Az önce ne demişti? Ailesinin durumunu gerçekten sormuş olamazdı! Gerçi sorduğu soruyu düşünürse böyle bir sorunun gelmesini beklemeliydi ancak kaledeki herkesin durumunda haberdar olduğu yanılgısına düşmüştü.

“Ailem…” diye söze başlasa da sesi titrediği için bir an durdu.

Nasıl anlatabilirdi olan biteni? Annesinin birtakım büyücüler tarafından öldürüldüğü için buraya kaçmak zorunda kaldığını mı? Ablasının canı tehlikedeyken kendisinin burada kös kös oturmak zorunda kaldığı için her saniye kalbine kılıç saplanıyor gibi hissettiğini mi? En gerektiği anda ailesinin paramparça olduğunu ve bu konuda hiçbir şey yapamayacak kadar güçsüz olduğunu mu? Elbette hayır, bir yabancıya ailesini anlatacak kadar akılsız değildi.

Yüzündeki ifadeyi sabit tutmaya çalışarak anlatabileceği tek şeyi söyledi. Kimseden, hiçbir koşulda saklamayacağı tek gerçeği.

“Elbette leydim. Batı’daki kültüre aşina değilim ancak benim memleketimde aile her şeyden üstündür. Onları elbette özlüyorum. Siz ailenizle olduğunuz için beni anlamakta güçlük çekebilirsiniz.”


Victoria’yı rahatsız eden konuşma tarzına karşı sabrını koruyordu. Kendisine hem siz hem de sen diye hitap etmesi iki şeyin işaretçisiydi. Eğitimini dikkatli bir şekilde dinlememişti ve kimseyle pek konuşmuyordu. Bunlar dışındaki herhangi bir seçenek Victoria’nın kanına ve otoritesine karşı düpedüz hakaret olurdu. Bu yüzden iyimserliğini korumaya çalışarak kadına doğru uçarcasına bir adım attı. Zarafeti yetmişlik leydilere taş çıkartan küçük kız hep öğrendiği gibi tebessüm etti.

“Leydim, beni selamlamak için gelmeniz beni ziyadesiyle memnun etti. Düşüncenize minnettarım.”


Bundan sonra gelecek kelimeleri yuttu. Eğer karşısındaki bir leydi değilse bile mesajı alırdı. Almalıydı. Küçük kız boyundan dolayı birazcık yukarı gözlerini genç kadına dikti. Ya asıl amacını söylemeli ya da görevini bitirdiği için gitmeliydi. Tabii, karşısındaki kadının ne yapacağını bilemezdi. Bu yüzden sabırla bekledi.

"Dikkat et Victoria!"

Ablasının endişeli sesine karşılık annesi güldü. Gülüşü herkesin gözünü alacak kadar büyüleyiciydi, en azından küçük Victoria öyle düşünüyordu. Annesi arkasından gelen güneşi bile yanında sönük bırakacak kadar parlaktı. Elindeki fincan annesinin elinde basit bir fincan olmaktan çıkıp imparatorluğun mirası olarak kabul edilebilecek kadar değerli oluyordu. Victoria bunları düşünürken yere çakıldı. Dizlerindeki keskin acı gözlerini doldurdu.

"Leydim!"

Sadık hizmetkarı yanına koşsa da annesi ondan hızlıydı. Küçük çocuk haykırarak ağlarken annesine sıkıca sarıldı. Annesi de ona sarılmış, saçını okşuyordu. Öyle ki Victoria o anda tekrar anımsamıştı. Yanında annesi olduğu sürece dünya yansa, gökyüzü yeryüzüne karışsa da sorun olmazdı. Annesi onu her türlü musibetten korurdu. Bunun için canını feda edeceğini bilseydi bunu ister miydi, kim bilir?

“Ah, kardeşim! Dikkatli olmanı söyledin değil mi? Neden bir kez olsun beni dinlemiyorsun?”

Ablası onu azarlarken salya sümük ağlayan çocuk ona baktı. Endişesi o kadar barizdi ki azarı bile onu üzemedi. Ablasının şefkatli bakışları ve annesinin sıcak kucağı sayesinde sakinleşmeyi başardı. Gözyaşları dindiğinde annesi onu omuzlarından tutup yüzüne bakmak istese de küçük kız onu bırakmadı. Yüzünü koruyucu meleğinin omzuna gömdü. Annesi birkaç kez daha denese de aynı inatçılıkla annesinde bir adım olsun uzaklaşmayı reddediyordu.

“Güzel kızım,” diye şakıdı annesi bal gibi sesiyle.

“İzin ver de yarana bakayım. Canın acımıyor mu?”

Victoria başını olumlu anlamda sallasa da annesini tutan elleri gevşememişti. Ablası diz çöküp küçük kardeşinin yüz seviyesine indi. Güvenle tebessüm edip gözyaşlarıyla ıslanmış yüzünü sildi elindeki mendiliyle. Sakin ve yumuşak sesiyle konuşmaya başladı.

“Victoria annemi bırak da acını dindirsin. Merak etme, biz buradayız. Senin yanından hiç ayrılmayacağız.”

Yalan söylüyorlar.

Victoria kafasındaki sözleri görmezden gelip annesini bıraktı. Annesi önce eliyle kızının yüzünü sildi, ardından kucağına alıp içeriye götürdü. Annesi küçük kızı o kadar taşıyordu ki Victoria mı çok hafif yoksa annesi mi çok güçlü, bilemedi küçük kız. Annesi Victoria’yı sedirin üzerine bırakıp yanında oturdu. Ablası da çoktan kapıyı kapatıp annesinin arkasındaki yerini almıştı.

Küçük kız eteğini sıyırıp dizine baktılar. Kanayan yarayı görünce ablasının yüzü ekşimişti. En değerlisinin böylesine canının yandığını düşünmek kalbini ağrıtıyordu. Annesi Sally’nin aksine duygularını saklamayı başarmıştı.

“ Çok mu kötü duruyor?” diye sordu Victoria, ağlamayı yeni kesmişken.

Annesi sevecen bir şekilde gülümsedi. Başını iki yana salladı. Kızının yanağını sevdi.

“Hayır kızım, mühim bir yara değil. Hemencecik geçecektir. Hatta gözünü kapa, açtığında geçmiş olacak.”

Victoria’nın ağzı açık kaldı.

“ Gerçekten mi?” diye sordu hayretle.

“ Elbette kızım. Ben sana hiç yalan söyledim mi?”

Yalan, yalan.

Victoria neredeyse tüm vücudunu hareket ettirerek başını iki yana salladı. Ardında büyük bir teslimiyetle gözlerini kapadı.

“Episkey!”

Küçük kız gözlerini açmasa da yaranın yok olduğunu anlamıştı. Annesi gerçekten de doğruyu söylemişti. Aklındaki sesler yine haksız çıkmıştı. Annesi gerçek bir melekti.

“Açabilirsin gözlerini.”

Ablasının izniyle gözlerini açıp yaranın olması gereken yere baktı. Yarayı geç, iz bile kalmamıştı. Küçük Victoria şok içinde önce annesine ardından ablasına baktı. Küçük kızın şaşkınlığı ve heyecanı Sally ve annesinin ihtiyacı olan tek şeydi. Küçük kız mutlu olduğu sürece her şeyi yapmaya hazırlardı. Sanchez soyadını feda etmek pahasına bu küçüğünü koruyacaklardı. Gözlerindeki parıltının sönmesine engel olacaklar, her daim güvende hissetmesini sağlayacaklardı. Onları görevi buydu, Victoria’yı korumak!

Victoria uyandığında kendini normalin aksine dinç hissediyordu. Nasıl oluyordu da Çin’de uyandığında tüm kemikleri kırılmış, günlerdir tek bir yudum su içmemiş gibi hissederken Britanya’da yeniden doğmuş gibi hissedebiliyordu? O kadın mı ona yardım etmişti yoksa?

Bayılmadan önce onun bakışını görmüştü. Endişeli gözükmesine rağmen şaşkın değil gibiydi. Nedenini bilmese de aşırı merak ediyor da sayılmazdı. Zira daha önemli mevzular vardı. Şu anda nerede olduğu ve geleceğin ona neler getireceğini bilmek gibi.

Küçük kız yataktan kalkıp zemine güç bela değen ayaklarını sarkıttı. Etrafa göz gezdirdiğinde ilk dikkatini çeken, kapının karşısındaki devasa pencere olmuştu. Okyanusun büyüleyici maviliği gökyüzünün kırık beyaz rengi bulutlarına inanılmaz yakışıyordu. Kuşların seslerini duymasa da çok uzaklarda özgürce süzüldüklerini görmek mümkündü. Yine uzaklardaki gemiler manzarayı bozmak yerine canlandırıyor, tablo değil de gerçek olduğunu kanıtlıyordu.

Tavandaki heykelleri fark edene kadar epeyce bir zaman pencereden dışarıyı izledi. Heykelleri fark ettiğindeyse içi ürperdi. Gerçek gibi gözüken, her an onu izliyormuşçasına canlı gözleri tüylerini diken diken etmişti. Nerede olduğunu o zaman anladı. Boleyn şatosundaydı. Hem tutsak hem de koruma altında olduğu yerde; gözleri okyanus gibi mavi, bakışları heykeller gibi rahatsız edici olan kadının evindeydi. Adını bile hatırlamadığı ancak rütbesini asla unutmayacağı Yüce Boleyn’in evinde.

Victoria bunu fark edince yataktan aşağıya atlayıp odayı incelemeye başladı. Ona bir şey yapacaklarından kuşkuluydu ancak tetikte olması ona zarar vermezdi. Her türlü gizli odayı, ona karşı kullanabilecek şeyi tespit ederken ne kadar aptalca davrandığını fark etmesi zaman aldı. Karşısındaki kadın bir insan ya da onların deyimiyle muggle değildi. Ona saldırmak istese kesici bir nesneye ihtiyacı yoktu. Tıpkı onun kendisini koruması için kesici bir aletin yeterli olmayacağı gibi. Tek bir söz küçük kızın işini bitirmeye yeterdi. Bunu fark edince pencerenin yanındaki, saraylara layık, odanın tamamı gibi altın motiflerle bezenmiş koltuğa zarifçe oturdu.

Artık ne olacağını düşünmeyi kesmeli ve önüne bakmalıydı. Burada kalacağı süre boyunca her adımına dikkat etmeli ancak aldığı her nefesi kontrol etmeye uğraşmamalıydı. Eğer kontrol edemeyeceği şeylerle uğraşmaya devam etse bile kendini yormaktan başka bir işe yaramayacaktı. İlk planına sadık kalmalıydı. Kendisi hakkında öğrenebildiği kadar şeyi öğrenmeli ve Hogwarts’a gitmeliydi. En azından ablası kendi konumunu güvene alıp kardeşini yanına alabileceği zamana kadar burada sakince yaşamalıydı. Ya da gücünü keşfedip ablasına yardıma koşmalıydı.

Bunları düşünürken bir şeyler hatırlar gibi oldu. Annesinin yüzünü, ablasının sıcaklığını… Bir anıydı bu ancak kalbini titremeye kafi gelmişti. Annesinin mırıldanışını anımsayınca birden kalbine bir ağrı girdi, başı çatlayacak gibi ağrımaya başladı. Küçük kız nefes nefese kalıp öne eğildi. Öksürmeye başladı, sonu gelmez öksürüklerinin arasında görüntüler gelmeye devam ediyordu. Yangının sıcaklığını teninde hissedince nefesi kesildi. Aniden ayağa kalkınca oturduğu koltuk geriye kaydı. Çıkan ses Victoria’nın zaten hassas olan kulaklarını tırmaladı.

“Uyku vaktin geldi.”

Bu cümleyi ne kadar çok duyduğunu düşündükçe kalbinin ağrısı şiddetleniyordu. Dizlerinin üstüne çöküp öksürmeye devam etti. Boğazı parçalanıyormuş gibi hissediyor, teri ve salyası her daim düzgün olan kıyafetlerini kirletiyordu. Ne zaman düştüğünü bilmediği saç tokasının tutmadığı saçlar yüzünü sarmış, onu boğmaya çalışıyor gibiydi. Victoria panik halinde bile tek bir şey düşünebiliyordu. Annesi ve ablasının ondan neleri sakladığını. Yalnızca büyücü olduklarını değil, çok daha fazlasını.

Sonunda öksürükleri kesilip kalbindeki ağrı dinmeye başlarken ne kadar süre bir hayali yaşadığını düşündü. Babasının ani gidişi, annesinin beklenmedik vefatı, amcalarının yoktan var olan evlilik teklifi, ablasının onu daha önce hiç duymadığı insanlarla olan arkadaşlığı… Daha bilmediği neler vardı, kim bilir? Bunları bulmak için gerekirse dağları aşmaya hazırdı, bir büyücüyle de baş edebilirdi. Edebilir miydi?

Henüz kendini toparlamamışken kapı birden açıldı. Victoria sertçe gelene baktı. Gelen kişinin şaşkınlığını görmemek için kör olmak gerekiyordu. Ancak Victoria kendi dilinde onu kovmak dışında bir şey yapmadı. Gelen kişi bir an anlamadıysa da Victoria’nın bakışlarını görünce aceleyle dışarı çıktı.

“Britanya’da adabı muaşeret kuralları bile yok mu?” diye söylendi yerden kalkarken.

Ayağa kalkıp yatağın karşısındaki makyaj masasına gidip kendisine baktı. Öfkeli gözleri ve sırılsıklam olmuş yüzü bir leydiye hiç yakışmıyordu. Oradaki malzemelerle kendini olabildiğince topladı. Çekmeceleri karıştırırken saç tokasını gördü. Hemen saçını toplasa da kendisi yapmaya alışık olmadığı için epeyce oyalandı. Uzun uğraşlar sonucunda yüzünü ve saçını düzeltmeyi başarmış olsa da kıyafetinin durumu vahimdi. Victoria iç çekip yatağına oturdu. Durum ne olursa olsun her daim kimliğine göre davranmak onun için nefes almak kadar doğaldı. Bunu fark ettiğinde neşeden yoksun bir şekilde güldü. Belki de Çin’den ayrıldıktan sonra güldüğü tek andı, en azından içinde duygu olan bir gülüştü.

Kapısı çalındığında kıyafetlerini olabildiğince düzeltip “Girebilirsin.” dedi.

Tanıdık bir his bedenini ele geçirmişti. Göz kapakları ağırlamış, bedeni uyuşmaya başlamıştı. Kadının sözleri annesininkileri anımsatıyordu. Aklındakiler teker teker silinirken karşı koymak için çabaladı. Ancak o kadar güçlüydü ki gözleri kapanmaya başladı. Kalbinin atışı yavaşladı,nefesi düzene girdi.


Kendini karanlığa teslim etmeden tek bir şey düşündü: Güçlü olacaktı. İnsanların büyüsüne ya da sözlerine yenilmemek için güçlü olmak zorundaydı. Bedeli ne olursa olsun.

Bu kadın nasıl oluyordu da aklındakileri bilebiliyordu? Yüce Boleyn olmak için olağanüstü biri olmak gerektiğini biliyordu ancak tüm endişelerini anlayabilecek kadar keskin bir gözü olduğundan bihaberdi. Belki de o da onun geçtiği yollardan geçmiş, sevdiklerinden ayrı düşmek zorunda kalmıştı.

"İktidara giden yol hiçbir zaman çiçekli değildir." Ailesinin ona her daim hatırlattığı bu gerçeğin yansımasını karşındaki kadında görebiliyordu.

Kadını izlemeyi bırakıp kısaca etrafına baktığında Boleyn soyadının neden bu kadar büyütüldüğünü anlamak güç değildi. Yattığı oda zenginlikle parlıyordu. Altın yaldızlı duvar kağıtları odayı çepeçevre sarmış, kaçmasına müsaade etmiyordu. Tavandaki melekler onu her saniye izliyormuş gibi hissettiriyordu. Güneşi olabildiğince alan geniş pencereler denize baksa da insanın içinde huzurdan çok kaçma isteği uyandırıyordu.

Boleyn adına yakışır şekilde gücünü yansıtmak için etrafta göz alabildiğince biblo, heykeller, çizimler vardı. Victoria bunlara baktıkça asil bir ailenin kalesinde olduğunu anlıyordu. Her ne kadar altın içinde yüzüyor gibi gözükseler de bir ailenin bu görkemlş kalede yaşadığını gösteren en ufak bir bulgu yoktu. Soğuk, mesafeli ve otoriter birinin yaşadığı bir yere benziyordu.

Victoria ailesinin evindeki o tatlı gülüşmeleri, güneş kadar sıcak evini doyasıya özlüyordu. Ne olursa olsun sürekli yanında birilerinin olacağını bilerek özgürce gezebiliyor, hizmetkarlarla istediği gibi oynayabiliyordu. Şimdi ise kanını donduran soğuk bir kaleye hapsedilmişti. Ancak ne dese faydasız olacağını bildiğinden kadının sorusuna cevap vermek için doğrulmaya çalıştı. Tüm kasları tutulmuş, ağzı kurumuş küçük kız kalktığı gibi yatağa düştü.


"İlginize minnettarım, leydim. Yoksa majesteleri mi demeliyim?" diye sordu temkinli bir şekilde.

Yüce Boleyn'in imparator kadar güçlü olup olmaması bir yana, memleketindeki imparatordan başka birine majesteleri demek gururunu zedelerdi. Yine de ablasının en değerlisini, kardeşini, emanet ettiği bir kadına saygı göstermek boynunun borcuydu.

Gerçek değildi. Annesi ona asla böyle bakmazdı. Eğitiminde kaç kez çuvallamış olursa olsun, görevlerinden kaçıp ağaçlara tırmanmış da olsa ona hiç böyle bakmamıştı. Endişeyle karışık korku vardı gözlerinde. Her zamankinin aksine kızını kaybetme korkusu değil de kızından korkuyordu sanki. Victoria buna inanmayı reddediyordu. Canını vermeye hazır olduğu, sevgisinden bir an olsun şüphe etmediği annesinin ondan korkması mümkün değildi.

Nefes alışverişi düzensizleşmeye başladı. Ateş bile onu korkutmaz, zarar veremezken ailesinin tek bir hareketi onu çaresiz bırakıyordu. Öyle de olmalıydı, zira aile demek buydu. Ancak hangi aile birbirinden korkardı? Kalbinin sıkışmasına engel olamayan küçük kız annesinin bakışlarında boğuluyordu. Kalbi bir an patlayacak kadar hızlı bir an duracak kadar yavaş atıyordu. Aklındaki sesler bulanıklaşmaya başladı. Sanki biri ona bir şeyler anlatmaya çalışıyor gibiydi. Ancak ne annesinin ne de ablasının ağzı oynamıyordu.

Sesler onun bilmediği ancak tanıdık gelen bir dilde konuşuyordu. Dinlemek istemiyordu. Kulaklarını tıkayıp nefes almaya çalıştı. Hep böyle oluyordu. Ne zaman o sesleri dinlese bir felakete yol açıyordu.

“Hep mi?”

Victoria düşüncelerini kontrol edemiyor, yalnızca dinleyebiliyordu. Bunu kaç kez yapmıştı? Bu yüzden mi ailesi hayal kırıklığına uğramıştı? Ailesine destek olması gereken yerde köstek olup nasıl Sanchez soyadını taşımaya cüret edebiliyordu? Hayır. Bu ailenin ona sunduğu hiçbir şeyi hak etmiyordu. Annesinin sonsuz sevgisine ve şefkatine, ablasının korumasına ve ilgisine layık değildi. Belki de babası da bu yüzden gitmişti. Ama hayır, o bir kadının peşinden gitmeyi tercih etmişti. Ya öyle değilse?

Annesinin ona yaklaştığını görünce aklındaki sesler sakinleşmeye başladı. Her zamanki gülümsemesiyle kızına bakıyordu. Kızının saçının okşayıp bir şeyler mırıldandı. Victoria’nın aklındaki her şey yavaş yavaş silinmeye başladı. Kalp atışları düzene girmeye, ne zaman aktığını bilmediği gözyaşları dinmeye başladı. Annesinin eli ona şifa oluyordu. Ablasını göremiyordu ancak sorun değildi. Her şey yoluna girmişti. Artık güvendeydi, annesinin kollarında kimse ona zarar veremezdi. Ne aklındaki yaratıklar ne de bir başkası.

“Uyku vaktin geldi güzel kızım. Uyanınca yanında olacağım, hadi.”

Annesinin billur sesini duyan küçük kız gözlerini kapatıp kendini karanlığa bıraktı. Uyurken sadece tek bir şey duydu.  Ancak dinlemeye gerek bile duymadı. Sonuçta ailesi yanındaydı, başına ne gelebilirdi?


Ailesi… Ailesi yanında değildi! Boleyn adasında bir başınaydı. Annesi vefat etmiş, ablası dünyanın öbür ucundaydı. Yalnızdı! Bunu fark edince gözlerini aniden açtı.

Ablası yaşananları ona teker teker, büyük bir sabırla anlatmıştı. Victoria hala her şeyi tamamiyle idrak edememiş olsa da önünde uzun bir yolculuk vardı; bu süre zarfında aklındakileri bir düzene sokabilirdi. En azından öyle umut ediyordu.

Ablasının ona özel hazırlattığı at arabasına bindi. Bir leydiye yakışmayacak kadar küçük valizi çoktan arabaya yüklenmişti. Ablasının arkasındaki Çinli olmadığı aşikar, uzun boylu, güneş rengi saçlarıyla dikkatleri üstüne çeken genç adam da onun yeni korumasıydı. Yolculuğu süresince onu özveriyle koruyacak, başına gelebilecek her türlü laneti defedecekti. Ablasının onu tanıtırken söyledikleri bunlardı. Onun da bir büyücü olduğunu, sırrımızı açıklayabileceğimizi söylerken bile tırnaklarıyla oynuyordu. Bir leydinin asla elleriyle oynamaması gerektiği düşünülürse ablasının ne kadar gergin olduğunu anlamak güç değildi.

Sally, ne kadar endişeli olursa olsun bir kez bile kalmasını söylememişti. Her seferinde gitmesini, yolculuğun neleri getirdiğini bilmese de buradan daha güvenli olacağını savunmuştu. Victoria ise kalmayı hiç dile getirmemiş, ablasının kararına saygı duymuştu. Hem kan bağıyla hem de gönül bağıyla bağlı olduğu ablasının sözlerini dinlemesi yapılacak en mantıklı hareket olurdu. Zira Sally yalnızca onun ablası değil tarihi imparatorluğun kuruluşuna kadar uzanan Sanchez ailesinin de başıydı. Verdiği emirler koşulsuz şartsız yerine getirilmeliydi. Yerine getirmeyenler de Sanchez ailesinin gücüne şahit olmakla şereflendirilirdi. Tıpkı amcaları gibi.

At arabası onları okyanusa kadar götürmüş, oradan da bir yük gemisine binmişlerdi. Arabanın içindeyken adam ona kaçamak bakışlar atsa da tek kelime etmemesi Victoria'yı rahatsız etse de bir şey dememişti. Evli olmadığı biriyle aynı arabada, yalnız olması bile doğru değilken konuşup onu buna teşvik etmeyecekti. Ablasının emirleri olmasa asla böyle bir şey yapmazdı ancak emirler onun arzusundan daha önemliydi. Asil olmak böyle bir şeydi, yedi nesildir zengin olmanın, istediklerine anında kavuşmalarının bedeli buydu. Şikayet ediyor değildi,  neticede karşı çıkmaya çalışsaydı ablası onu muhakkak dinlerdi. Yine de böyle ufak bir meseleyi büyütmek, hele ki böylesi tehlikeli bir durumda, akla mantığa sığmazdı.

Düşünceleri oradan oraya savrulurken sakinleşmek için derin bir nefes aldı. Okyanusun tuzlu fakat rahatlatıcı kokusunu içine çekince burnu yandı. Onu son günlerde güldüren tek şey bu oldu. Kıkırdarken etrafındaki herkesi bir anlığına unuttu. Büyücü kanı taşıdığını, bu sırrı korumak için binlerce kişinin feda edildiğini, ablasının kanlı ve sonucu belli olmayan bir savaşa girdiğini unuttu. Tıpkı yıllar önceki hadiseyi unuttuğu gibi... Fakat onun aksine bu sadece birkaç saniye sürdü. Nefesini verince her şey tekrar onu kovalamaya devam etti. Nefes nefese kalmış, koşmaktan dermanı kalmamış küçük kız yalnızca nefes alabiliyordu. Başka bir çaresi yoktu.

"Leydim, isterseniz biraz dinlenin. Solgun gözüküyorsunuz."

Söyledikleri ne kadar kibarsa sesi o kadar alaycıydı. Sanki onu zayıf olduğu için aşağılıyor gibiydi. Yine de Victoria onunla uğraşmak istemedi, bu yüzden dediklerini ve yüzündeki samimiyetsiz ifadeyi görmezden gelip kamaraya doğru yürümeye başladı.

Oldukça lüks, ihtiyacı olabilecek her şey donatılmış odada tek bir şey eksikti. Ailesi... Hiçbir hizmetkarı olmaksızın yaşamak zorunda kalması yetmiyormuş gibi ailesini bile göremiyordu. Odanın ortasındaki devasa, batı üsulu yatağın üzerine oturdu. Etrafına kısaca baktığında ablasının onu ne kadar düşündüğünü tekrar fark etti. En sevdiği tatlıların olduğu tabaklar odanın kenarındaki küçük masanın üstüne dizilmiş, okumaktan bıkmadığı kitapların kopyaları da makyaj masasını üstündeki yerini almıştı.

Victoria ayağa kalkıp tatlılardan birini alıp ısırdı. Ardından acı bir şekilde gülümsedi.
 
"Seni özledim anne." diye fısıldadı gözyaşlarına boğulmadan önce.