https://buyucedunya-rpg.com/prusya/kontesin-hazin-sonu/new/#new

Marburg Kontesi
Avusturya - Prusya savaşının sonlanmasıyla Hesse eyaleti Prusya tarafından kontrole alınsa da, bu eyaletin Marburg şehrinde yaşananlar otoritelerin dikkatini çekmekte. Denilene göre Marburg Kontesi Palatine Ingrid von Marburg, uzunca bir süredir şatosunda inzivaya çekilmiş halde sessizliğe bürünmüş durumda. Kontesle olan meselelerini görüşmek üzere şatoya uğrayan konuklardan sonrasında hiçbir haber alınamaması işleri daha da tehlikeli hale getiriyor. Ahaliden gelen havadislere göre Marburg Kontesinin bir süredir okült zanaatlara ilgi duymaya başladığı ve bir süredir şatosunda sapkın zevklerini tatmin etmek için ahlaksız faaliyetler düzenlediğini duyuyoruz. Kontesin bir cadı olduğu su götürmez. Onu durdurmak ise senin görevin avcı. Prusya hükümetinin verdiği yetkiyle harekete geçme zamanı!

Ödül: 3 GP ve 450 Galleon

Ödülümü talep ediyorum.

"Bira içmek için İngiltere'ye gitmelisin. Ben İskoçya'da bira içecek kadar hayattan bıkmadım."

Xander hanın biralarını eleştirirken garson bir iç çekti bıkkınlıkla. Geldiğinden beri bunu dediği için adamın bıkmasını anlıyordu ama bunu bu kadar açıkça belli etmesi onun için iyi olmazdı. Kılıcını eline alıp adama doğrulttu kınından çıkartmadan. Gözleri öfkeden çok küçümseme doluydu.

"Şikayet etmeyi kes de şarap getir bana."

Bir süre adamı görmezden gelse de ısrarla ayakta durmasıyla başını belli belirsiz karşısındaki oturağa salladı. Adamın onunla neden oturmak istediğini bilmiyordu. Yalnız mı gözüküyordu uzaktan? Öyleydi gerçi fakat bu onun seçimiydi. İstese kendine bir öğrenci bulup onunla seyahat edebilirdi. Ne de olsa şanı duyulmuş, usta bir kılıç ustasıydı. Fakat onun yürüdüğü yol kan, gözyaşı, kulakları sağır edecek çığlıklarla doluydu. Aklını yitirmemiş kimse böyle bir yolu seçmezdi, seçmemeliydi.


Adam oturunca önündekileri şişeleri cam kenara doğru ittirip yere düşürdü. Nasılsa parasını ödeyecekti, başlarına iş çıkartmak fena olmazdı. Şarap şişeleri önünden gidince adamla göz göze gelme imkanı elde etti. Lafı uzatmadan konuştu.


"Ne istiyorsun benden? Tanıştığımızı sanmıyorum."

Xander için Yıldız Haritası, Sicim Oku, Kudüs'ün Kızgın Kumları , Delici Ok, Gümüş Ok almak istiyorum.

(4 GP+ iki tanesi 1 GP+ 1 GP+ üç tanesi 1 GP+ üç tanesi 1 GP)

Toplam: 8 GP

Küçük kız şoku tahmin ettiğinden hızlı atlatmıştı. Yaptığı hamle etkili olmuştu demek ki. İlk birini öldürdüğünde yanında ona destek olacak birinin olmasını istemişti Xander. Onu ölümle burun buruna getiren bir yabancı değil. Kendisi için de bunu isterdi. Ölüm hangi yaşta olursan ol acı bir durumdu, yanında sevdiklerin ve seni sevenler varken ancak katlanabilir hale geliyordu. Gerçi yaşını almaya başlamış kelle avcısı bunu deneyimleyecek kadar şanslı değildi fakat bu başkalarına bu şansı sunamayacak demek değildi.

Küçük kız ayıyı Xander’in öldürdüğüne tam emin olamasa da şüphesi yeterdi. Kendisini bu suçluluktan kurtarmak için yalnızca buna ihtiyacı vardı, bir tutam şüpheye. Kızın gözlerinin üzerinde olması ve bitkilerin isimlerini biliyor olması rahatsız ediciydi. Her zaman yolunun üstünde topladığı bitkileri bohçasına atar, gerekirse yer gerekirse bir hekime rastlayıncaya kadar idare etmesi için ilaç yapardı. Bu ufak kız bunu nereden biliyordu? Belki de kasabalarında yetişen bir bitkiydi, kim bilir?

Teşekkür etmesine gerek yoktu. Ne de olsa onu bu duruma kısmen o sokmuştu. Tabii kendi başına da böyle bir durumda karşılaşabilirdi ancak o vakit saldırmak yerine kaçabilirdi. Xander’in varlığı ona saldırmaya teşvik etmişti, sorumluluğunu da o almalıydı. En azından, diye düşündü Xander. En azından minnet duymayı biliyor.

Kız kendini iyice toparlayıp kılıcını biraz zorlanarak da olsa ayının cansız bedeninden çıkartmayı başarmıştı. Kılıcı dövdüreceğini söylemesi de mantıklı bir karardı. Çok önce yapması gerekiyordu ancak geç de olsa doğru yolu bulması onun için iyi bir haberdi. Bir daha vahşi bir hayvanla karşılaştığında bu kadar savunmasız olmazdı en azından.

Kız, Xander’e istediği zaman gelmesini söyleyince kelle avcısı gülümsemeden edemedi. Kimse onun tekrar gelmesini istemezdi. Ne de olsa onun varlığı arkasında ölüm ve vahşet getiriyordu. Gittiği pek çok yer işinin bir parçasıydı, onun varlığı lanetle bir tutuluyordu. Saygı duydukları ve cadılardan daha çok korktukları bir adam. Xander buydu, bu yüzden kızın sözleri onu güldürmüştü.

Kız kan içinde bile masumiyetini koruyabiliyordu. Ne kıskanılası bir özellikti! Kendisi ise kan dökmeden önce kaybetmişti masumiyetini. Bu yüzden kızın bu halini korumak istedi bir an. Kendi ellerini kirletmek pahasına bu ufaklığı korumak istedi. Yapamayacağını biliyordu ama istemesine de engel olamadı. O yüzden de ona kendisini koruma şansını vermeye karar verdi. Hana dönüp temizlenip karnını doyurdu. Bir düzine şarap içti, birkaç şişe de Duncan ailesinden aldığı viskiyi bitirdi. Ardından hancıdan boş bir defter istedi. Tüm gece, sızmadan önce yazdı.

Taktiklerini, dikkat edilmesi gerekenleri, duruşları… Bildiklerini en basit şekilde yazmaya çalıştı. Çizimleri çok iyi olmazsa da anlaşılabilirdi, onun için önemli olan da buydu. Elbette tüm bilgisini bir kitapta anlatması mümkün değildi ancak temellerini yazdı. Kızda eksik olanları da not olarak ekledi. En arka sayfaya da bazı hayvanların zayıf yanlarını, yenilebilecek olanları yazdıktan sonra kitabın üstünde uyuyakaldı.

Güneş kendini gösterip Xander’in gözüne girince uyandı. Beli ağrıyordu, dinlendiğini de tam hissedemiyordu. Son gününü böyle geçirmek istemediği için yatağa geçip orada uyudu biraz da. Öğle vakti olunca uyandı, temizlendi, eşyalarını toplayıp karnını doyurmak için aşağı indi. Sıcak yemekle karnını iyice doyurunca birkaç şişe şarabı da yanına alıp handan çıkmadan önce yazdığı kitabı hancıya uzattı.

“Bunu beni buraya getiren çocuğa verirsin hancı. Bir de mesajımı ilet. Bir sonraki görüşmemizde- eğer görüşürsek- şimdiki gibi olmasın.”

Ardından atına atlayıp kasabayı terk edip memleketine doğru yola çıktı. Dünyada pek çok cadı vardı, onları temizlemek de Xander’e düşmüştü. Yolculuğu daha yeni başlıyordu, tıpkı küçük kızın yeni başladığı gibi.


SON

Memleketine böyle kasvetli bir haberle dönmüş olmasının üzüntüsü çok sürmemişti. Ne de olsa işin sonunda bir cadı vardı ve bu kendini bilmez cadı hamile kadınlara saldırmaya cüret etmişti! Bedelini elbette canıyla ödemeliydi. Bunun için gece yarısında Japonya’ya, kalbinin attığı yere, memleketine, gitmişti. Bu lanetli cadının gece ortaya çıkmasını beklemeye vakti yoktu. Daha fazla kayıp vermelerine müsaade etmeyecekti. Memleketini böyle aşağılık bir canlının pençelerinden kurtarmak da elbette Xander’e düşüyordu. Çocukluğunu geçirdiği, kalbindeki yerini hala dün gibi koruyan annesinin yaşadığı ve dinlendiği yeri kurtarmalıydı.

Ine köyüne vardığında beklediğinin aksine tüm köy eşrafı ayakta onu bekliyorlardı. Köyün sahibi önde, köy sakinleri arkada onu karşılamaya çıkmışlardı. Önünde eğilip hep bir ağızdan onu selamladılar.

“Hoş geldin Cadı Avcısı!”

Uzun süredir böyle bir şekilde karşılanmamıştı. Gülümsemesine mani olamadı. Özlemle ve hasretle andığı memleketi her zamanki gibiydi.

“Böyle bir selamlamaya layık değilim.”

Köy sahibi şiddetle karşı çıktı.

“Olur mu öyle şey? Siz bizi bu tanrının cezası cadıdan kurtarmaya, günahlarımızı bağışlamaya geldiniz! Size ne kadar teşekkür edersen, şükranlarımızı sunsak kafi gelmez.”

Xander yaşını almış adamın yanına gitti. Kollarından tutup kalkmasını sağladı. Adamın yüzündeki minnet ifadesini görmeyeli yıllar olmuştu. Bu cadıyı temizlemek için daha da hırslanmış olan Xander direkt sadede geldi.

“Şimdi anlatın, neler oldu?”

“Uzak yoldan geldiniz beyim. Size çay ikram edelim, bir yandan durumu anlatayım. Sizin için de uygun mudur?”

Adamın çekingen sesine karşılık Xander karşı gelmek istese de yapamadı.  Adam bu kadar sıcak davranırken başını eğip gitmekten başka bir şey yapmayı başaramadı. Onun arkasından gitmeye hazırlanmışken yaşlı adam onu önünde yürümesini işaret etti. Bu kadar çok saygıyı hak ettiğini düşünmüyordu, yine de adamın samimi bakışlarını görünce yürüdü.

Adam kendi elleriyle ona çay servis etti. Xander alıp önce kokladı, yumuşak ve mest edici koku onu rahatlatmıştı. Ardından içti. Beklediğinden daha tatlı bir çaydı.

“Uzun zamandır bu kadar lezzetli bir çay içmemiştim.” dedi yaşlı adama.

Ardından hikayeyi dinlemeye koyuldu.

“Her şey birkaç ay önce başladı. Sato ailesinin gelini hamile kalmıştı. Bunu kutlamak için bir eğlence düzenlemiştik ki o gün gelin kayboldu. Ormanda yolunu kaybetti diye düşündük başta. Ne de olsa köyümüze geleli çok olmamıştı. Tüm gençleri seferber edip aramaya koyulduk. Ne kadar uğraşsak da bulamadık. Ardından Satoların evinden tuhaf bir koku gelmeye başladı. Ne kadar temizlendilerse de muvaffak olamadılar. Bir şaman çağırtıp işin aslını sordurduk. Bir cadıdan ve karanlık büyüden bahsetti. O günden beri diken üstündeyiz. Arada hamile kalan birkaç kişi de kaçırılınca ve benzer bir koku evlerinden yayılınca bunun yalnızca hamile kadınları hedef aldığını anladık. Kaç tane şaman çağırdıysak, kaç tane ritüel yaptıysak da fayda etmedi. Kadınlarımız hamile kalmaya korkuyor. Böyle giderse köyümüzde kimse kalmayacak. Bize yardım edin efendim.”

Hikayesini anlattıktan sonra başını eğip yardım dilendi. Xander onu kaldırdı. Güven veren bir ifadeyle söz verdi.

“Endişelenme yaşlı adam, o cadıyı yaptıklarına pişman edeceğim.”

Ardından herkese evlerine gitmesini söyleyip köyü gezmeye başladı. Görünürde bir sorun yoktu ancak henüz emin olmak için çok erkendi. Gece ilerledikçe Xander’in içindeki huzursuzluk artıyordu. Derken bir şey gördü. Bakılması mide bulandıracak kadar iğrenç bir beden demeye bin şahit bir şey gördü. Bu Penanggalan olmalıydı. Köyün hamile kadınlarına saldıran cadı bu olmalıydı. Onu gördüğü gibi kılıcı çekti ve şimşek kadar hızlı bir şekilde ona saldırdı. İlk saldırısı onu yaralar gibi olsa da durdurmamıştı. Cadı da ona saldırıyordu. Yine de Xander’in hızına yetişemiyordu.

Gün doğmak üzereydi. Bunca zamandır savaşmışlar ancak iki taraf da hala hayattaydı. Xander yorulsa da cadıyı ortadan kaldırma istediği her şey üstündeydi. En sonunda kutsal suyla bezenmiş kılıcıyla Penanggalan’a temiz bir kılıç darbesi vurmayı başarmıştı. Öldüğünden emin olana kadar birkaç kez daha kesti.

Köyün sahibini çağırıp köyde olmayan biri olup olmadığı kontrol ettirdi. Ardından işlerine devam etmeleri için onları bırakıp memleketinde gezinmeye koyuldu.

İşte böyle, diye düşündü kelle avcısı. Birini öldürmek böyle bir his. İlk kez birini öldürdüğü zamanı hatırladığında yüzünde buruk bir gülümseme oluştu. Bu küçük kızın aksine ona saldıran bir hayvan değildi öldürdüğü, öyle olsaydı fazla kolay olurdu. Hayır, o kadar şanslı değildi. Öldürdüğü bir insandı, üstelik en masumundan. Daha yetimhane kılıklı kelle avcısı eğiten yere yeni gelmiş, çelimsiz bir çocuktu. Emirlere itaat etmeyi reddetmişti, üstelik Xander gibi yetenekli de değildi. Bu yüzden kolayca gözden çıkarılmış, kendi ellerini kirletmek istemediklerinden küçük bir çocuğunki kirletmeyi uygun görmüşlerdi. Hep böyleydi, o bir katil olmuş ve onlar da onun sırtını sıvazlamıştı. O çocukla geçirdiği her saniyeyi düşünürken yaşlı gözlerine bakıyordu. Eğer öldürmeseydi ne olurdu kim bilir? En azından ona merhametli bir ölüm vermişti. Buna inanmak istiyordu.

Küçük kız şok içinde öldürdüğü hayvana bakarken Xander yanına yürüdü. Küçük kız geldiğini fark etmedi bile. Önce ayıya dokundu, ölmüştü ancak küçük kız bunu bilmek zorunda değildi. Ona merhamet göstermek istedi, kendi elde edemediği merhameti ona vermek istedi. Kılıcını çıkarıp ayının ensesine sapladı. Çıkan kan kıza gelmişti ancak onun öldürmediğini düşünmesi için bunu yapmalıydı.

“İyi iş küçük kız. Ayıyı yaralamayı başardın, ben de son hamleyi yaptım. Artık tehlikede değilsin.”

Kızın onu duyup duymadığından emin değildi ama bir önemi de yoktu. Kızın yanında geçip ürkmüş atına yaklaştı. Kulağına bir şeyler fısıldayınca at sakinleşti. Bohçasından birtakım bitkiler çıkarttı. Ağzına atıp çiğnedi, sonra kızın yanına geldi. Kız hala şok içindeydi. Ağzından çıkarttığı bitkileri yarasına sürdü, ardından yeni aldığı kıyafeti bir parçasını kesip kızın kolunu sardı. En iyi çözüm değildi ama en azından ateşlenmesini engelleyecekti.

Ardından ağacın kenara çöküp onu izledi. Her şeyi idrak etmesini, kendine gelip keskin diliyle ona laf etmesini bekledi. Öfke her daim korkuyu yenerdi. Bunu ilk elden tecrübe etmişti Xander. Şimdi sıra kızdaydı. Toparlanması ve her zamankinden güçlü olması gerekiyordu. Yaşamanın laneti ve sırrı buydu.

Küçük kızın böyle bir şey kabul etmeyeceğini biliyordu. Ancak etseydi hayatı nispeten daha kolay olurdu. En azından Xander’in varlığını sezdiği ayıyla karşılaşırken onu koruyabilirdi, daha da iyisi yönlendirebilirdi. Pek çok ustanın elinden geçmişti yıllar boyunca. Kimilerine itaat etmeyi reddetmişti, özellikle annesinin vahşice katledilmesinden sonra. Hem her şeyi bildiği yanılgısına kapılmıştı hem de annesinden başka birinin onu eğitmesini istemiyordu. Ustaları ise Xander’in anlayacağı dilden konuşmuş, onu güçleriyle diz çöktürmüştü. Kaç kez savaşırken ölümden dönmüştü, kaç kez yaraları yüzünden geceleri ateşlenmişti de tek bir ruh bile ona merhamet göstermemişti! Çünkü kılıcın, savaş sanatlarının yolu kanlı ve acılıydı. Dünya üzerinde yaşamak için kılıç sallayan kimse bunu bir meşgale olarak göremezdi, görmemeliydi.

Bu küçük kız bilgeliği seçmek yerine gururu seçmişti. Başka bir deyişle yaşam yerine ölümü. Her seçimin sonuçları vardı, ne kadar küçük, cahil olursa olsun bir insan bu bedeli ödemekle yükümlüydü. Şimdi çark dönmüş ve sıra bu küçük kıza gelmişti. Daha doğru düzgün tutamadığı kılıcıyla bir avcıya karşı gelmiş, avcı da beraberinde avını getirmişti. Kaderin şakalarından biri olan bu duruma ise yalnızca hayatta kalacak olanlar gülecekti.

Xander kılıca değmedi bile. Küçük kızın kıvrandığını, yardım için yalvardığı görmek istiyordu. Kendi ustalarının yaptığı gibi onu diz çöktürecekti. Olur ki reddederse ya ölecek ya da yaralanacaktı. Bu da onun kaderiydi. Bunu görmeyi dört gözle bekleyen Xander bir ağaca sırtını yaslanıp kibirle gülümsedi.

“Şimdi beni eğlendirebilirsin ufaklık. Beklediğin fırsat geldi.”

Sesi alayla doluydu. Ayı onlara epeyce yaklaştı, görüş mesafelerine girdi. Xander küçük kızın ne yapacağını görmek için sabırsızlanıyordu.

Küçük kızın arkasına binmesini beklemiyordu. Aklında hep aynı şey vardı, eğer onun işini bilse bu kadar rahat olabilir, sürekli söylenebilir miydi? Ayrıca, deli şimşek de neydi? Xander bu garip lakabı duyunca gülümsemesine engel olamadı, küçük kız ya da onun tabiriyle deli şimşek arkasında olduğu için görmemişti.

Hana vardıklarında genç kız hızlıca attan inip han sahibinin yanına gitti. Xander ise eşyalarını toparlayıp sırtına attı. Tüm silahlarını temizlemişti, kendisinden daha iyi bakıyordu. Sonuçta onlar iyi durumda olduğu sürece kendisi de iyi durumda olurdu. Çok oyalanmadan içeri girdi. Etrafa kısaca göz attı, sıradan bir handan farkı yoktu. Kaldığı diğer yerlere kıyasla iyi bile sayılabilirdi ancak Xander’in kaldığı yerler düşünüldüğünde çıtası pek düşüktü.

Ardından küçük kız bir birayı ona uzattı. Kelle avcısı birayı kafasına dikmişken kız planlarını hatırlattı. Birayı bitirince koluyla ağzını silip genç kızın yanından geçti. Kız da handan çıkıp onu dinlemeye bıraktı. Akşam olunca kızın yüzünü görmek için sabırsızlanıyordu. Bunca saat bir hiç için hazırlanacağını fark edince ne yapacaktı acaba? Onu nasıl eğlendirecekti?

“Odanız üstte, bu da anahtarı.”

Adamın gözlerinin tenini deldiğini hissediyordu. Kim bilir bu ufaklık ona ne demişti? Ne olursa sözünü tuttuğu sürece umurunda değil. Nerede banyo yapacağını, ne yemeklerin olduğunu anlattıktan sonra önce banyo yapmaya gitti. Sıcak su tenine epeydir değmiyordu. Tenine değen tek sıcak şey kandı, o da hemen kuruyordu zaten.

Sıcak suya girip temizlenmeye başladıktan sonra suyu birkaç kez değiştirmek zorunda kaldı. Üzerinde kan ve kirin kazırcasına temizlediğinde üzerinden büyük bir yük kalkmış gibi hissetti. Ödül parasıyla aldığı yeni kıyafetleri üstüne geçirdi, üstüne elbette ceketini geçirdi. Hava ne kadar sıcak olurda ceketini çıkartmazdı, ne de olsa pek çok düşmanı vardı. Hazırlıksız yakalanmak Xander’in yapacağı bir şey değildi. Üstünü giydikten sonra aşağıya inip sıcak bir şeyler yedi. Vücuduna sıvı bir şeyler girince küçük kızla anlaştığına sevinir gibi oldu.

Karnına doyurduktan sonra odasına çıkıp biraz uzandı. Yol yorgunluğu bastırmış olacak ki bir süre uyumayı başardı. Uyanınca ise hava kararmaya yüz tutmuştu. Küçük kız onu bekliyor olmalıydı. Hızlıca giyindi, kılıcı taktı. Bıçaklarını da her zamanki gibi sakladı. Tüm silahlarını aldıktan sonra aşağıya indi. Ardından birkaç şişe şarap alıp yola koyuldu.

Atının yularından tutup yürütmeye başladı. Yaklaştıkça havanın serinlediğini hissetti. Sıcakla sorunu olmasa da serin havaları tercih ederdi, o yüzden esen rüzgarın tadını çıkarıp aheste aheste yürüdü. Oraya vardığında küçük kızı onu beklerken buldu.

“Geldim deli şimşek.” diyerek selamladı genç kızı.