---

Carmilla Davası, kulübümüz üyelerinden Cwénhild Muirghéal'ın işlediği suçların yargılandığı ve yine tarafımızca görevlendirilen Alexander Turner'ın savunma rolünü üstlendiği, oluşumumuz adına yüz kızartıcı ithamlarla karşı karşıya kaldığımız bir vaziyete dönüşmekte. Bu sebeple bir takım gerekli adımların atılması için mensuplarımızın özverili çabasına ihtiyaç duymaktayız. Cwénhild Muirghéal'ın duruşma boyunca Azkaban'da tutulduğu yere gerçekleştirilecek bir ziyaretle burası hakkında genel bir izlenim ve rapor (örneğin Ruh emiciler hangi sıklıkla gezinmektelerdir, giriş-çıkış noktaları, olası bir tahliye ve saldırı anında izlenecek yollar vb. gibi) hazırlanması ivedilikle gerekmektedir. Yaşanacak ani bir skandalın arifesinde hazırlıklı olmamız icap eder.

---

Azkaban'da yapılacak bir RP vasıtasıyla yukarıda kalın fontla yazılmış bilgilerin edinileceği bir RP yazılmalıdır. Bu RP esnasında yapılacak şüpheli hareketlerin dikkat çekeceğini hatırlatır ve görevi yerine getirmede başarılar dileriz. Görevin sonunda ne olursa olsun bir düello zarı atınız.

Katılım Koşulu: Yok

Ödüller: Katılımcılara 5 GP ve Merlin Tılsım Kulübü için +2 Nüfuz

Kullanılabilecek Kaynaklar:
Teslimiyet

17 Ocak 1866 Tarihli Carmilla/Cwénhild Muirghéal Duruşması

Mezar taşlarının arasında, kendisine bol gelen pardösüsünün sürtünmek üzere olduğu mermer yolun üzerinde tereddütlü bir şekilde ilerlemekteydi Bay Twinkle. Ölüm kokan yerleri artık sevmemeye başladığını fark ediyordu buraya her uğradığında. Belki de fazla yaşlanıyordu.

[spoiler][/spoiler]

Elinde bir buketle mezar taşlarının birisinin başında duraksadı. Üzerinde kalın harflerle Elizabeth Twinkle yazan bir mezar taşı. 1830 – 1856... Huzursuzca etrafı süzdü taşa doğru eğilmeden önce. Gece karanlığında güç bela görebilse de, hep bu saatlerde olması gerektiği üzere mezarlıkta kimseciklerin olmadığını teyit ettikten sonra mezarın başında dizlerinin üzerine çöktü.

Buketi yavaşça mezardaki solmuş bitkilerin arasına bırakırken, kısa boyu sebebiyle güçlükle uzanabildiği topraktaki kimi ölü otları sökmeye başlamıştı gayriihtiyari. “Asa kullanmasını bilen düzgün bir bekçi bile bulamadılar...” Aralanan dudaklarının arasından mırıldanarak konuşuyor, bir yandan da toprağı temizlemeye çalışıyordu. “Benim güzel Elize'm. Böyle kuru bir toprağı hiç hak etmedin sen.” Pardösüsünün iç cebinden bir çırpıda çıkardığı asasını toprağa doğrulttu. Basit bir Aqua Erecto vasıtasıyla tahta çubuğundan dökülen sular toprağa karışmaya, tek tük kalmış yeşil bitkileri canlılıkla doldurmaya başlamıştı.

“Sevdiğiniz birisi miydi?”

İrkilerek ayaklandı ve sesin geldiği yöne döndü başseherbaz. Hemen yanı başındaki beyazlar içerisindeki kadını fark etti korkuyla. Mezarlığın sessizliği ve kasveti ile birleştiğinde hayalet sanılıp korkulması işten bile değildi. Bembeyaz, gelinliği andıran bir elbise. Gümüş renginde saçlar... Ama güzeller güzeli bir yüz. Öyle ki; kadınlarla arası iyi sayılsa bile Bay Twinkle bu kadından daha güzelini gördüğünü düşünmüyordu. Masum ve kadınsı yüz hatlarına rağmen asil bir matem taşıyordu bakışlarında. Masallarda anlatılan prensesler gibiydi. Korkudan hayranlığa savrulan duygular eşliğindeki başseherbaz, ne asasını hala önünde tuttuğundan, ne de ucundan damlayan suyun mermer zeminde çıkardığı şıpırtılardan bihaber bakmayı sürdürdü bir süre daha.

[spoiler][/spoiler]

Kadın bakışlarını önce asaya indirdi, peşinden de kaldırıp adamın gözlerine doğrulttu. Mona Lisa’nın gülümsemesini andıran bir tebessüm vardı ince dudaklarında. “Korkuttuysam özür dilerim, çok üzgün bir haliniz vardı.”

Bay Twinkle deminden beri yukarıya, kadının güzel yüzüne diktiği bakışlarını telaşla kaçırdı. “Korkmak mı? Sizin gibi güzel bir hanım ancak güzel heyecanlar uyandırır erkeklerin kalplerinde.” Kadının gülümsemesinden kaçırdığı başını bir anlığına mezar taşına çevirip Elizabeth’in ismiyle göz göze gelince bir utanç hissi kaplayıvermişti içini. Lakin belli etmeye niyeti yoktu. “Sevdiğim birisiydi, evet. Eski eşim.”

“Öyle mi? Çok üzüldüm, gerçekten. Nasıl kaybettiniz?”

“İksir kazası...” Kadının bir muggle olmadığına emindi. Nitekim büyücülerin mezarlarıyla dolu bir mezarlığa gelip, asasını gördüğünde çığlık atmamasından anlaşılabilirdi.

“Çok yazık. Ben de eşimi kaybettim. Hem de düğün günümüzde. Acınızı anlayabiliyorum, gerçekten.”

Kadın elini aşağılara indirip, baş seherbazın omzuna koymuştu. Bay Twinkle’ın ise gözü kadının üzerindeki gelinliği andıran elbiseye takıldı yeniden. Sanki, kocasını az önce kaybetmiş de soluğu mezarlıkta almış gibiydi. Yine de bu ürpertici görüntüsüne rağmen göz ardı edilemeyecek bir güzelliğe sahipti. Ona sahip olma dürtüsü uyanıyordu içinde bir yerlerde. “Siz, eşinizi nasıl?...” Bir an bunu sormakta tereddüt edip sustu. Böyle bir hanım efendiyi bir seherbaz gibi sorgulamak kabalıktı.

“Kara büyü... Benim için katlanılması çok zor bir acıydı. Ama isterseniz eşinizi yad edelim biraz. Mezarına kadar gelip, hala onu unutmamış olmanız ve sevginizi göstermeniz gerçekten çok romantik. İksir kazasından demiştiniz. Ne tür bir iksirdi acaba?”

Kadının sorgular gibi sorduğu sorular, bir kaşının istemsizce kalkmasına sebep oldu Bay Twinkle’ın. Seherbaz olan kendisi miydi, yoksa bu kadın mı? Tereddüdünü gizlemeye çalışarak cevap verdi. “Önemli bir karışım değildi. Tarif ters tepti, hepsi bu. Kabalığımı maruz görün hanım efendi, kendimi tanıtmayı unuttum. Egnast Twinkle, baş seherbaz. Rica etsem, bana adınızı bana bahşeder miydiniz?”

Kadının merakla açılan gözleri, gecenin içinde iki dolunay gibi parlamaktaydı. “Adım Lenore, bayım. O kadar memnun oldum ki tanıştığıma. Sizin gibi kendinden emin bir beyefendi. Üstelik bekar... Ayrıca söylemiş miydim, seherbazlık hep ilgimi cezbetmiştir. Neler yapıyorsunuz işinizde?”

Bay Twinkle’ın şüphe uzuvları kabarmaya başlamıştı. Nasıl bir büyücü yahut cadı, bir seherbazla karşılaştığında böyle cümleler kurardı ki? Kendisini kadının güzelliğinin tesirinden kurtarmak istercesine birkaç adım geri attı. “Benim gibi bir seherbazın ağzını yoklamaya mı çalışıyorsunuz hanımefendi? Bu numaraları yutmayacağı bilinecek kadar ünlü olduğumu düşünüyordum zaten.”

“Demiştim sana, Lenore. Bunlar belli ki, kendi sapkın alemlerinin dedektif bozuntuları!” Mezarlıktaki tek tük ağaçların birisinin ardından kızıl saçlarıyla dikkat çeken bir kadın daha belirmişti. Bay Twinkle onların yerini belli eden herhangi bir sesi, bu tenha yerde nasıl duyamadığına şaşırıyordu. Belli ki, gerçekten de yaşlanıyordu. “Belli ki lafı cımbızla almamız gerekecek, benim cımbızımla!” Kızıl saçlı kadın, gri ve siyah renklerde seyreden şaşalı bir elbisesinin ardında sakladığı demir parçasını açığa çıkardı yavaşça. Ay ışığının yansımasında bir hançeri andırdığı kuşkusuzdu. Kıvrımlı, sivri, kılıç kadar uzun sayılabilecek bir hançer. Dudaklarında alaycı bir gülümseme, asil ama burnu havada bir duruş, kızıl saçlar ve arzuyla yanan gözler...

[spoiler][/spoiler]

Tuzağın kokusunu sezmek zor değildi artık. Bay Twinkle asasını önünde doğrultarak aralarında kalmamak adına açısını genişletmek üzere gerisingeri adımlamaya başlamıştı. Elizabethin mezarı olmasaydı tam arkasında, her iki kadını da karşısına alabilirdi. “Neler oluyor burada? Bana ne hadle tuzak-“

“Hayır Jean!” Lenore sitemkar şekilde karşılık verdi kızıl saçlı kadına. “Ona zarar vermeyeceğiz! O, sevdiği kadının mezarının başına seneler sonra gelecek kadar vefakar, duygusal bir adam. Ayrıca bekar ve de çok çekici. Bize istediklerimizi anlatırsın değil mi, Bay Twinkle? Yoksa sen de beni üzüp, çekip gidecek misin bu dünyadan sevgili kocam gibi? Bırakma beni Twinkle, ne olur bırakma!”

“Ne anlatacağı pek umurumda değil. Cücelerden bahsedildiğini duymuştum ama hiç böylesine denk gelmemiştim. Onu ayak parmaklarından kafatasına kadar yarıp içine bakmak istiyorum Lenore! Belki kanı farklı renktedir, görmek istemez misin? Derisinden boynumu saracak güzel bir kürk... Cüce derisinden kürkümü gördüğünde kontes Valeria’nın yüzünün alacağı şekli merak ediyorum.”

Jean’ın dehşetengiz bakışları Bay Twinkle’ın kemiklerini titretmişti bir anlığına. Ne kara büyücülerle, ne isyankar cincücelerle uğraşmıştı. Bu sapkınlara kendisini yem edecek değildi. Bir sıçrayışta gerisingeriye eski karısının mezarına konuverdi. Az önce suladığı toprak, çamur halinde çizmelerine bulaşıyordu. “Affet beni Elize'm!”

Asasını kendisine nispeten daha yakın olan Lenore’ye doğrulttu. “Her ne çılgınlığın kucağına düştüyseniz, asamla sizleri azat etmeyi kendime görev addederim! Sersemle-“ Bir pençenin varlığını hissetti aniden parmaklarında, bir şey, küçük ve görülmesi zor kapkara bir canlı derin bir çizik atmıştı asasını tutan eline. Üstelik düşen asayı da kaptığı gibi ağzıyla, ay ışığının aydınlatamadığı bir mezarın başına götürmeye başlamıştı. Bir kedi miydi o? Siyah canlının koşturduğu yer bir kandilin ışığıyla aydınlandı. Mezarın başına oturmuş bir adam, gözlerinde solgun tonlarla ve sıkılgan bir tavırla bakışlarını birbirlerine saldırmaya hazır olan üçlüye çevirmişti. Yanı başına gelen tüy yumağının ağzından Bay Twinkle’ın asasını alırken papyonunu düzeltmeyi de ihmal etmemişti. “Aferin sana, güzel...” Asayı eliyle hafifçe tartıp devam etti sözüne. “Böyle bir tahta parçasına güzel bir ödeme yapacak antikacılar tanıyorum. Sahibinden az kullanılmış cadı asası!” Sonra da yorgun gözlerini Bay Twinkle’a dikti. “Bizi uğraştırmayın başsihirbaz. Sizinle ufak bir konuşma yapmak istiyoruz. Sorgulama desek daha iyi.”

[spoiler][/spoiler]

“Hah, yavruların nihayet bir fare yakalayabildi Edgar!”

“Off, eli çok acımış olmalı. Canını yakmamalısın, o iyi birisi!”

Bay Twinkle’ın tepesi atmıştı. Böyle bir tuzağa acemice yakalanmasını gururuna yediremiyordu. “Sihirbaz değil, SE-HER-BAZ! Beni canlı yakalayabileceğinizi sanıyorsanız, beni hiç tanıyamamışsınız demektir sizi örümcek kafalı muggle sürüsü! Yoksa benim her zaman iki tane asa taşıdığımı da bilirdiniz!” Parmakları hızlıca pantolonunun kemerine uzandı. Asanın tahta sapını tam kavramıştı ki, boynuna sivri bir cismin saplandığını dehşet içerisinde fark etti. Nereden geldiğini kestiremediği bir cisim.

Başı dönmeye başlamıştı. Kemerinden çıkardığı asasıyla kendisini toparlayacak bir büyü yapmaya niyetleniyordu ki, karanlığın içerisinden beliren bir figür daha gördü. Elinde ağır bir arbaletle yaklaşmaktaydı. Uzun gagası olan, karanlık bir cübbenin içerisindeki karanlık bir siluet. Kafasındaki ufak şapkası haricinde bir kuşu andırıyordu. Boynundaki gümüş kolyeye dikkat etmemek imkansızdı. Bir haç... İki derin boşluktan ibaret göz yuvaları. Ürpertici bir maske...

[spoiler][/spoiler]

Bay Twinkle, eski eşinin mezarındaki toprağa yığılırken yarı baygın bir halde görüntüler de bulanıklaşmaya başlamıştı. Bilinci tamamen kaybolmadan evvel birkaç konuşma çalındı kulağına. Artık anlamlandıramayacağı konuşmalar. Sonrası.... Sonrası karanlık.

“Güzel atıştı Pierre! Artık izninizle şu cücenin derisinden-”

“Hayır Jean! Sırf sen caka satacaksın diye bu yakışıklı ve iyi adamı doğramana izin vermeyeceğim!”

“Biz bunu sorgulamak için ödeme almıyor muyduk? Planlar mı değişti? Değiştiyse benim payımı hanginiz ödeyecek!?”

“O asa ile aç karnını doyuracak kadar bozukluk kazanabilirsin Edgar!”

“Ah canım benim, eli nasıl da kanıyor! Güzel pardösüsü de çamur içinde kaldı. Hep bizim yüzümüzden! Çok canisiniz...”

“Bu yufka yüreğin beni yoruyor Lenore! Biraz daha geç gelsek yine evlenecektin neredeyse...”

NPC Mezarlığı Nedir?
Burada vefat etmiş NPC'lerin ruhuna bir fatiha okuyabilir, kendilerini rahmetle anabilir, nasıl bildiğinizi ifade edebilir, anı defterini dürerek, ışıklar içerisinde yollayabilirsiniz. Aşağıda mezar taşına yazabileceklerinize dair halihazırda bir form sunulmaktadır. Bundan faydalanmakta serbestsiniz.

---

NPC Mezar Taşı
NPC İsmi:
NPC'nin Hogwarts Binası/Mensubu Olduğu Hizip:
NPC'nin Kurgudaki Yeri:
NPC'niz Nasıl Vefat Etti?:
NPC'yi Nasıl Bilirdiniz?:
NPC Hatıra Defteri:

Sihir Bakanı Agnus Marvin Kellington ve kurmayları, bakanlık girişindeki büyük holde yerini almıştı. Bakanlık çalışanı büyücüler birer birer uç uç tozu ve cisimlenme vasıtasıyla taş duvarların arasında peyda oluyorlar ve sonra da bu önemli günle ilgili manşetleri süsleyecek haberlerde yer almak üzere kalabalık basın mensuplarını aşmaya çalışıyorlardı.

Madam Deni Beringer normal şartlar altında Sihir Bakanının hemen yanında durmak ve alışılageldiği üzere fotoğraflarda omuz omuza çıkmak yerine, bu seferlik daha geride kalmış ve diğer çalışanlar ve dahi daire başkanlarının ardında bir yere konumlanmıştı. Bakanlık içerisindeki gözde memurlardan  birisi sayılmazdı nitekim artık. Onun yerine Herr von Motke, Sihir Bakanının yanında gururla poz veriyor ve belli ki başarılarının meyvelerini topluyordu.

Bugün Büyücedünya için mühim bir gündü. Bir süredir mugglelara karşı eylemlerde bulunan ve gazetelerin yazdığı haliyle, “Büyücü ve Cadı Aleminin Robin Hood’u” olarak gösterilen, kimliği gizemli zat, toplum tarafından kahramanlaştırılmış Carmilla S., Cadılar Bayramı sebebiyle Sihir Bakanı tarafından ağırlanacak ve Büyücedünyaya mugglelara karşı dik bir tavır takınıldığı mesajı verilecekti. Her ne kadar bayramın üzerinden iki hafta geçmiş olsa da, resepsiyonun Kasım ayında düzenlenmesinin altında ise, kamuoyunun bildiği üzere cadı avcıları yüzünden kutlamaların ertelenmesi yatıyor gibi gözükse de, işin aslı Sihir Bakanının Cadılar Bayramına özgü bir zafer kazanmış olmak üzere bekleme arzusu yatıyordu. İşte o zafer, bugün kendiliğinden ayaklarına kadar gelecekti.

Böyle birisinin Bakanlık tarafından onore edilmesi, uygulanacak yöntemler konusunda eşe dosta güven verecek; öte yandan da olası ihanetlere karşı ne kadar sert yaptırımlara başvurulacağı hususunda iç düşmanlara gözdağı olacaktı.

Kalabalık giderek ana holdeki büst ve bakanlık çalışanlarının konumlandığı uçan platform etrafında toplanırken, basın mensupları da hole cisimlenen her bir başka bakanlık memurlarını dikkatli gözlerle süzmekteydi. Neredeyse her birisine esrarengiz Carmilla S. olup olmadıklarına kanaat getirdikleri ana kadar bakmayı sürdürüyor ve peşinden de kendi aralarında fısıldaşarak dikkatlerini yeniden Sihir Bakanı ve etrafındakilere yöneltiyorlardı.

---

Not: İşbu RP serisi Bakanlık Çalışanları ve Basın Mensuolarının katılımına açıktır.

[spoiler][/spoiler]

Birbiri ardına yanan ve sönen tütün mamullerinin arasından yayılan duman ve is, toplantı odasını alabildiğine doldurmuştu. Gergin bakışlar, suspus olmuş dudaklar ve raporların dolu olduğu parşömen ve kağıtların hışırtısı... Pencereden vuran cılız gün ışığı odadaki antikaların yüzeyinde parıldıyor, gösterişli bir vitrinin camekanından yansıyarak içinde tozların uçuştuğu ışık haleleri konduruyordu zemine. Uzun, gürgen ağacından toplantı masasının bir ucunda duran kadın, masadakilerin dikkatini çekmek üzere hafifçe öksürerek söze başladı.

“Raporların gösterdiği durum açık Bay Kelling-“

Uyarı anlamında birkaç öksürük kesti kadının sözünü. Kadın, kızaran yanaklarını gizlemek maksadıyla başını öne eğip gözlüğünü düzeltmeye yeltendi. Böylece eliyle yanaklarını gizleyebilecekti.

“Yani, Sayın Sihir Bakanı... Raporların gösterdiği vaziyet ortada. Seri katilden ziyade bir cadı avcısı şebekesiyle karşı karşıya olduğumu-“

Kadının ağdalı Fransızca aksanının yumuşaklığına tezat bir sertlikte Alman aksanı barındıran sesiyle, üzerinde madalyalardan bir galaksiyi andırır üniforma olduğu halde yaşlıca bir adam böldü bu sefer de kadının sözünü. Masanın diğer tarafında, tam da kadının karşısında oturmaktaydı.

“Bunu zaten defaatle dile getirdiğimi belirtmeme gerek olduğunu sanmıyorum, Frau Béringer!” Kadının tüm kırışıklıklarına rağmen alımlı sayılabilecek olan yüzü düşmüş, kırışıklıklar sanki daha belirgin bir hale gelmiş, bir anda birkaç yıl yaşlanıvermişti sanki. Üniformalı ihtiyar sandalyesinde doğrulup yüzünü masanın ortasında, tüm beklenti içerisindeki bakışların muhatabı olan adama çevirirken kısık sesle söylenmeyi de ihmal etmedi. “Ach du meine Güte!”

Sihir Bakanı ise artık saç namına bir şey barındırmayan dazlak başını ellerinin arasına almış, buruşuk parmaklarını her iki yanından kafatasına masaj yapıyormuş gibi oynatıyordu. Alnındaki kırışıklıklar ise gün ışığında karamsar gölgelere sebebiyet veriyordu yüzünde. Nihayet düşüncelerinden sıyrıldığında göz kapaklarını yorgun bir şekilde araladı. Önüne dizili raporlardaki yazılar, birer karınca sürüsü gibi gözüküyordu her baktığında gözüne.

“Uyarınızı hatırlıyorum, Herr von Motke.” diyebildi güçlükle. “Netekim, Nachtkrapp Harekatını önermişti zatınız. İç savaş döneminde uyguladığınız bir plandı yanlış hatırlamıyorsam.”

“Vatikan azmanlarına göz açtırmamıştık!”

“Zamanın sizi haklı çıkarması bizim için acı bir ders oldu.”

“Ben emekli bir seherbaz komando subayıyım! Başka tür bir disiplinle yetiştirildim. Benimle aynı fikirde olmamanız sizin eksikliğiniz değil, benim tabiatımın siz bürokratlara bir numara kalın gelmesidir.”

“Kısa keselim lütfen! Ne öneriyorsunuz? Mugglelarla... Daha doğrusu anlayacağınız tabirle ‘Keimagie’lerle bir savaş mı?”

“Savaş, her zaman sıcak yenecek bir yemek değildir kayzer- yani daha doğrusu haşmetmeap. Daha az kan dökülecek metotlar da barındırır... Ve kimsenin o dökülen kanı görmeyeceği!”

Madam Béringer’in bir kaşı gözlüğünden taşarak yukarı kalkmıştı. Karşı çıkmak üzere öne atıldı. Onun ne kadar sakin birisi olduğunu bilenler, Madam’ın harareti karşısında bir an şaşkınlığa kapılmaktan kendilerini alamamışlardı.

“Karşı çıkıyorum bakanım! Şiddetin beraberinde daha çok şiddet getireceğini tecrübe edecek kadar çok badire atlattık. Bu radikallerden bizim bir farkımız olmalı. Mösyö von Moltke, önerinizin ne kadar canice olduğu hakkında-”

“Katılıyorum, Madam Béringer!" Sihir bakanının bakışları, susmasını işaret edercesine Madam’a dönmüştü. Bakanın daha önce sözünü kestiğine hiç şahit olmamıştı Sihirsel Yasal Yaptırım Dairesi Başkanlığı görevine geldiğinden beri. Bunun yaklaşık bir sekiz sene öncesine tekabül ettiğini düşünürseniz, Madam Deni Béringer’in yüzünde oluşan şaşkınlık ifadesini de tahmin edebilirdiniz. Anlaşılan o ki, bugün sözünün kesileceği gündü. Aylardır önerdiği çözümler ve uygulanmasında direttiği yöntemler, en başında işleri bu raddeye getirmemiş miydi zaten? Bakanın da düşündüğü tam olarak bu olmalıydı ki devamında ettiği sözler, bunu kanıtlar nitelikteydi.

“Siz elinizden geleni yaptınız. Bu yüzden bu konuda daha fazla tavsiye vermeye kalkışmamanızı rica ediyorum sizden.”

Gözlüğünün camlarını buğulayan bir nem tutmuştu kadının gözlerinde. Kızaran yanakları ile güçsüz bir şekilde sandalyesine yığılırken, Sihir Bakanı sandalyesinde geriye doğru yaslandı. Gergin seyreden sessizliği, bakışlarını tam önündeki tüy kalemle buluşturduğu anda bozdu.

“Madam Béringer’in bir konuda haklı olduğunu inkar edemem. Bizim bu radikallerden bir farkımız olmalı. Büyücedünyayı bir kamuoyu duyurusuyla itidale ve sükunete davet edeceğim. Öte yandan Herr von Motke... Nachtkrapp Harekatı konusunda gerekli adımları atmak üzere yardımınıza ihtiyacımız olacak.”

Bakanın önündeki tüy kalem, kendiliğinden yükselerek hemen yanında oturan kalem sekreterinin masasındaki mürekkep dolu şişenin içine dalmış, sonra da boş kağıtlardan birisini kendisine hedef seçerek, sözleri yazıya dökmek üzere rutin yerini almıştı.

“Başlayalım o halde... Sevgili Britanya Büyücedünyası Sakinleri!”

Magnus Pearson’un müstakil evi, meraklı gözlerden uzak tutulması ama aynı zamanda dışardan merak edilmemesi maksadıyla görünmez şeritlerle çevrelenmişti. Öyle ki bahçe kapısından eve uğramaya çalışan bir büyücü, ayağının görünmez şeritlere takılması sebebiyle tökezlemiş ve kendisini yüzü koyun yere kapaklanmış halde bulmuştu. Postasını getirmeye niyetlenen bir baykuş ise şeritlerden bir tanesine yakalanmış ve Seherbazların hummalı çalışması sayesinde güçlükle kurtarılabilmiş, kasaba sakinlerinin destek alkışlarıyla beraber özgürlüğüne kavuşturulmuştu. Nihayetinde görünmez şeritlerin birer sorun teşkil ettiği kanaatine varan Seherbaz Büro, iki güvenlik zabitini süpürgeleriyle beraber evin önüne dikmiş, kendilerini gelen geçen büyücü ve cadıları uyarmak üzere görevlendirmişti. Ancak bu iki zabit, ne yazık ki dönüt yemekten dikkatlerini işlerine yeterince verememişler, birkaç gelecek postası muhabirinin güvenlik şeritlerini Revelio büyüsü yardımıyla ortaya çıkarıp, cinayet mahallinden şipşak fotoğraf çekmelerine engel olamamışlardı.

Nathanial, Edward ve Cwenhild’in kasabaya varmaları da tam bu esnada gerçekleşmişti. Üç kafadarın önce Magnus Pearson’un evini bulmaları gerekecekti. Bunun için etrafta kısa bir soruşturma yapmaları yahut izleri takip etmeleri yeterli miydi?

Ardından ise görünmez şeritlere takılmadan uçan at arabalarını eve yaklaştırabilmeleri gerekiyordu. Nitekim güvenlik zabitleri daha fazla dönüt almak için fırının yolunu tutmuşlardı ve kendilerini uyaracak kimse yoktu. Ayrıca arabayı süren testraller bugün, pek bir huysuz uçuyordu. Acaba görünmez şeritler bu arabaya bir sorun yaratacak mıydı?

Seherbazlarımız Godric’s Hallow’daki Magnus Pearson’un evine vardıklarında yalnızca iki stajyer ve bir adet ev cini onları karşılayacaktı. Stajyerler, seherbazların incelemesi için son hazırlıkları gerçekleştirmiş ve evin tamamını incelemeye hazır hale getirmişlerdi.

Evin içerisine girdiğinizde üzerinize yoğun bir yanık et kokusu hücum ediyor, kana boyanmış duvarlar ilk başta eksik bırakılmış bir badana sanılsa da kısa sürede kimliğini ele veriyordu. Maktul ise salonda, bir sandalyede ayak bileklerinden ve kollarından ince tellerle sandalyeye bağlanmıştı. Vücudundaki muhtelif yara berelerden çok ağır bir işkenceden geçirildiğini söyleyebilmek mümkündü. Duvarlardaki izler ve lekeler, duvarlara bile işkence yapıldığına dair bir izlenim oluşturuyordu. Adamın çalışma ve yatak odası ise allak bullaktı. Sanki bir fırtına kuşunun gazabına uğramış gibi etrafa saçılmış çeşit çeşit evrak, fotoğraflar ve şiddete maruz bırakılmış ahşap mobilyalar, kilitli çekmeceler.

Tüm bunların yanında, evin kapısından içeriye adımınızı attığınız anda garip bir hissiyata kapılmaya başlıyordunuz. Kötümser bir his bu; sizi rahatsız eden, midenizde karıncalanmaya yol açan, ruhunuzu sömüren ve kapıdan içeriye girdiğiniz gibi sizi avucuna almış olan karanlık bir his. Halsizlik kaplıyordu bedeninizi ve karamsarlık sarıyordu ruhunuzu. Bu evde her ne halt karıştırılmışsa, hayırdan çok şer taşıdığı muhakkaktı.

Cinayet mahallinde incelenecek çok şey vardı. Seherbazlar tüm bu soruşturmayı beraber yürütmeye kalkabilirlerdi. Ama bu durumda tüm soruşturma uzun sürecek ve sonradan yaptıkları işlere kendilerini yeterince veremeyeceklerdi. Ya da her birisi belli başlı işleri üzerine alarak, görev paylaşımıyla soruşturmayı yürütebilirlerdi. En nihayetinde seçim de, karar da onlardaydı.

Öncelikle ev cininin sorgulanması gerekiyordu. Kendisi, Gobble adında ürkek ama geveze bir mahlukattı. Konuşmamakta pek bir ısrar ediyor, utandığını ve korktuğunu sıkça beyan ediyor ama bir kez dökülmeye başladığında susmak nedir bilmiyor, ağzına geleni bir güzel söylüyordu. Öyle ki, kendisini susturabilene aşk olsundu.

Magnus Pearson’un cesedi ve işkence gördüğü salon da kesinlikle incelenmesi gereken yerlerden birisi olarak dikkat çekiyordu. Adamın vücuduna saplandığı bariz ne idüğü belirsiz iğne ve kesici aletlerin yan ısıra, derisine kazılan kimi işaretler ve duvarlardaki derin sıyrıklar da burada ne uğursuz işlerin döndüğü konusunda fikir vermekten bir hayli uzaktı. Her ne olursa olsun bu salonda durabilmek ve bu cesedi inceleyebilmek için sağlam bir mideye ihtiyacınız vardı.

Yine Magnus Pearson’un çalışma ve yatak odası... Tam bir curcunanın ortasında kalmış bu odalarda, gazetecinin daha önceden tuttuğu notları, detaylı çalışmalarını ve kısa vadede yapacağı haberlerin planlarını görmek mümkündü. Henüz haber olma olgunluğuna erişememiş olduğu pek muhtemel kimi skandal olayların da havadisini, yere saçılmış fotoğraflar ve notlardan alabilmek olasıydı. Anlaşılan o ki, Magnus Pearson'un heybesinde daha ne bomba haberler gizleniyordu.

---

Notlar:
1- Cinayet mahalinde yapmaya kalkıştığınız asıl iş için yalnızca bir tane düello zarı atınız.

2- NPC’lere destek olduğunuz işlerde veya zara bağlı olmasını istediğiniz diğer meselelerde normal zar atmanız kafidir.

3- Cinayet mahaline varmadan önceki problem ve meseleleri anlatısal olarak çözebilir yahut NPC’lere bıraktığınızı belirtebilirsiniz.

4- NPC’leri kontrol edebilir veya tamamen GM kontrolüne bırakabilirsiniz.

5- Cinayet mahalinde her seherbazın bir işi devralması gibi tüm işleri beraber yapmaya kalkışmanız da mümkündür.

6- Tüm işleri beraber yapmaya niyetlenmeniz halinde işlerin yalnızca yalnızca bir tanesinde ekibin liderliğini üstleniniz ve o işi yapabilmek için Düello Zarı atınız. Diğer işlerin her birisi için başka bir NPC’ye liderlik veriniz ve yalnızca destek amaçlı normal zar atınız.

7- Tüm işleri beraber yapmaya niyetlenmeniz halinde, ikinci ve üçüncü işlerin zorluk değeri artacaktır.