Seviye 5 oldum. 1 güç puanı istiyorum.

Fakirlikten artık taş yediğimiz bir durumda olduğumuz için dükkanı 24 saat açık tutmaya karar verdik. Bunu da nöbetleşe yapıyoruz. Bugün ben tutuyorum akşam nöbetini ama çok sıkıcı be dayı! Yani, Cornelia haklıydı orası doğru. Geceleri bir şeyler satmak için gelen insanlar çok oluyor. Üstelik hızlı çıkartmak istedikleri için baya uygun bir fiyata hallediliyor ancak... Sıkıcı işte oğlum.

Tezgahın üstüne oturmuş, yanımdaki oyuncak gibi gözüken ama içinde mor mor parlayan bir rün bulunan zamazingoyu ittiriyordum. İtince düşüyor, düştüğü gibi tekrar kalkıyordu. Bana birini hatırlattı ama... Siktiriboktan bu geceyi onu hatırlayarak daha da boklaştırmasam iyiydi. Geriye doğru yavaşça yatarak rehincinin tezgahından aşağıya bıraktım kendimi. Düşmek yerine havada asılı kaldıktan sonra iyice havalandım düşüncelere dalmış bir şekilde. İşte bu yüzden yalnız kalmayı sevmiyorum. Sonra Gabriel neden odandan çıkmıyorsun? Gabriel neden günlerdir duş almıyorsun? Böyle leş gibi bir durumdayken neden çıkayım ki? Adamda hayat enerjisi kalmıyor. Dışarılarda fink atan ruh hastaları gazetecileri falan öldürüyor. Balo basıyor. Kimsenin de umrunda değil. Gidelim diyorum Cornelia'ya. Kankaliçem diyorum defolup gidelim işte. Yok diyor. Bir yere bağlı olmayı bu yüzden sevmiyorum. Keşke insanlara da bağlanmasam. Abidem ve Kankaliçemi bırakıp bir yere gidemem ki.

"Dıgıdık dıgıdık."

Aha. Aynı bir kovboy gibi. Atıma bineyim ve gün batımına süreyim. Zaten tüm bu büyü olayları benlik değil. Benim sürekli gezip konuşarak para kazanmam gerek. Burada kalacaksam tüm bu kaos ortamının çözülmesi için bir şeyler yapmam gerekiyor. Eğer yapmazsam, herkes de sanki bir şey yokmuş gibi davranırsa o zaman bunalıma giriyorum kardeşim. Yalnız hissediyorum. Yalnız hissedince de başa çıkarmıyorum duygularımla. Çok duygusal bir adam değilim normalde. Neler oluyor bana bilmiyorum.

"Brussstt!"

Anasını satayım bir rahat edemiyoruz şu sokakta. Yine nasıl bir ruh hastası bağırıyor yanda kim bilir? Bulaşma Gabriel. Belalarını bulsunlar. Lan? Hemen havada doğruldum. Sarhoş falanlarsa direkt paralarını çalarım acımam. Dur çıkayım arka kapıdan. Teheheh. Kavga varsa da beklerim yanda dayak yiyenden çalarım. Yere inip arka kapıya koştum. Uçarak koştuğumdan yavaş süzülüyorum çünkü. Arka kapıdan çıkıp klasik Knockturn Yolu korkunçluğunu umursamadan dükkanın çevresinden dolaşarak sesin geldiği yere doğru ilerledim. Seslerin tek kişiden geldiğini, yolunu bilemez bir şekilde gezdiğini anlamam da uzun sürmedi. Ulan... Neyse burası Knockturn Yolu. Yolunu kaybedenleri hemen gasp ederiz. Ceketimin iç cebinde duran asamı çıkarıp elimde döndürerek bu sesi çıkaran adamın karşısına çıktım yan sokaktan. "Hayırdır birader? Ne cazur cuzur ediyo'n? OHA!" Sarhoş bi herif göreceğim diye düşünürken karşımda tüm haşmeti ile bir tek boynuzlu at görünce gözlerim kocaman açıldı. Hayvanla şöyle bir bakıştık ilk. Hemen sonra ben gerisin geri koşmaya başladım çıktığım ara sokağa. O da peşime takıldı.

LAN NALAKA ŞİMDİ?

Geçen atarlandığım şeref yoksunu Wolfgang taktı kesin peşime bunu. Çok düşman edindim yine durduk yere ya. Duramıyorum abi ne yapayım? Ya tamam sevmezsin. Pislik yapmak istersin anladım. Abi unicorn da yollamazsın yani. Hasta işi. Attan hızlı koşabileceğimi de sanmıyorum. Ki koşmama gerek de yok. En iyisi ben geldiğim yoldan dükkana gireyim. Ben önden at arkadan küçük bir koşu sonrasında ben arka kapıdan bizim dükkana girdim. Girdiğim gibi de masaların üstüne zıpladım süzülmemin de yardımıyla yandaki dolaba ulaştım. Oradan da sıçrayıp tavana yapıştım. At da hiç düşünmeden dükkanın içine zıbam diye girmez mi? Kapı mapı hak getire. Kendisine delik açarak girdi hayvan. Koskoca atı daracık mekana, hatta ıvır zıvır dolu mekana sokunca, her şey yerle bir oldu. Merlinin teyzesini yiyeyim ya! Buradan canlı çıkarsam Cornelia öldürecek beni. İçinden geçti dükkanın. Arada şaha kalkıyor bana yetişmek için. Boynuzu belime batıyor falan. Kafayı yiyeceğim. "Tamam laaaan! Koşma! Haşat ettin dükkanı!" Duyan mı var? Durduk yere bir şeylere saldırıyor falan. Buna biri bir şey mi yapmış nolmuş? Baya güzel varlık ha. Bembeyaz. Ulan... Gün batımına sürmek istiyordum hani. Buna binerim ben. Tabi buna bindiğim gibi beni sırtından atar, havada çifteler falan. Sakinleştirmek lazım. Zıpladığında boynuzu batmasın diye kıvrıldıkça kıvrılıyorken "Aç mısın?" diye sordum. Sanki anlayacak. "AÇ MISIN?" Bağırsam anlar tabi. Ne yiyor bunlar? Ben okula falan gitmediğim için hiç bilgim yok hakkında. Bildiğim tek şey, her parçası felaket iyi fiyata gidiyor bunların. İksir miksir yapıyorlar ki asla işim olmaz. Tamam bir fikrim var. Delice, ama en azından bir fikir. Ben bu atın üstüne binicem. Doğru zamanı bekleyeceğim ve oturacağım üstüne. At binmişliğim var. Hiçbiri unicorn değildi ama en azından biliyorum nasıl binileceğini. Elimdeki asayı iç cebime koydum. Evet doğru anı bekleyeceğim veeeee.....


Zar atıyorum buraya, sadece kendi kendime kurgu ilerleyişini kararlaştırmak için. RNG severiz. GM mesajı girilmesine gerek yok. 5'ten üstü bindim sayılır.

[justify]

Elit herifin ağzı açılıp kapanan tipine bak. Bıyığa bak... Bana benziyor mu lan yoksa biraz? Benim sakallar daha güzel. Hem de böyle kamyon çarpmış gibi bir ifade ile bakmıyorum karşımdakine. Tabi nutku tutuldu tipsizin. Cornelia gelmese biz böyle engelli gibi bakışırdık. Sonra ben bunu bozacak laf falan ederdim kudururdu falan ama işte... Arkadan gelip bana sallamasyon adımla hitap edip bundan sonrasına bakacağını söylediğinde karşımdaki herifin yüzüne tip tip bakarak mırıltılı bir sesle "Tabi ki kankaliçem..." dedim Cornelia'ya. Zaten cimri herif almak istemiyor ki. Sikkoriko bir bronş için 31 Galleon da fazla ha harbi. İyi kekliyorum milleti. Masanın üstünden aldığım artık haşatı çıkmış olan bronşu cebime attıktan sonra geriye çekilip Cornelia'nın arkasına geçtim. İki parmağımla gözlerimi gösterip, sonra da Ryan'a çevirdim parmaklarımı. Cornelia geldiğinde içeriden gelen gürültüye bakmak için perdeden arka tarafa geçtim sonra da. Irz düşmanı Ryan'ın sesi boğuk boğuk geliyordu kulağıma. Perdenin arkasına geçtiğim gibi yerden kestim ayaklarımı ve süzülmeye başladım etrafta esneyerek. Kartlar leş gibi yerlere dağılmıştı ancak dağınıklık hiçbir zaman beni rahatsız etmemiştir. Bu yüzden boşverip Cornelia'nın oturup hesap kitap yaptığı tarafa doğru süzüldüm. Ryan sevgilime yavşak cümleler kurarken ben de yerdeki eşyaları belimden çıkarttığım asa ile uçuruyor, bir yandan da "İyy Cirnilia; yirgin gizlirim için in gizil kir çiçikliri izirinde yini diğin ginin ilk işikliriyli kitsinmiş gindiz çiği gibisin!" şeklinde çocuğun kankaliçeme söylediklerini ağzımı buruşturarak tekrar ediyor. Gözlerimi deviriyordum. "Düşüyor mu böyle kardeşim?" Bu İngiliz yavşakları ne böyle ya? Kardeşinin yanındaki kıza yavşarlar, flörtünün yanındaki kıza yavşarlar! Herkes gavat herhalde burada. Ben de yavşayayım bundan sonra anasını satayım! "Ahhh, o güzel yüzünü görmek ne güzel Cornelia! Buraya geldim sadece seni böyle sıvamaya. Ohh, yavşa anasını satayım yavşa. Salyaların yere aktı kardeşim. Sonra biz temizliyoruz oraları..." Yerdeki eşyaları uçurup masanın üstünde koyup, aynı zamanda Ryan zibidisini taklit ederken havada 1 metre havalanmış çapraz durmaya başlamıştım. Bu sırada da herif aşkkuşum Cornelia'ya eşyaları göstermeye başlamıştı seslerden anladığım üzere. Bak her lafıyla yavşıyor herif ya! Baya baya ters dönmüş havada sinirlenmemeye çalışıyordum. Biz buraya geldiğimizde kendimizi kardeş diye tanıtmayacaktık ya. Osmanlıyız, bunlar da benim cariyelerim diyecektim. O zaman bak bu İngiliz beyefendileri yanaşabiliyor mu? "Benim fakirhanede böyle güzel şeylerin barınması için bir neden olmak ister misiniz hanımefendiii?" Herifin bu laflarına sinirim ile birlikte "Senin ağzının ortasına çizmemin ucunu bir geçiririm!" diye hırlayarak tavandaki eski püskü avizeye tekmeyi çaktım! Tekmelemem ile üstündeki cam parçalardan bir tanesinin yere düşerek paramparça olması bir oldu. Olduğum yerde öylece durup kafamı kaldırarak yere baktım ters durduğum için. "Sorun yok!" diye bağırdım içeri doğru. "Bardak kırdım ehe." Cornelia ağzıma sıçacak. 

Düzelerek aşağıya indim. Asamla bu sefer de temizlik yapma büyüsü yapıp çevredeki cam parçalarını temizlemeye başladım. Tavandaki avizeye de bi reparo çaktım. Yahu bu dükkan ne karışık oldu iyice. Cornelia iyi çekiyor müşterileri. Masanın altına kaçmış olan parçaları görebilmek için yere çömdüğümde masanın yanındaki bel boyunda çekmeceli dolaba gözüm kaydı. Çekmecelerinin camla süslenmiş olması nedeniyle gözüktüğü için en alt çekmecesindeki parıltılı bir eşya bana aşırı tanıdık geldi. Dizlerimin üstüne eğilip masanın altına doğru emeklemeye başladım. Masanın izin verdiği kadar açtım çekmeceyi. Masanın bacaklarına çarptığı için fazla dar bir boşluk sundu bana. Asayı tutmadığım elimle o dar yeri zorlayarak çekmecenin içinden parıldayan eşyanın zincirini yakalayıp çektim. Eşyayı çıkartmam ile gözlerimin kocaman açılması bir oldu.

Gümüşten yapılma çiçekler ile süslü, kapaklı bir aynaydı bu. Barthélemy'nin masasında bir çok kez gördüğüm... Arada bir durup bakardı. Kendisine baktığını sanmıyorum. Hiç dikkat etmese de fazlası ile yakışıklı bir herifti. Şanslı piç. Tüylerim diken diken oldu onu hatırlayınca. Hiç düşünmeden yerden kalkmaya çalışınca kafam masaya çarptı. Tabi ya, ben masanın altındaydım... Böyle hayvan adam gibi masaya kafayı gömünce masanın üstündeki defter ve yanındaki mürekkep de el ele düştüler masadan. Mürekkep de... "Hay merlinin apış arası!" Kızın defterinin yarısı simsiyah mürekkep olunca Barthélemy'nin karı karı parlayan aynasını karadelik olan iç cebime tıkıştırdım. "Sorun yok! Pencerenin kenarı gevşemiş de, onu takıyorum ehe." Asamı mürekkebe tutup "Aguamenti ulan Aguamenti!" şeklinde sıvıyı asaya çekmek için büyüyü uyguladım fısıltıyla. Ne yazık ki aklıma gelen büyü işime yarayacak büyünün tam tersiymiş. Asamı uzattığım deftere asamın ucundan suyun çıktığını fark ettiğim an dedim eyvah... Cornelia ağzıma sıçacak çarpı iki.

"Hayır hayır! Tergeo ulan Tergeo!" nidası ile yolladığım suyun mürekkeple birleşmiş halini temizledim defterin içinden. Defteri elime aldığımda kurumuştu. Ancak emekleyerek yerden kalkayım, defteri de açık bir şekilde masanın üstüne koyayım planımdan sonra fark ettim ki, yaptığım büyüler güzelim hesap defterinin içindeki yazıların da yok olmasını sağlamış! Bomboş defteri gördüğüm gibi kapağını kapattım. Dönüp kapalı olan perdeye baktım. Cornelia hala o zırtapozla flörtleşiyor olmalıydı. Bu yüzden olay yerini terk etmek yeterli olacaktır. Ben yapmadım ki yani... Biri girmiş, defteri silmiş aaa kim yapmış acaba? Çevreme bakındım bir sağa bir sola. Arka kapıdan çıkarsam ses çıkar. Açık camdan kaçmak en mantıklısı. Masanın yanından havalanıp yavaş yavaş süzülerek pencereye uçtum. Açık cam biraz dardı ama ben de çok yapılı bir adam değilim yahu. Yapılı adam olsam bunca herif düello yapmak için sıraya geçmez korkarlar. Çok zekice bulduğum için ilk olarak ayaklarımı geçirdim pencereden. Bacaklarım, kıçım, belim... Vücudumun alt tarafı aşırı rahat bir şekilde geçti ama omuzlarım mı geniş benim nedir? Bir türlü göğsümden yukarısını geçiremedim. Üstümdeki ceket de birikince tabi iyice dandik bir hal aldı. Şöyle 2-3 dakika kendimi dışarı çıkartmak için uğraştım. Sonra vazgeçip içeri tekrar geçmek için uğraşmaya başladım. Ulan! Dışarı çıkamadığım gibi içeri de giremiyorum! Olduğum yerde deli gibi çırpındım sinirle. Nedir lan bu? O merlinin belası üfürükçü cadı her hafta gel yanıma demişti. Gitmediğim için uğursuzluk büyüsü mü yaptı nedir? Yahu gitsem de cinsel hastalık kapacağım! Pencereye neden girdim ki ya? Kapıdan çık işte! Ses çıkarsa çıksın, bakkala gittim dersin! Kafama sıçayım!

"Cornelia'mmm!!" diye bağırdım olduğum yerden. "Kankaliçem bir bakar mısın? Önemli. Sadece sen bak ama. Cimriler gelmesin. İçeri bile bakmasın hiç. Ailevi bir şey. Aileyiz ya biz hani. GELSENE NOLUR CORNELIA!" Off...

Vay keltoşa bak hele. Üstü sakızlı bronşumu çoruyor.

Merhaba efendim.

1. Seviye Süzülme istiyorum.

Yapıştır QraL.

[justify]Yine mi Carmilla?

Geçen gereksiz bir şekilde çekildiğim hizip toplantısında verilen gazeteyi ayaklarımı uzatmış okuyordum. Kendime kuytu bir köşe bulmuştum Diagon Yolu'nda. Gölge aradım diyemeyeceğim. İngiltere her zaman kapalı havası ile iç bayıcı oluyor. Ağustos'ta tek farkı sıcak ve nemli olması. Yine bulutlu yine bulutlu. Kafamda gözlerimin üstüne doğru düşen bir kovboy şapkası vardı. İki dükkanın arasında oturacak basamak bulduğum gibi bir yerden aşırdığım kurabiyeyi üstüme döke döke yiyor, bir yandan da o çok konuşulan gazeteyi okuyordum. Biraz da merakımdan bugün çıkan iki üç gazeteyi de toplamıştım. Genel olarak bir bakıp gündemden uzakta kalmamak amaçlı. Benim gibi "hiç kimsenin" ne umrunda olacak derseniz... Evet, haklısınız. Kimim ki yani? Sadece bazen saçma sapan yerlerde kendimi bulabiliyorum. Bilgim olsun değil mi?

Yazı ilk Carmilla'nın kim olduğunu açıklayarak başlıyordu. Gözlerimi devirip kurabiyemden ısırık aldım. Vampir'ler, kurtadamlar, mugglelar... Büyücüler hepsine ayrımcılık yapabiliyor sağolsunlar. Ben kendi geçmişimi bilmiyorum. Bazılarının kafayı taktığı kadar da takmıyorum. Neyse ne yani. Yazıda muggleların Carmilla'dan haz etmedikleri yazıyordu. Kafamı onaylayan bir şekilde salladım. İşemeli sıçmalı ritüel yapıyormuş kadın. Bu cadılardan o yüzden çekiniyorum işte. Korkunçlu oluyorlar. Eskiden ritüelleri görmüştüm ismi lazım değil yüzünden. Ucundan dokunmuş olsam da hiç hoş değillerdi. 1700'lerde Carmilla terör estiriyormuş buralarda. Sonra da yetkililer hiçbir şey yapmamış. Eee, at koşturabiliyorsa neden yok olmuş ki? Yok olmamış da diyor. Derin bir nefes alıp kafamı kaldırdım gazeteden. Kaşlarımı çatıp geçen insanları izlemeye başladım. Tabi bu sırada onlara odaklanmıyordum. Öldü sanılıp her seferinde geri dönen birini daha tanıyorum. Carmilla ile benzerlikleri rahatsızlık verici. Fark olarak, Barthélemy'nin kan içtiğini hiç görmedim. Kan ritüelleri hakkında okuyordu ama. Onu biliyorum. Biraz bilgileri hazmettikten sonra tekrar döndüm köşe yazısına. Yazının sonları uyanın şeklinde ilerliyordu. Tamamı ise benim düşüncelerimi fazlasıyla doğru çıkarır niteliğindeydi. Sessizce "Onun bunun çocuğu..." dedim. O kadın-adam. Gerçekten de bu yazı mugglelara en ufak bir sorun arz etmiyor! Bu adamı bu yazısından dolayı öldürse öldürse Carmilla'nın arkasındakiler öldürür. Millet uyanmasın ayağına. O kadın-adam bu vampirin müridi miydi acaba? Garip bir tipti cidden. Derin bir nefes aldıktan sonra ben bu olayın neresindeyim diye sordum kendi kendime. Carmilla'nın ritüelleri zerre umrumda değil. Kadın mutlak hakimiyet istemiş mi ki? İngiliz Büyü Dünyası hakkında bilgim çok sınırlı. Oturup okuduğumda adı lazım değili hatırlıyorum, kusasım geliyor.

Diğer gazetelere geçip şöyle bir göz gezdirdim yazanlara. Gelecek postası saçma sapan bir magazin haberini ilk sayfaya koyduğu için, içi de boş çıktı. Başka bir gazete de tamamen safsatadan ibaretti. Umudumu kaybetmişken Veritas Libertate adındaki gazetenin ilk sayfasında aradığımı buldum. Haberin devamı 2. sayfada olduğu için hızla açtığımda gazetenin genel yayın yönetmeni olan Sadie Rosemary Caldecott'un yazmış olduğu giriş yazısını okumaya başladım. Daha demin okuduğum yazı  hakkında bir yazı yazmış olan kadın içeriğini bilmediği için sitem ediyordu. Neden bu gizlilik diye ilerleyen haber gerçekten de Magnus Pearson'un olayına bilip bilmeden dokunduğunu görebildim. Yani, Pearson da Carmilla olayının üstü kapatıldığı ile ilgili yazmıştı. Şimdi de onun ölümünün nedeninin üstü kapatılıyordu. Yazının sonu daha heyecanlı bir konuydu. Balo. Hanımefendinin baloya gideceğini duyunca biraz üzülmedim değil. Yine de balodan önce onu görmek istedim. Ofislerinin yerini okumak için en arka sayfasına baktıktan sonra Veritas Libertate'yi de Gelecek Postası ile iç içe koyup katladım ve ceketimin içine koydum.

Yürüme mesafesindeydi bulunduğum yere. İçeri girip bir kaç formaliteden sonra genel yayın yönetmenine gösterecek çok önemli bir şeyim olduğunu söylediğim için biraz zorlayarak odasına yönlendirildim. Kibar bir adamız vesselam. Kapıyı çaldıktan sonra içeri girmem söylenince girdim. Güzel, yaş olarak benden büyük bir hanımefendi bekliyordu karşımda. Yaş sadece bir sayıdır gençler. Ben bu kadına yavşarım. Kafamdaki şapkayı tutup hafiften önünü indirdikten sonra "Leydim." diye selam verdim amerikan aksanımla. "Size aradığınızı getirecek olan, yıllardır beklediğiniz yakışıklı genç sonunda geldi. Ben, Alexander Turner. Oturabilir miyim?" dedikten sonra sırıttım.[/justify]