[justify]İki adet ışık hüzmesi, kıvırcık saçlı çocuğun nefretini, ideallerini ve umutlarını taşıyordu. Öfkenin güce dönüşmüş hali kızıl saçları kanla yıkanmış kadına doğru ilerlerken o sadece çocuğun gözlerinin içine bakıyordu. Irkının bekası için fedakarlık yapmak  zorunda kalan bir çift göz. Kim olduğunu merak etmiyordu. Bu yola çıkarken birilerinin canının yanacağını biliyordu. Küçük, öfkeli bir çocuğa sempati duyamazdı. Zira avcılar, o pislik, dogmatik yobazlar bu çocuğun gözünün yaşına bakmadan onu pirinçten bir boğanın içine kapatacaklardı. Bunu ona öğretmekle yükümlüydü Carmilla.

Çocuğun asasından fışkıran büyüler kadının eliyle açtığı kalkanda kırıldı. Işık hüzmeleri çatlayarak yok olurken çocuğun gözlerinin içine baktı. Ders başlıyordu. Tekrar elini kaldırdı, asasına ihtiyacı yoktu.

"Baubillious."



[spoiler]Out : Büyü zardan bağımsız Carmilla tarafından etkisi çok çok düşürülerek yapılmıştır. Yıldırımın çarpması durumunda hafif bir acı ve biraz geriye sendeletme dışında herhangi bir etkisi olmayacaktır[/spoiler].
 

[justify]Günlerdir takip ettiği izlerin onu getirdiği durağın Karanlık Orman oluşu nedense kadını şaşırtmamıştı. Nedense büyü dünyasına musibet olan her şey bir şekilde burayla alakalı oluyor ve insanları bir şekilde kendisine getirtmeyi başarıyordu. Bütün İngiltere'yi dolanmıştı şu son bir haftada. Tıpkı burada olduğu gibi, sihirli yaratıklar bir anda ortadan kayboluyordu. Avcıların parmağı olduğunu düşünüyordu ve yanılmamıştı. Bir avcı grubunun, geliştirdikleri bir tür cihaz ile sentorları bir bir topladıkları bir anda denk gelmişti. Kısa bir kapışmanın ardından bitap düşen avcıları akla gelebilecek en vahşi şekilde doğrayıp parçalarını karanlık ormanın derinlerine doğru fırlatmıştı. Geri dönmek için hazırlanıyordu ki Hogwarts Kalesinin kulelerindeki bir ışığa takıldı gözleri. Geçmişin izleri hala bir yerlerde karşısına çıkmaya devam ediyordu. Aldırmadı, cisimlenecek ve gidecekti buradan.

Lakin duyduğu bir ses onun dikkatini ışıklardan alıp genç, yakışıklı bir çocuğa çevirtti. Korkmadığını söyledi genç adam. Aptalcaydı.

"Korkmak için bir sebebin yok. Atadamları avlayanları avladım, şimdide gidiyorum."

Tılsım 30
Lanet 30

Statlarımı 20 den 30a çekiyorum.

Totalde 14 GP ediyor

[justify]Güneşin tepede olduğu benzersiz bir İngiltere sabahında bir "iş" için karanlık ormana girmek zorundaydı Carmilla. Bu yüzden havanın kararmasına yakın Hogsmeade'e cisimlendi. Derslerin henüz bitmediği bir hafta içi günüydü ve sokaklar pek sessizdi. Sessizlik uzun zamandır özlemini çektiği bir kavramdı. Ölüp tekrar dirildiğinden beri onunla yaşayan bir ses hiç bir zaman susmuyor, düşünceler asla aklının odalarını yalnız bırakmıyor, mutsuzluk, hasret ve geçmişe özlem, gelecekte yapacaklarının onda uyandırdığı heyecan ile birleşip bir hisler karmaşasını yaratıyor ve tüm bu keşmekeşin içinde boğuluyormuş gibi hissettiği oluyordu. Lakin onu devam ettiren, şu an attığı adımları atması için itici güç görevi gören ve nefes aldıran idealler vardı. O idealler uğruna bıraktığı şeyleri tekrar geride bırakarak derin bir nefes aldı ve önünde uzanan kocaman kaleye baktı. İçindeki öğrencileri düşündü, özellikle bir tanesi, geçmişte kalmış bir kadın için çok önemliydi. O kız ve içindeki bütün diğer yavrucaklar için, onlara ders vermeyi kendilerine amaç edinmiş büyücüler için acı çekmeliydi Carmilla. Onun acısından ve onun fedakarlığından yetişecek bir nesil olacaktı. Daha iyi şartlar altında yaşayacak bir nesil. Avcıların ve yobazların korkusuyla yaşamayacak bir nesil. Bu uğurda kendisine neler deneceğini umursamıyordu. Yıllar önce de umursamamıştı zira. Lakin yıllar önce başaramadığı şeyleri şimdi başarmak zorundaydı. O yüzden yıktığı kiliselerin arkasına inşa etmeliydi korku duvarlarını. Ve muggle denen pisliklerin o korku duvarının ardında kendi boklarının içinde yüzerek öldüklerinden de emin olmakla mükellefti. Bir ara sokağa girdi. Sessizliği de işte o zaman bozuldu. Özenli kıyafetleriyle bir takım hakaretler savuran kadının sözleri kulağına ulaştı. Bu sözler dikkatini çekti ve karmaşanın kaynağına doğru ağır adımlarla ilerledi. Kızıl cübbesi de onu takip etti. Tüy kalemler. Zavallı kadına saldırıyorlardı. Bir öğrencinin yaptığı muzip bir şaka olmalıydı belkide. Lakin kadının zor durumda olması içini burktu. Uzaklardan, kadının onu göremeyeceği bir noktadan elini kaldırdı ve büyülü sözleri söyledi. "Finite Incantatem." tüy kalemler yavaş yavaş yere düşmeye başladılar. Kadın sol elinde salladığı asasının sonunda işe yaradığını düşünerek derin bir nefes aldı. Carmilla ise sessiz adımlarla ara sokaklara süzüldü. Oradan da gecenin karanlığını kendine bir örtü bilip karanlık ormana sızıverdi.[/justify]

"Bu bir tuzak."

"Muhtemelen. Bu bizi ne zaman durdurdu ki?"

"Hiç bir zaman."

Salonun ortasına bir gök gürültüsü gibi bir anda indi. Kırmızı kukuletası ve pelerini, ışığını çoktan kaybetmiş gözleri ve o gözlerin etrafında şekillenmiş güzel ama ruhsuz yüzüyle odadakileri bir bir süzdü. İki aydır kesip biçtiği, yaktığı yıktığı ve öldürdüğü biliniyordu. Bir kutlama, bir tören, beklediği bir şey değildi. Fakat yinede buraya gelme gereksinimi buldu. Zira fısıltıların artık bağırışlara çevirilmesi gerekiyordu ve bunu kendi eliyle yapmak zorundaydı. Başkana döndü ve sinsi bir gülümsemeyle konuşmaya başladı.

"Bay Başkan, bu ne hoş bir sürpriz!"

[justify]Kırmızı ve siyah renklerle bezenmiş cübbesinin altındaki kadın gecenin karanlığının içinde bir anda belirdi. Vücudu hala yenilenme ve kendini tamir etme sürecindeydi. O yüzden cisimlenmek normalden daha fazla efor istemiş ve ardında bıraktığı keyifsiz tat eskisinden daha keyifsiz gelmişti. Diagon Yolu'nun ücra ve sessiz sokaklarından birindeydi. Hatta Knockturn Yolu'nda bile sayılabilirdi. Parmağının olması gereken yere taktığı gümüş parmak esen rüzgarla titredi. Acı yavaş yavaş dinmişti ama oradaki soğukluk bir türlü gitmiyordu. Duruşunun sessizliğini bozarak yürümeye başladı. Arnavut kaldırımlarıyla buluşan çizmesinin topuklarının çıkardığı ses, karanlık sokakta yankılanıyor, binaların duvarlarından seken şarapnel parçaları gibi kadına dönüyordu. Bir kaç sarhoş ve kendisi gibi, bu saatte dışarıda olmasının huzursuzluktan başka bir anlama gelmeyen kukuletalı figürler dışında kimsecikler yoktu sokakta. Ara sokaklardan dönerek sokağın daha canlı yerlerine ulaştı. Daha fazla insan ve daha fazla devriye gözlerine takılan ilk şeyler oldu. Sonra ışıkları, yükselen dumanları, çamurları ve pis bir kokuyu idrak etti algıları. Bir kaç adım ve bir iki karanlık noktanın ardından ulaşmak istediği yere, Veritas Libertate binasına, ulaştı. Binanın arka kapısı açıktı. İki tane görevli yeni basılmış gazeteleri at arabalarına yüklüyordu. Başlarında bir tane güvenlik görevlisi duruyordu. Bir iki saate gün ağarmaya başlayacaktı. Gün ağarmadan bu işin bitmesi gerekiyordu. Derin bir nefes aldı ve adamlara doğru hareketlendi. Lacivert gömlekli güvenlik görevlisi onlara yaklaşan kadını fark etti ve asasına davranarak kadına doğru yaklaştı. Bir eliyle kadına dur işareti yaparken, ağır ve temkinli adımlarlıyla kadına doğru yaklaşıyordu. "Hanımefendi burası özel bir mülktür, giriş yapmanız yasak. Lütfen dönün yoksa zor kullanmak zorunda kalacağım."dedi. Kadına dokunacak kadar yaklaştığında Carmilla adımlarını durdurdu. Adamın gözlerinin içine baktı ve yavaşça elini kaldırdı. Gümüşten yapılma sivri uçlu baş parmak adamın dikkatini çekmişti. "Levicorpus." Ayaklarından yukarıya doğru çekilen güvenlik görevlisinin asasını çevik bir hareketle kavradı Carmilla. Elinde sımsıkı tuttuğu asayı, sağlam elinin baş parmağıyla asanın ortasından baskı yapmak suretiyle ortadan ikiye böldü. Gazeteleri yükleyen diğer iki adam korkmuş gözlerini kadına çevirdiler. Asalarına davranıp kendilerini savunmak istediler ama biraz geç kalmışlardı. Kızıl saçlı kadın çoktan asasını çekmiş ve gazeteleri ateşe vermişti bile. Yeni basılmış gazeteler bir çırpıda tutuştular, onlarla birlikte gazeteleri taşıyan arabalarda yanmaya başladı ve iki görevliyle arasında bir ateş duvarı oluştu. Ateş duvarının öbür tarafında kalan adamlar çoktan kaçmaya başlamışlardı. Zira böyle bir şey ile uğraşmak için yeterli değildi aldıkları para.

Elini havada asılı kalmış adama uzattı. Daha sonra adamı yanan ateşlerin üzerine doğru taşıdı söylediği büyülü sözlerle. Alevlerin üzerinde duran adam debeleniyor, kurtulmaya çalışıyordu. Fakat Carmilla adamı sımsıkı tutuyordu, asasını bir an bile adamın üzerinden çekmiyordu. Bir kaç gün önce kendisi buna benzer bir durumdaydı. Bir başka büyücüyü bu duruma düşürmekten hoşnutsuzdu ancak yapmak zorundaydı. Kafasındaki ses fısıldadı. "Yapmak zorundayız, bu gerekli." Sessizce kafa salladı. "Sadie Rosemary Caldecott. Nerede?" sesi yanan alevlerin sıcaklığına tezat oluşturacak şekilde soğuktu. "Siktir git!" diye bağırdı güvenlik görevlisi can havliyle. Debeleniyor kurtulmaya çalışıyordu. Tanıdık ve çok uzak geçmişte olmayan bir manzaraydı bu. Adamın başını alevlere yakınlaştırdı. Bir kaç saç telinin yandığını gördü ve adamın nefes alışverişlerinin hızlandığını duydu. Sorusunu tekrarladı. Cevap olarak çığlıklar ve küfürlerden başka bir şey alamadı. "Bu şekilde konuşmayacak." dedi kafasındaki ses. Carmilla'nın arkasından izliyordu adamı oda. Kızıl saçlı cadı elini aşağıya doğru indirdi. Adam ateşe daha da yaklaştı. Önce saçları yandı. Çığlıkları yavaş yavaş ara sokakların ötesine ulaşmaya başladı. Daha sonra bütün saç derisi ve kafası yanmaya başladı. "Sadie Rosemary Caldecott. Nerede?" Yanmış etin ve derinin kokusu burnuna ulaştı kadının. Mide bulandırıcı, keyifsiz bir kokuydu bu. Ateş, adamın dilini çözmeye başlamıştı. Kadının evinin adresi bir bir döküldü adamın dudaklarından. Korumakla yükümlü olduğu yere ve insanlara ihanet etmişti adam, kırılmıştı. Carmilla kırılmamıştı. Dayanmıştı. Ölümün yüzüne tükürüp geri dönmüştü. En şiddetli işkencelerin karşısında bile bir haine dönüşmemişti. Bu güvenlik görevlisinin de bir haine dönüşmeyeceğinden emin olmakla yükümlüydü, türünün iyiliği için. Yavaşça adamı alevlerin içine bıraktı. Bir annenin yavrusunu yatağına yatırışı kadar narin ve dikkatli yaptı bunu. Çığlıklar ve ateşin çıtırtıları duvarlardan ve kaldırım taşlarından yankılanırken Carmilla çoktan karanlığın içinde kaybolmuştu.

Dairenin kilidini açmak pek kolay olmuştu. Bu denli riskli bir hayat yaşamayı tercih etmiş biri için fazlasıyla yetersiz bir korumaydı. Fazladan tılsımlar ve önlemler ile korunması gereken bir kapı sadece basit bir kilit ile kilitlenmişti. Kapıyı yavaşça ittirerek içeriye girdi. Ölüm sessizliği çoktan evin her yerine yayılmıştı. Kitaplıklardaki kitaplar korkuyordu, bir musibeti bekliyormuş gibi sımsıkı kapatılmıştı pencereler. Asasını hazırladı. Salonun sol tarafından başlayan koridora girdi. Kendi ayak sesleri dışında başka hiç bir şey duyamıyordu. Sanki bütün dünya derin bir uykuya dalmıştı. Akrep ve yelkovanın bitmek bilmeyen kovalamacası durmuştu. Koridorun solundaki odanın kapısını yavaşça açtı. Kapı açılır açılmaz kızıl bir ışık kadına doğru büyük bir ivmeyle gelmeye başladı. Açtığı kapıyı göz açıp kapayana kadar geri kapattı. Onu hedefleyen büyü kapıyla buluştu ve kapının ortasında bir kavun büyüklüğünde bir delik açarak yok oldu. "Magnus Pearson'u sen mi öldürdün?" diye sordu sesin sahibi, mavi gözlü kadın. Carmilla cevaplamadı, sadece kapıyı açtı. Bu sırada üzerine gelen büyüyü de asası ile yarattığı kalkanda soğurdu. Kadın tekrar sordu. "Carmilla'nın amacı ne?!" Kadının sorusundaki korkuyu sezebildi. Ölümle burun buruna gelince bile dik durabilen bir kadındı bu gazeteci. Yazık olacak diye düşündü. "Fakat gerekli." diye çıkıştı zihninin içindeki bir başka ses. Gerekli. Başka bir büyünün sözlerini söyleyen kadını asasını sallamasına fırsat vermeden silahsızlaştırdı elinin bir hareketiyle. Asasının yatağın öbür ucuna gidişini çaresiz gözlerle izleyen kadının savunmasız kaldığını anladığı an gözleri yürek burkan bir tabloyu andırıyordu. Bir hışımla asasına ulaşmak için atak yaptıysa da Carmilla önceden bu hareketi gördü ve asasıyla kadını durdurdu. Kadın yavaş yavaş odanın ortasında süzülmeye başlarken konuşmaya başladı. "Amacım." diye başladı sözlerine. Karşısındakinin kim olduğunu anlayan gazetecinin gözleri parladı. Birazdan neler olacağını anlamış olmanın verdiği korkuyla debelendi ama kendisini kurtarma çabaları nafileydi. "Türümüzün birleşmesi. Yıllar önce olduğu gibi. Bu yolda kurban edilmek zorunda olmanız kalbimi kırıyor. Fakat hepimiz üstümüze düşeni yapmak zorundayız. Diffindo." Asasını bir kılıcı savurur gibi yatay bir şekilde soldan sağa savurdu. Kadının boğazı da aynı şekilde yarılarak, kızıl hayat sıvısını fışkırtarak açıldı. Sonra bir kesik daha attı, aşağıya doğru çapraz bir biçimde. Tekrar kan fışkırdı. Kadının sol omzundan başlayan kesik kasıklarına kadar devam etti. Sonra bir kesik daha, bir yarık daha. Her kesik bir öncekine göre daha derindi. Daha fazla kan fışkırmasını sağlıyordu. Odanın pembe duvarları kadının kanıyla kırmızıya boyandı. Zeminde küçük kan göletleri oluştu. Kadının vücudu bir daha asla düzelemeyecek kadar deforme olmuştu. Çığlıklarda zaten çoktan durmuştu. Gerekliydi.

Kadının yatak odasını geldiği kadar sessiz bir biçimde terk etti. Cansız beden havada süzülerek onu takip ediyordu. Ayaklarından ve parmaklarından süzülen kan damlalarının zemine ulaştıklarında çıkardıkları ses bir saat tıkırtısı kadar ritmikti. Salondaki pencerelerden birini açtı. Temiz(!) hava içeriye daldı. Bir el hareketiyle kadının cansız bedenini camdan dışarıya fırlattı! Cam tuzla buz oldu ve bir çok parçacık cesedin kollarına ve bacaklarına saplandı. Sadie Rosemary Caldecott'un cansız bedeni on dört eylül sabahı saat sabah beş kırk yedi de Diagon Yolu'nun ortasına düştü.

[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=G7pRB574FpU&ab_channel=Anathema-Topic[/youtube]


[justify]Gecenin bir yarısı, bir kadın, çırılçıplak ve kanlar içinde. Kesikler ve kırıklarla dolu vücudunu çimlerin üzerinde buldu. Hatırlıyordu. Bir kaç dakika önce olan her şeyi hatırlayabiliyordu. Zira bedeni unutmasına asla izin vermeyecek hatıralar ile donatılmıştı. Ölümün kıyısına kadar geldiğini hatırlıyordu, kimselerin bakmaya cesaret edemediği yere geçip bakmaya korkanlara nasıl baktığını hatırlıyordu. Çimlerin üzerinde sürünmeye başladı. Bacağından ve kopan parmağından süzülen kan yeşil ve ıslak çimleri boyamaya başlamıştı. Canı hala yanıyordu, parmağının olması gereken yerde sadece acı vardı, bacağındaki kesik, eklemlerindeki ve kemiklerindeki sızı, hepsi kendini hissettiriyor ve kadının ayağa kalkmasını olduğundan daha güç bir hale getiriyordu. Susuzluktan kurumuş dudakları ve yemeksiz kalmış bedeni ise sadece uzaktan izliyor, kadının haline acıdıkları için sadece kenarda durup, sıralarını bekliyorlardı. Beş parmağı kalmış eliyle zemine tutundu ve güç almaya çalıştı. Kolundaki bütün kaslar ve kemikleri acıyla titredi. Yerden bir kaç santim kalkmış vücudu tekrar yere kapaklandı ve kızıl saçları vücudunu kaplayan kanla yıkanmış kadın sırt üstü yere düştü. Gökyüzüne iliştirilmiş yıldızlar kadını selamladı ve ayın parlak ışığı kadının bedenini aydınlattı. Çimden bir tarlanın üstünde yatan bir kadın. Üşüyordu, titriyordu. Ölmeyi bekliyordu. Bir mezbahanın içinden kendisini çıkarmayı başarmıştı. Lakin devam edecek gücü kendinde bulamıyordu artık. Yorgun ve harap vücudu inzivaya çekilmişti. Göz kapakları her kapandığında tekrar açılmak için daha fazla vakte ihtiyaç duyuyordu. Kalbi daha yavaş atıyordu. Uzaklardaki böceklerin sesleri kesildi. Bir esinti bütün çimlerin üzerinden geçe geçe kadına ulaştı. Rüzgar, yanı başında bir şeyi daha getirmişti. Tanıdık bir ses ona fısıldadı.

"Sen, alkolik kabuğunun içinde çürüyen, zehirlenmiş aklının duvarlarına vuran!"

Yavaşça başını çevirdi. Boynundaki morluklar bundan hoşnutsuzdu ve şikayetlerini kadına can yanması olarak dile getirdiler. Şok. Gördüğü insan karşısında hissedebildiği, verebildiği tek tepki bu olmuştu. Ölmüş olması gereken bir kadının ayaklarının dibinde yatıyordu Cwénhild. Dudaklarının arasından bir kaç kelime süzüldü kadının soğuk bakışlarına doğru. "Sen? Sen ölüsün!" Kızıl saçları Cwénhild'inkilere kıyasla daha koyu, yer yer beyazlıkların serpiştirildiği kadın sadece güldü. Gözlerindeki bakış hem acıma hemde hırs ile yıkanmıştı. "Belki. Belki sonunda sende buraya geldin. Belki sadece hayal görüyorsun. Belki de karşındayım kanlı ve canlı. Neye inanmak istiyorsan inanmakta özgürsün. Bütün hayatın boyunca özgür olduğun gibi." Kadının sesi kulaklarında yankılandı. Gerçekten buradaydı. Gözlerinin önünde duruyordu. Siyah cübbesinin kukuletasının altına saklanmış gözleriyle onu süzüyordu. Yüzündeki gülümsemesi ile Cwénhild'in yanındaydı. "Ne istiyorsun, ne için geldin?" diye sorguladı kadın. Mantıklı bir cevabı kendisi bulamamıştı zira. Kadın cevapladı. Sesi titriyor gibiydi. "Bir seçim yapmak zorundasın. Ölecek misin? Yaşayacak mısın? Ben bu seçimde senin yanında olmak için buradayım. Hayatın boyunca yanındaydım, bunu göremedin, şimdi görmek zorundasın Cwénhild. Bir seçim yap. Bütün o kan banyosundan ve işkencelerden burada ölmek için mi kaçtın, yoksa seni ve bizim gibi olanları bir saniye düşünmeden katledecek o dogmatik kilise sapkınlarını gömmek için mi kaçtın? Ölmeden önce söylediğin sözleri mi yerine getireceksin yoksa bu unutulmuş yerde cesedinin çürümesine izin mi vereceksin? Seçim senin, hayatın boyunca kendi seçimlerinin peşinden gittin. Şimdi son bir seçim daha yap. Tekrar görüşeceğiz. Bu hayatta yada ötekisinde." Kadın bir anda çöken sisin içine doğru yürüdü. Yerde yatan kadının bir şey demesini beklemeden kayboldu ve gitti. Arkasında bıraktığı boşluğa bakıyordu Cwénhild. Yaşamak yada ölmek. Bu seçimi bir çok insan için yapmıştı. Bir çok insanın canını almıştı. Ne uğruna? Daha iyi bir dünya için diye cevapladı kendi sorusunu. Yaşamak zorundaydı. Ölüm kusmak zorundaydı. Başkaları yaşayabilsin diye, kızı yaşayabilsin diye ölmek zorundaydı. Bacaklarının güçlendiğini hissetti. Kollarınında. Yavaşça yattığı yerden kalktı. İki ayağının üzerindeydi gene. Bir adım attı. Zor ama güçlü bir adımdı bu. Ardından bir tane daha attı. Bacakları onu Bağıran Baraka'ya kadar taşıdı. Cılız, sıska ve sarsıntılı bir binaydı bu. Kendisini içeri attı. Ayaklarından süzülen kanlar gittiği yerleri işaretliyordu. Toz ve pislik ayaklarının altına yapışıyordu. Esneyen ahşap gıcırdıyor, rüzgarın uğultusu deliklerden ve çatlaklardan içeriye giriyordu. Ölmek zorundayım. Kızıl saçlı kadın. Karşısında duruyordu. Ellerini önünde birleştirmiş onu izliyordu.

"Seçimini yaptın mı? Cwénhild."
"Cwénhild Muirghéal öldü. Benim adım Carmilla."

Başardım! Orospu çocuğunu parça pinçik ettim. Fakat bunun için bir bedel de ödedim. Patlamayı ayarlayamadım ve bende aynı şekilde fırladım yerimden. Adem ve Havva'nın kucağına uçtum. Adamın kanıyla boyadım tabloyu. Kaçmalıyım. Merdiven. Olmaz, güvenmiyorum. Zaman kazanmalıyım. Geldikleri yer belli. Eğer girişi kapatabilirsem kısa süreliğine vakit kazanabilirim. Sonrasında yaralarımı sarıp buradan gidebilirim. Aynı büyüye güvenmek zorundayım. Asamı buraya girdiğim kapı eşiğinin biraz üstüne doğrultuyorum. Amacım Bombarda Maxima ile kirişleri çökertip kapının kapanmasını sağlamak. Onlar içeri ışınlanamazlar ama ben bunu yapabilirim. Yapabilirim. Buradan canlı çıkabilirim. "Bombarda Maxima."