[justify]Eadwig'in her an suratına bir yumruk yapıştırabilirmişçesine fırlattığı bakışlar da yangınla birlikte pek yardımcı olmamıştı kumral saçlı oğlanın özgüvenine. Bir halt mı etmişti, ne yapmıştı? Anlayamıyordu. Bir saniye, yangın... Yangın... O konuda bir şey yapmalıydı ama bulanan zihni pek yardımcı olmuyordu.

"Hassiktir! Harris geri çekil!"

Kendisine yeniden bağırılmasıyla sarsılmış ve zihni, içinde bulunduğu durumun farkındalığına ancak varabilmeye başlamıştı. Yeşil cübbeli dostu, yanan cübbesini yalnızca çıkartmaya çalışmıyordu. Kendisi, sırtına dokunmaya davranmışken cübbeyi doğrudan fırlatsa, kendi cübbesi de muhtemelen tutuşmaya başlayacaktı. O senaryoyu önlemeye, kurtulmaya çalışırken kendisini de kollamaya çalışıyordu Eadwig.

"Bir halta yarasana!" diye geçirdi zihninden. Adamın orada üzerindeki cübbe tutuşmuş, kendisiyse boş boş duruyordu işlevi olmaksızın; hatta daha da sıkıntılıydı, yük oluyordu. Denklemi zorlaştırıyordu sadece. Hızlıca iki üç adım geri attı alanı açabilmek adına. Cübbenin hareketini süzdü. Etraf zaten keşmekeş, bağıran bağırana. Asalardan fırlatılan büyüler loş odayı renkli ışık huzmeleriyle anlık olarak aydınlatıyor, sonra karanlığa karışıyorlardı. İnsanlar bağırıyor, birbirine sesleniyor, koşturuyorlardı. Epilepsi hastası birisinin bulunması için zerre hoş bir ortam değildi. Lakin tüm bu keşmekeşin içerisinde bir bağırış daha belirgin bir şekilde ilinmişti kulaklarına. Charlotte.

Kendilerine doğru koşan binadaşının sarı huzmeli cübbesi ve pek iyi tanıdığı siması, çevredeki anlık büyülü ışıklarla göstermişti kendilerini. Peşinde bir külbükül ile üzerlerine mi geliyordu? O da yardım istiyordu. Ne yapması gerekiyordu ki? Yanıbaşındaysa Eadwig yanıyor. Cübbeyi çıkartsa bile üzerinden muhtemelen bacağı kolu yanmıştır. Nasıl bağırmamayı başarıyor? Yanan kumaşın ete yapışması kadar korkutucu bir şey olamazdı. Eylemde bulunabilir miydi? Belki de bulunabilirdi. Lanet olsun, kendisinin de bir halta yaraması gerekiyordu. Ne yapmalıydı? Charlotte kendilerinden ümidi kesmiş olacak ki durup kendisini takip eden yaratığa doğru çekmişti asasını. "Bir işe yara be!" diye geçirdi zihninden.

Çatık kaşları gevşedi. Ağzı aralandı. Fikir... Yangını söndürebilecek, Eadwig yaralandıysa yaralarını rahatlatabilecek, Charlotte'a el atabilecek bir fikirle aydınlandı yüzü. Profesör dersin en başından mantığı söylemişti ya! Dondurmanın pek çok yolu vardı! Kendisini geri atıp Charlotte ile arasına aldı Eadwig'i ve asasını iki tepe çizecek şekilde oynattı, mavi ışık huzmelerinin kuvvetlice parlaması ümidiyle, soğuk hava dalgalarının olabildiğince geniş ve gür yayılabilmesini; yangına, olası yanıklara, külbüküle yetebilmesini umarak zikretti sihirli sözleri: "Glacius!"[/justify]

---

[spoiler]Charl'ı dondurmayız inş bu esnada :s[/spoiler]

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 4, total 4
Destek 1d8 : 4, total 4
Talih 1d10 : 10, total 10

Not: Bu ikinci zar gerekiyor muydu gerekmiyor mu emin değilim, interaktifliği korumak adına ilk RP'yi yakın bir ana değin yazdıydım sadece, bu zar yok da sayılabilir. Ya da öteki. Artık profesörümüz neyi uygun görürse.

[justify]Üzerinde bulunduğu merdivenler hareket halindeyken dahi zaman kazanmak namına koşmaya devam eden sarı cübbeli oğlan, nefes nefese kalmış bir şekilde loş ve alışıldıktan biraz daha soğuk olan sınıfın kapısını araladığında, cebinden çıkartıp kontrol etmeye vakit ayıramadığı gümüş köstekli saati, ders başlangıcının birkaç saniye öncesini gösteriyordu. Suratı kızıla bürünmüş; bordo çerçevenin ardında yatan etçiklerinde biriken ter ise gözlerinin yanmak suretiyle birkaç kez kırpışmasına sebep olmuştu. Açılış seremonisinde yüzünü ilk defa gördüğü profesör sınıfta olsa da geç kalmamayı başarmışa benziyordu. Profesör Moore ya da Profesör Urswick gibi kasıntı bir tip ise kürsünün başındaki adam şayet, ilk dersine geç kalmak hiç de iyi bir fikir olmazdı.

Derin bir soluk verdi, gördüğü ilk dostu olan Charlotte'a görür mü bilinmez, göreceğini umarak selam verdi yüzünde ince bir gülümseme eşliğinde elini sallayarak ve omuzundaki çantayı gördüğü ilk boş masaya bırakarak yerleşti hızlıca. Yanında Ilvermorny'den, büyücü satrancından tanıştığı bir oğlan vardı. Neydi ki adı? A- Ar-... Er-... Yok, gelmiyordu aklına. Bozuntuya vermeden sessizce başıyla selam verdi gülümseyerek yalnızca, kendisine adıyla hitap edilmemesini umarak. İki sıra ötesinde Eadwig'i gördü, selam vermeye tenezzül etti ama o sırada göz teması kuramadı. Boş verdi. Çıkışta belki uğrardı yanına.

Daha parşömenlerini çıkartmaya ancak başlamıştı ki arkalarındaki kapının kapatılışı, "Sanırım koşarak iyi ettim," diye düşündürttü kumral saçlı oğlana. "Ters adammış cidden sanırım. Eski seherbaz mı? Ov..." Not almak için gerekli teçhizatlarını tertiplediğinde derse de odaklanmıştı. Yeni dönem, yeni bir profesör için beklemediği derecede hızlı giriş yapmış olmaları biraz afallatıcıydı tabii. "Külbükül demek... Evet, biraz sıkıntılı yaratıklar. Şu kum saati ne ki?.." İksir malzemesi temini üzerine konuşulurken taşlaştırma tılsımının adını duymasıyla yüzüne ince bir gülümseme yerleşti. En gurur duyduğu işlerden birinde bu büyünün de yeri büyüktü nitekim. Yukarıdaki kum saati biraz dikkat çekiciydi ama: "Şu kum saati ne için ya, söyledi mi? Akıyordu ben geldiğimde." Mavi cübbeli, adını hala hatırlayamadığı sarışın oğlan başını sağa sola salladı iki omuzunu yukarı kaldırarak. "Yok, söylemedi daha. Sıkıntı yok." Bu esnadaysa Profesör d'Ibelin, kendisini duymuşçasına açıklamaya başlamıştı sorusunun yanıtını. Daha yanındaki oğlana teşekkürünü bitiremeden.

-Teşekkür edeğğnnEğ?

Külbüküller kısmen sıkıntılı yaratıklardı lakin bu kadar dar alanda gözler önünden gizli bir külbükül varlığı, hele yumurtalarını almakla görevlendirilmişlerken hiç iç açıcı değildi. "Haydaa..." Yanındaki mavi cübbeliye baktı şaşkınlıkla. Hayda mı? Gerçekten mi? Fazla rahat bir tepki değil miydi bu? Sınıf bela. Görevleri bela. Ders bela. ALOOO. Haydaa mı? Daha düşünceleri nereye yöneleceğini belirleyememişti ki zihninde birbirine bağlanmakta olan uyarımlar, yanındaki oğlan tarafından bölündü.

-Psst, André! Ekip olalım mı? Daha rahat olur. Birimiz fener olsa bile akar.
-Ee... Mantıklı aslında ya... Ne yapsak ki? Hm...
-Aa Bailey de çevresine bakınıyor. Onu da alalım. Hop, Bailey! Gel üçlü ekip!

Kestane saçlı ve Ilvermorny cübbeli bir diğer kişi yanlarına geldiğinde söze girdi adı hala muamma olan oğlan:
-André, bizim binadan Bailey. Bailey, büyücü satrancından André.

"Memnun oldum André," diye zarif bir şekilde gülümsediğinde kendisinden iki santim daha uzun olan kız, bir an afalladı kumral saçlı oğlan. K-kız... Güzeldi... Mal gibi davranmamalıydı. Ee... Bu biraz zordu tabii sosyal anksiyetesi zirve olan oğlan için. "Ee... Şey, s-selam. B-Ben de. Memnun oldum." Ciddi misin? Britanya'ya kolonilerden gelen göçmenler bile daha akıcı İngilizce konuşurdu kendisinin az önceki halinden. Lanet olsun. Gülümsedi karşısındaki kıza tanışmanın samimiyetiyle. Tabii gülüşünün altı gerginlik doluydu. Öksürdü. "Öhm, öhm. Pardon şey... Bir an dikkatim dağıldı. Ee, ne yapıyoruz?"

Sarışın oğlan ilk girdi söze neşeli bir ifadeyle: "Ben işimi yaptım! Ekibi kurdum. Onu da siz düşünün, di mi ama?" Sözlerini sempatik bir gülümsemeyle tamamladığında top ortada kalmıştı. Bailey bir iç çekip, "her zamanki hali işte" edasıyla güldükten sonra girdi söze: "Yani, belki birimiz yumurtalara Accio sallayabilir. Çevrede çokça olduğunu düşünürsek getirmemiz olası. Yol üstündeyken bir diğerimiz Duro yapsa? Üçüncümüz de külbüküle karşı tetikte olur. 45 saniyede çözeriz işi." Çok mantıklı. Bir de zeki miydi bu güzel kız üstüne? Hayat bazı insanlara gerçekten iltimas geçiyordu. İlk başta yalnızca kafasını salladı kumral saçlı oğlan, ekibi bir araya getiren oğlan heyecanla Bailey'nin fikrini överken. "Profesör d'Ibelin koruma büyüsü yaptıysa ya da başka komplikasyonlar çıkarsa eğer, aralıkların tümünden girebilecek bir Ventus da kullanabiliriz. Yumurtalar cayır cayırken buzların arasındaysa ısı farkı duman yaratmaya müsait demektir. Kuvvetli rüzgar da ışık altında kuvvetli duman ile yer tespit ettirir. Ayrıca çağırma tılsımı çok hızlı yumurtayı üzerimize getirecek olursa olabilecek olası yanmaları da kırabilir." Kafalar sallanıp bu fikir de onaylandı. "O zaman organizasyon tamamdır. Başlayalım, sonrasında düşünürüz işler istediğimiz gibi yürümezse."

Başlayacaklardı. Ancak kumral saçlı oğlan, ekibinden bakışlarını ayırdığında hemen yakınındaki bir sıradan yükselen dumanı gördü. Eadwig'in sıra değil miydi o? Bir şey mi yanmış orada şimdiden? Yumurtanın sıcağından mı? "Özür dilerim, bir saniye..." diyerek Amerikan ikiliyi arkada bıraktı. Özgüvenli, muhtemelen bir tık fazla özgüvenli ekip arkadaşının "Yumurtalar bitecek, hop!" nidası arkasından yükselirken parmağıyla arkasına "bir saniye" işareti yaparak devam etti. Asasını çekti Aguamenti uygulamaya hazır olarak. "Eadwig! Sıkıntı mı va-" kontrolsüz bir yangın yoktu. Bu ateş apayrıydı. "Eadwig?.." Gördüğü manzara karşısında yalnızca tek bir mırıltı dökülebilmişti dudaklarından. Sonra kalakalmıştı. Kolunu kaldırdı, iki saniye ardından ancak koyabildi dostunun sırtına. Bir yandan da dikkat çekmemeye çalışıyordu. Sınıfın dikkatini bu haldeyken çekmek, isteyeceği son şeylerden biri olsa gerekti...
[/justify]

---

Gerekiyor mu emin değilim ama prof'umuza bırakalım yorumu:
This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 3, total 3
Destek 1d8 : 2, total 2
Talih 1d10 : 7, total 7

[spoiler]Ders akışı ilerletilmek istenirse André, Eadwig'in yanından yollanırsa aklı orada kalacağından mevcut zarlarına muhtemelen eksi falan alarak ekibinin yanına dönüp Ventus büyülerini üstlenmeyi deneyebilir.[/spoiler]

Adınız - Soyadınız: André Harris
Binanız: Hufflepuff
Sınıfınız: VII. Sınıf

---

Daha önce ders hakkında sevmediğiniz şeyler nelerdir?
Uygulama eksikliği, onun dışında yok sanırım.

Daha önce ders hakkında sevdiğiniz şeyler nelerdir?
İlginç bir branş olması: Bazen iksirlerin yahut büyülerin doğası fazla soyut kalabiliyor lakin kanlı canlı bir organizmanın üzerindeki büyüsel işleyişi görmek yeri geldiğinde bazı büyüsel konseptleri zihinde canlandırmak için önemli bir görsel yardımcı olabiliyor.

Eğer bir sihirli yaratık olsaydınız ne olurdunuz?
Patronusum vizon, sanırım o en yakını ama sihirli yaratık değil o... Bilemedim, belki anka? Gerçi anka kuşları benden çok daha havalılar ama asamın özü anka tüyü ve en yaratıcı büyülere açık olanlar anka özleriymiş. Zaman zaman yaratıcı büyüler yaptığımı düşünüyorum o yüzden olabilir. Anka kuşları hakkında çok bir bilgim yok aslında, onlar kadar güçlü katiyen değilim düşününce ama gözyaşları şifalıymış, ben de büyü gücümü insanlara yardımcı olmak için kullanmak isterim o yüzden belki de özellikle afililik bakımından aramızda bayağı fark olsa da anka diyebilirim sanırım.
[spoiler]ve tüm bu gevelemenin ardından André'nin kafa yapısına göre çözdüğüm Buzzfeed anketi de anka dedi hiç beklemezken o yüzden... sdkjfhsdfs
[/spoiler]

Eklemek istediğiniz her hangi bir konu var mı? Varsa nedir?
Yok sanırım, hoş geldiniz profesör. Umarım güzel bir dönem geçiririz ve Hogwarts'a da rahatlıkla alışabilirsiniz. Ah, şey aslında... Bu formdan doğan muhabbetler ortamlarda çok fazla uygulamalı ders hevesi yarattı gibi ama olacak ise uygulamaların makul ölçüde olması ya da zaman zaman opsiyonel olması mümkün müdür? Eğer uygulama çok fazla olacaksa özellikle tehlikeli yaratıklarla alakalı uygulamalar biraz çekindiriyor da...

Şimdi burada uluorta 180,000 IQ mental akıl oyunları ile kendi sistemimizi süistimal ediyorum full izle HD izle. :d (dileyen deneyebilir ama kendim onaylanır mıyım daha bilmiyorum skjdhfs)

Malum, 25 kabiliyet sonrasında her bir kabiliyet 2 GP istiyor o yüzden...

Öncelikle André'nin Biçim Değiştirme kabiliyetine +5 talep ediyorum 5 GP ile ve 25'e çıkartıyorum. Sonrasında da sınıf atlamadan gelen +5 kabiliyeti Biçim Değiştirme'ye atıp ucuzdan alıyorum malı efenim'. En azından almayı deniyorum. (olmuyorsa sınıf atlama kabiliyetleri: 2 Biçim Değiştirme, 3 Tılsım)

Arkasındaki keşmekeşten bihaber algısız oğlanın ağzı, William’ın, önünde giderken kendisi gibi ve ondan bekleyeceği gibi kendini güvene almasını beklerken asasını çıkartışını görmesiyle bir karış açık kalmıştı. Asa kullanmak… Kuralları kendisi ilan etmişti, gerçekten bunu mu unutmayı başarmıştı? Peki bu iyi bir şey miydi? B-Bir saniye, William üzerine uçu!.. Pat! Duvar! Duvara uçu!.. Dön, dön, dön! Küt!

Sağ kolu duvara yapışmış, süpürgesini de yapışıp kırılmaktan son anda kurtarmıştı. Yarışı salıp kontrol etmeli miydi ki kolunu? Sızlıyordu… Hayır, zaten yıllardır temizleyemediği -pek de temizlemeyi deneyecek cesareti bulamadığı- pısırık namını iyice dile düşürmeyecekti. Kolu uf mu olmuşmuş? Sızlıyor muymuş? St. Mungo’da mı yatmalıymış?.. Hayır; bu tip dalgaların, alayların hiçbirine gerek yoktu. Ama sızlayan kolunun süpürge hakimiyetini zayıflattığının da farkındaydı. Devam etmek demişken, “Sahiden hayvan gibi şe’yapıyorsunuz ama!”

Bu esnada hemen yanıbaşından "kılıç arkadaşı"nın kulağına ilişen, kendisine yönelik sözleri ilişmişti kulağına. “Yanlış anladınız, leydim. Yalnızca sizi önünüzdeki naçizane tehlikelerden korumaya çalışıyordum.” Halihazırda süpürge hakimiyetine katkısı kısmi olan eliyle, yüzünde alaycı bir gülümseme ile bir reveransta bulunup dönemeç için Diana’nın az da olsa bir miktar önünde kalacağı şekilde erken yavaşlamaya koyuldu.

William’ın, arkasından belirip önüne ilerleyen halat tılsımını görmesiyle ise gözleri ışıltıyla parladı. Bu fikir... “Halat, düşmemek için; tamamen uçuş güvenliği için, değil mi?” diyerek dostunun fikrine duyduğu hayranlığa dalmadan evvel laf çarpmaktan da alıkoymadı kendini. O esnada aklına gelen fikirleyse devam etti: “O iş, böyle yapılır!”

Az önceki tılsımıyla kendisine ilham olmuştu sarışın dostu. Dönüşler için bağlama tılsımı demek, bunun efektif kullanımı özellikle tıpkı az önceki tabela geçidi gibi dar alanlarda bir hayli iş yapabilirdi. Farklı, esnek bir varyantıyla ama... Zaten bir işe fazla yaramayan asa eliyle asasını çıkartıp asa hareketlerini yol boyunca düzgün yapabilmeyi umacaktı. Karşısına çıkacak her engeli, o engelden uzak taraftaki binalara yapılacak bir Carpe Retractum ile kendini o tarafa süpürge kabiliyetini aşan bir kuvvetle çekip, sağdan sola, soldan sağa; sürekli de ileriye doğru savuracaktı. Sanki bunu uzak bir gelecekte de malum birileri çok farklı bir şekilde kullanacaktı…

Bir iki tanıdığı çağırayım derken ansızın kalabalıklaşmaları, kumral saçlı oğlanın gerilmeye başlamasına sebep olmuştu. İnsanları organize etmek neyineydi ki? Şanslıydı ki birçok kişi yaz tatilinde denkleşmiş olmanın özlemiyle olsa gerek, yakın dostlarıyla birlikte gruplaşıyordu ve kulaktan kulağa yayılan duyumlar kendisini muhatap alınacak merci konumuna getirmiyordu. Stresinin azalmasıysa tekrar anın keyfini çıkartabilmesine vesile olmuştu: Şaka maka bu kadar kişi Diagon Yolu’nda tozu dumana katacak olmaları gerçekten de bu sokaklarda kalacak muazzam bir anı olabilirdi. Yüzüne şapşal, heyecanlı bir gülümseme yerleşti.

Ortaya iddia fikri atıldığında ve “birer sır dökülme” karşılığı teklif edildiğinde galeyana gelmiş bir biçimde onaylayacaktı ki yakınlarındaki ve aralarına katılmaya karar vermiş dostu Charlotte’ın itirazını işitince yarılanmış ağzını kapatmaya karar verdi. Onun nezdinde bir aptallık, olgunluktan uzaklık intibası yaratmak istemezdi zira. İddia muhabbetini ardından içinden “Neyse, sonra düşünülür,” diye geçirerekten boş verdi, kalkışa hazırlandı.

Beklediklerinden çok daha kalabalık olmaları, Lorraine’inin en güvendiği becerisi olan manevra kabiliyetini zora sokacak türdendi. Sapağa yaklaşırken Eadwig ile omuz omuza sayılırlardı ve hızlı bir göz atması sonucu Eadwig’in soldaki geniş yola yöneldiğini gösteriyordu. Ancak kendisi uzun mesafe hızına değil iyi dönmeye ve yolu olabildiğince kısaltmaya ihtiyaç duyuyordu. Tabii bu gidişle ikisi de birbirlerini engelleyeceklerdi. Altına yönelse sokaktaki insanlara tehlikeli düzeyde yaklaşacak, yukarı yönelse hız kaybedecekti. Bu sebeple erken girdi sağındaki sapağa birçok kişiden daha önce yavaşlayarak. Bunu yaparken manevra alanını boşa çekmeyi ve erken hızlanarak dönemeçten diğerlerinden daha hızlı çıkmayı ve düzlüğe önde girmeyi ümit ediyordu.

---

[justify]Amerika'ya ilk defa gelmiş olmanın heyecanıyla Boston Rıhtımı'na yanaşan geminin pruvasının berisindeki parmaklıklara yaslanmış, adım adım belirginleşen kara parçasını inceliyordu bordo çerçeveli gözlüğünün ardında hızlı hareketlerle bir sağa bir sola kayan gözleri. Nazik bir meltem, gözlüğünün çerçevesiyle uyumlu bordo fularını usulca yellendirirken yalnız değildi bu heyecanında. Gemideki yolcuların önemli bir kısmı da kendisi kadar yahut kendisi kadar olmasa da heyecanlıydı Yeni Dünya'ya ilk defa adım basacak olmalarından mütevellit.

Geminin limana demir atıp iskeleye bağlanması sonrası hareketinin yalnızca altlarındaki dalgalanmalardan ötürü yükselme ve alçalmalara dönüşmesiyle omuzunda ince hatlı ve bakımlı bir elin, annesi Patrice'in elinin nazik kavrayışını hissetti. Başındaki malum kulübün renginde, şafatatlı tüylerle bezenmiş şapkası; sade lakin zarif elbisesinin üzerinde bir vurgu unsuru olmuş kadın, ince bir gülümsemeyle söze girdi:

"Geldik. İyi hissediyor musun, miden bulanıyor mu? İstersen yanımda rahatlatabilecek bir iki şişe var," diyerek yanındaki ufak lakin genişletme büyüsü uygulanmış olduğunu ikisinin de bildiği çantasını işaret etti.

"Hıhım, iyiyim; merak etme," dedi başını aşağı yukarı sallarken enerjik bir tavırla kumral saçlı oğlan. Verdiği cevabın ardından annesinin eli omuzundan ayrılmış ve saçlarını karıştırarak okşamıştı. Ansızın genişleyen gülümsemesinden gururu, heyecanı ve mutluluğu okunuyordu. Çocukluklarından beridir başarısıyla, aile buluşmalarındaki kelamlarıyla, zekasıyla ve karizmasıyla her daim ön plana çıkan ikiz kız kardeşi Cecilia'nın gölgesinden çıkabilmiş hissediyordu. Köklü bir aileden gelen saygın bir iksir ustası olan annesinin sevgisini kendisine fiziksel olarak gösterdiği sayılı anlardan birini yaşıyordu.

Bu sahnenin arkasındaysa ne André'nin, ne de oldukça başarılı olmasına karşın annelik kabiliyeti muamma olan Patrice'in farkında olduğu bir hüzün vardı: Kumral saçlı oğlan, bunun bilincinde olmasa da bu sevgiye önayak olmuş gurur kaynağı, kendi icadı olan Deprehensio tılsımını başarılı bir şekilde icra etmeyi başardığı ilk an içerisinde dahi şu an annesinden gördüğü sevgi karşısında duyduğu boyutta bir mutluluk yaşamamıştı. Muhtemelen de bu yüzden kuzgun değil de bir porsuktu kumral saçlı oğlan. Başarılarının tarih kitaplarına yazılacak olması, on yedi yaşına değin birlikte yaşadığı annesinden gördüğü sevgiden değersiz kalıyordu. Refah içinde yaşayan, dışarıdan bakan bir göze "örnek bir aile portesi" gözüken bu tablonun içerisinde on yedi yıldır ilk defa annesinin kendisiyle gurur duyduğunu hissediyordu zira.

---

İsfendan çınarı kapıyı iteleyerek ilerideki birkaç gün konaklayacakları mekanın kapısını araladıklarında hem oldukça şık dekorasyonlarla hem de oldukça şık insanlarla bezenmiş kulüp salonu karşılamıştı gözlerini. Salona girmelerini takiben siyah saçlı mekan sahibi, elinde değneği ve masalardan yayılan sohbet ve kadeh seslerinin arasından rahatlıkla seçilen, ahşap zeminden yükselen tok topuk tıkırtıları eşliğinde yanlarına ulaştı. "Boston Wampus Kulübü'ne hoş geldiniz; Bay ve Bayan Harris. Bendeniz, bu naçizane kulübün sahibesi, Erika Rothmann. Davetimi kabul ettiğiniz için teşekkürler."

Bordo fularlı oğlan, karşısındaki kadının otoriter postürünün desteklediği karizmatik haresinden ötürü bir anlığına duraksamadan edemedi. Ancak hızlıca kendisine çekidüzen verip, annesinin kendisinden bekleyeceği şekilde davranmaya koyuldu: Karşısındaki hanımefendinin beyaz eldivenli eline, zarif kılmaya çalıştığı bir reverans eşliğinde nazik bir buse kondurdu. "Asıl davetiniz ve misafirperverliğinizden ötürü bizim teşekkür etmemiz gerekir Bayan... Öhm... Leydi Rothmann. Merlin Tılsım Kulübü'nün değerli üyelerine böyle bir sunum yapacak olmak, neticede, nasıl denir... Oldukça köklü ve geniş bir kapsama sahip bir tılsım kulübü neticede ehe ve şey... Amerika gibi uzak bir yerden, yani demek istediğim böylesine uzak olmasına karşın hem ulaşım hem de şey, masraf olarak tüm bu ıı... Zahmete girdiğiniz ve bizi ağırladığınız için teşekkürler."

Yanındaki vasisi, muhtemelen oğlunun "Leydi Rothmann"ın sonrasında söylediklerini söyleme çabasından az da olsa utanç duymuş olsa gerek ki hızlıca toparlamak için söze girdi: "Tabii kendisinin Yeni Dünya'ya ilk gelişi; malum, bir ay öncesine kadar yalnızca bir öğrenci iken bu konuma gelince de insan heyecanlanıyor haliyle. Ben de misafirperverliğiniz ve oğluma tanıdığınız bu eşsiz imkan için teşekkür ederim Leydi Rothmann."

Siyah saçlı ve giyimli kadın, yüzünde nazik bir gülümseme ile Patrice'in teşekkürünü kabul ettikten sonra yanakları utançtan kızarmış oğlana geri çevirdi bakışlarını. "Başarılarınız böylesine takdire şayan iken biraz daha özgüvenli olabilirsiniz Bay Harris, çekinmenize hiç gerek yok. Buyurun, beni takip edin; etrafı tanıtayım. Bu esnada da bazı değerli kulüp üyelerimizle tanıştırayım sizleri..."

---

Kulüp salonunun yalnızca estetik için büyülü soğuk ateşle yanan şöminesinin önündeki halihazırda açık olan alanda, basit birkaç tılsım sayesinde ahşap zemin yükseltilmiş ve minik bir sahne oluşmuştu. Bu sahneye öncelikle siyah giyimli kadın çıkmış, elindeki şarap kadehini gümüş bir kaşıkla nazikçe iki kere çınlatmış ve kulüp sakinlerinin mutlak sessizliğini sağlayarak dikkatleri üzerine çekmişti. "Değerli Boston Wampus Kulübü üyeleri... Bugün, aramızda büyücülük dünyasına son buluşuyla yeni bir soluk katmış, davetimiz üzerine hizibimizle özel olarak tanışmaya ve gelecek vaat eden ilişkiler kurmaya, bizleri büyü icadı sürecinin bilinmeyen arka planıyla aydınlatmaya gelmiş kıymetli bir genç bulunuyor. Bazılarınız zaten az önce tanıştınız. Bazılarınıza vakit yetmedi, yapacak bir şey yok." Masalardan birkaç kıkırtının yükselmesine müsaade etmek için minik bir es vermişti sözlerine. "Buraya ta Britanya'dan gelmiş bu parlak delikanlıyı, Merlin Tılsım Kulübü olarak görmek istediğimiz genç ve dönemine ilham olacak neslin öncülerinden birini, André Harris'i çağırmak ve sizlere takdim etmek istiyorum..."

Masalardan gürültülü olmayan lakin ritmik ve sık alkış sesleri yükselirken mekan sahibesi tarafından yükseltilmiş alana davet edilmiş, çıkar çıkmaz da sahne kendisine bırakılmış olan oğlan, karşısındaki iyi giyimli insanlar güruhuna platform yüksekliğinden bakarken iricene yutkundu. Derin bir nefes aldı. Elindeki kadehteki ateşviskisini tek dikişte bitirdi. Hiçbiri az öncesine kıyasla yardımcı olmamıştı sahne heyecanını alt etmesine. Yalnızca yanakları daha da kızarmıştı muhtemelen biraz öncesine kıyasla. Yüzündeki gülümseme, sahne korkusuyla donuklaşmıştı ancak işte buradaydı.

Üzerindeki füme rengi yeleğin iç cebinden önceden konuşma notları aldığı parşömenini çıkarttı. "Buna çok çalıştım, her şey yolunda...." diye geçirdi içinden ve söze girdi. "Saygıdeğer Boston Wampus Kulübü üyeleri, Merlin Tılsım kulübü üyeleri, baylar, bayanlar... Sanırım bu noktada dışarıda birini bırakmamış olmayı ümit ediyorum... Herkesi kapsamış oldum, değil mi? Yani bu sahneye çıkar çıkmaz ayıp etmeyeyim birilerine..." Minik bir espriyle buzları kırıp daha rahat konuşabilmeyi ummuştu hazırlanırken. Ancak es verdiğinde az önceki Leydi Rothmann'ın girizgahının aksine kimse gülmemişti. Gülmemiş miydi? Henüz çok az mı beklemişti yoksa? Gülecekler miydi? Ya rezil bir açılış yapmışsa? Sonunda... Birkaç kıkırdama, evet... Ya komik değildiyse ama kendisi konuşmaya devam etsin diye, ayıp olmasın diye güldülerse? Bunları düşünecek vakit miydi? Gözlerini hızlıca kırpıştırıp yüzündeki gergin gülümseme ile sözlerine devam etmeye koyuldu. "Biliyorsunuz ki geçtiğimiz dönemde ben... Şey..." Önündeki notlara baktı. Anahtar kelimeler gözünün önündeydi. Ama nasıl bağlayacaktı? Başının dönmeye başladığını hissetti. "Hogwarts'ta bazı..." Hayır, daha konuşmaya başlar başlamaz kendini rezil mi ediyordu? Tüm gözler pür dikkat üzerindeydi. Bari birileri dikkatini üzerine vermiyor olsaydı... "Demek istediğim..." Korumasız, en ufak yanlışı ansızın topluma rezil olmasına sebep olacakmış gibi hissediyordu. Bu insanları, annesini, Leydi Rothmann'ı, kendisini hayal kırıklığına mı uğratacaktı? Donakaldı sadece. Bulanıklaştı görüşü. Sonraysa karardı her şey. Oğlanın bedeni, ahşap zemine patırtıyla yığılıverdi...[/justify]

Parmağını şıklatsa daha büyük bir farklılık yaratabileceği kadar etkisiz büyü girişimi, yüzünün düşmesine sebep olmuştu kumral saçlı oğlanın. Lakin William'ın başının bir yuvaya dönüşüşünü dostunun tepkileri sonrası fark ettiğinde, dudaklarını geniş bir tebessüm sarmalamıştı. Lakin asasının ucundan çıkan minik ışıklardan ötürü kendisine yönelen cızkıpırlar, az önceki fenomenden ötürü eğlenmeye vaktinin olmadığının habercisiydi. Iris, Peter, kendisi... Hepsinin üzerine, özellikle kalçalarına yönelen cızkıpırlar mevcuttu. Şu kalkanı yaratabilmiş olsaydı... Bir daha deneyecek cesareti yoktu ama. Bir saatin tik-takları nasıl daralan zamanı andırıyorsa üzerlerine yönelen cızkıpırların cız-vızları da tam olarak aynı anlamı taşıyordu. Üstelik standart bir saat tik-takından çok daha hızlı bir şekilde. Bir başarısızlığa daha vakit yoktu. Risk alamazdı. Hoş, André hayatında ne kadar risk alabilecek cesarete sahip bir insan olmuş ki sanki...

Cızz... Vızz... Kalp ritmi yükselmeye, soluk alışverişleri hızlanmaya, gözbebekleri irileşmeye ve görüşü kararmaya başlamıştı. Algıları da tüm bunlarla beraber açılmış olsa dahi harekete geçmekten acizdi dostu William'ın konuşmaları dikkatini çekene değin. Sert çene hatları, sözlerinin eyleme geçiriciliği ve saçlarının arasındaki cızkıpır üçlüsünün tümü adeta bir liderlik vasfı timsali eyliyordu binadaşını an içerisinde. Evet, eyleme geçmeliydi! Beyaz atına Alfred'ine binmiş şövalyelerinin öncülüğünde eyleme geçmesi gerekiyordu! Acilen bir şeyler düşünmeliydi. İşe yaratabileceği bir şeyler. Mahrem yerlerini cızkıpır taarruzundan koruyabilecek, kollayabilecek bir şeyler.

O noktada aklına gelen fikirle dostlarını da kendisini de kollayabileceği kanaatine vardı. Seslendi ortamdaki diğer herkese: "Kaçış planı lazım!" Bu konuda kendisini diğerlerine emanet edecekti ve onları kollayacaktı. Iris ve Peter'ın planlarına, Rose'un eylemlerine güveniyordu. Asasını bir "V" oluşturacak şekilde sallamaya başladı. Bu minik kanatlı yaratıklar, havayı kontrol ederek uçabiliyorlardı. Eğer havayı kontrol etmesi imkansız bir hale getirirse William'ın peşine takmadığı cızkıpırların uçuşunu önleyebilirdi. Hatta eğer büyünün üzerinde hakimiyetini yeterince sürdürebilirse her birinin arkasını kurtarabilirdi. Önce Iris'e, sonra Rose ve Peter'a, en son kendisine yöneltecekti rüzgarlarını başarabildiği müddetçe. Kuvvetli -en azından kuvvetli olmasını umduğu- bir türbülans yaratmasına vesile olacak büyülü sözleri söyledi bu esnada: "Ventus!"