[justify]Londra’nın sokakları buram buram is kokuyor, binaların arasında dolaşan ılık esinti bu havayı maskeleyecek daha hafif kokuları kente getirmeye çalışıyor ancak yeni yakılmış sigara dumanı buna engel oluyordu. Ara sokakta duvara yaslanmış iki sima seçiliyordu, ellerinde birer sarma sigara ile uzaklara dalmışlar, gecenin manzarasını seyrediyorlardı. Gecesini bulamayan gündüzün ve batmak bilmeyen güneşin uzun mesaisi bitmiş, ay tepedeki yerini alalı saatler olmuştu. Bu saatte Londra’nın sunacağı tek manzara kasvet ve şehri bir çarşaf gibi örten sis tabakasıydı, terk edilmiş hissiyatı uyandırıyordu insanda, şehrin bütün ruhu çekilmişti sanki.

Parmakları arasına sıkıştırdığı sigaradan derin bir nefes çekti yüzünde yara izi olan oğlan. Sigara asla onu iyi hissettirmiyor, hatta yapması gerektiği halde zihnini yatıştırmaya da pek yaramıyordu ama yine de vücuduna, tükenmişliğin geride kaldığını ve yeni bir döngünün başladığının sinyalini veriyordu. Ona kendini normal hissettiriyordu, yatıp uyuma kısmını atlasa da yatağa yatmadan önce yapılan rutin şeyler kadar basit ve rahatlatıcıydı.

Koca bir yazı devirmişlerdi, elindeki o yazın son sigarasıydı belki de. Gerçi ayın kaçında olduklarını anımsamayacak kadar kaybetmişti zaman kavramını. Geçen pazartesi Ağustos’un son haftasına girmişlerdi. Bugün günlerdense pazardı. O halde yarın… Hogwarts’ın ilk günüydü.

Bu gerçeği fark ettiğinde duraksadı. İnanamıyordu, zaman kavramını o kadar uçup gitmişti ki yazın son gününe geldiklerini tamamen unutmuştu. Gerçi geri dönüp dönmeyeceğinden de emin değildi. Hogwarts’ı sevmediğinden değil, artık gerekli görmediğinden. Zaten büyüleri ezberlemişti ve diplomanın ona sunacağı meslek imkânlarını istediğini düşünmüyordu. Kendi yolunu çizmeyi seçmek istiyordu Ares. Ama Eurus’u vardı işte, yaz boyunca mektuplaşmalar haricinde görüşememişlerdi, ondan daha fazla ayrı kalma düşüncesi kalbine bir hançer gibi saplanıyordu. Genç kız nasıl da güzelleşmiştir şimdi…

Bir başka nefesi verirken yanındaki simaya çevirdi bakışlarını. Çökmüş gözaltları ve solgun teniyle günlerdir tek bir düzgün uyku çekmediği izlenimi veriyordu tıpkı kendisi gibi. Onun o anda zihninden geçenleri okuyamıyordu fakat menekşe rengi gözlerinden derin düşüncelere daldığını anlayabilecek kadar tanıyordu genç kızı. Başta tesadüfen karşılaşmış olsalar da birlikte sigara içmek için köşeye çekildikleri geceler yakınlaştırmıştı onları, karşılıklı iç dökerlerdi tüttürürken. Athelia’da kendini görürdü çoğu zaman, kaybolmuş fakat bir o kadar da özgür bir ruha sahipti. Arkadaşlıklarını güçlendiren de bu benzerlikti belki.

“İnanabiliyor musun?” dedi, ortamın atmosferini dağıtmak adına. “Yarın son sınıf olacağız.”

Hayatının yedi senesini geçirdiğin okulda son yıl demekti bu. Bütün o edindiğin arkadaşlar ve hatta ailem dediğin insanlarla anılar biriktirdiğin okulda son yıl. Hogwarts’ta son bir yıl.[/justify]

[justify]Ares, bu soruyu Eurus’a sormaktan uzunca bir süredir kaçınıyordu. Eurus ile evlenmek, onunla bir aile kurmak istiyordu, buna genç kıza defalarca itiraf da etmişti ama… Artık bir aile kurmak için yeterli niteliklere sahip olduğundan emin değildi. Ona verebileceği hiçbir şeyi yoktu, ne parası ne mirası ne de bir evi. Miras ile ona geçenler öyle aman aman şeyler değildi ve Eurus, onunla evlendiği için pişman olursa kahrolurdu. Sevgilisinin hayatı boyunca rahat etmesini istiyordu, en azından bir evcinleri olmalıydı fakat Ares kendine zor bakıyordu. “Biz…” dedi afallamış bir ifadeyle. “Şey daha konuşmadık…”

Sigarasından bir nefes çekti ve bitmiş izmariti yere atıp ayağıyla ezdi. “Ona aşığım, biliyorsun. Biraz aptalca bir cümle ama…” Duraksadı.

Dördüncü sınıfın sonuydu Eurus’la çıkmaya başladıklarında, Ares tam pes etmek üzereyken kabul etmişti kız onun teklifini. Ares haylaz bir çocuktu fakat yakışıklıydı da bir o kadar; ona bakmayan, ilgi duymayan kız yoktu Hogwarts’ta, bu ilgi oğlanın hoşuna giderdi ve sırf daha fazlası için kızların peşinden koşar, onlara iltifatlar sıralardı. Eurus’u da o zaman fark etmişti, çok güzeldi ve anında ondan etkilenmiş, kendinden emin bir biçimde kıza çıkma teklifi etmişti. Onu kimse reddetmemişti çıkma teklifi ettiğinde, ta ki Eurus’a kadar.

Genç büyücü o günden sonra bütün kızları bir kenara bırakmış, Eurus ile onu reddettiği için uğraşmaya başlamıştı. Ancak o ne zaman onun üstüne gitse kız da hiç altta kalmadan kendisine karşılık veriyordu ve bu genç büyücünün ona bakış açısında önemli bir değişikliğe yol açmıştı zamanla. Ares onun hakkında her yeni bir şey öğrendiğinde kızdan daha çok hoşlanmaya başladığını fark etmişti ve derken Eurus’un kalbini kazanmayı kendine edindiği bir görev haline gelmişti. Eurus diğer kızlardan farklıydı, yapmacık değildi bir kere, tavırları tamamen doğaldı ve kendinden emindi. Ares ne zaman ona aşık olduğunu hatırlamıyordu fakat üçüncü sınıfa geldiklerinde koridorlarda “Eurus, aşığım sana!” diye bağırdığını çok net hatırlıyordu.

“Onu mutlu etmek, Büyük Britanya’nın en mutlu kadını yapmak istiyorum. Ama bazen Hogwarts’tan sonra benim gibi kimsesiz biriyle olmak onu mutlu edecek mi diye düşünmeden edemiyorum, anlarsın ya?”

Cebinden metal bir kutu çıkardı ve kibritle yeni bir sigara yaktı oğlan. Eurus’tan başka kimsesi kalmamıştı, onu da kaybetmekten deli gibi korkuyordu.

Bütün çabalarının çıkmaza girdiği dördüncü sınıfta -kız her ne yaparsa yapsın onu savuşturmanın bir yolunu buluyordu özellikle uğursuzluk büyülerinde üzerine yoktu- uzaktan izlemeye başlamıştı Eurus’u. Onu rahat görebileceği bir yere oturur ve bıkmadan usanmadan izlerdi, ‘sapık’ damgası yemekten de korkmuyordu, zaten Hogwarts’ta onun Eurus’a aşık olduğunu bilmeyen yoktu o dönem.

“Eurus, Eurus o kadar güzel ki…” dedi oğlan sigarasından çektiği nefesi verirken. “Onun acı çektiğini görmeye dayanamam ben. Eurus ne düşünüyor bilmiyorum ama ben onun her şeyin en iyisine sahip olmasını istiyorum.” Kurduğu cümleyi düşününce kendi kendine güldü bir an. “Klişe bir adamım değil mi? Her neyse, senin Hogwarts sonrası için planın var mı?”
[/justify]