[justify]
Arkama bakmadan koşarken attığım her bir adımda merdivene tökezlememek için yanımdaki korkulukları tutuyor, ayaklarıma takılmasını engellemek için ise cübbeme sahip çıkmaya çalışıyordum. Çok değil, yaklaşık iki dakika önce Sebastian’ın ayakkabılarını yere yapıştırmıştım ve şimdi küçük bir çocuk gibi ayaklarım kıçımı tekmelerken dersliğe kaçıyordum.

Güzel bir kahvaltıyı mideme indirdikten sonrasında daha dün kütüphaneden almış olduğum kitabı görevliye teslim etmek için rafların yolunu tutmuştum. İksir ve sihir tarihi üzerine okumak istediğim yazınlara ulaşabileceğimi zannetsem de yatakhanede dizginlenemeyen merakımla baş başa kalmıştım. Ulaşamadığım bilgiyi elimde tutmanın manası yoktu, bundandır ki Hogwarts’ın raflarına ait bir kitabı meşgul etmeyecektim ve yeni öğretilere yelken açacaktım. İşlerimi halledip Sihirli Yaratıkların Bakımı dersine kalan vaktimi değerlendirmek üzere Kara Göl’ün bir yanına indim önce. Kalabalığı sevsem de kimi zaman yalnız kalmaya da ihtiyaç duyduğum anlar oluyordu. Arkadaşlarıma dair etrafta kimseler görünmüyordu. Bu şimdilik iyi sayılırdı. Son dönemi yaşıyor olmamın gerçeği yüzüme sıklıkla ağır bir tokat gibi çarpsa da bunu ifade etmekten çekince duyuyordum. Kafa kâğıdıma bakıldığında büyümüştüm. Geçirdiğim altı yıla göz attığımda artık asamı kullanmak konusunda kendimi eksik hissetmiyordum. İyi miydi bilmiyorum ancak akıllanmıştım. En azından küçük, deli yürekliliğinin altında akılsızca bir cesarete kapılan kararlarım yoktu artık. Ancak yine de bu büyümeyi bir türlü kabullenmiyor, kabullenmek istemiyordum. Bir yıldan az bir süre sonra öğrenci olmayacaktım artık. Kendimi temsilen bir meslek sahibi olmak zorundaydım. Başarılı bir simyacı mı yoksa şifacı mı olurdum? Belki de bir seherbaz... Karar veremiyordum. Kimi zaman bu durum aklımı kurcalıyordu zira kararlarına sadık olan boydaşlarım ile kendimi kıyasa sürüklüyor, kendimden emin olamıyordum.

Düşünce salatamın arasında ellerimi çeneme koymuş, dingin göle bakmaya kapılmışken pek de uzakta sayılmayacak bir oğlan sesi duydum. “Seni bizzat Profesör Harrington’a söyleyeceğim!” diyordu ağlamaklı ses. Benden henüz birkaç sınıf küçük olduğu barizdi, sesi yeni yeni kırçıllaşmaya başlamıştı. “Selamımı da söyle!  Sana şu şekerlemelerden ver dedik alt tarafı. Verseydin böyle olmazdı. Amma da ağladın be! Ağabey sözü dinlemen gerektiğini sana hiç mi kimse söylemedi. Vah vah.” diye devam eden gülüşmeleri duyunca yüzümü buruşturdum. Tamam, küçük çocukların acımasız olduğu su götürmez bir gerçekti ancak bu duyduğum ses düpedüz koca insan sesiydi! İki kişilik dev kadronun kahkahalarına eşlik eden ağlama tonlamaları kulaklarımı tırmalarken yerimden kalktım. Tahammül edemeyecektim. Eskiden olsa bu denli acımasızca davranmazdım lakin gözlük takan bir arkadaşıma “dört göz” diyecek kadar aptalca espriler yaptığım zamanlar ne yazık ki olmuştu. Öyle ya da böyle büyüyüp akıllandığımı en somut şekliyle buradan da görebiliyordum. Zorbalığa, yersiz davranışlara ve çocukça tutumlara tahammülüm kalmamıştı.

Yerimden kalkıp çaprazıma döndüğümde gördüğüm sahneye şaşırmamıştım. Okul başladığından beri nerede uyumsuz bir eylem olsa bu çocuğu orada bitmiş olarak görüyordum. Sebastian’ı; Büyük Salon’da ilk karşılaşmamızda rahatsız edici tavrını ve salyalarını üzerime yapıştıran çocuğu… Derin bir nefesi dışarıya verip “Yine mi ya?” diye üzerimi düzelttim. Başımı yana yatırıp ağır adımlarımı ikiliye yöneltirken suratım gitgide asılıyordu. Küçük Hufflepuff’lı öğrencinin elinden şekerlemesini alıp yemeleri yetmiyor gibi bir de sevimsiz bir troll gibi gülüşmelerine devam ediyorlardı. Yanlarına vardığımda henüz arkalarında duruyordum. Asamı çıkartıp Sebastian’ın eline hedef alırken “Herbifors” diye seslendim. Büyücünün elindeki şekerleme bir çiçeğe dönüşmeye başlamışken kıkırdadım. “Hah şöyle. Prensesler gibi oldun.” dedim yapay bir gülümsemeyi takındığım sırada. Beni görmeleri için yanlarına doğru ilerlerken küçüğün de yanımızdan ayrılarak derse gitmesini rica ettim. Sebastian elindeki çiçeği kenara fırlatırken “Güzel bir başlangıç yapmış olmayı dilerdim Diana.” dedi çenesini yukarıya kaldırarak. O kadar ıslak bir başlangıcı ancak bir sirenle yapabilirdi. Suratındaki o liyakatsizlikten hoşnut olmayan bir ifadeyle yüzümü buruştururken “Kalsın.” dedim bir çırpıda. “Burasının misafirperver bir yer olduğunu söylememe gerek yok sanırım. Lakin hiç kimsenin, içimizden birisini üzmesine tahammülümüz yoktur. Hele ki kendinden küçük birisini…” diye yalancı gülümsememi de yüzümden sildim. Öfke doluydum. Kolaylıkla kin tutmazdım fakat beyefendilikten uzak her bir eylemin vücut bulan hali karşımdayken kendimi kontrol edemiyordum.

“Ne olacak ki?” diye üzerime bir adım yürüdüğünde ben de bir adım geriledim. “Yavaş gel.” dedim sinirli sinirli. Ne mi olacaktı? Bir adım daha yaklaşırsa hayalarına tekmeyi basacaktım. Sessiz kaldım. “Sizden birisini üzersem ne olabilir ki? Ne sanıyorsunuz siz kendinizi ya? Ne bu afra tafra kızım?” diye kaşlarını bana çattığı ve yüzüyle suratıma eğildiği sırada geriye savurduğum adımımı parmak ucumda bıraktım. Asamı bedenine doğrulturken “Locomotor Mortis” dedim bir çırpıda. Sebastian’ın ayakları kilitlenip olduğu zeminle bütünleşirken zafer dolu bir ifade ile sırtımı dikleştirdim. Zaferin altında haz etmediğim birisini bir anlığına alt etmenin gururu yatıyordu muhakkak. Hayalarına tekme atma fikri aklımdan bir anlığına geçse de yapmadım. Bu onun için yeterli olurdu. Keyfim yerine gelmişti. Doğrusu ya, birkaç gündür sınırlarımı ihlal etmeye çalıştığından ötürü bunu ona yapmayı çok istiyordum.

Kara Göl’ün bir kenarında kendi kendime böbürleniyordum ancak acele etmezsem dersi kaçıracaktım. Geri attığım adımlar hızlarıyla birlikte arttığında büyücünün sesi uyarmıştı beni. Arkadaşına bu hainlik(!) dolu hareketimden mustarip bir şekilde seslenirken dizlerini tutmuş bir betonun içinden sökmeye çalışır gibi uzuvlarını çekiştiriyor, küfürler savuruyordu. “Dan… Tut şunu! Diana, göstereceğim sana!” diye bağırırken dişlerini sıkıyordu. “Aç da önce aynaya göster!” dedim koşmaya başlarken. Onu en son orada, kendisi ile cebelleşirken gördüm. Ardından arkama bakmadan koşarken Daniel’in çimenleri döven topuk sesleri ilişti kulağıma. O beni yakalamaya çalıştı, ben de kaçtım. Sanki derse gelmeyeceklermiş ve hiç karşılaşmayacakmışız gibi…

Son öğrenci de içeriye girip kapıyı kapatırken yakalamıştım dersi. Nefes nefese kalmıştım. Sorsanız ciğerlerimin bir kısmını yolda bıraktığımı bile söyleyebilirdim. Yorulmuştum. Dersi dinleyecek enerjim kalmamıştı ve bacaklarım titremeye başlamıştı. Sınıf öyle kalabalık öyle karanlıktı ki en arkadan profesörün görüntüsünü zorlukla seçiyordum. Uzun ve ince boylara sahipti. Yüzünün hatları karanlığın gölgesinde pek ala belirgindi. İçeride sisli bir hava ve yanmış kömür kokusu hâkimdi üstelik. Burnumu sızlattı. Saçlarımı örüp dikkatimi profesörün sesine odaklamaya çalıştığımda ciğerlerim acıyordu artık. Bu kadar koşmaya antrenmanlı değildim elbet. Kulaklarım ortam değişikliği yüzünden ara ara uğuldarken “Külbükül mü?” diye sordum yanımdaki Ravenclawlu kıza. Başını salladı evet anlamında. Demek bir külbüküldü bu ağır kokunun kaynağı. İstemsizce başımı öne eğerek yerlere bakındım. Bir sürüngenin ayaklarıma dolanabilme ihtimaline karşı duyduğum çekinceyle kımıldandım.

Külbükülün yumurtalarını bulup ardından dondurabileceğimizi söylüyordu Profesör d’lbelin. Dondurulduktan sonra aşk iksirinde kullanıldığını söylediğinde gözüm istemsizce Samuel’i aramıştı. Göremiyordum onu. Önümdeki bu kalabalıkta da görmem bir hayli zordu. Bir aşk iksiri ile onu kendime âşık edebilir miyim acaba diye düşündüm birkaç saniyeliğine. Aşk iksiri adil bir dövüş olmazdı esasında ama merak etmiyor da değildim. Yine de… Bunu ona yapamazdım. O aralıkta ben bunları düşünürken profesörün söylemiş olduğu buzlanma tehlikesini işitmekten koptuğumu biraz sonra ortalığı karıştırınca anlayacaktım.

Yumurtaları aramaya koyulduğumuzda etraf zifiri karanlıktı. Asamı çıkartıp “Lumos” diye seslendiğimde ancak kendi önümü aydınlatabiliyordum. İlerlemeye çalışırken sağımdan solumdan sürekli birileri bana çarpıyor, beni itekliyor ve dengemi kaybetmeme neden oluyorlardı. Karanlıktan daha karanlık ve sıcak bir yer bulmanın ümidiyle kendimi toparlıyordum. Net ve gittikçe yoğunlaşan bir sıcaklık hissettiğimde öne doğru adım atmaya acele davrandım. Attığım adım yerdeki buz yüzünden ayağımı kaydırırken yanımda parıltısını gördüğüm cübbeye tutunarak kumaşı çekiştirdim. Düşüyor olmama bağlı ufak ve cılız bir ses çıktı dudaklarımdan. Ve işte o an! Asanın ucundaki ufak ışık yansıması sönerken külbükül yumurtasının havada takla attığı görüntü ilişti gözüme. Korku ve panikle ne yapacağımı bilemeyip kalçam buzlu zemini öperken “Duro” diye salladım asamı yumurtaya doğru. Gözlerimi sıkıca, üzerime devrilen cadının ağırlığının bir kısmıyla kapattım. Tek temennim yumurtanın yere düşmemesi, kırılmaması, zarar görmemesi ve donup kucağıma yumuşak bir iniş yapmasıydı.
[/justify]

Daha ilk haftada olduğumuz göz önünde bulundurulduğunda, diğer günlere nazaran sakin bir sabaha uyanmıştım. Oda arkadaşlarım Clayton ve Edward'ın ruh halinden de okunabileceği üzere bugünkü derslerimiz fazla sıkıcıydı. Sihirli Yaratıkların Bakımı dersine yürürken Clay oflayıp pufluyor, bu dersin en fazla 4. sınıflara verilmesi gerektiği hakkında yakınıyordu. Hakkı da vardı, birkaç ay sonra belki Bakanlık'ta, beki de başka bir kurumsal kimlikle çalışmaya başlayacak olan bizler için bir sihirli yaratık hakkında şu ana kadar her şeyi öğrenmiş olmak bir mecburiyetti bana kalırsa. Farklı noktalardan aynı sonucu savunuyorduk. "Var ya annemler için sihirli yaratıkmış bilmem ne fark etmez, ya evde besliyorlar ya da kesip yiyorlar. Hayvan değil mi işte? Arada gerçekten şaşırıyorum bu evrene." diyordu melez arkadaşım. "Ya kanka..." diyerek yüzümü buruşturdum. "Başlayacak mısın yine? Gerçekten?" Söze Edward atlamış ve Clayton'ın en son Mugglelarla yaşayacağı ve bir esnaf işleteceği fikrimizi hatırlatarak hepimizi kahkahaya boğmuştu. Böyle yüksek seslerle konuşarak sınıfa vardığımızda dersin başlamasına 1-2 dakika varla yok arasıydı. Sınıfa girince gördüğüm birkaç kişiyle şakalaşmış, geçen yıldan beri görüşmediğim kişilerle kısa ama samimi bir şekilde selamlaşmayı es geçmemiştim. Bu sırada bilinçsiz bir şekilde etrafı tarıyor ama kimi aradığımı bilmiyordum. Sınıfın kapısından giren dağınık ve yüksek bir enerjiyle karşılaşınca kilitli kaldım o tarafa. Charlotte'u görmemek benim için refleks olmuştu şu ana kadar. Onu kafamda "görürsen kafanı çevir ve düşünme" olarak kodlamıştım. Zorunda kalmadıkça aklımda yer etmesine izin vermiyordum çok uzun süredir. Fakat şu anda istemsizce dikkatimi başka yöne çekemedim. Beynimi durdurmaya çalışsam da onun hakkında kafamda oturttuğum bilgiler çok kolay bir şekilde gün yüzüne çıkmayı başarmış, neden bu kadar mutlu ve canlı gözüktüğünü düşündürtmüştü. Yüzünde oluşan şaşkın ifadeyi izlemiş ve tepkilerine anlam vermeye çalışmıştım istemsizce. Fakat benim için uzun gelen, büyük ihtimalle 15-20 saniyeyi geçmeyen bu anlamsız süre sonrasında Edwardı'ın kolumu çekiştirmesi ve "Anaa, Charlotte'un saçlarına nolmuş öyle Samu?" demesiyle kendimi toparlayarak arkadaşlarıma döndüm. Ne bileyim ben nolmuş ağzına tükürdüğüm bana ne ya. "Kanka niye öyle tepki veriyorsun ya..." dediğinde ise ona bomboş bir bakış atmayı yeterli görerek Clayton'a dönük bir şekilde "Diana nerde ya?" dedim. Bu cevabını beklediğim bir sorudan çok sohbet dağıtma yöntemimdi. Aklıma direkt olaran Diana'nın gelmesinin bir diğer sebebi ise, bir süredir Charlotte veya herhangi biri hakkında düşüncelere kapıldığım zaman kendimi otomatik olarak sorumlu hissetmeye başlamıştım. Sanki Diana'ya yalan söylemiş, arkasından iş çevirmiş veya ne bileyim, aldatmış gibi hissediyordum. Duyan da aramızda bir şey var sanır. O kadar yok ki. Normalde başka bir kızla böyle bir samimiyetim olsa, çoktan sevgili olmuştum. Hatta şu ana kadar sevgili olduğum bir iki kız olmuştur, onlarla bile bu kadar samimi değildim. Kendime güvenmediğimden mi? Aklım başkasında diye mi? Hayır, hiçbiri değil. Bilmiyorum neden. Çok iyi arkadaş olduk işte kızla, nasıl bozarım bunu bilmiyorum. Hem ben kendimi de biliyorum, onun o özgür kendine has tavırları... Ne bileyim kafamda oturmuyor işte. Hoşlanmıyor muyum, sonuna kadar. Düşünmüyor muyum... Tabi ki ama işte...

Profesör konuşmaya başlamış.
Hemen dalmışım ya, Charlotte'un etkisi bu işte. Beni gerçek hayattan koparıyor anında. Uzak tutmamın bir sebebi vardı.
"Kaçırdım biraz, ne söyledi?" dedim Clay'e doğru sessizce. Adamın asıl mesleğinin seherbazlık olduğunu duyduğumda etkilenmiş şekilde başımı salladım. Neden bırakıp buraya gelmişti orasını da ayrıca merak etmiştim; ben seherbaz olsam gelip de çocuklara sihirli yaratıkların bakımı hakkında ders vermek kesinlikle ilk kariyer tercihim olmazdı. Doğruya doğru yani bu adam neden Karanlık Sanatlara Karşı Savunma profesörü olarak gelmemiş? Ama anlattıklarını dinlediğim kadarıyla büyü kullanmadan geçen teorik bir ders olmayacaktı bu. Uygulamalı dersleri oldum olası sevmişimdir.

Önümüze doğru bir parşömen uzatılınca yanımdaki Ravenclaw'dan yakın arkadaşlarımdan biri olan Delilah uzanarak kaptı. Ben de kafamı uzatarak ne yapacağına baktım, tüylü kalemini çıkarıp ismini yazmaya başlayınca "Bizim isimleri de ateşleyiversene oraya." dedim göz kırparak. Şimdi mürekkep çıkarmakla falan uğraşamazdım. Profesör d'Ibelin'i gösterdiği hareketi tekrar ediyordum o sırada.

Aşk iksiri için kullanabileceği söylenince bir anda fısıltılar başladı sınıfta tabi. Sırıttım duyunca hemen. "İhtiyacımız mı var sanki." dedim gülerek. Sonra aklıma bir sürü düşünce doldu. Ya biri üzerimde kullanmaya çalışırsa? Ya biri Diana'yı kendine aşık etmek için kullanırsa? "Çok tehlikeli bir iksir bu abi ya!" diye yükseldim kendimi tutamayıp. Birkaç gün ne yiyip içtiğime dikkat edeyim ben en iyisi... Şimdi iksiri kazanmak şart da oldu. Başkasına gideceğine arkamı sağlama alayım ben.

En son etrafta yumurta aramamız için bizi kendi halimize bıraktığını söylediğinde, boğuk bir gürültü hakimiyeti ele aldı. Bir anda herkes olduğu yerden telaşla etrafa dağılmaya ve sebepsiz yere sağa sola koşturmaya başlamıştı. Kimse nerede ne araması gerektiğini bilmiyor ama eğlenceye kendini kaptırıp yuvarlanıp gidiyor gibiydi. Bir noktadan sonra bu kalabalık karanlıkla birleşince nerede olduğumu tamamen şaşırdım. Önce goy goy yaparken iyiydi ama sonra ayağıma bir şeyler sürtündüğünü hissettikçe iyice rahatsız olmuş ve işin ciddiyetini kavrayacak seviyeye gelmiştim. Hiçbir sihirli yaratığın bana dilini uzatmasını veya dişlerini saplamasını tercih etmiyordum. İksirin sonuçlarına katlanmayı ise hiç. Bu eğlenceli ekipten sıyrılarak sınıfın köşelerine doğru ilerlemeye başladım. Asamı çıkararak ]"Lumos." demiş ve önümü aydınlatarak ilerlemeye başlamıştım. ]"Hadi bakiyim pisi pisi... Külbükülcük nerelerde geziyorsun söyle bakalım... Yumurtalarını nereye gizlemiş olabilirsin..." Kendi kendime fısıldayarak ilerlerken, görüş açıma kızıla dönen saçlar girmişti. Kendimi Duro büyüsünü yapmaya fazla hazırlamıştım ama ani karar vermem gerektiğini beni tutan bir el ile fark etmem uzun sürmedi. Büyük bir kuvvetle yere doğru çekilirken bir kız sesinin, ki bunun Diana'nın sesi olduğuna neredeyse eminim, kafamın üzerinden geçtiğini tahmin ettiğim yumurtaya Duro büyüsü attığını anlamıştım. Yumurtanın kırılmaması lazım değil mi? Bir yumurtadan beklenen maksimum performans budur. Yere düşerken düşünebildiğim için belki de Merlin'e şükretmem gerekirken asamı havalanan yumurtaya doğrultmaya çalışarak "Lux Pluma!" diye haykırmıştım. Bir kuş tüyü gibi salına salına in aşağı yumurtacık.

[justify]Üzerinde bulunduğu merdivenler hareket halindeyken dahi zaman kazanmak namına koşmaya devam eden sarı cübbeli oğlan, nefes nefese kalmış bir şekilde loş ve alışıldıktan biraz daha soğuk olan sınıfın kapısını araladığında, cebinden çıkartıp kontrol etmeye vakit ayıramadığı gümüş köstekli saati, ders başlangıcının birkaç saniye öncesini gösteriyordu. Suratı kızıla bürünmüş; bordo çerçevenin ardında yatan etçiklerinde biriken ter ise gözlerinin yanmak suretiyle birkaç kez kırpışmasına sebep olmuştu. Açılış seremonisinde yüzünü ilk defa gördüğü profesör sınıfta olsa da geç kalmamayı başarmışa benziyordu. Profesör Moore ya da Profesör Urswick gibi kasıntı bir tip ise kürsünün başındaki adam şayet, ilk dersine geç kalmak hiç de iyi bir fikir olmazdı.

Derin bir soluk verdi, gördüğü ilk dostu olan Charlotte'a görür mü bilinmez, göreceğini umarak selam verdi yüzünde ince bir gülümseme eşliğinde elini sallayarak ve omuzundaki çantayı gördüğü ilk boş masaya bırakarak yerleşti hızlıca. Yanında Ilvermorny'den, büyücü satrancından tanıştığı bir oğlan vardı. Neydi ki adı? A- Ar-... Er-... Yok, gelmiyordu aklına. Bozuntuya vermeden sessizce başıyla selam verdi gülümseyerek yalnızca, kendisine adıyla hitap edilmemesini umarak. İki sıra ötesinde Eadwig'i gördü, selam vermeye tenezzül etti ama o sırada göz teması kuramadı. Boş verdi. Çıkışta belki uğrardı yanına.

Daha parşömenlerini çıkartmaya ancak başlamıştı ki arkalarındaki kapının kapatılışı, "Sanırım koşarak iyi ettim," diye düşündürttü kumral saçlı oğlana. "Ters adammış cidden sanırım. Eski seherbaz mı? Ov..." Not almak için gerekli teçhizatlarını tertiplediğinde derse de odaklanmıştı. Yeni dönem, yeni bir profesör için beklemediği derecede hızlı giriş yapmış olmaları biraz afallatıcıydı tabii. "Külbükül demek... Evet, biraz sıkıntılı yaratıklar. Şu kum saati ne ki?.." İksir malzemesi temini üzerine konuşulurken taşlaştırma tılsımının adını duymasıyla yüzüne ince bir gülümseme yerleşti. En gurur duyduğu işlerden birinde bu büyünün de yeri büyüktü nitekim. Yukarıdaki kum saati biraz dikkat çekiciydi ama: "Şu kum saati ne için ya, söyledi mi? Akıyordu ben geldiğimde." Mavi cübbeli, adını hala hatırlayamadığı sarışın oğlan başını sağa sola salladı iki omuzunu yukarı kaldırarak. "Yok, söylemedi daha. Sıkıntı yok." Bu esnadaysa Profesör d'Ibelin, kendisini duymuşçasına açıklamaya başlamıştı sorusunun yanıtını. Daha yanındaki oğlana teşekkürünü bitiremeden.

-Teşekkür edeğğnnEğ?

Külbüküller kısmen sıkıntılı yaratıklardı lakin bu kadar dar alanda gözler önünden gizli bir külbükül varlığı, hele yumurtalarını almakla görevlendirilmişlerken hiç iç açıcı değildi. "Haydaa..." Yanındaki mavi cübbeliye baktı şaşkınlıkla. Hayda mı? Gerçekten mi? Fazla rahat bir tepki değil miydi bu? Sınıf bela. Görevleri bela. Ders bela. ALOOO. Haydaa mı? Daha düşünceleri nereye yöneleceğini belirleyememişti ki zihninde birbirine bağlanmakta olan uyarımlar, yanındaki oğlan tarafından bölündü.

-Psst, André! Ekip olalım mı? Daha rahat olur. Birimiz fener olsa bile akar.
-Ee... Mantıklı aslında ya... Ne yapsak ki? Hm...
-Aa Bailey de çevresine bakınıyor. Onu da alalım. Hop, Bailey! Gel üçlü ekip!

Kestane saçlı ve Ilvermorny cübbeli bir diğer kişi yanlarına geldiğinde söze girdi adı hala muamma olan oğlan:
-André, bizim binadan Bailey. Bailey, büyücü satrancından André.

"Memnun oldum André," diye zarif bir şekilde gülümsediğinde kendisinden iki santim daha uzun olan kız, bir an afalladı kumral saçlı oğlan. K-kız... Güzeldi... Mal gibi davranmamalıydı. Ee... Bu biraz zordu tabii sosyal anksiyetesi zirve olan oğlan için. "Ee... Şey, s-selam. B-Ben de. Memnun oldum." Ciddi misin? Britanya'ya kolonilerden gelen göçmenler bile daha akıcı İngilizce konuşurdu kendisinin az önceki halinden. Lanet olsun. Gülümsedi karşısındaki kıza tanışmanın samimiyetiyle. Tabii gülüşünün altı gerginlik doluydu. Öksürdü. "Öhm, öhm. Pardon şey... Bir an dikkatim dağıldı. Ee, ne yapıyoruz?"

Sarışın oğlan ilk girdi söze neşeli bir ifadeyle: "Ben işimi yaptım! Ekibi kurdum. Onu da siz düşünün, di mi ama?" Sözlerini sempatik bir gülümsemeyle tamamladığında top ortada kalmıştı. Bailey bir iç çekip, "her zamanki hali işte" edasıyla güldükten sonra girdi söze: "Yani, belki birimiz yumurtalara Accio sallayabilir. Çevrede çokça olduğunu düşünürsek getirmemiz olası. Yol üstündeyken bir diğerimiz Duro yapsa? Üçüncümüz de külbüküle karşı tetikte olur. 45 saniyede çözeriz işi." Çok mantıklı. Bir de zeki miydi bu güzel kız üstüne? Hayat bazı insanlara gerçekten iltimas geçiyordu. İlk başta yalnızca kafasını salladı kumral saçlı oğlan, ekibi bir araya getiren oğlan heyecanla Bailey'nin fikrini överken. "Profesör d'Ibelin koruma büyüsü yaptıysa ya da başka komplikasyonlar çıkarsa eğer, aralıkların tümünden girebilecek bir Ventus da kullanabiliriz. Yumurtalar cayır cayırken buzların arasındaysa ısı farkı duman yaratmaya müsait demektir. Kuvvetli rüzgar da ışık altında kuvvetli duman ile yer tespit ettirir. Ayrıca çağırma tılsımı çok hızlı yumurtayı üzerimize getirecek olursa olabilecek olası yanmaları da kırabilir." Kafalar sallanıp bu fikir de onaylandı. "O zaman organizasyon tamamdır. Başlayalım, sonrasında düşünürüz işler istediğimiz gibi yürümezse."

Başlayacaklardı. Ancak kumral saçlı oğlan, ekibinden bakışlarını ayırdığında hemen yakınındaki bir sıradan yükselen dumanı gördü. Eadwig'in sıra değil miydi o? Bir şey mi yanmış orada şimdiden? Yumurtanın sıcağından mı? "Özür dilerim, bir saniye..." diyerek Amerikan ikiliyi arkada bıraktı. Özgüvenli, muhtemelen bir tık fazla özgüvenli ekip arkadaşının "Yumurtalar bitecek, hop!" nidası arkasından yükselirken parmağıyla arkasına "bir saniye" işareti yaparak devam etti. Asasını çekti Aguamenti uygulamaya hazır olarak. "Eadwig! Sıkıntı mı va-" kontrolsüz bir yangın yoktu. Bu ateş apayrıydı. "Eadwig?.." Gördüğü manzara karşısında yalnızca tek bir mırıltı dökülebilmişti dudaklarından. Sonra kalakalmıştı. Kolunu kaldırdı, iki saniye ardından ancak koyabildi dostunun sırtına. Bir yandan da dikkat çekmemeye çalışıyordu. Sınıfın dikkatini bu haldeyken çekmek, isteyeceği son şeylerden biri olsa gerekti...
[/justify]

---

Gerekiyor mu emin değilim ama prof'umuza bırakalım yorumu:
This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 3, total 3
Destek 1d8 : 2, total 2
Talih 1d10 : 7, total 7

[spoiler]Ders akışı ilerletilmek istenirse André, Eadwig'in yanından yollanırsa aklı orada kalacağından mevcut zarlarına muhtemelen eksi falan alarak ekibinin yanına dönüp Ventus büyülerini üstlenmeyi deneyebilir.[/spoiler]

[justify]Yakınına gelmesiyle birlikte çok daha net görüyordu Eadwig'in yüz ifadesini. Ağlıyor... muydu?.. Kelimeler zihninde birbirine dolanmış, dostunun ismini zikrettikten sonra zar zor dudaklarının arasından iki kelime daha dökülebilmişti: "Ne oldu?.." Aldığı tepki karşısında ise kalakalmıştı ancak: "ÇEK GİT!" Ortalık yerde ağlama ihtimalini belki de en düşük gördüğü insanlardan biriydi sarışın arkadaşı. Duyguları olmadığını düşündüğünden mi? Kısmen öyle olabilirdi aslında sürekli pragmatik bir haleti ruhiyesi olan oğlanın, herkese soyadıyla hitap edişine bakılırsa, mesafeliliğinden daha çok şüpheleniyordu. Kendisi orta-üst sınıf bir ailenin mensubu olmasına karşın annesi tarafından maruz kaldığı, eş dost ortamındaki davranışları konusunda üzerine yapılan baskıyı çok iyi biliyordu. Annesiyle babasının yönetimdeki mevkileri düşünülürse, onun da üzerinde buna benzer lakin çok daha kuvvetli bir baskı altında olması olasıydı.

Cevap veremedi. Bir şeyler söylemek istiyordu, söylemesi gerektiğinden emindi. Belki en yakın arkadaşlar değillerdi ama özellikle geçen yıl Yasak Orman'da yaşananların ardından değer verdiği bir insana bu şekilde arkasını dönüp gidebilir miydi? Yoksa haddini aşmak mı olurdu burada kalıp konuşmaya çalışmak? Bakışları yere düştü sadece. Durdu öylece. Ta ki dumanın tek kaynağının sigara olmadığını fark edene kadar. Asasını kavramış sağ eliyle, asasıyla işaret etti cübbeden yükselen alevleri: "Eadwig... C-cü-cübben..."

Yalnızca bir dakika önce yangın şüphesiyle, yangına Aguamenti ile müdahil olmak amacıyla asasını çekip gelmiş kumral saçlı oğlan, an içerisinde titreyen sesi eşliğinde asasıyla alevleri gösteriyor lakin buraya bizzat uygulamaya kendini hazırlayarak geldiği büyüyü söylemeyi akıl edemiyordu. Yaşadığı duygusal hezeyan, halihazırda rezalet olan kriz yönetimi ile birleşmiş ve işlevsiz bırakmıştı zihnini. "...yanıyor..." Yumurtaların işlevini, arkasında bıraktığı ekip arkadaşlarını unutmuştu an içerisinde. Yalnızca, Eadwig'in dikkatini çekmek istiyordu...

---

Buraya lazım mı bilmiyorum ama atalım bir zar:
[/justify]

[justify]Boğazımı temizleyerek beklemenin verdiği gerginlikle birkaç kelam daha etmiştim. Hiçbir faydasını göremeyince ise vazgeçmiştim bir süre sonra. Sessizlik can sıkıcı olmaya başlamıştı artık benim için. Normalde sessizlik beni her şekilde dürterdi zaten. Bu sefer ise tek fark dersliğin içinde bir Külbükül olmasıydı. Zarar verir miydi acaba birilerine? Hiç düşünmemiştim bunu. Yavrularına dokunmak istiyorduk. Kızgın olmaması işten bile değildi, başka ne olmasını bekliyordum ki? İzin istemem de doğru bir karar olmamıştı sanırım. Ya daha çok kızdırdıysam onu? Haklılık payını bir kenara koyarsak bir plan yapmalıydım. O yumurtaları alma ihtimalimi ölçüp biçtim kafamda hızlıca. Neredeyse sıfıra yakındı. Asamı zorunluluk hissetmesem cübbemin cebinden çıkarmayacaktım bile. Bir yandan da ailemin beklentilerini karşılama zorunluluğunu üstümden atamıyordum. Beni irkilten neydi bilmiyorum ama tüylerim diken diken olmuştu. Kafamın bulanıklığı doğrultusunda hiçbir şey yapmazdım. Sadece anı yaşardım. Aklımdaki her düşünce tanesinin üzerine yoğunlaşmanın bana faydasının olduğunu görmemiştim henüz. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Nefesimi bırakırken vücudumu salarak yere bağdaş kurmak için atmıştım kendimi. Ders bitene kadar beklerdim artık. Şansım varsa dersi böyle tamamlayacaktım. Profesörün hayal kırıklığını yaşayacağını biliyordum ama elden ne gelir? Hem belki birine denk gelirdim ve sohbet ederek zamanımı geçirirdim. Evet, oyalanacaktım. Yere çöker çökmez asamla etraf aydınlatmaya karar kılmıştım ama çok fazla kıpraştığımdan ötürü işitip işitmediğime emin olmadığım seslerle dikkatim dağılmış, kulaklarımı kabartmayı tercih etmiştim ilk olarak. Yumurta arayan diğer öğrencilerden birinin gürültü yaptığını düşünüyordum ki karartının arasından bir bulanıklık görmemle ince bir sesi işitmem bir olmuştu. Boğuk sesler arasından çıkarım yapamamış olmalıydım. Odaklanınca…. Bu… Bu… Bir insan sesi değildi kesinlikle. Zeminde sürünmenin varla yok arası çıkardığı huzursuzluk veren sesle birlikte artık tıslamalar daha belirginleşiyordu.“Hayır, hayır… “ diyerek olduğum yerde kalakaldım. İçime düşen rahatsızlık hissini öteleyerek konuşmaya başladım. “Ben pes edince mi yumurtalarını vermeye karar verdin? İstemiyorum.” diyerek kollarımı göğsümde birleştirip kafamı başka bir yöne çevirdim. Sanki nerede olduğunu tam çıkarabiliyormuşum gibi. Ne büyük bir saflık.

“Ben istiyor muyum zannediyorsun yumurtalarını almayı? İksir yapılabiliyormuş da bilmem neymiş. Sahi ne iksiri demişti Profesör? Aman neyse ne, işte. Zaten karşıyım da ben buna. Zor durumdayım diye de söyledim hani ama bir önemi kalmadı artık. Hevesim saman alevinden ince benim ders işlerinde. Evet, evet… İstemiyorum yumurta falan merak etme. Usulca burada oturup ders bitiminde gideceğim. Kendini tehdit altında hissetmene gerek yok asla.”

Bir dakika. Ben kendi kendime konuşurken tıslamaların daha da yakından geldiğini fark etmemiştim. Neden hala yaklaşıyor ki? İletişim kurma çabam sonuç mu vermişti? Çataldil olmadığım için de anlamıyorum ne demek istediğini. Hata yapmıştım. Külbükül’ü konuşmaya davet etmenin ne lüzumu vardı ki? Hayır, yine dikkatim dağılıyordu. Asıl olay… Yutkundum. Tıslama sesinin giderek daha derinden sert bir tonlamada gelmesiydi. Anında olduğum yerden zıpladım. Geri geri adımlar atmaya başladım minik boyutlarda. “Eee… Ihm… O zaman ben gideyim. Konuşacak bir şeyimiz kalmadı sonuçta. Belli ki anlaşamadık. Size ve yavrularınıza hayatta başarılar diliyorum. Onların kocaman olup zeminlerde güzelce süründüklerini görürsünüz umarım…. Dondurulmamışlarsa tabi.”Sahi mi? Bu son cümle olmamıştı sanki. Hayvanlarla ve sihirli yaratıklarla aram iyidir ama yılan cinsinden haz etmem. Soğuk canlılar sonuçta. Topuklama vakti.

Kaçma vaktim geldiğinde önümü görebilmek için asamı savurup “Lumos” ile cılız bir ışık yarattım. Işık sayesinde Külbükül’ün karşımda ve yakınımda olduğunu fark edince bastım çığlığı istemsizce. Tenime o derisinin değdiğini düşününce kanım donuyor adeta. Değmesine de razıyım. Ya diş geçirirse? “Eyvahlar olsun!”. Hemen yönümü değiştirip koşturmaya başladım. Arada sırada arkama dönüp bakmaya çalışıyorum ama o kadar kıvrak bir yaratığı anlık yakalamam çok zor oluyor. Gözlerim Külbükül’ü gördüğü an kalbim daha da hızlanıyordu. Görmeden kaçmak daha iyiydi. Halihazırda varlığını ensemde hissediyordum da. Sınıf bu kadar büyük müydü? Profesör büyüyle genişlettiyse de yeni anlıyordum bu durumu. Önüme düşen saç tellerini üfürerek devam ettim. Hareket eden silüetler ve ateşe benzettiğim bir aydınlık görünce oraya yöneldim. Dört beş adımda kim olduklarını çıkaramadığım kişilerin yanına varabilirdim.  Onlardan yardım alabilirdim. Eminim ki benden iyi asa kullanıyorlardır. Kafamı karıştıran da şimdiye kadar yakalanmamış oluşumdu. Mucize miydi bu? Hayır, hiç sanmıyorum. Avıyla alay eden bir Külbükül mü? İşte o zaman sinirlenirim. Okul hayatım boyunca farklı kişiliğim yüzünden hep sorunlar yaşadım. Bir de Külbükül’e izin mi vereceğim? Çok bekler o. Yeterince gaz almıştım uzun bir baskılanmanın ardından. Ne kadar başarılı olacağım meçhul olsa da kararımı vermiştim. Kendimi savunmaya geçecektim. Önümdekiler daha seçilir olmaya başladığında onlara doğru koşumu hızlandırdım. “Açılın, açılın! Ben Charl, geliyorum. Ben ve Külbükül. Geliyoruz. Kimse ısırılmak istemez. Yardım edin!”derken az önce kendimi doldurmanın etkisiyle başımı arkaya çevirip Külbükül’ün parlak gözleriyle anlık buluştuğumda sağa sola Merlin artık ne verdiyse savurdum. Çevremdekilere zarar vermemeye çalışacak kadar dikkatliydim ancak sinir harbi ile ne kadar tutarlı bir şekilde hedef aldığımdan emin olamıyordum. Uzun süredir büyü yapmaya yapmaya umarım körelmemişimdir.

“Depulso!”

Diana'nın üstüne düşsem yerle aramızda sandviç olacaktı kız. Üstüne düşerken kendimi yana atıp koluma dayanarak çarpma etkisini azaltmaya çalışmıştım. Etkili de olmuştu, en azından Diana'yı korumak açısından. Ona yüklenmemiştim ama yerlerin buzundan dolayı elim kaymış ve kolumu sıkıştırmıştı düşerken. Sızlanarak kalktım ayağa. Elinde pasparlak bir yumurtayla teşekkür ediyordu bana. "Rica ederim, her zaman." dedim son anda düşündüğüm hamlemle gurur duyarken. "Ben de görememiştim seni. Başka bir şey isteseymişim olacakmış demek ki." dedim gülümseyerek. Dersin başından beni onu aradığımı düşünürsek, çok talihli bir denk gelişti. Diana etrafa bakınırken ben de yakamı düzeltip saçımı karıştırdım. Bu kargaşada dağılmış gibi hissediyordum. Bana borçlandığını söylediğinde tek kaşımı kaldırarak vermiştim tepkimi. Hiç yoktan bir şeyler kazanmak tabii ki hoşuma giderdi. Ondan bir şeyler isteyebilme fikri de çok cazipti... Ama bu mahcup haline kıyamamıştım bir yandan da. "Bir şey yapmadım bile." dedim çok sakin bir tavırla. "Sen hiç kafana takma. Bir şey isteyemem zaten senden." dedim. Ama bana bir teklifi olduğunu söyleyerek devam ediyordu. Dediğim dedik bir kız bu da, bir şeye takınca takıyor. Aslında tutacaksın kolundan, diyeceksin ki bir daha çek düşür beni. Bu sefer uzak da durmam. Zaten düşmüşüm yoluna... Boşluktayım biraz belli oluyor mu? Şu arada kalmışlık durumundan haz etmemeye başladım. İster desin bu ne köylü lafları, ister desin senin kaç kıza neler dediğin belli. Yok arkadaş, dinlemeyeceğim aslında. Sen farklısın işte, anla diyeceğim. Ama anlar mı? Ben anlamıyorum ki ne düşünüyor. Sırf benimle değil, diğer erkeklerle de iyi anlaşıyor Diana. Tekrar reddedilmeyi kaldıramayabilirim. Bu da insan yüreği arkadaş.

Neyse ben bugün böyle dalacak mıyım her şeye? Diana'nın bağırışına döndüm, buz tutmuş parmaklarıyla kolumu tuttuğunda cübbemin üzerinden bile hissetmiştim soğukluğunu. Bir yandan çekiştirirken iyice sıkmıştı kolumu. "NOLDU, iyi misin?" diye endişeyle ona dönerken bana üstümüze doğru gelen yaratığı işaret ediyordu. Yılan başlı yaratığı gördüğüm gibi asama davrandım. Diana geriye doğru adımlarken onu da arkama almıştım boşta duran beni tuttuğu elimle. "Tamam Diana, korkma! Ben ilgilene-" Elime tutuşturdu yumurtayı ve çıktı arkamdan. Bana yumurtayı koruma görevi verirken Diana kendi asasına yeltenmişti. Ses tonu ise o kadar şüpheye düşürmüştü ki bir planı olup olmadığını kestirememiştim. Ne dediğini kendi de farkında değil gibiydi, odağı başka yerdeydi. "Diana..." dedim hafif sinirli bir şekilde. Bana bırak işte, ne diye kendini tehlikeye atıyorsun ki? Yumurtayı düşünmenin sırası mı şimdi? Şurayı bir atlatalım, konuşacağım ama bu sefer. Ne diye bana güvenmiyor mesela? Hep böyle kendi kafasına göre işler yapıyor.

Asamı külbüküle tutmaya devam ederken diğer elimle kavradığım yumurtaya baktım. Diana'nın bir büyü yapmasını izlerken ona destek olabilmek için herhangi bir fırsatı kaçırmamaya çalışıyordum. Tekrar lumos ile ışık tutmuştum önümüze. Parlaklık gözümü aldığından yüzümü eğdiğim zaman, bu yumurtacık ile anlamlı bir bakışma yaşadık. Koskoca sınıfta Külbükül'ün saldırmak için neden bizi seçtiğini düşünmüştüm, elimizdeki yumurtayı gördüğünden saldırıyordu bize. Durmadan da devam edecekti hamlelerine. Diana'nın planının ne olduğunu bilmiyordum, ama beni es geçip kafasına eseni yapmayı tercih eden oydu. Ben de bu yüzden, Diana'nın dilinden büyülü sözcüklerin hecelenmesinin hemen ardından kavradım boştaki kolunu. Onu hızla çekerek ters yöne doğru koşmaya başladım. Sınıfın karanlık köşelerinden birine doğru olabildiğine ilerlerken karşımıza çıkanları da yaka paça iterek yolumuzu açıyordum. Bu sayede belki son dakika golüyle yeni yumurtalar da bulabilirdik. En sonunda başladığımız yerden yeterince uzaklaştığımızı düşündüğümde nefes nefese durdum.


out: şimdi bu noktada aslında kaçabildiler mi bilemiyorum ve gerekli mi emin olmadığımdan buraya bir zar bırakmak istiyorum. Eğer tek hamle imkanı olarak bu sayılıyorsa devamını yazılmamış sayabilirsiniz. Ama bir önceki hamlemde de geçerli bir sonuca ulaşmadığı için bu konuda olumlu ilerleyebileceğimi düşünerek, aşağıda bir yumurta daha bulma kurgusunu ilerletiyorum. Her ihtimale karşı onun için de ayrı zar atacağım, Prof kararına bırakıyorum sonucu.


"Yürek mi yedin diyeceğim, biliyorum cevabını: evet. Ben ilgileneceğim diyorum, niye dinlemiyorsun?" dedim nefes nefese. "Bir kere delikanlılığı bana bıraksanız incileriniz dökülecek Bayan Destinee." Elini kavramıştım sıkı sıkı, konuşurken de beden dilimi çok kullandığımdan sallayarak yukarı kaldırmıştım iyice. Kızı zaten bir de at gibi koşturdum sağa sola... İkimizin de gözleri eline takılmıştı bu sayede. Elimi gevşettim ve parmaklarının ucundan tutarak dudaklarıma götürdüm küçük bir öpücük kondurmak için. "Bu ellere zarar gelmesini kimse istemez." dedim ve dudaklarımla tenini buluşturdum. "Eline sağlık." dedikten sonra nazikçe elini bırakıp sanki çok normal bir hareket yapmışım gibi etrafa bakmaya başladım. "Buralarda bir yumurta daha bulabiliriz belki biliyor musun..." diyerek araştırmaya başladım etrafı. Konu dağıtmakta da üstüme yoktur. Şu hareketimden sonra ona biraz alan açıp tepkisini filtrelemesi için zaman vermeliydim. Ders ortasında beklenmedik bir seviyedeydi, biliyorum. "AHA! Bak işte!" dedim heyecanla köşede duran yumurtayı işaret ederek. Şanslı günümde olabilirim gerçekten de. Bu sefer elimdeki yumurtayı ben Diana'ya tutuşturdum ve asamı diğerine yönelttim. "Duro!"