşılaştım. Hoffman dediklerini mantıklı cümlelerle desteklerken hiç düşünmeden "Dostum!"  dedim sevinçle. "Eski dostum sen harika bir adamsın!"  Hoffman'ın bu tarz dedektif olaylarında ne kadar başarılı olduğunu söylememe bile gerek kalmadı bu durumdan sonra. Gerçekten de buradan bu saniyelerde başka kimse cisimlenmemişti. Eğer kayıtlı biriyse, ki cisimlenme sınavlarına girdiyseniz kayıtlı olursunuz her türlü, onu bulabilirdik. Hoffman'a dönüp omzuna dostane bir şekilde vurduktan sonra gösterdiği yere doğru yöneldim. Tek başıma iş yapmayı sevmediğimden de yürürken "Katıl bana."  diye davet ettim Hoffman'ı. Bakan'a güvenim çok ama çok azalmıştı. Nasıl olur da bu teröristi buraya getirebilirdi? Nasıl olur da o kadını böyle övebilirdi? Bir planı varsa biz neden bilmiyorduk ve benim için en önemlisi... Neden o kadın Cwénhild'e benziyordu?

Sihirli taşımacılık çalışanlarının yanına geldiğim gibi "Cisimlenme kayıtlarına bakmam gerekiyor. Ben Seth Carter, Sihirsel Yasal Yaptırımdan." dedim ciddi bir sesle. Hoffman da benden sonra kendini tanıttı. "Kimmiş bu kadın öğrenelim bakalım."

Ne demek Carmilla S. geliyor?

Uç uç tozu ile ortama vardığım gibi çevreme bakındım tanıdığım meslektaşlarımı görmek için. Bir kaç tanesi ile göz göze geldiğimiz gibi toplaştık ve basının arasından geçmek için üstün çaba göstermek zorunda kaldık. Herkes çok heyecanlı gözüküyordu. Ben ise yasımı unutmak için işime vermiştim kendimi aylardır. Gözlerimin altındaki karartılar çok sevdiğim bir can uğrunaydı. Yeterince hakkını veremediğim bir hüzün için ağıttı. "Hükümetin teröristleri kabul etmesi inanılır gibi değil." diyordum. "Bu kadını onurlandırmak demek, Bakanlık'ın kendi acizliğini kabul etmesi demek. İnanılmaz bir düşüncesizlik." dedim yanımdaki meslektaşıma. O ise tersini düşünüyordu. Bu resepsiyon Bakanlık'ın bu durumdaki gücünü gösterecek diyordu. Dudak kıvırıp kafamı salladım sağa sola. En sonunda diğer bakanlık çalışanlarının yanına vardım. Benim dairemdeki kişilere selam verip tanıdıklarımın hal ve hatırını sorduktan sonra beklemeye başladım. Kimdi bu kadın? Neyin nesiydi. Bekleyiş yüksek bir şak sesi ile bitti. Kırmızı pardesülü bir kadın salonun ortasında başkana selam verdiğinde kadının yüzünü görmek için kafamı biraz kaldırdım. Bulunduğum yerden kapişonu nedeni ile gözükmüyordu.

Bakan'ın teröristleri yanına almasına sonuna kadar karşıydım.

Bu kadın hayra alamet değildi.

Bu göreve başvuruyorum.

[justify]Cwénhild ile sürekli oturduğumuz yere geçtiğimizde ceketimin iç cebinden çıkardığım tütünü sarmaya başladım. Cümleleri kafamda tartıyor, nereden başlasam diye düşünüyordum. İlk dalı sardıktan sonra yanımda oturan, zaman geçtikçe daha da güzelleşmiş olan kadına uzattım. Şöyle bir koklayıp ağzına koyduğunda da parmağımı şıklatarak çıkardığım ateş ile sigarasını yaktım. İçimdeki duygular ona karşı hala alev alevdi ama Seth olarak, geçen yıllar bu tarz duygularımı alev alev yaşattırmıyordu artık. Eskiden olsa Cwén'i uzun uzun izleyebilir, yanında kelimelerimi karıştırabilir, ona özel bu hislerimi harika kelimelerle anlatmak için çok özel çaba harcayabilirdim. Bilmiyorum Cwén farkında mıdır bana yaşam enerjisi verdiğinin? Geceleri duygularımın esiri olduğumda sayfalarca saçları hakkında şiirler yazabildiğimin? Yine de eskisi gibi bir umuda tutunmuyorum artık. Gerçekçiyim. Çocuk değilim anlayacağınız. Kadın dudaklarından sigaranın dumanını içine çektiğinde aklımda her zaman oluşan nefes yerine Cwénhild'in kokusunu içime çekerek yaşama isteği oluştu. Gülümseyip kafamı çevirdim. Kendim için de bir dal sarmaya başladım. Artık yaşlandığım, yaşlandıkça da uyuz bir adama dönüştüğüm için kız sorana kadar da konuşmadım. Düzgün bir şekilde sarmaya dikkat ettiğim tütüne odaklanmış gibi görünüyordum ki Cwén konuştu. Hala gülümsüyordum ama biraz pişmanlık içeriyordu bu gülümseme.

"Bir şey değil yahu, normal dosyalar. Protokol vesaire..." diye başladım konuşmaya.

Derin bir nefes alıp kafamı iki yana salladım. Dudağımı ısırıp söyleyeceklerimi geciktirdikçe geciktirdim. İnce olsun diye elimdeki kağıdı iki yanından ovuşturup duruyordum. "Bundan kaç sene önceydi ki?" diyerek gözlerimi uzaklara kaçırdım. İtiraf etmesi baya zordu. Cwénhild'in benim hakkımda ne düşündüğü önemliydi tabi ki. Yine de eskisi kadar takılmıyordum o doğrudur. Fakat şuan söyleyeceğim şey benim kurallarımı sorgulamasına ve aramızdaki saygının azalmasına neden olabilecek bir konu üstüneydi. Bu yüzden kelimeleri en doğru şekilde seçmem gerektiğini düşünüyordum. "Beşti sanırım." Cwén'in yüzüne baktığımda çabuk olmamı bekleyen bir ifade gördüğümde devam ettim. "Dale Swanson. Bilmem tanır mısın. Çocukken kuyuya düştüğü için biraz sorunlu bir çocuktu. Annesi, annemle dertleşir sürekli Dale için ağlardı. Zavallı kadın. Bir de kız kardeşi var..." Her zamanki gibi insanlar ve dedikodular ile dolu bir açılış cümlesinden sonra "Seneler önce kulübesinde sadece ayaklarını ve ayakkabılarını buldular. Dale'in... Hoffman'ın dosyası. Birlikte yazmıştık onunla. Yani daha çok ben. Siz seherbazların evrak işi yaptığı çok görülen bir şey değil. Eh, suçlamamak lazım tabi sizi de, biliyorsun bu tür dosyaları umursamıyor mahkeme..." Sonunda sigarayı sarmış, dudaklarıma götürüp kağıdını hafifçe ıslatmıştım. "Benim ilgilendiğimi öğrenen ablası, bayan Swanson- Evlendi miydi yoksa ya? Sanırım artık o soyadı kullanmıyor. Neydi soyadı acaba?" Sigarayı ağzıma koyup yaktım sakin sakin. O sırada da soyadını düşünüyordum kadının. Dumanı vermeden konuştuğum için boğuk çıkan sesimle "George Barter ile evlendi evet evet." diye söyledim çok da önemli olmayan bu detayı. "Bayan Barter. Bana çiçek getirmişti. Çok tatlı kadın, meczup kardeşi için ağlamıştı ofiste. Ona kardeşinin vakasının çözüleceğini, peşini bırakmayacağımı söylemiştim. Tabi dediğim gibi beş sene oldu." Kaşlarımı kaldırdım ve arkaya doğru gerildim. "O zaman biraz uğraşmıştım ama başkan önünü pek açmadı. Ben de biraz başarı odaklıyım bilirsin." Şaka niyetine güldüm burada. "Önüme başarı ve takdir konulunca zavallı kadını unuttum. Başkan çok büyük adam, kartlarını nasıl oynayacağını biliyor gerçekten. Neyse işte ya..." Konuyu sakız gibi uzattıkça uzatmış, arada da sigaramdan uzun uzun nefes alıp resmen 3-4 seferde sonuna ulaşmıştım. "Beş senedir bu dosyaya benzer bir sürü vaka yaşanmış. Senelerdir değişen bir şey yok, büyüceşura görünmezleri görmemeye devam ediyor." Buraya kadar geldikten sonra elimdeki sigaranın son kısmını yanımda duran taşa bastırarak söndürdüm.

"Cwén." dedim kızın yüzüne bakıp. "Senle ben her zaman aynı yolda yürüdük. Belki farklı araçlarlaydık ama yolumuz aynıydı. Benden şüphe duymanı istemiyorum. Çünkü ben senden asla şüphe duymuyorum. Şuanlık bu oyunu oynamalıyım çünkü sen asla oynamazsın. İleride oyunun kurallarını bizim yazmamız için yapmam gereken bir fedakarlık bu. Lütfen yoldan saptığımı düşünme. Sana güveniyorum. Doğru şeyi yapacağını biliyorum. Ben yapamadım. Senelerdir görmemezlikten geldiğim yaranın şifası olacağını da çok iyi biliyorum." Elimi kızın omzuna koyup sıktım hafifçe. Kafamı söylediklerimi kendime onaylarcasına salladım. "İyi çalışmalar." dedikten sonra kalktım yanından. "İyi haberlerini bekliyorum." deyip kızı orada yalnız bırakıp tekrar ofise ilerledim. Safkan ailelerin birinin çocuğunun yaptırım dosyasını hazırlamam gerekiyordu. Çok güzel çikolatalar ile birlikte geldi dosya. Yurtdışından getirtmişler. [justify]

[/b]

[justify]Bazen ne kadar uğraşırsanız uğraşın, bazı şeyleri elde edemiyorsunuz. Bunu ilk Cwénhild ile yaşadım. İkinci olarak da bu elimdeki dosya ile.

Dosyayı tüm titizliğim ile hazırladım. Bulduğum kanıtları dizdim. Şahitlerle konuşup ifadelerini aldım. Her şey usulüne göre oldu. İlk yapmam gereken şey dosyanın Büyüceşura'nın önüne gitmesini sağlamaktı. Sonrasını hakimler halledecek, adalet yerini bulacaktı. Daha önce bir kere buna yakın bir dosyayı hakimlerin önüne çıkartabilmiştim. Umursanmamıştı. Ancak o zaman gençtim, dosyayı düzgün hazırlayamamıştım. Bu seferki çok yerindeydi. Her ayrıntısı ile uygun bir dosya hazırlamıştım. Arama emri çıkarılması için en ufak bir sorun olmayacaktı. Daire başkanının odasına gittiğimde iyi gözükmek için traş olmuş, saçlarımı arkaya taramış en güzel takımlarımdan birini geçirmiştim üstüme. Kapıdan girmeden önce derin bir nefes alıp heyecanımı azaltmaya çalıştım. Aklıma maktülün kız kardeşini getirdim. Onun için başarılı olmalıydım. Kapıyı iki kere çaldıktan sonra içeriden girmemi isteyen sesi duyunca kapının kulbunu çevirdim. Yüzümde sıcak bir gülümseme ile içeri girdim.

Daire başkanının odası kahverengi tonlarında, eşyalar ile kalabalıklaşmış iç karartıcı bir odaydı. Başkan ve misafirinin pipoları yüzünden odayı ağır bir duman kaplamıştı. Girdiğim anda ister istemez üstüme çöken bir ağırlıkla daire başkanına baktım. Yanındaki adam ise sanki bir yerden gözüme tanıdık geliyordu...

"Carter!!" kesik kesik gülerek ağzındaki pipoyu çıkardı daire başkanımız McGillan. Karşısında oturan ziyaretçisine "İşte sana bahsettiğim adam bu." diyerek ayağa kalktı.

Ziyaretçisi de "Ooh! Çok memnun oldum!" diye gülümseyerek kalktı ayağa. O piposunu ağzından çıkarmaya gerek duymamıştı. Bana uzattığı elini sıktım. İkisi de beni oturmam için üçüncü koltuğa davet ettiler.

Oturdum. "Dosya getirmiştim. Dale Swa-" sözümü bitirememiştim ki McGillan "Tamam tamam! Koy dosyayı masanın üstüne." diye geçiştirdi. Bu sırada masasının önünde yeni bir pipoya tütün olmadığını anlayabildiğim kurumuş otları yerleştiriyordu. Dosyayı söylediği gibi masasındaki dosyaların en üstüne yerleştirdim. Karşımdaki rahat koltukta oturan büyücüye bakıp gülümsedim hafifçe. Adamın yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Kıyafetlerine bakarak zengin olduğunu anlayabiliyordum. Bana "Safkansın değil mi Carter?" diye sordu. Kafamı evet anlamında sallayarak "Öyleyim." dedim. "Âlâ!"diye cikledikten sonra kendisini tanıttı. Soyadını bildiğim, ünlü safkan ailelerden birinin mensubuydu. Gözlerim şaşkınlıkla açıldı. Başkan bu sırada pipoyu yakmış, bana uzatıyordu. Bunu fark edince döndüm adama. Bunu yapmak istiyor muydum? Daire başkanı ile yakınlaşmak istiyordum. Beni sevmesini istiyordum. Karşımdaki safkan adam da kendimi beğendirmek istediğim biriydi. Elimi uzatıp pipoyu aldım başkandan. Ağzıma koyup bir nefes çektim... Amerika'dan gelen tütünler gibi değildi bu. Yüzümü ekşittim ama belli etmedim rahatsızlığımı. Kendi kendime içimde hallettikten sonra yutkundum. Tek gözüm kapalı bir şekilde dişlerimin arasından dumanı verdikten sonra gülen adamlara "Ağırmış..." dedim sadece.

O günün gecesi uyuyamadım. Uyayamamın nedenini anlayamıyordum bile. Oradaki kişilere uyum sağlayacağım, üstlerime kendimi beğendireceğim diye yapmıştım. Yaptığım şeyden pişman değildim. Yine olsa yine yapardım ama ideallerimden ters mi hareket etmiştim acaba? Yani, orada dosya hakkında zerre konuşmamıştık. Daha çok elit sohbetler, kıyafet fiyatları, büyücülerin sorunları konuşmuş... Üstüne yeni tanıştığım soylu beyden ailelerine bela olan bir konudaki araştırma dosyası almıştım. Bu dosyayı başkan bana uzun süredir vermeye çalışıyordu ancak doluyum diye reddediyordum. Şimdi adamı görünce hayır diyememiştim. Daha sonra dosya ile ilgili her gittiğimde başka bir konu çıktı önüme. Başkanın benim için istediği şeyler gerçekten benim iyiliğim ve geleceğim içindi ama bunlar benim ideallerimi hep arka plana atmam ile sonuçlanıyordu. Kaç gün uğraştım hatırlamıyorum. Sürekli tam zamanını beklemek istediğim için bir türlü zaman yaratamıyor, o dosyadan bahsedemiyordum. O günden sonra bir sürü safkan ailenin dosyaları geldi geçti elimden ancak Dale Swanson'ın dosyası hep bir yerlerde muallakta kaldı. Ben de meşguliyetten unutuverdim. Gelip giden kişiler, dışarıda yenen yemekler, zenginlerle arkadaşlıklar, yapmak istedikleri için araya torpil sokmalar derken çok yoğun bir çalışma temposuna girip kendimi bile unuttum. Üstelik garip olan şey, bu tarz bir hayattan çok memnundum. Önemli olmak, çevrem tarafından onaylanmak, saygı duyulmak... Bu dosyalar sayesinde kazandığım para da bazı yollarla artınca genel olarak dış görünüşüme bile yansıdı her şey. Artık kendime daha dikkat ediyordum. [justify]

---

[justify]

Dosyalarımın çoğunu teslim ettikten sonra kendime ödül niyetine sigara molası vermiştim. Bu sefer sadece bir değil, bir kaç kişi vardı çevremde. Sohbet ediyorduk. Artık daha kaliteli bir tütün kullanıyordum. Bu yüzden bazı kişiler benimkinden kullanmak için aynı anda molaya çıkıyorlardı. İnsanların işlerini dinleyip onlara yardım ettiğim zamanlarda birinin seneler önceki dosyaya aşırı benzer bir dosya anlatması ile aklıma geldi tekrardan. İş arkadaşım anlattığına göre bu sefer bulanık olan buharlaşmış kişinin dosyasını hazırlıyordu ve takipsizlik verileceği için boş iş yaptığından şikayet ediyordu. Sohbet içinde diğer herkesin tek tek böyle dosyalara bakmış olduğu ortaya çıkınca bu dosyaları bir toplayıp bana getirmelerini istedim. Mola bittiğinde ve herkes dosyaları masama yığdığında üstünde reddedildiği belli olsun diye kırmızı mürekkep ile işaretlenmiş 20'den fazla dosya yığını ile karşılaştık. Hepimiz şaşkın şaşkın bakarken iş arkadaşlarımdan bir tanesi herkesin aklındaki soruyu sordu ortaya.

"Hepsi bağlantılı mı yoksa?"
[/justify]

[justify]Cwénhild'in söylediği sözler içimi sızlatmıştı. Nedeni onu çocukluktan tanımamdı büyük ihtimalle. Parmaklarımın dış kısmını yanağında gezdirdim üzgün bir ifade ile ancak Cwénhild'i tanıyordum. O kadar tanıyordum ki belki başka kimse tanımıyordu. O kadar tanıyordum ki, Cwénhild beni o kadar tanımıyordu. Kaşlarımı çattım ve yüzümdeki üzgün ifadeyi sildim. Cwén onun için üzülmemi güçsüzlük olarak görebilecek biriydi. Yanağına hep dokunmak, acısını parmaklarımdan kendime aktarmak istesem de olay benim ne istediğim değildi şuan ve her zaman. Kendi zevklerimden vazgeçtim bir iki saniye kızın tenini sevsem de... Elimi çektim. Başımı daha da eğerek kızın oturduğu yere sığındım ve yanına oturdum. Biraz sessizce oturduktan sonra elimi uzattım sigarasını bana vermesi için. Verince de bir nefes alıp geri uzattım ona.  "Sen..." dedim yağmura bakarak. "Yangınsın. Hep yangındın. Bir sürü kere yaktın ormanlarımı. Asla seni suçlamıyorum, çünkü kendim yaklaşıyorum bu yangına." Kollarımı dizlerime koydum. "İsteyerek ya da istemeyerek... Sana yaklaşanlar yanacak. Bundan kaçış yok." Kaşlarımı kaldırıp daha da düşünceli bakmaya başladım karşıya. "Her zaman da kendi hataları yüzünden olacak. Bugün onun suçuydu. Sadece sana saldırması değil, kurallara uymayan bir sarmaşık olduğu için. Yarın da başkası kendi suçu yüzünden yanacak. Sadece..." Kafama çevirip baktım ona "Hayatımda gördüğüm en güzel, en heybetli yangının, zaten kurumuş, ölü bir çam ağacı için yağmura teslim olmasını beklemiyordum." 

Tekrar önüme döndüm ve gülümsedim kendi kendime. "Çok garip." dedim biraz durduktan sonra. "Her zaman sığınacağın liman olmak istemiştim... Oysa şuan tam zamanı olsa da, ben dalgalarla savaşmanı, limana yanaşmamanı istediğimi fark ettim." Eğdim kafamı. Cidden ne istediğimi bilmiyorum. Biraz daha durup düşündüm kendimi, Cwénhild'in birinin hayatını bitirmesini, bundan etkilenmiş olmasını... Açık konuşmak gerekirse, zaten beklenen bir şey değil miydi bu? Üstelik seherbaz olunca yaşanmaması imkansızdı. "Konuş benimle." dedim kıza bakmadan. "Paylaş. Evet, belki ilman değilim senin için, yine de dinlerim. Dinleyeceğimi biliyorsun."[/justify]

[justify]
Ayakkabı:

İçinde maktülün ayaklarının olduğu eski püskü botlar. Sol tekinin önü açılmış, içinden mavi sarı çizgili çoraplar gözüküyor. Maktülün kulübesinin arka bahçesinde, çimlerin üstünde yan yana duruyorlar. Aralarında 24 cm mesafe var. Üstü kanla kaplı-

Elinde kahve bardağı ile yanıma gelen ofis arkadaşım kalçasını masama yaslayınca tüy kalemin sayfayı bozmaması için üstün bir çaba harcamak zorunda kaldım. "Sigara molası?" dedi sakince. Tüyü sayfanın yanında duran mürekkep şişesine bırakıp arkama yaslandım. Gözlerim ağrıyordu odaklanmaktan. Gerilerek "İyi olur gerçekten." dedim. Sandalyemin kollarından destek alıp ayağa kalkmadan önce masamın sol tarafındaki çekmeceden tütünümü aldım. Meslektaşımla birlikte ofisin mutfak bölümüne geçip tüttürmeye başladık. Bakanlıkta herhangi bir sigara kuralı yoktu. Bu yüzden istediğimiz her yerde içiyorduk.

"O dosyadan bir şey çıkmaz biliyorsun değil mi?" dedi arkadaşım. Bana bunu diyen kaçıncı kişiydi kim bilir? Gözlerimi devirdim. "Ciddi söylüyorum. Boşa zaman harcıyorsun. Tüm bu titizlik, uğraş... McGillan, daha dün sana soylu safkan ailelerin dosyalarını vermek istediğini söyledi."

Bir anda böyle ilgi çekici bir cümle kurunca "Öyle mi dedi gerçekten?" diye sordum sesimin tonunu ayarlayamadan.

Adam kafasını salladı olumlu anlamda. "Sen ne yapıyorsun peki? Aklını kaçırmış bir adamın dosyasına kafayı takıyorsun."

Dediğini umursamayarak "McGillan neden bana o dosyaları vermek istiyor ki?" diye sordum. Tütünün dumanı konuştukça ağzımdan çıkıyordu. "Herkes o dosyaların peşinde. Görevlendirsin işte birini."

"Adam seni seviyor Carter." dedi omzunu silkerek. "Güveniyor. Safkanlardan çevre yaparsın işte. Aptallık etme, sal şu dosyayı."

İç çektikten sonra sarmayı ağzıma götürüp bir nefes çektim derinden. Doğal olarak kalın çıkan bir sesle, "Ben bırakırsam kimse bu dosyaya bakmaz." dedim.

Adam gözlerini belertti ve "Ne desem boş..." dedi.

Molam bitip tekrar dosya başına oturunca o gece tuttuğum notları temize geçirmeye devam ettim. Kafam karışmıştı ne yalan söyleyeyim. Oldum olası insanların beklentilerini karşılamayı, sayılıp sevilmeyi, uyum sağlamayı çok severim. Daire başkanı McGillan'ın beni insanların yanında övmesi harika bir durum. Harika bir durum ama... Dediğim gibi eğer ben bakmazsam bu dosyalara, kimse bakmaz. Bir katilin cezasız kalmasını asla istemem. Herkes safkan çevre ister. Herkes temiz iş ister. O yüzden ben bakmalıyım bu tarz şeylere. Kimsenin uğraşmak istemediklerini en doğru, en adil bir şekilde halletmeliyim.

Dosyamı bitirmeden bir gün önce Dale Swanson'ın kız kardeşi geldi daireye. Dosya ile benim ilgilendiğimi duyunca masama çiçek ve çikolata getirip ağlamaya başladı. Ağabeyinin durumundan ötürü Bakanlık'ın ilgilenmeyeceğini düşündüğünü, ben ilgilendiğim için nasıl mutlu olduğunu, bir çiçekçi dükkanının sahibesi olarak ne zaman istersem bana çiçek konusunda yardım edeceğini söyledi. Her cümlesinde teşekkür ediyor olması hem ofistekileri yanımıza toplamıştı. Hem de beni felaket gaza getirmişti. Kadınla olan sohbetimde ağlamamak için kendimi tutsam da bir ara baya baya birlikte ağladık kadınla. Deli bir kardeşe sahip olmanın nasıl bir şey olduğundan bahsediyordu. Kadın gittiğinde ofistekilerin aralarında "Zavallı kadın." dediğini duydum.

"Takipsizlik verilecek."

Benim bildiğim adalet bu değil. Benim içimdeki adalet bu değil... Barış içinde, ayrımsız, eşit bir şekilde ilerleyecek adalet bu değil. Muggle olsun, büyücü olsun, deli olsun, dahi olsun, çocuk olsun yaşlı olsun... Hepsinin hakkı olmalı. Bakanlık gereksiz yerlerde katı kurallara sahipken madalyonun diğer tarafında o kadar esnek ki... O kadar yanlış geliyor ki, içime sindiremiyorum bunları. Gece uykularım kaçıyor o zavallı varlıkları düşününce...

Bu böyle gitmez diyorum.
Bu böyle gidemez.
[/justify]

[justify]Cümlelerimi söylediğimde beklediğim tek şey Cwen'in derin bir nefes alıp sakinleşmesiydi. Kesinlikle ondan bir gülümseme alsam çok daha mutlu olacağım gerçeğini reddetmiyorum. Sadece sorun çıkmasını istemiyorum. Özellikle takımımdaki yakın arkadaşlarım ondan hoşlandığımı biliyorken, sorun çıkarmasına izin verirsem onu kayırdığımı düşünmelerinden korkuyorum. Sevdiğimi korumak en büyük hakkım ancak herkese eşit yaklaşmalıyım. Beni kötü tanımalarını asla istemem. Orta yolu bulabileceğimi düşünüyordum cümleleri kurarken ancak karşımdaki kızı daha da sinirlendirebileceğimi asla düşünmemiştim. Her zaman övündüğüm bir şeydir insanların duygularını anlamak ve ona göre davranabilmek. Cwenhild beni her seferinde şaşırtmayı başarıyor, ne yaparsam ters bir tepki veriyordu. Yine de... Bu cümlelerimin karşılığı bir süpürgenin kafama vurulması olmamalıydı. Acı ile "Ah! Dur!" diye bağırıp sırtımı dönsem de bu sefer sırtıma daha hızlı vurdu hoşlandığım kız ve süpürge aynı kalbim gibi kırıldı. Arkadaşlarım araya girmese, süpürgenin kırılmış ucunu sırtıma saplayacağından öyle eminim ki. Yine de içimden sadece sinirli olduğu için yaptı diyordum kendime. Sinirli olmasa yapmazdı. O kötü biri değil. Kızı kenara sıkıştırıp üstüne yürüyorlarken omzumu tutarak döndüm. "Sorun yok!" dedim onlara da. "Rahat bırakın kızı. Konuşarak çözebiliriz." Cümlelerim Cwenhild'in küfürlerinin üstüne çıkamadı bile. Hala Euguene'e bağırıyor, elindeki sopa ile çevresindeki kişileri kendinden uzak tutmaya çalışıyordu. Sırtım deli gibi acıyor olsa da kendimi değil, ortamı düşünüyordum. İnsanları sakinleştirmem gerekiyordu.

Bir anda Cwenhild'in herkesin arasından aşırı isabetli bir şekilde attığı sopayı fark etmem ile, hiç düşünmeden yana doğru atlayıp ellerimle yüzümü korumam bir oldu. Euguene'in önüne geçtiğim için dik bir şekilde sağ koluma gelen sopa, paramparça oldu. Bu kız bludgerlara aşırı bir güçle vuran biriydi. Attığı sopanın yüksek bir ivmeye gelmesi çok doğaldı. Bu sopa Euguene gibi zayıf cüsseli birine gelirse gerçekten kötü olabilirdi. Ancak... Önüne atlamak çok da iyi bir fikir değildi sanki. Kollumda aşırı bir acı ve elimi hissetmemem ile devam eden korkunç anı yaşamak için öne doğru eğilip sol elimi koluma bastırdım. Çevreme gelen insanlara hala "İyiyim... Sorun yok..." demeye çalışıyor ancak nedense boğazımdan ses çıkmıyordu. Üstelik sopayı karşıladığım gibi soyunma odasına giren Gryffindor Bina Sorumlusu da yanımda bitmişti. "Carter!" diye cikledi kadın. "Bu halin ne? Sırtındaki izler ne? Neler- Kim yaptı bunu?"

Bu cümlelerin ardından tüm Gryffindor takımı aynı anda Cwenhild'i gösterdi.
Ah benim üzümlü kekim...

[/justify]