[justify]“Adama niye öyle şeyler söylüyorsun ki? Of Blaze, of! Kalas bile senden daha canlıdır.” diyerek karşılık veren Cornelia, Blaze’in diğer söylemlerini es geçiyordu. Es geçmek zorundaydı. Laf yetiştirmeye kalktıkça ürkek ceylanın elinden kaçması daha kolay olurdu. Katiyen bunu istemeyen kadın tedbirli ilerleyecekti elbette. Blaze’in sosyal becerilerinin kusurlu olduğunu düşünmüyordu, ancak; ‘sert’  bir tutumu olduğu herkesçe bilinen bir gerçek idi. Her elmas önceden karbondu sonuçta. Potansiyelini açığa çıkartmak için değişimlere maruz kalmalıydı.“Kesin yalan söylemişsindir, kesin. Ciğerini bilirim ben senin. Başından mı atmaya çalışıyorsun beni? Yemezler. Yaş o iş.” Tabi ki amacı oydu Blaze'in. Kendini kandırmasının lüzumu yoktu Cornelia’nın. Yüzündeki gülümseme hiçbir değişime uğramadığı halde arada sırada kaşları çatılıyordu yalnızca kadının. Blaze’e hem biraz zaman verip hem de odasından doğru düzgün kıyafetler getirmek için yataktan kalkmaya doğrulduğu anda odaya pat diye giriş yapan Robin’e çevirdi bakışlarını. Hemen ardından bir kaplan gibi Blaze’e yöneldi. “Bak sen şu işe.” dediğinde ikisininde aklında tek bir şey vardı. Blaze sözlü savunmaya geçmişken atıldı mektubun üzerine Cornelia. “Ver bakayım!”

Hışımla kaptığı mektubu oyalanmadan açtı. Göz ucuyla okuyup Blaze’e uzattı. “Christopher, güzel isim. Sen de Rosemary demişsin adını. Ne yalancı olup çıktın. Das ile fazla takılma artık sen en iyisi.” Ciddi değildi tabi. Birbirlerine böyle yalan söylemeleri hoşuna gitmiyordu Cornelia’nın. “Her neyse… Saat 11’de çay evinde heyecanla seni bekleyecekmiş. Ben de nasıl tanıştığınızı duymaya can atıyorum. Evin adresini bile biliyor, beni şaşırtıyorsun Blaze. Bu harika! Beni şaşırtıyorsun!” İmalı bir bakış attı ellerini iki yana açıp çocuklar gibi sevinirken. Sonra da duraksadı çünkü gözüne gül ilişmişti. “Tek gül biraz klişe olmuş ama düşünmesi güzel. Şans vermelisin! Hiç değilse kimmiş bir bakalım. Ne diyorsun?” Gülü eline alıp kokladı. Çiçekleri çok severdi Cornelia. Şu an kendisi yalnız olsa da bir gülü bahçede görmek bile her zaman ona mutlu hissettirirdi.

Aklı gülün güzelliğindeyken fazla hızlı düşünce geçişiyle ve ani bir ifade değişimiyle Robin’e ‘toz ol’ dercesine bir baş işareti yaptı. Duvardaki saate bakıp “Çok oyaladın Blaze bizi, bak. Planımın gerisindeyiz. Çene çalmaya ve didişmeye birkaç işi hallederken de devam edebiliriz.” Cümlesi ağzından döküldüğü gibi hunharca kolundan tutup çekiştirmeye başladı kızcağızı. Kafasına koymuştu bir kere. Görev gibi bellemişti bunu. Cornelia kafayı bir şeye takarsa mutlaka yapmalıydı. Yoksa dengesi kalmıyordu pek. İnce ses tonuyla bıcır bıcır konuşmasını bölmedi; aksine pes etmeye niyeti yoktu Blaze'in isyanlarına karşılık.“Sana seçme şansı sunacağımı düşünüyorsan yanılıyorsun. Yürü. Benim odama gidiyoruz.” Sımsıkı tutuyordu kolundan.
[/justify]

Cornelia; Seviye 8'e geçiş için +1 GP
https://buyucedunya-rpg.com/sihirsel-yasal-yaptirim-dairesi/cadi-avcilari-sorusturmasi-cocuklarin-sorgusu/ (Bu başlıktan gelen +11 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/apples-oranges/ara-kapatma/msg2206/#msg2206 (+2 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/son-dans/dus-icinde-bir-dus/msg2198/#msg2198  (+4 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/son-dans/dus-icinde-bir-dus/msg2368/#msg2368 (+2 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/birlesik-krallik/bir-sanssizlik-tragedyasi/msg2423/#msg2423 (+4 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/quidditch-stadyumu/quidditch-dunya-kupasi-sampiyonasi/msg2497/#msg2497 (+3 fena rp)
Fena RP Butonu için toplamda 26 olmak üzere +3 GP etmektedir. Toplama yetişmeyen +5 fena rp hakkımın uykuya yatışını bildirerek diğer karakterler hesaplamalarını da paylaşmak isterim.
+5nci günden 7. güne aktiflik ilen gelen +2 güç puanını da şuraya sıkıştırayım.
Charlotte;
https://buyucedunya-rpg.com/hogwarts-bahcesi/gecelerine-gun-gibi/msg1892/#msg1892 (+6 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/diagon-yolu/need-for-speed-diagon-yolu/msg2848/#msg2848 (+5 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/diagon-yolu/need-for-speed-diagon-yolu/msg2875/#msg2875 (+3)
Toplamda 2 GP.
48 saat doldurmaktan gelen +2 GP.
Iris;
https://buyucedunya-rpg.com/kara-gol/planlar-pesinde-istikbal-goklerde/msg2647/#msg2647 (+10 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/iksir-dersligi/andre-iris-iksir/msg2209/#msg2209
https://buyucedunya-rpg.com/iksir-dersligi/1865-66-egitim-yili-guz-donemi-iksir-dersi/msg2159/#msg2159(İksir başlıklarından gelen toplam +3 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/tilsim-dersligi/1866-yili-birinci-donem-karma-tilsim-dersi/msg2135/#msg2135 (+1 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/karanlik-sanatlar-dersligi/1865-66-egitim-yili-guz-donemi-karanlik-sanatlar-dersi/msg1697/#msg1697 (+1 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/karanlik-sanatlar-dersligi/1865-66-egitim-yili-guz-donemi-karanlik-sanatlar-dersi/msg1697/#msg1697 (+1 fena rp)
https://buyucedunya-rpg.com/karanlik-sanatlar-dersligi/1865-66-egitim-yili-guz-donemi-karanlik-sanatlar-dersi/ (+2 fena rp puanı sonradan değerlendirilmek üzere***)
Cornelia'dan kalan +5 puanımı Iris hesabım üzerinden değerlendirme isteğiyle toplam +3 puanımı talep etmekteyim.
Ek olarak; 3. seviyeden 5. seviyeye geçiş için +2 GP.
4 gün çevrimiçi olmanın getirisi olan +4 GP.

Nihayetinde; yanlış bir hesaplama yapmadıysam eğer havuz hesabıma aktarılacak olan GP sayısı 18'dir. Cornelia'nın sorgusundan gelecek görev gpsi hariçtir. Başlık geç kapandığından görevin kaç puan getirisi olduğunu unutmuş bulunmaktayım asdfg onu da eklerseniz sevinirim.  Kolaylıklar diler, teşekkürü borç bilirim efenim asdfgfg

Kiliseden getirilen cadı avcılarının himayesinde bulunan isminin yalnızca Andy olduğu bilinen çocuğun sorgusu usulünce uygulanmış, bilgiler toplanmıştır ve rapor halinde sunulacaktır. Buna ek olarak; Andy artık alınmış izinler ve yasal ayarlamalar doğrultusunda, yaşamına; büyücü ve cadılar arasında Andy Barthélemy olacak şekilde devam edecektir. Cornelia Barthélemy tarafından evlat edinilmiştir.

[spoiler=Out]İskender eğer Andy'nin o sorusunu hala hatırlıyorsan lütfen söyle asdfg[/spoiler]

[justify] Ben Audhild’im. Korkusuz Audhild.

Ne tenimi saran alevler ne de ciğerimi dolduran zehir durdurabilir beni. Akşam yıldızı parlıyor gökyüzünde tam yuvamın üzerinde. Gözyaşlarımın sıcaklığı alazla tek vücut oluyor ve ben bir daha sesleniyorum hazineme bir dahaki cümlelerinin sevgilimin kollarının arasında olmasını umarak: “Gün doğumunda yanında olacağım.”

Sadece son bir kez daha sarsılmayan o inancımla savaşmalıyım.

Halstein… Ne kadar da sen. Onu böyle var gücüyle savaşırken görmek baharın neşesini saklamıyor oluşunu anımsıyorum: bütün fırtınalara çıplak bir göğüsle direnen bir serbaz. En az ben kadar dikbaşlı, sen kadar pervasız ve gözü pek, nihayetinde; ikimiz kadar sevgi dolu ve korumacı. Gözüm arkada kalmayacak. Köyü ve kardeşini koruyacak Halstein. Ruhani bir rahatlama sarıyor beni. Ancak, nabzım düşmüyor. Tekinsiz bir his. Kol geziyor etrafta. Ensemde hissediyorum varlığını.

Daha ölmeden arafa vardım. Vaat edilmiş topraklar yüce fedakarlıklar ister.

Tanrı’nın öfkesini yansıtan mor gözler. Dikenli bir kuyruk. Gece karası pullar. Hebrid Siyahı. Hiçbir şey delemez sanki zırhını, hiçbir şey yaralayamaz onu, bir annenin sevgisi hariç. Ejderha, sevdiğim insanlara asla ulaşamayacaktı bu gece. Kalp atışım kulaklarımda demiri döven üzengi gibi atarken asama sarıldım. Yerde duran ucu sivri mızrağı da es geçmeden aldım bir elime. Bu sefer kime ait olduğunu bilmiyorum.

O’nun her daim söylediği gibi kas gücü yetersiz kaldığında içindeki gücü, doğuştan bahşedilen yeteneğini kullanacaktı. Oğlu ve eşi gibi, hem saldırı hem savunma yapabilirdi. Büyü gücü ve sevgisi bir hudud çizecekti.

Audhild, Halstein ve köylülerden uzağa doğru koşmaya hazırlanırken ejdarhanın peşinden gelmesi için göz hizasında duran heybetli yaratığa isabetli bir “Stupefy” savurdu başlangıç olarak. Bir planı vardı. Amaç, ters yöne çekebilmekti Hebrid Siyahı’nı. Vücuduna pek bir etki etmese de kükremesiyle canını sıkmış olduğundan emindi, sonucunun neler olduğuna bakabilecek bir konumda değildi. Zira tahmin etmesi de çok zor değildi. Ciğerlerindeki acıya rağmen özgürlüğe kanat açarcasına koştu Audhild. Ejderhanın kanatlarını çırpışını rüzgarı keserek hala yanmakta olan birçok yeri daha da harlamasıyla ateşi daha çok hisseder olmuştu.

Onun bir kanat çırpımı Audhild’in adımlarıyla ne kadar örtüşebilirse o kadar uzağa gidebildi kadın. Köyün sınırını çevreleyen çitlere geldiğinde nefes nefese duraksadı. Korkusuzca dikildi karşısına. İnişe geçecek gibi olduğunda titrek bir sesle “Conjunctivitis” diyebildi Audhild asasını sabitleyerek. Bozabilmiş miydi görüşünü? Kontrolsüz bir pençe indi göklerden, hedefini yine de yakalayacak kadar tutarlı bir pençe. Savruldu Audhil perişan bir halde. Taş, toprak ve toza bulanırken bedenine aldığı yaralar kalbi kadar yakamazdı canını. Böyle bitmesine izin veremezdi, vermeyecekti. Sert zemin üzerindeki bedenini kaldırabilmek hiç bu kadar güç olmamıştı. İç organlarının aldığı zarar ağzından kan akıtıyordu.

“Bir daha ıskalamayacaksın.” dedi böğründeki ağrılarla. Asasını tıpkı vücudunun bir uzvu gibi tutuyordu hala. Zedelenen karın bölgesine doğru elini götürürken sıcak kan parmaklarına ve asasına bulanmıştı çoktan. Yere inen ejdarhanın hiddeti Audhil’i bulmak üzereyken alevlerden kaçınabilmek adına kalkanını oluşturmalıydı. Yattığı yerden hınçla gümüşi bir “Protego” ile korudu kendini. İçindeki büyüyü kanalize edebiliyordu hala. Ne yazık ki son demlerini yaşadığını biliyordu kadın. Ona dayanma gücünü veren de bu idi hiç şüphesiz.

Ateşin gücü karşısında asa tutuşunu bozmadan doğrulmaya çalıştı mide bulantısıyla. Başı yeniden dönüyordu Audhild’in. Asa tutan eli titremeye başladığında ona karşı daha fazla kalkanının dayanamayacağını bildiğinden körlemesine alevlerini saçan ejderhanın aralığını yakalar yakalamaz kendini sol tarafa doğru savurdu mızrakla birlikte. Ejderhanın kükürt kokan nefesini daha yakından alıyordu artık. Hala göremeyen ejderha içgüdüleriyle Audhild’in varlığını sezebiliyordu. Kanının kokusuyla yine karşısına dikilmişti. Çok daha yakınlardı. Ve avı, sonsuzluğa uğurlayacaktı onu. Gözlerine bakmaktan hiç çekinmedi. Dudaklarının arasında bir nefes alımı kısalığında uyku büyüsünü gerçekleştirdi. Hiç umudunu kaybetmemişti. O umut, zaferi getirecekti Audhild’e. Ejderhanın uykuya teslimiyeti gerçekleştiğinde yere devrilişiyle ayağının altındaki toprak titremişti adeta. Zar zor dengesini buldu kadın. Büyünün onu ne kadar uyutabileceği bilinmez bir haldeyken son darbeyi indirmeliydi. Kanayan yere eliyle baskı uygulayarak topalmış gibi bükük beliyle ilerlemeye başladı. Mızrağı kavradı ve yer yer ondan destek aldı. Gözlerinin önünde yığılmış olan yaratık heybetiyle büyülerken Audhild’i köyden gelen sesleri işitemiyordu daha fazla. Ejderhanın inip şişen göğsüne yanaştı güçlükle. Göz kapakları her an açılabilecek gibi duruyor, parlak siyah pullarının üzerinden süzülüp gelen gece yelleri vuruyordu yüzüne Audhild’in. Kanlı elini dokundurdu önce naif bir şekilde. Kalbi. En zayıf noktası olmalı, diye düşündü. Eline dolan yaşama son vermek ruhunu bin parçaya bölse de yaşam değil miydi seçimlerden ibaret olan? Geride bıraktıklarını düşünmeliydi.

Acıyla inlerken mızrağını kaldırdı asasını yere bırakırken. Derisinin inceldiği noktaya müşkül bir halde sapladı mızrağı. Ölüm uykusuna Audhild ile birlikte geri dönecek olan Hebrid Siyahı acıyla gözlerini açtığında Audhild çığlık çığlığa atalarının güçlerini de kollarında hissederek daha da derine doğru iteledi mızrağı kalbin içine iyice girene kadar. O an sırtına batan bıçak gibi keskin dikenleri başını eğdiğinde görebilmişti anca. Her bir zerresi kan içindeydi. Ağzından gelen kan daha da artarken kuyruğunu can çekişerek ortalığa savuran ejderha Audhild’i de savuruyordu. Bir yandan göğe doğru saçtığı alevler geceyi aydınlatıyordu. Sarı ve kırmızı. Aralarında turuncu rengi seçebilirken ateş başında “O” ve oğulları ile birlikte geçirdiği vakitler geliyordu gözünün önüne. Ölümün tatlı sıcaklığı bu olsa gerek. Belki iki belki üç nefes daha… Audhild’in son dansı görsel bir şölenden ibaretti sanki. Yüzünde belirsiz bir gülümseme. Viran olmuş halde Hebrid Siyahı’nın tükenen gücüyle toprağa yığıldıklarında Audhild başarmıştı. Son nefesini tüketti: “Başardım sevgilim. Aç kollarını bana. Gün doğumunda yanındayım, demiştim.”

En güçlüler bile ne zaman boyun eğmesi gerektiğini bilir. Sonunda, ölümü yendim: geliyorum.

Uyandım gerçekliğime. Kim olduğumu biliyorum.
Ben Cornelia. Korkusuz Cornelia. Cornelia Barthélemy.
Ölümü yendim. Ve yeniden doğdum.
[/justify]

[justify] Knockturn Yolu’na cisimlendiğim anda dar yolda adımlarımı savurur savurmaz buraları ne kadar çok özlediğimi fark etmiştim. Herkes olduğu gibiydi. Hala bıraktığı gibi. Maskesi yoktu kimsenin. Tek tük büyücüler hariç Knockturn’nun gizlenme telaşesi yoktu. Her an bir köşeden Blaze çıkıp ıslık öttürebilirdi. Dokuzlardan biri başını belaya sokup etrafta koşuşutururken bana çarpabilirlerdi ve hep yaptığım gibi onları idare ederdim. Das’ı ise en son mahkeme çıkışında basin açıklaması yaparken görmüştüm. Her şekilde Bakanlık çatısı altında Seth ile birlikte çalışmaktan memnun olsam da geldiğim yerleri geçtiğim yolları unutamazdım. Birlikte acıyı ve tatlıyı paylaştığım kişileri de. Çalışmanın yoğunluğundan eve uğrayamıyor, çoğunlukla büroda sabahlıyor, hizip ile görüşmelerimi sürdürüyordum. Eve uğramayı denediğim birkaç seferde de bizimkiler yoktu. Evin ihtiyaçları ile ilgilenen Grace beni iki kere üstüste geldiğimi gördüğünde çok sevinmiş ve kemiklerimi kırarcasına sarılmıştı. O anda ne kadar çok uzaklaştığımı anlamıştım aslında özümden. Bir öğle arası evrak işlerini çömezin birine iteledikten sonra soluğu burada almıştım işte. Eski dükkanıma bakmak, Das’I kolaçan etmek, işlerinin nasıl gittiğini sormak istiyordum. Başımdan geçen şeylerin bazılarını gizlilik çevresinde paylaşarak rahatlayabilirdim bile. Stresle baş etmeye çalışırken baş ağrılarım hiç eksik olmuyordu malum. Beni pamuk gibi yapacak birine yani Das’a ihtiyacım vardı.

Köşeyi döndüğümde bir heyecan basmıştı beni. Kaç haftadır eve niye uğramadığımı sormamasını umut ediyordum Das’ın. Blaze’i dükkanın önünde göremiyordum. İçeridedir belki, diye iç geçirdim. Yıkanmamış olsa da pis pis etrafta dolansa da sarılacağım bizimkine. Yoğun bir hasretlik çekiyorum.

Dükkanın önüne geldiğimde şöyle bir duraksadım. İmajında bariz bir değişiklik var. Tabelası değişmiş. Gururlu muyum? Evet. Dükkanı Das’a bırakırken binbir türlü endişem vardı. Somut bir şekilde endişelerimin yersiz çıktığını gözlemliyor olabilmek rahatlatıcıydı. Yalnızca dükkanın kapısının ardına kadar açık olmasından hoşnut değildim şimdilik. Yol geçen hanı gibi kapı açık mı bırakılır? Daha fazla dayanamayıp girdim içeri. Eh… Yüzüme vuran kasvetli havası hemen hemen aynı sayılır. Henüz incelemeye başlayamadan gözüme takılan ne idüğü belirsiz bir cisimle karşılaşınca irkildim. Kös kös oturuyor. Yüzü gözü var mı? Kimdir necidir? “Daaas!” diye bağırdım dolu dolu. Terk mi etti yoksa burayı? Çok kızarım. Musallat mı oldu bu adam dükkana? Kıpırdamayınca da ilerledim yanına. Ayağımın kenarıyla dürttüm bir. Çıt çıkarmıyor. “Kimsin sen? Çık dışarı!” diyorum. Yok, yine hareketlenmiyor. “Das! Her nerdeysen çık gel, bak. Arkada mısın? Burada BİR ŞEY var. BİR ŞEY! Alıp götüreceğim Bakanlık’a!” derken bir yandan da elimi şekilsiz şemalsiz tipe doğru uzattım. Omuzundan tutup ya götüreceğim ya da bir dahaki soruma cevap vermezse parçalayacağım. Sabrım taşmak üzere. Bir kez daha “DAS! Kimle- dur! Nelerle takılıyorsun sen öyle?” diye bağırdım. O anda da erken kanıya vardığımı anlamıştım. Das'ı daha sık ziyaret etmeliydim. [/justify]
 

Cornelia B.
Sihirsel Yasal Yaptırım Dairesi Çalışanı

Samuel Raymond Boleyn Sorgusundan öğrenilenler;

• Samuel Raymond Boleyn, kuzeni Eadwig Boleyn tarafından davet edilmiş, Caldecott'un Carmilla'yı gördüğü iddiasına takiben kontrol amaçlı Yasak Orman'a gitmişlerdir.
• Ölü bedenlerin görüldüğünden ve cadı avcılarının varlığından söz edilmiştir.
• Sorguda adı geçen Clayton ve Cyneric gibi diğer öğrenciler Carmilla ile karşılaşmamışlardır.
• Samuel Raymond Boleyn tarafından anlatılan her şey seherbazların varışına kadar diğer sorgulanan öğrencilerinki ile eşleşmektedir.

Link: Samuel Raymond Boleyn Sorgusu

[justify]En sonunda adının Andy olduğunu öğrendiği çocuğu süzerken Cornelia rahatsızlık hissetti. Önyargılı davranmış olmanın verdiği bir huzursuzluktu daha çok. Masumiyetin temsili olan çocukları ne hakla kullanırlardı? Bunu yapanların kökleri kurutulmalıydı. Çenesini sıktı.  Elinden geleni ardına koymayacaktı. Seth’e davasında yardım edecek, her göreve katılacak ve hatta… Anlık bir karar vermek istemiyordu, ancak, uzun bir süredir hissetmediği bir sıcaklık hissetmişti kalbinde. Ve bu kiliseden sorgulamak için aldıkları bir çocuk sayesindeydi. Ona kafir diyen, kahpe diyen… Din ile zihni bulandırılmış olan bir çocuk sayesinde… Çenesini serbest bıraktı burnundan nefes alarak.

Kötü davranıldığının farkında en azından, diye iç geçirdi kadın. Sopa ve falaka mı? Ve büyülü olanlar mı iblis oluyorlardı? Tezatlık sarıyordu her tarafı. “Demek zorlayarak içinde barındırdığınız gücü ortaya çıkarıyorlar.” Mırıldandı kendi kendine Cornelia. Ne gücü peki? Daha net bulgular lazımdı. Böler gibi olmaması için “Lütfen, devam et.” dedi. Andy’nin verdiği bilgiler doğrultusunda melekler ile eşleştirebileceği tek tük şey vardı. Tılsım, lanet, biçim değiştirme ve iksir gibi alanlar… Doğruluğu tartışılabilirdi ama aklına başka bir şey gelmiyordu. Mümkün olup olmadığını sorgularken ardından işittikleriyle bir nebze daha doğru yolda ilerlediğine inanmaya başlamıştı Cornelia. Çocuğu izlemeye devam ediyordu. Elini havaya kaldırdığında Cornelia’nın da kaşları kalktı. Ne yapmaya çalışıyordu? Ürpermişti kadın. Terörü çocuğun davranışlarında sezebiliyordu, korkudan çok. Bakışları ise tam tersini söylüyordu. Zayıflığı bir pelerin gibi üzerinde asılıydı Andy’nin.

Cornelia’nın ona kötü davranma isteği olmamıştı denilemez. Hep bir anlık gaflet. Kendine kızdığı nokta buydu. Kimin ne şekilde ne ile uğraştığını veyahut kimlerle baş ettiğini bilmediği bir hikâyede korumacı ve tedbirli olmaya çalışmıştı sadece. Yine de kendi deneyimlerinden yola çıkarak baştan beri böyle davranmaması gerektiğini bilmesi gerekirdi. Öfkesini hapsetti zihnine. Aklından geçirmiş olsa dahi ona kötü davranamazdı. Çocuğun yüzüne batırdığı tırnaklarına çevirdi bakışlarını. Sorduğu soruya ne cevap vereceğini bilmiyordu açıkçası. Mümkün veya değil. Ortada bir inanç yoktu Cornelia için. Çocuk kırıntılarla oyalanırken aklından geçenler artık şekil almaya başlıyordu.

Neredeydi bez bebeği? Kiliseden getirildi mi emin değildi. Görmek istiyordu çocuğun neler yapabileceğini. Diğer çalışanlar sorgu için hazırlarken almış olabilirlerdi. Belki bir ara verip Zain ile konuşabilirdi ama Andy’i tek bırakmak istemiyordu. Hele de lanet konusunu açtığında. Korkusunu paylaştığında gözünde bir buğulanma oluştu Cornelia’nın. Sahiden mi? İnanması güçtü. Etinde kesikler hissediyordu sanki.“Mucizelerle donatılmışlara sunulan bir lanet. Ne kadar doğru olabilir?” dedi neredeyse fısıltıyla. Kontrol edilmesi gereken bir sürü kaynak vardı. Çocuğun dibine kadar çektiği sandalyede ona doğru döndü. “Sana yalan söylemeyeceğim, Andy. Cennet ve cehennem. Üstüne düşündüğüm yerler değil. Hiçbir zaman olmadı. Ama Araf hakkında bir şey bilirim, o arada kalmışlığı ve korkuyu…” dedikten sonra işaret parmağını alnına nazik bir tutumla götürdü çocuğun. “Araf… Burası. Asıl araf kafanın içinde. Ne gidebilirsin ne kalabilirsin. Ne cesaret edebilirsin ne de korkmaya hakkın vardır. Korkuyorsun sen. Güzel. Kimileri korkmaktan dahi acizdir. İşte, senin tutunman gereken tek şey bu. Yönlendirmen gereken tek hissiyatın. Ve, aynı zamanda düşünmemen gerek tek şey de bu.” Elini çekti. Yapacağı şey bir Bakanlık çalışanı için pervasızca bir hareket olabilirdi. Kime ne? Buradan çıkamazdı her halükârda. Çıkmaya kalkarsa da Cornelia onu asla bırakmazdı. Sandalyeye önlem amaçlı belinden bağlanmış çocuğun kalın ipini çözmeye başladı. Çocuğu korkutmamak için asasını hiç ortaya çıkartmamıştı. İpi çözeceğim derken tırnağı kırılınca ufak bir sızlanma yaşamanın ardından söküp fırlattı bütün ipleri. Çocuğun yorgunluğu her halinden belliydi. Soluklanma ihtiyacını gidermesini beklerken konuşmaya devam edecekti.

 “Endişelenme.” dedi yapacağı hareketten önce uyarı bağlamında. Kollarını uzatıp sıkıca sarıldı çocuğa. Çocuğun buna ne kadar ihtiyacı olduğu bilinmez ama Cornelia’nın mutlaka vardı. “Kimse sana dokunamaz.  Ölmene izin vermem. Gerçek veya değil, bunun üstesinden birlikte gelebiliriz.” Diyordu çocuğa duygularını ne kadar geçirebildiğinden emin olamayarak. Geriye çekildi yüzünde sıcak bir tebessüm ile. “Seninle çıkarsız bir anlaşma yapacağız Andy. Biraz daha konuşacağız. Sana güveniyorum. Konuşmamız bittikten sonra benimle birlikte gelmeni isteyeceğim senden. Hemen karar vermek zorunda değilsin. Hiç zarar göremeyeceğin bir yere götüreceğim seni. Önce konuşalım.” diyerek açık kapı bıraktı. Eğer kabul ederse Das’ın ve Blaze’in cinnet geçireceğini biliyordu. Ama Andy’e de düşüncelerinin değişebileceği bir çevre lazımdı. Çok belli etmeseler de sevgi doluydular, Andy’i seveceklerinden emindi kadın. Bakanlık için sorun yaratabilirdi ama Seth ile bir şeyler ayarlayabilirlerdi. “Hiç bez bebeğinin bizim asamıza denk geldiğini düşündün mü? Mucize dedikleri şey sizin büyü yapabilmeniz olabilir mi?” Aklındaki sorulardan hangisine öncelik vereceğini kestiremiyordu Cornelia. “Bizi büyüsüz kılmak için söylediğiniz o sözler… Onun da bir büyü olma ihtimali yok mu sence?” diyerek çocuğu sorgulamaya itiyordu doğrudan bir kanı ortaya koymaktansa. “Engizitörleriniz ya da vücut bulduğunu söylediğin herhangi bir kişi… Onlarla tanışmayı çok isterim. Nerede bunlar? Kiliseye uğruyor olmalılar ama belli ki asıl merkezleri değil.” Ayin yapmak, vaaz vermek dışında asıl planlamaların yürütüldüğü başka bir yer olmalıydı, lakin bir çocuk bilebilir miydi? Andy yaşıtlarına göre beyni bulandırılmış olsa da gözlemci olabilecek bir tipe benziyordu. Kulağı kesik olma ihtimalini değerlendiriyordu.

“O gece, kilisenin bodrumunda ne yapmaya çalışıyorlardı? Gök neredeyse yarılmıştı. Sarsıntıyı da biliyorsun. Herkes hissetti. Bir şey duydun mu önceden? Bilgin var mıydı? Bunları benimle paylaşman önemli. Burada sen ve ben varız artık. Ayrıştırma yapmıyorum aramızda.”Yaşama hakkına inanıyordu Cornelia. Dünyası dine göre veya doldurulma bilgilerle ikiye ayrılmıyordu. Bir cadı avcısının ateşine karşılık su ile yıkıma karşı ön safhalarda durabilirdi. Çocuğu koruyabilirdi. Ona güvenmesini ve tamamen açılmasını istiyordu.[/justify]


Hadi bir mühürler hakkında ipucu zarı...
This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 6, total 6
Destek 1d10 : 10, total 10
Talih 1d10 : 10, total 10

[justify][spoiler][youtube]https://www.youtube.com/watch?v=YgLoLEYgcLc[/youtube][/spoiler]
Davullar çalıyor cevval kollar. Yoğunlukla çanlar çınlıyor kulağımda bazen. Bir gümbürtü kopuyor fırtınayla birlikte. Güneş aralamıyor ruhunu kişinin bu istikamette. Kasvetin bir mekan adı altında birer yansımaya dönüşmüş hali; “Son Dans.”

Her şey gri. Her şey tozlu. Darmadağın anılar surlara dayanmış, kuşatmaya hazır, alacaklı gibi zorluyor iki yakası bir araya gelmeyeni "bir" edecek olan.

Ateşe atılmış ruhum mekânın kapısından içeri girdiğinde çoktan buzla tuz olmuş vücudumla birlikte ilerliyordu eşyaların arasında. Eylem kuvveti gösteren zihnim acıyla sızlıyordu. Kiliseden döndüğümden beri iyiliği hissetmek ve var olan güzelliğe tutunmaktan fersah fersah uzak hissediyorum. Yaşamı özlüyorum ölmeyi deneyimlemeden. Ruhun ölümü de bir cinayet değil midir? Kim büktü boynunu? Kim acımasızca vurdu kırbacını sırtına? Kim çizdi o güzel yüzünü? Sapsarı parıltıdan yoksun bir sis perdesi düştü göz kapaklarıma her seferinde. Hastalığın belirtisi. Kirpiklerim ıslak. Midem bulanıyor. Bir ses… Ziyaret ediyor her gece. Fısıldıyor usulca. Naifliğine rağmen nasıl da tehditkâr. Yaşamak için ruha dengeyi şart koşuyor. Ölümün kıyısındayım. Yaşamı hatırlamalıyım. İşte geldim.

Elime aldığım ilk şey bir kolyeydi. Ucunda gümüş bir gezici kuş var kargayı çağrıştıran. Uzun gagalı. Teleklerine kadar incelikle işlenmişliği çok bariz. Bir kısmı ezilmiş kolyenin. Zinciri asılı kalmış zamana. İnanışıma göre bir rehber o. Küçük ve çok eski. Kim bilir kaç yıllık. Gözleri yakutla süslenmiş. İçimi delip geçiyor sanki tezahür eden gözler bilincimde. Baktıkça bir kuyuya sürüklüyor beni. Tatlı bir hüzün saklı içinde ve yavaşça seyreliyor imgeler. Hissediyorum. Takmak istiyorum. O ses beliriyor yine. “Bekle!” diyor bana. Yeni acılar arayacağım ben de. Kapılarını tıklatacağım. Lakin, dönüp dolaşıp geleceğim aynı suda yıkanmaya. Biliyorum.

Porselen bir çaydanlığa takılıyor gözüm. Nane yeşili. Ferahlık barındırıyor kendi çapı kadar adeta çevresinde. Düşüncelerimi yeşertiyor. Alıyorum elime. Kapağını açıp kokluyorum. Gyokuro’nun kokusunu almaya çalışıyorum istemsizce. Sözüm ona silik bir mutluluğu vaat ediyor bana burnuma ilişmeyen çay yaprağının kokusu. Belki bir gün, diyorum. Göreceli bir mutluluk. Arzum değildir cennetin üzerine günah yığmak veyahut günahları kutsal su ile yıkamak.

İnciyle süslenmiş bir el aynası. Gözüme ilişiyor. Çaydanlığın kapağını kapatıp aynaya uzanıyorum. Diğerlerine nazaran daha yeni bir görüntüsü var. Ağır oldukça. Akşam yıldızlarını toplamış kenarlarına. Güvenli limanı vaat ediyor. Kuytusundan ses dürtüyor beni. “Zamanı gelecek.” Bavuluna toplayamazsın ilk yolculuğunda yıldızları. İlk seferinde dolduracaksın bahar esintisini avuçlarına. Açmadan önce döveceksin toprağını. Koklayacaksın yağmuru. Can suyu olacak sana.

Ateş ve buz. Nihayetinde çağırıyor beni öyküsünü anlatmaya. Başa dönüyorum. İliklerime kadar ebedi hissettirene varıyorum. İlk bakışta fark edilmeyen ince bir çizik taşıyormuş meğer yakutlardan biri. Kolyeyi boynuma geçirmeden hemen önce keşfediyorum. Hala çok güzel. Bir kez daha duyuyorum sesi. Bu akşam gece olmadan son kez kuruyor cümlesini. “Bir bütün olacaksın.” Yaylı pensi tutturuyorum varlığıma ekleyerek. Henüz, ince uzun parmaklarımı kolyede dolaştırırken sezinliyorum: düş içinde bir düş. Yazgıyı doğaüstü bir güçle yeniden ele alıyor, gölgeleri cüretle dağıtıyor ve çırpıyor yürekleri.[/justify]