[justify]Ares, bu soruyu Eurus’a sormaktan uzunca bir süredir kaçınıyordu. Eurus ile evlenmek, onunla bir aile kurmak istiyordu, buna genç kıza defalarca itiraf da etmişti ama… Artık bir aile kurmak için yeterli niteliklere sahip olduğundan emin değildi. Ona verebileceği hiçbir şeyi yoktu, ne parası ne mirası ne de bir evi. Miras ile ona geçenler öyle aman aman şeyler değildi ve Eurus, onunla evlendiği için pişman olursa kahrolurdu. Sevgilisinin hayatı boyunca rahat etmesini istiyordu, en azından bir evcinleri olmalıydı fakat Ares kendine zor bakıyordu. “Biz…” dedi afallamış bir ifadeyle. “Şey daha konuşmadık…”

Sigarasından bir nefes çekti ve bitmiş izmariti yere atıp ayağıyla ezdi. “Ona aşığım, biliyorsun. Biraz aptalca bir cümle ama…” Duraksadı.

Dördüncü sınıfın sonuydu Eurus’la çıkmaya başladıklarında, Ares tam pes etmek üzereyken kabul etmişti kız onun teklifini. Ares haylaz bir çocuktu fakat yakışıklıydı da bir o kadar; ona bakmayan, ilgi duymayan kız yoktu Hogwarts’ta, bu ilgi oğlanın hoşuna giderdi ve sırf daha fazlası için kızların peşinden koşar, onlara iltifatlar sıralardı. Eurus’u da o zaman fark etmişti, çok güzeldi ve anında ondan etkilenmiş, kendinden emin bir biçimde kıza çıkma teklifi etmişti. Onu kimse reddetmemişti çıkma teklifi ettiğinde, ta ki Eurus’a kadar.

Genç büyücü o günden sonra bütün kızları bir kenara bırakmış, Eurus ile onu reddettiği için uğraşmaya başlamıştı. Ancak o ne zaman onun üstüne gitse kız da hiç altta kalmadan kendisine karşılık veriyordu ve bu genç büyücünün ona bakış açısında önemli bir değişikliğe yol açmıştı zamanla. Ares onun hakkında her yeni bir şey öğrendiğinde kızdan daha çok hoşlanmaya başladığını fark etmişti ve derken Eurus’un kalbini kazanmayı kendine edindiği bir görev haline gelmişti. Eurus diğer kızlardan farklıydı, yapmacık değildi bir kere, tavırları tamamen doğaldı ve kendinden emindi. Ares ne zaman ona aşık olduğunu hatırlamıyordu fakat üçüncü sınıfa geldiklerinde koridorlarda “Eurus, aşığım sana!” diye bağırdığını çok net hatırlıyordu.

“Onu mutlu etmek, Büyük Britanya’nın en mutlu kadını yapmak istiyorum. Ama bazen Hogwarts’tan sonra benim gibi kimsesiz biriyle olmak onu mutlu edecek mi diye düşünmeden edemiyorum, anlarsın ya?”

Cebinden metal bir kutu çıkardı ve kibritle yeni bir sigara yaktı oğlan. Eurus’tan başka kimsesi kalmamıştı, onu da kaybetmekten deli gibi korkuyordu.

Bütün çabalarının çıkmaza girdiği dördüncü sınıfta -kız her ne yaparsa yapsın onu savuşturmanın bir yolunu buluyordu özellikle uğursuzluk büyülerinde üzerine yoktu- uzaktan izlemeye başlamıştı Eurus’u. Onu rahat görebileceği bir yere oturur ve bıkmadan usanmadan izlerdi, ‘sapık’ damgası yemekten de korkmuyordu, zaten Hogwarts’ta onun Eurus’a aşık olduğunu bilmeyen yoktu o dönem.

“Eurus, Eurus o kadar güzel ki…” dedi oğlan sigarasından çektiği nefesi verirken. “Onun acı çektiğini görmeye dayanamam ben. Eurus ne düşünüyor bilmiyorum ama ben onun her şeyin en iyisine sahip olmasını istiyorum.” Kurduğu cümleyi düşününce kendi kendine güldü bir an. “Klişe bir adamım değil mi? Her neyse, senin Hogwarts sonrası için planın var mı?”
[/justify]

---

[justify]İnsanların dünyada olup bitenleri öğrenmek ve öğrendiklerini yayma ihtiyacından çeşitli teşebbüsler sonunda, toplumun dördüncü kuvveti sayabileceğimiz ‘basın müessesesi’ doğmuştur. Günlük yaşamımızla bu denli iç içe olan basın, bireyler ve toplum üzerinde belli ölçüde izler bırakmakta, onları etkilemekte hatta kimi zaman onları yönlendirebilmektedir. Bu nedenle bu mesleği yapan kişilerin çok özenli seçilmeleri ve yetiştirilmeleri gerekmektedir. Aksi takdirde basının sahip olduğu değerleri suiistimal edecek bir yozlaşmanın ortaya çıkacağı kaçınılmaz bir gerçektir. Veritas Libertate, 1863 Yılında Sadie Rosemary Caldecott önderliğinde tam da bu yozlaşmaya kurban gitmiş basın organlarından kopmak isteyen diğer editörlerle birlikte kurulmuş ve güvenilir haberin tek adresi haline gelmiştir.

Değerli Veritas Libertate okurları, geçtiğimiz şu aylarda neler olmadı ki Büyücedünya’da?

Ben Aethelwulf Ares Caldecott, Sadie Rosemary Caldecott’un -huzur içinde yatsın- oğlu ve Hogwarts'ta son sınıf öğrencisiyim. Bir gazete yazarı olmak için biçilmiş kaftan olduğumdan emin olmasam da Özgür, dürüst ve güvenilir haberin tek adresi Veritas Libertate’yi uzun bir aranın ardından siz okurlarla tekrar buluşturmak adına geçtiğimiz günlerde kolları sıvadım. Kanlı Balo, Avcılar, kaçırılan ve öldürülen Bakanlık Çalışanları, Quiddicth skandalı ve iksir krizi... Britanya tarihteki en kaotik ve talihsiz günlerini yaşıyor diyebilir miyiz? Bana kalırsa başımıza gelen bu olaylar silsilesi her neyse kara büyünün uğursuzluğundan beter, değerli okurlar. Bazılarımız bütün bu yaşananların Büyücülerin toplumdaki aktifliği azaltmak ve bizleri kendi içimize sinmemiz için korkutmak adına düzenlenmiş bir komplodan ibaret olduğunu düşünüyor olabilir. Ancak bana sorarsanız trenin raydan çıkmasından başka bir şey değil bu. Ve bütün bu olan bitenin arasında biz gençlerin unutulduğu da bir gerçek!

Eylül’ün son haftalarında Diagon Yolu’na mutlaka uğrayan olmuştur ve pek çoğunuz Kaliteli Quidditch Malzemeleri Dükkânı önünde başlayan yarıştan haberdardır. Yine de kaçıranlar için özet geçeceğim. Ben Veritas Libertate ofisinde sizlere bu yazıyı hazırlarken Diagon yolu sokaklarında oldukça heyecanlı bir süpürge yarışı başladı. Kimin kazandığını görecek kadar uzun izleyememiş olsam da şunu söylemek istiyorum ki, biz gençler bütün bu karmaşa içinde eğlenceye ve özgürlüğe hasret kaldık. Ve bunun tüm sorumlusunun kim olduğunu düşünmeye başladım. Yanıtı bulmakta çok zorlanmadım tabii, biz gençlerin varlığı yetişkinlerce tamamen unutulmuştu. Bu sefer size soruyorum, kendime değil, Bakanlığın yetersizliğini getirdiği ağır kısıtlamalarla kapatmaya çalışması bir yana, yasaların katılaşmasının güvenliğimiz için hiçbir fayda sağlamadığını Quidditch skandalında görmedik mi? Yaz boyunca kendilerini güvende hissetmek için bir an önce Hogwarts’a gitmek istediğinden bahseden arkadaşlarımla konuştum. Biz gençler hayatımızın en güzel yıllarında bu kadar korkmayı hak ediyor muyuz?

Biz de buradayız ve yalnızca gençliğimizin tadını çıkarmak istiyoruz.[/justify]

[justify]Ergenlik yaşamın en hızlı evrelerinden biriydi ve Ares’in bu evreyi yüz yıl sonra piyasaya sürülecek Ateşokundan daha hızlı geçirdiği bir gerçekti. Henüz on üç yaşındaydı -ki bu oldukça tehlikeli bir yaştı- yanaklarında sakal bile denilemeyecek ufak kıllanmalar meydana gelirken vücudunun farklı sıvılar salgılayabileceğinin fark edildiği yaştaydı. Ve bir başka gerçek vardı ki bunun bilincine sahip olma evresine ulaşmış bir ergeni durduracak hiçbir şey yoktu. Sonuçta hayattaki tek derdi sevdiği kızı, bu isim onun için Eurus'tu, kendine âşık edebilmekti.

Ares, bu farkındalığa erken yaşta erişenlerdendi ve bu onun oldukça iflah olmaz bir kişiliğe sahip olmasına neden olmuştu. Sırf eğlencesine ayarttığı arkadaşlarıyla gizlice Hogsmeade’e kaçıyor, oradan içki çalıyor ve yine gizlice Hogwarts’a sokuyordu. Sonrasında bu içkilerle yasaklı saatlerde profesörler onları basana kadar partiliyorlardı, sonucunda ise akşamdan kalma bir biçimde derse girmeleri ve tabii ki de cezalarıyla yüzleşmeleri gerekiyordu. O gün KSKS profesörleri Sir Jaden Marshall’a yakalandığında ise Athelia ile ot içiyordu. Önemli bir detay vardı ki birinci sınıf ottu içtikleri, Hogsmeade'teki bir cincüceden araklamıştı. Yanlarında bir de Noah vardı, ilk kez denediğinden kendileri ile anın tadını çıkarmaktan uzaktı. Athelia beceriksizliği yüzünden ona küfrediyordu yakalandıkları sırada.

Athelia anında topuklamıştı ancak Ares’in kafası yeterince hızlı hareket edemeyecek kadar güzeldi. Kaçınılmaz bir azar faslı bekliyordu onları, Hogwarts’ın en katı profesörlerinden birine yakalanmışlar ve cezaların en ağırını alabilirlerdi bu uygunsuz davranışları için. Tabii Ares bütün bu korkutucu gerçeklere odaklanamıyordu, durmadan dönen zemin onun dikkatini bir hayli dağıtmıştı.

Profesör Marshall’ı ofisine kadar takip etmişlerdi çıt çıkarmadan. Yanlarından geçtikleri portreler onu işaret edip kendi aralarında fısıldaşırken, namını bilen öğrenciler de onlardan eksik kalmıyordu. Bütün bu olanlar yaşanırken ayık olmadığı için bir hayli memnundu genç büyücü, aksi takdirde bütün keyfi kaçardı. Somurtmak yerine hepsine muzip bir gülümseme eşliğinde selam veriyordu, beden dilinde uygunsuz davranışına dair herhangi bir pişmanlık belirtisi yoktu.

Ofise geldiklerinde ise onları her ne bekliyorsa kendini hazırlamıştı Ares. Profesörlerinin oturmalarını işaret ettiği yere kuruldu rahat bir tavırla ve beyaz saçlı adamın konuşmaya girmesini beklemeye başladı. Noah’ı peşinden sürüklediği için daha sonra suçlu hissedecekti. Şu an umursadığı tek şey bir başka temizlik cezası alıp almayacağıydı.
[/justify]

[justify]Bulutları delip göklere uzanan kulelerle dans eden rüzgârın uğultusu, bilinmeze uzanan taş yolda feryat eden bir Banshee’nin çığlıkları gibi yankılanıyor, tepeleri sisin içinde görünmeyen devasa çam ağaçları; ölüm perilerinin fısıldaştığı uğursuz rivayetten haberdarlarmış gibi dallarını kasvetle eğmiş, yas tutuyorlardı. Siyaha çalan bir griye boyanmış gök kubbe, usul usul döktüğü gözyaşlarıyla İsa’nın çektiği acılar için iç çeken karalara bürünmüş rahibeleri hatırlatıyor ve ölümün bir kez daha masum bir ruhu bedeninden koparmak için orada bulunduğunu söylüyordu.

Ölümün suçu değildi tabii bu, kötü haberler, güneşli günlerde gelmezdi zaten; Tanrı’nın dramatikliğine uymazdı bir kere. Havaya saçılan matem havası onun özür dileme biçimiydi. Sanki “Üzgünüm” demek istiyordu. “Ama olmak zorundaydı, elimden bir şey gelmezdi.” İçten bir af dileme değildi bu. Kudretini hatırlatırmışçasına, gösterişli ve şatafatlı bir özürdü. Kulaklara fısıldıyordu: “Kim olduğumu unutmayın.”

Tanrının bu alaycı yüzünü olabilecek en acı şekilde öğrenmişti Ares, daha düne kadar hayatını sonsuzmuşçasına bir umursamazlıkla yaşayan bir gençken ecelin her an kendisine çarpabilecek sert bir kaya olduğu gerçeğiyle yüzleşmişti. Ve bu öyle ansızın gerçekleşmişti ki hiçbir şey içinde açılmış o boşluğu dolduramıyordu. Hayatta tanıdığı tek ailesinin, annesinin, yüzündeki yumuşak gülümseme, gözünü her kapadığında az önce görmüşçesine canlanırken nasıl kabul edebilirdi onun bütün benliğinin hiçliğe karıştığını? Bildiği her şeyi ondan öğrenmişti genç büyücü. Herkes hayranlık duyduğu ve örnek aldığı bir kahraman için havalı bir isim söylerdi ama Ares için bu isim annesi olmuştu. Ondan daha güçlü kimseyi tanımamıştı, toprağın altında yatan bedeninin onun olduğunu kabul etmek istemiyordu.

Mezarın başında yere çöktü yavaşça. Hogwarts’tayken her gün farklı bir aksiyon ile zihnini meşgul tuttuğundan bir gazete kupüründe okuduğu haberin varlığını reddetmesi zor olmamıştı. Ama gerçeklerden kaçmak onlarla yüzleşeceği zamanını ertelemekten başka bir işe yaramazdı. Yaranın iyileşebilmesi için iltihap tutmuş kabuğunu soyup atması lazımdı önce.

Eve dönmek bu süreci hızlandırmamış aksine yavaşlatmıştı. Düzenli olarak kapısını çalan ve varlığından bile haberi olmayan akrabaları yardımcı olmuyordu; Hogwarts’ta geçen süre boyunca hiçbiri ona nasıl olduğunu sormamış, bir mektup bile yollamamıştı. Şimdi bir anda çıkıp ona acıyan bakışlarla bir ihtiyacı olup olmadığını sormaları sinirine dokunuyordu. Bu yüzden bir hafta geçmeden kapıyı açmayı bırakmıştı, kapıya bıraktıkları yemekleri hayvanlara dağıtmış ve diğer bütün yardım tekliflerini kesin bir şekilde geri çevirmişti. Başının çaresine bakabilecek yaştaydı Ares, kimseye ihtiyacı yoktu ve kendini buna inandırmayı başarmıştı.

Bir rutin tutturmuştu; sabah kalkıyor, kahvaltısını yapıyor ve Tılsım kitabından seçtiği bir büyü üzerinde çalışıyordu. Seherbaz olma hayalini sürdürmeye kararlıydı, yaşamını devam ettirmeye de. Annesinin gururlanacağı o evlat olmaya kararlıydı Ares. Tabii uzun sürmedi. Önce evdeki yemek bitti, sonra ‘yarın yaparım’ların ardı arkası kesilmedi. Kısa süre sonra gözleri umutla parıldayan o gençten eser kalmamıştı, eve ışık girmediğinden cildi hastalıklı bir renkteydi, yanakları içine çökmüştü. Kendini yatağından çıkaracak enerjiyi bile bulamaz olmuştu genç büyücü.

Gözyaşları yanaklarından süzüldü, kuru toprağa düştü usulca. Işıkları sonsuza dek söndürmek istemişti. Annesini içine alan karanlığın nasıl bir şey olduğunu öğrenmek istemişti. Onun yerinde olmadığı için nefret ediyordu kendinden fakat yeterli cesareti yoktu.

Cebinden bir mektup çıkardı, parşömeni kavramış parmakları titriyordu. Elleri bir erkeğinkine göre fazlaca bakımlı olurdu ama bu sefer tırnaklarının kenarları kurumuş yaralarla kaplıydı. Annesinin ona ne diyeceğini zihninde canlandırabiliyordu. “Bir centilmen daima karşısındakine saygısını belli etmek için dış görünüşüne özen gösterir.” Bir insana değer vermenin, özen göstermenin, onun kıymetini bilmenin bir kültür olduğunu öğretmişti ona. Kitaplarda yazmazdı bu, öğrenmenin yolu insan olmaktan geçerdi. Onu en çok yıpratanlardan biri de bu olmuştu işte, herkese eşit bir biçimde değer vermişti annesinin katiliyle karşılaşıncaya kadar. O gün daha önce hiç tatmadığı bir duygu canlanmıştı içinde, nefretten daha da öteydi, karşısındakine yaşatabileceği bütün acıları yaşatmak istiyordu. Bir elinin tersiyle gözlerinde biriken yaşları sildi hızlıca. Neden bazı anılar da böyle kolayca silinip atılamıyordu ki?

“Bana bildiğim her şeyi öğreten kadına,

Biliyorum artık burada yoksun ve beni bu sözcükleri okurken duyamayacaksın. Kabullenmem gerekiyor, biliyorum. Ama sen gittikten sonra büyük bir boşluğa düştüm anne, geri döneceğin düşüncesini bir türlü silip atamadım kafamdan. Yüzünü unutmaktan korktum en başta, birlikte yaşadığımız hatıraları unutmaktan korktum. Artık biliyorum, bedenen burada olmasan bile beni izliyorsun. Var olduğunu bilmek bana yetiyor, çünkü öteki türlü yaşayamayacağımı biliyorum. Elimde olsa Tanrıyla bir anlaşma yapar yerlerimizi değiştirmesini sağlardım. Ve o tepeyi aşardım. Bilmeni isterim ki aklımda olan tek şey sensin ve seni tahmin edebileceğinden çok daha fazla seviyorum.

[/justify]

[spoiler][/spoiler]

[justify]Kışın son ayına girdiklerinde hava hala iç karartıcı bir gri renkteydi, doğa ana sonsuz bir uykuya yatmıştı, sanki bahar hiç gelmeyecekti. Şatonun bahçesi tüm araziyi kaplayan kalın ve boğucu sis tabakası yüzünden kaybolmuş, bulutları delip göklere uzanan kulelerle dans eden rüzgârın uğultusu, bilinmeze uzanan taş yolda feryat eden bir Banshee’nin çığlıkları gibi yankılanıyordu. Tepeleri sisin içinde görünmeyen devasa çam ağaçları azimle savaşıyorlardı dallarını eğmemek için, kuzeyden esen karayele inat dimdik pozisyonlarını koruyorlardı.

Lakin bir oğlan vardı bu yüksek kulelerin birinde, gözleri yaşamın parıltısından yoksun öylece bırakmıştı kendini akışa, rüzgarın gelip onu savurmasını bekliyordu. Adalet yerini bulur ve annesinin katili Azkaban’a atılırsa içinin huzura kavuşacağını sanmıştı Ares. Ve olması gerektiği gibi adalet yerini bulmuştu da ancak bu, genç büyücünün acı bir gerçeği fark edene kadar rahatlamasını sağlamıştı. Annesi bir daha geri gelmeyecekti, katiliyse yalnızca üç ay sonra dilediği gibi dışarıda dolaşabilecekti.
 
Bu adil değildi, hem de hiç.

Hogwarts’ın son haftası dersler seyrekleşmiş, öğrenciler arasında coşkulu bir tatil muhabbeti yapılmaya başlamıştı. Kimisi tatilde ailesiyle seyahate çıkmaktan bahsediyor kimisi de akrabalarını ziyaret etmekten, hepsinin ortak paydasında heyecan, özlem ve sevgi vardı. Ares bu duyguları arkadaşlarıyla paylaşmayı çok istese de onun gidecek sıcak bir evi veya kendisini bekleyen sevgi dolu bir ailesi yoktu. Bütün hafta boyunca içine kapanmış ve kendini insanlardan olabildiğinde soyutlamıştı, kimsenin ona acımasını istemiyordu bu yüzden.

Okulun son günü ortak salonları yavaş yavaş boşalırken yine tek başınaydı, arada onunla vedalaşanlara zoraki bir neşeyle karşılık veriyor sonrasında yine boş bakışlarla Rowena Ravenclaw heykelini izliyordu. Keşke heykel canlansa ve bilgeliğiyle ona bu durumdan nasıl kurtulabileceği ile ilgili bir iki öğüt verseydi. Her şeyin güzel olacağıyla ilgili bayat yalanlara bile razıydı.

Aradan geçen beş belki de on dakikadan sonra -onun için ne kadar süre geçtiğinin bir önemi yoktu gerçi- salondan ayrılacak son öğrencinin adım seslerini duyduğunda nihayet tam anlamıyla yalnız kalacaktı. Adım sesleri kapıya yönelmek yerine onun oturduğu tarafa yaklaştı, gelen Mirabelle’di. Aynı binayı paylaştığı ve beraber pek çok aksiyon yaşadıkları arkadaşıyla arasında hiçbir sorun olmasa da ruh hali yüzünden konuşmak istediği kişiler arasında sayılmazdı o anda. Kız ise onun suratsız tavrına aldırış etmeden her zamanki sıcaklığıyla devam etmişti konuşmaya.

Elinden geldiğince gülümsemeye çalıştı, "Sevgilimle çoktan vedalaştık,” dedi. “Ben tatilde burada, Hogwarts’ta kalıyorum."

Ares gidecek hiçbir yeri olmadığı düşüncesine o kadar çok kaptırmıştı ki kendini, Mirabelle’in onu ayağa kaldırıp bir tempoyla sıraladığı sözlere inanmakta güçlük çekiyordu –ki zaten ne demek istediğini anladığı da tam olarak söylenemezdi. Tek başına kalede kalmaktan daha cazip geliyordu kulağa elbette fakat Mirabelle babasının yanına gitmeyecek miydi?

“Anlamadım,” dedi Ares. “Nasıl ve nereye gidiyoruz?”
[/justify]

[justify]Felaket bir baş ağrısıydı o sabah genç büyücüyü yataktan çıkmaktan alıkoyan. Pencereden giren parlak güneş ışınlarından kaçmak için yorganını kafasına kadar çekmiş, kafasını boynundan koparıp camdan fırlatma isteğine karşı direnmeye çalışıyordu. Carmilla sağ olsun, oldukça sık yaşadığı bir durumdu bu, üzerinden aylar geçmiş olmasına rağmen aşamadığı…

En sonunda pes etmeye karar verdi Ares. Hiçbir şey şu an onu daha iyi hissettirmeyecekti. Yorganını üzerinden attı ve doğruldu yerinde, ani hareketleri yüzünden duraksaması gerekmişti duraksaması gerekmişti yataktan kalkmadan önce. Bakışlarını saate çevirdi, geç kalmıştı. Bir telaş ile hızlandırmaya çalıştı hareketlerini, baş ağrısı el verdiğince tabii.

O gün, Kanlı Balo’da ağır yaralanan Tılsım profesörleri, Profesör Yamashita ile uzunca bir süre sonra ilk defa ders yapacaklardı. Genç büyücü, kadına inanılmaz saygı duyuyor olmasına rağmen gidememişti St Mungo’da ziyaretine ve şimdi de dersine geç kalmıştı kendi bencil nedenlerinden ötürü.

Apar topar ayrıldı Ravenclaw Ortak Salonu’ndan, o kadar acele etmişti ki gömleğinin yarısı dışarıda kalmış, kravatını ise bağlamadan çıkmıştı yolda bağlamayı umut ederek. Koşa koşa aştı koridorları, üçüncü kata ulaştığında sınıfa girmeden önce soluklanmak için durdu birkaç saniyeliğine. Kendini oldukça mahcup hissediyordu, üstelik geç kalma bahanesi de yoktu.

Ve aklına gelen bir fikir ile asasını çıkardı. “Orchideous!” Beyaz taç yaprakları olan bir papatya buketi fırladı asasından. Birkaç saniye bakıştı çiçeklerle, fazla basit olmadığına ikna etmeye çalışıyordu kendini. Onca tür arasından ne diye gidip papatyaları seçmişti ki? Artık çok geçti, kararsızlıkla çaldı kapıyı. “Affedersiniz Profesör, gelebilir miyim?”
[/justify]

[justify]Yasak Orman’da yaşadığı, travmalarını süsleyen o olay için bir kez daha bakanlığa getirilmişti genç büyücü. Bu sefer ifadesini mahkemede verecekti, Büyüceşura’nın önünde, onlarca Büyüceşura üyesinin önünde anlatacaktı başına gelenleri. Bu hikayeyi defalarca baştan anlatmaktan bıkmıştı Ares, bu sefer son olmasını umut ediyordu.

Kalabalık mahkeme salonuna girdiğinde kalp atışlarının hızlandığını hissetti, bütün gözler onun üzerindeydi sanki. Salonun ortasında duran, kızıl saçlı kadınla göz göze geldiğinde ise içindeki o nefret tohumları yeniden canlanmış gibiydi, adaletin yerini bulmasını istiyordu artık. Annesinin kanının yerde kalmamasını istiyordu.

Az sonra söz hakkı ona verilmişti. Derin bir nefes aldı konuşmaya başlamadan önce ve duruşunu dikleştirdi.

“Daha önce Bakanlık’ta verdiğim ifadeye tezat hiçbir şey söylemeyeceğim. Girmemem gerektiği halde Yasak Orman’a gitmiştim, bunun detayının hiçbir önemi yok yanlış olduğunun farkındayım. Orada Carmilla ile karşılaştım, bana Cadı Avcıları’nı öldürdüğünü söyledi, birilerini öldürdüğü kesindi fakat doğru söylediğini nereden bilebilirdim Veritaserum etkisinde konuşmuyordu sonuçta. Ona inanmadım ve ona da bunu söyledim, onun bir katil olduğunu ve annemin katili olduğunu söyledim. Bunun üzerine aramızda bir çatışma yaşandı, yüzümdeki yara izi onun eseridir, sonrasında Carmilla bana Cruciatus Laneti ile işkence etti. Anlatacaklarım bu kadar sanırım, teşekkürler.”
[/justify]

Profesörün Carmilla’dan bahsetmesi Ares’in bütün odağını dağıtmıştı. Sırf diğerlerine ayak uydurmak [justify]için robotsu hareketlerle profesörlerinin söylediği Re’em kanını içmişti. Ve damarlarında aniden bir kıpırdanma başladığını hissetmişti. Kanın vücuduna etkisi oldukça farklıydı, daha önce hiç bu kadar adrenalinin aynanda vücuduna salgılandığını hatırlamıyordu. Derken üzerine koşan bir siluet onu boynundan tuttuğu gibi yere fırlatmıştı. Normal şartlar altında olsaydı bedeni çok ağır hasar alır ve tahminen hastane kanadına kaldırılması gerekirdi. Fakat kanın etkisi altındaydı, şu anda koşullar oldukça farklıydı. Bedeninin yere çarpmasıyla kazandığı ivme ile birlikte onu yere yapıştıran yeşil cüppeliyi bacaklarıyla kavrayıp arkaya doğru fırlatacaktı. Gücü yeterse tabii.[/justify]

Auvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvaaaaaaaa!