Kumral cadı, kimseyi şaşırtmayacak şekilde yine elini kemirmeye başlamışken direkt yetimhaneye doğru ilerliyorlardı. Kendini güvende hissetmiyordu kız. Saklanmak, tedbir almak, öyle gitmek istiyordu. Yatılı okula gittiğini sanan bu mugglelar Mirabelle'i görse, hele ki bir de diğer öğrencilerle birlikte, asa ve süpürgelerle görse yaşayacağı kabusu hayal bile edemiyordu. Hep anlatırlardı cadılara nasıl işkence ettiklerini. Kazığa oturtmaktan, bağlayıp diri diri yakmaktan, dirilerini yüzmekten bahsederlerdi daha kız küçücükken. Şu an Eurus mu daha tehlikeliydi yoksa içerideki yetişkinler mi karar veremiyordu ancak bildiği tek şey iki tarafın da Mirabelle'i acımasızca öldürmekten çekinmeyeceğiydi.

İçeri girdiler, ultra yüksek güvenlik sistemine sahip olan bu yetimhaneye girmek epey zor olmuştu(!). Usul usul içeri girip mutfağa doğru ilerliyorlardı. Kapıdan sanki kendi evleriymiş gibi rahat rahat girmek kızı huzursuz etmişti ancak görünüşe göre takım ruhunda boğulan arkadaşları bitse de gitsek modundan çıkmak istemiyorlardı. Buram buram tehlike kokan yeri seçmiş, mutfağa gitmişlerdi ve izin saatleri dışında gizlice yemek yemekte olan dört çocukla karşılaşmışlardı. Çocuklar korku dolu gözlerle karşılarındaki yabancılar ve onların yanında duran tanıdık yüze bakarken birdenbire gelen seslerle irkilmişlerdi. Kızın yaşamak istemediği de tam olarak buydu işte, bir yetişkinle karşılaşmak istemiyordu! Küçük çocukların yanına ilerledi hızlıca.

"Çocuklar," dedi fısıltıyla. "Beni tanıyorsunuz, Mirabelle ablanız. Gizli gizli çıktığınızı küçük kuşlar söyledi ve azar işitmemeniz için arkadaşlarımla geldik, tamam mı? Siz bizi şikayet etmeyin, ablanız da sizi cezadan kurtarsın." diye devam etti sesini mutfaktan dışarıya çkarmamaya çalışarak. Küçük çocuklar sessizce başını salladı ve Mirabelle büyük bir risk aldı, arkasında çocuklar, Lily ve Michael olacak şekilde hızlı adımlarla mutfaktaki o kapıyı aramaya başladı. Adım sesleri yaklaşıyor, kız iyice stres oluyordu. Birden fazla kapı vardı ve hiçbiri aradığı yere açılmıyordu. Sonunda, Lily mırıltıyla bulduğunu söyleyince kapıyı açmaya yeltendiler. Açıldığı an hiç düşünmeden herkesi içeri itip arkalarından kendisi girmeyi düşünüyordu.

Şu zar artık düzgün gelsin ((

Bu rpnin asıl sorumlusu depresif mira isteyen yeşil arkadaştır

Mirabelle, gülüp eğlenerek etrafına göstermeme konusunda oldukça başarılı olsa da hala alttan alttan balonun etkisindeydi. Yardım etse belki bugün hayatta kalabilecek bir sürü insan vardı ve bunlardan biri değer verdiği arkadaşlarından biri olan André'ydi. Hatta André'yi gayet rahat şekilde kurtarabilirdi. Isolde tarafından götürülürken tek yapması gereken şey arkadaşının elinden tutup sürüklemekti, barın güvenli yerine geçtiği andan beri aklında bu düşünceler, zehirli bir böcek sürüsü misali gezinip duruyordu. Alkolün etkisiydi belki, ya da nadiren hissettiği duyguydu bunun sorumlusu ancak suçu kendi hariç hiçbir şeye atamayacağının da farkındaydı. Birkaç kere seslenmişti patronuna, "Arkadaşım... Isolde Hanım, arkadaşımı da alalım... André... André arkada kaldı..." demişti mırıltılarla, gözü o sırada hala sapasağlam olan arkadaşındayken. Patronu elbette izin vermemişti. İzne ihtiyacı mı vardı sanki? Çocuğu tutup hemen Isolde'nin peşinden gitmek bir dakikasını bile almazdı. Ders çıkarması gereken bir olaydı evet, pahalıya patlamıştı ama. Bir yandan iç sesi teselli etmeye çalışıyordu kızı, 'Senin sorumluluğun değildi, başkası da kurtarabilirdi, kendi de kaçabilirdi' gibi cümleler aklından geçtikçe sinirleniyor ve böyle korkunç şeyler düşünmemek için kafasını bir yerlere sertçe vurarak unutmaya çalışıyordu. Bu olay hayatının sonuna kadar kızın zihnine musallat olacak binlerce travmadan biriydi işte. Düşündükçe yine gözleri yanmaya başladı ama kimseye çaktırmamalıydı. Zaten herkes üzgündü, iyice moral düşürmek istemiyordu.

Tılsım dersliğine gitmesi gerekiyordu. Ne profesör, ne de sınıfın en iyilerinden biri orada olmayacaktı ama gitmesi gerekiyordu, çağırılmıştı çünkü. Dersliğe ulaştığında içerideki eksikliği fark ettiğinde nasıl ağlamadan duracaktı? Bağımlısı olduğu neşe yoktu orada, ayakları gitmemek için direniyor olsa da William önemli bir konuda yardım istemişti, gitmek zorunda hissediyordu. 'Birine yardım etmedin de sonucunu gördün,' diye geçirdi içinden. Yanına binadaşı Lily'yi alarak yola koyuldu, ikisinin arasında ölüm sessizliği vardı. Zaten Lily, selektif dilsizdi. Normalde Mirabelle'in yanında rahat olduğu için birkaç cümle kurabiliyordu ancak şu durumda kızın ne kadar huzursuz olduğunu anlayabiliyordu.

Kumralı delirtecek kadar uzun bir süre sessizce dersliğe doğru yürüdüler. Kata ulaştıklarında, şaşırtıcı bir şekilde sessizliği Lily bozdu, "Umm... Mira... Olan bunca şeye rağmen nasıl gülümseyebiliyorsun? Nasıl böyle mutlusun?" diye sordu mırıltı şeklinde. Beklediği ama yine de çekindiği soru sonunda gelmişti. Soruyu geçiştirmek istedi, gülüp geçmek istedi ancak yalan söylemek bir işine yaramayacaktı. "Yok kız, ne mutlusu? Güzel rol kesiyorum sadece,  yoksa mutlu falan değilim. Geceleri uyumadan önce bir iki saatimi ayırmaya harcıyorum hatta." dedi geçti sanki çok normal bir şeymiş gibi. Kızıl arkadaşı her zamanki sessizliğiyle başını eğdi, hiçbir şey demedi.

Dersliğe geldiklerinde içeride birkaç kişi vardı çoktan. Mirabelle tatlı tatlı gülümsedi arkadaşlarına, "Günayd..." dedi, tamamlayamadan sesi kesildi. Sabahtan beri görmezden gelmeye çalıştığı eksiklik, düşündüğünden daha sert çarpmıştı. Sınıfta çok fazla eksik vardı. Sevimli mi sevimli profesörleri yoktu, ders için heyecanlanan André yoktu, kalan yedi öğrenci yoktu. Onların yerini, masalarındaki rengarenk çiçekler almıştı. Tekrar denedi selam vermeyi, "Gü... Güna..." dedi. Olmuyordu, zorlamadı. Başıyla selam verdi, duvara yaslandı ve kollarını göğsünde kavuşturup ortamdaki insanları incelemeye koyuldu. Koca derslikte gülümseyen tek aptal kendisiydi, kendininki de bozulmuştu zaten. Kimseden çıt çıkmıyordu, sadece arada birileri iç çekiyordu hüzünlü hüzünlü.

Derslik doldu dolmasına ama sessizlik, William konuşana kadar sürdü. Şimdi düşününce, ne kadar da üzülmüştür William. Kaç yılını aynı odada geçirdiği, belki de yediği içtiği ayrı gitmeyen dostu bir günde ellerinden kayıp gitmişti çocuğun. Ağzını açtı, saldırıdan bahsettiği an Mirabelle'in gözü seğirdi, birbirine kavuşturduğu kolları sıkılaştı. Sağ elinin tırnakları sol kolunu delmeye çalışıyordu. Yine de ses etmedi ve usul usul dinledi. Profesörü ziyaretini anlatıyordu çocuk, kadının ne kadar kötü durumda olduğunu anlatması herkesi iyice üzüyor olsa da nereye varacağını bilme isteğiyle dinlemeye devam ediyorlardı. Birdenbire bir şey dedi William, herkesin tepki vermesine sebep olacak bir şey. André ölmemiş miydi? Çocuğun yaşıyor olma ihtimali kızın içine su serpti bir nebze de olsa. Yaşadığı sürece belki de bir şey yapılabilir, her neredeyse kurtarılabilirdi!

"Şey yapsak ya... Yetişkinlere haber versek... Seherbazlar halledemez mi olayı?" dediyse de dediği şeye kendi de inanmıyordu. Yapabilecek olsalardı zaten gazetede ölenlerin arasında arkadaşlarının adını en baştan görmezdi. Stresin bedeninde dolanmaya başladığını hissedince baş parmağını ağzına götürdü ve tırnağını ısırmaya başladı. Şu huyundan kurtulamıyordu. Herkes mırıl mırıl konuşmaya başlayınca kimsenin ne dediğinin anlaşılmadığı bir uğultu oluştu sınıfta. William'ın konuşmaya devam etmesiyle birlikte uğultu yok oldu, herkes pür dikkat dinledi. Haklıydı, yetişkinler her zaman saçma sebepler için haksızlık yapardı. Kim bilir niçin André'yi öylece bırakmışlardı!

Sonradan eklenen bilgiler Mirabelle'in aklında bir şeyleri tetikliyor olsa da tam çıkaramıyordu. Tavşan, kasımpatı ve mor cidden tanıdıktı. Sanki sürekli görmeye veya duymaya alışık olduğu şeylerdi bunlar ama ne kadar zorlasa da hatırlayamıyordu. Adı kadar emindi ki muggle yerleşkelerinde gezinirken gözüne takılmışlardı da, nerede?! Tırnağını bırakıp parmağının ucunu ısırmaya başlamıştı ki, birisi konuştu sonunda. Tabii ya, kilise! Kendisiyle aynı yetimhanede kalan bir öğrenci bunu dile getirmeseydi Mirabelle sürekli kaçtığı ortamda arada sırada gördüğü armayı hatırlayamazdı. Parçalar tam oturuyordu, her ne kadar işleri kolaylaşmış olsa da kanının öfkeyle fokur fokur kaynamasına engel olamadı.

"Siktiğimin kilise köpekleri! Kiliseleri de, katedralleri de, bağnaz muggleların yaşadığı tüm yerleşkeleri de yakmak lazım aslında! Bize yaşattıklarının on katını yaşatmak lazım! Çoğunun bir işe yaradığı bile yok zaten! Kendilerine bile faydaları yok!"

Birden parladı ve önüne gelen ilk sırayı tekmeleyerek sinirini çıkarmayı denedi. Sıra devrilip biraz öteye sürüklense de öfkesinin dinmesine yardımcı olmamıştı. Bir öğrenci Mirabelle'e sakin olmasını, düşündüğü şeylerin yarardan çok zarar getireceğini söyledi. Haklıydı da. Onları öldürmek, kurunun yanında yaşın da yanmasını sağlardı sadece. Sayılarının fazlalığını göz önünde bulundurunca saldırsalar bile bu kadar az kişiyle milyonlarca düşmanın üstünden gelmenin imkansız olduğunu küçük bir çocuk bile anlardı. Kız sinirle derin ve titrek bir nefes aldı, öfkeden ağrıyan başına koydu elini.

"Haklısınız, özür dilerim. Kendimi tutamadım." diye mırıldandı. Önündeki arkadaşları yerine yeri izleyerek olanları dinlemeye devam etti. Dokunsalar ağlayacaktı ancak gelen fikirlere odakladı kendisini. Teker teker fikirler atıldı ortaya. Bazıları çok uçuktu, bazıları ise işe yaramayacak kadar sade. Önemli olan fikirlerin geliyor oluşuydu, hepsini birleştirerek mükemmel bir plan kurulabilirdi. Kendi de fikir sunmak istedi ama zihni o kadar karman çormandı ki ne tam düşünebiliyor, ne de doğru düzgün cümle kurabiliyordu.

"Şey mi yapsak... Şey... Kiliseyle çok içli dışlı olanlar var, mesela ben... Bu kişiler bir şey yapamaz mı? Ne bileyim, herhangi bir şey, sonuçta bizden şüphelenmezler... Kiliseye çok gittim ben hem, avucumun içi gibi biliyorum... İşimize yaramaz mı bu? Bilmiyorum, ne saçmaladığım hakkında bir fikrim yok, özür dilerim! Lütfen bir şekilde gidip kurtaralım!" dedi ve daha fazla kendine engel olmadan gözyaşlarına boğuldu. Elleriyle yüzünü kapattı, başını eğdi. Hogwarts'ta ilk defa insan içinde ağlıyordu da bunu düşünecek mecali mi vardı sanki? Kiliselerin ne kadar acımasız olduğunu çok iyi biliyordu, orada büyümüştü sonuçta. Kendine kötü davranan o yaratıkların, büyücü olduğu bilinen André'ye neler yapmış olabileceklerini düşündükçe daha çok ağlıyordu. Zavallı André, kim bilir şu an ne haldeydi!

Ek karakter hakkı istiyorum. Güç Puanı talebi yapıldı.

Haziran ayının başları, 1864

"Ah, sıçayım ya... Yine tüm harçlığım kıyafetlere gitti. Gelecek aya kadar ne halt yiyeceğim şimdi ben?"

Genç cadı, elindeki alışveriş çantalarıyla söylene söylene geziniyordu sokaklarda. Etrafın sisli ve kirli olması çok sinirini bozuyordu, alışveriş aşırı zevkli olsa da şehrin kirliliği tüm havayı bozuyordu. Cebinde beş kuruş para kalmamış, elinde bir dolu yük, minik kulübesine dönmekteydi. Aslında yetimhaneye gitmesi gerekiyordu ama alışveriş sonrası oraya giderse kendine aldığı bütün mükemmel şeyler çalınırdı, bu isteyeceği son şey bile olmazdı!

İç çekti, paraya ihtiyacı vardı yoksa borca girmesi gerekecekti. Arada çiçek satıyordu ama pek bir getirisi yoktu, sıkıntıdan yapıyordu zaten. Kesin bir gelir gerekiyordu ona, yarı zamanlı bir iş bulmak güzel olabilirdi aslında. Peki, nerede çalışmalıydı? Garsonluk yapamazdı, sürekli bir şeyleri kırıp döker, elalemle kavga eder, kendini kovdururdu. Tekstil de olmazdı çünkü gördüğü tüm güzel elbiseleri kendine isteyerek maaşından olurdu. Yaparken eğleneceği, kolay bir şey lazımdı ona. Aynı zamanda da sosyalleşebilmeliydi.

"Nasıl bir yerde istediğim her şeyi bir arada bulabilirim?" diye mırıldanıyordu ki, grup halinde birkaç kişinin, dahası genç ve güzel görünümlü birkaç kişinin heyecanlı bir şekilde bir yere girdiğini gördü. Girdikleri yerin adına baktı, Mag Mell Taverna - Drinkery & Hostelry. Tabii ya! Böyle yerlerde barmaidler, şarkıcılar falan olurdu! Ayrıca içeri girenlerin de oldukça zengin olduğu giyimlerinden anlaşılıyordu. Böyle kişilerden bahşiş alarak bile yaşamını sürdürebilirdi, aklında paranın görüntüsü dolandıkça canı çekiyordu. Koştu ve hışımla içeri daldı, kapının yakınlarında duran genç çalışanın irkilmesine sebep oldu bu hareketi.

"Merhabaaa! Beni patronunuz, işvereniniz, her neyinizse ona götürür müsünüz lütfen? Acilen görüşmem gerek, acil, çok acil!" dedi tek nefeste. Yirmilerinin başında gibi duran çocuk şaşırdı, "Uh, şey, kendisi şu anda müsait değil... Eğer daha sonra gelirseniz-"

"Yok yok müsaittir! Hadi gidelim! Hatta siz götürmeseniz de olur, nerede olduğunu söyleyin ben bulurum!" dedi aynı heyecanla. Ne yapacağını bilemeyen çalışan, çaresizce bir yeri gösterdi ve Mirabelle koşar adımlarla oraya gitti. Kapıyı hızlı hızlı, sertçe çaldı ve bir iki saniye bekleyip içeri daldı. İçeride oldukça güzel bir kadın vardı. Yanında da birkaç boş içki şişesi. Beklediği manzara tam olarak bu olmasa da halinden memnundu, hatta hoşuna gitmişti.

"Merhaba hanımefendi, iyi akşamlar! Beni işe alın lütfen!" dedi neşeyle, belki de biraz bağırarak.

Sevimli profesörün sözüyle birlikte kadını ikiletmeden hemen yanına oturdu, tatlı tatlı gülümsedi. Profesör Solaris'in potansiyel flört geleceğini yıkmak? Başarılı! Tatlı bir profesörle tanışmak? Başarılı! Tatlı profesörle sohbet etme fırsatı? Elinde! Tam konuşmaya başlayacaktı ki kadının kucağındaki kediyi fark etti, yumuş yumuş oldu, tiz bir sesle 'Ayyy!' yaptı.

"Sevebilir miyim?" diye sorarak izin aldı, onay geldiği an kediyi sevgiye boğmaya başladı. Kedinin sevimliliğinden dolayı incelen sesiyle rastgele kelimelerle hayvana iltifat ediyor, canını yakmadan her yerini mıncırıyordu ve kedinin de pek şikayet eder bir hali yoktu zaten. O sırada kendi çantasında bir şeyler hareketlendi, ağzını kapatmadığı çantası birden açıldı ve yavru bir kedi kafasını dışarı çıkardı. Ah be Su İti, şimdi mi dışarı çıkasın tuttu?!

İki profesörün de gözleri Mirabelle'in çantasından çıkan minik kafaya dönünce kız mahcup bir şekilde güldü. Özellikle Profesör Solaris, tek kaşını kaldırmıştı ve açıklama bekliyordu. Çünkü yeni profesör bilmese de eski profesör, Mirabelle'in bir kedisi olmadığını biliyordu ve kız, okula bu kediyle ilgili bilgilendirme yapmamıştı. Okul bahçesinde bulup da 'Bu artık benim evladım!' dediği çok hayvan vardı, kurbağası Kurbik, salyangozu Zuzu (nerenin aksanı olduğu bilinmeyen bir aksanla okunmasına dikkat ediyor ve ZiüğZiüğ demeleri için insanları uyarıyordu) gibi birçok hayvan Mirabelle tarafından okulda sahiplenilmişti ama bu kedi ilkti, okul bahçesinde bulmadığı aşikardı.

"Ee... Şey... Belki Londra'da gezinirken annesiz bir kedicik bulmuş olabilir ya da olmayabilirim... Sonra kıyamayıp sahiplenmiş olabilir ya da olmayabilirim... Sonracığıma... Okulu bilgilendirmeyi unutmuş olabilir ya da olmayabilirim... Ama yemin ederim ki okula ulaştığımızda halledecektim! Cidden!" diyerek kendini açıklamaya çalıştı. O sırada Su İti, kızın çantasından büyük bir çaba göstererek çıktı ve Profesör Lowell'ın kedisinin yanına paytak paytak gitti, yattı, uyudu. Bu ihanetle Mirabelle'in ağzı açık kalmıştı, çantada uyumanın nesi vardı?!

Neyse ki Profesör Solaris'in Mirabelle'e fazladan tolerans göstermesi gibi güzel bir gerçek vardı ortada. Şimdilik adam tarafından ispiklenmeyeceğini bilmek kızı bir nebze olsun rahatlatmıştı. Tekrardan diğer profesöre döndü.

"Hehe... Şey... Sizin kedinizi sevmiş gibi duruyor..." dedi aynı mahcup gülümsemeyle.

Tarih: 3 Eylül 1860
Saat: 00.46
Mekan: Ravenclaw Kızlar Yatakhanesi
Mira ile eski rpleri hayata döndürme challenge

Saat gece yarısını gösteriyordu. Küçük kız yeşil gözlerini, yanağında hissettiği ıslaklık sebebiyle açmıştı. Tekrar görmüştü o rüyayı, yapayalnızdı, kimsesi yoktu. Herkesin mutlu ve rengarenk olduğu bir dünyada kendinin üstünde, Londra'nın sisini emmekten kararan kocaman bir örtü vardı. Rüya yüzünden ağladığını fark edince iç çekip gözlerini sildi. Uykusu çoktan kaçmıştı, bu yüzden yıldızları izlemeye karar vermişti. Sonuçta, onla aynıydı yıldızlar. Kollarını pencerenin kenarına koydu ve başını kollarına yaslayıp yıldızları izlemeye başladı. Düşünceleri ve duyguları arasında boğuluyordu.

Birini özlemek, özlediğiniz o özel kişiyi yanınızda o kadar çok istemektir ki aklınızdan bir saniye olsun çıkaramayacak hale gelirsiniz. Önceden görmüşsünüzdür ve daha sonra da görebilecek olmanın verdiği umut sizi ayakta tutar. Birine özlem duymak ise şu anda sahip olamadığınız birine duyulan arzu hissidir. Sevdiğin biriyle birlikte olmak can atıyorsundur ama o kişiler ya müsait değillerdir ya da ulaşılamayacak kadar çok, çok uzaktadır. Hatta belki de ölmüşlerdir. Bu duygu ağrıtır ve acıtır ki, kişiyi delirtebilir bile. İstesen de göremezsin. İstesen de konuşamazsın. İstesen de hiçbir şekilde ulaşamazsın. Özlem, kişinin tüm dengesini yerlerde sürükler. Hiç cansızmışsınız gibi bedeninizde bir boşluk hissettiniz mi? Hep bir eksik vardır, elde ettiğiniz şeylere rağmen boşluk dolmaz. Çikolatalı kurbağalar bile dolduramaz bunu, ya da güzel bir çiçek bahçesi.

Özlem insanlara bunu yapar işte. Birine olan arzuyu diğer ihtiyaçların üstüne yerleştirir ve istediğini elde edene kadar başka hiçbir şeyin önemi yoktur. Gerçi, her konuda böyle değil midir insanlar? Bir konuda istediği olana kadar üzülürdü insanlar, sinirlenirdi, ağlardı, korkardı, tedirgin olurlardı. Bu başlı başına bir sorundu ya zaten! Muhtemelen asla sahip olamayacağınız bir kişi için hissedilen sürekli arzu ve istek, sizi yaşamdan çekerek sizi incitir, hüsrana uğratır ve depresyona sokar. O kadar çok özlersiniz ki, canınız acır.  O kadar çok istersiniz ki, sahip olamayacağınızı bildiğiniz gerçeği kalbinizi sıkarak patlatmaya çalışıyormuşçasına kalbinizi incitir.

Portekiz dilinde, başka dillere çevrilmesi neredeyse imkansız, ‘Saudade’ diye bir kelime var. Aynı anda o kadar çok duyguyu içinde barındırır ki bu kelime, açıklamak için düzinelerce başka kelime gerekir. Portekizliler bunu tek kelimeyle yakalamayı başarabilmişler oysa. Bu kelime, bir şeyi kaybettiğinizde hissettiğiniz veya tanıdığınız birinin asla geri dönmeyeceği melankoli, nostalji, boşluk hissini anlatır. İşte bu özlem ve eksiklik duygusudur. Bir zamanlar "Şu andan başka bir şey için, olmayan ve muhtemelen var olamayacak bir şeye yönelik belirsiz ve sürekli bir arzu, geçmişe veya geleceğe bir dönüş; aktif bir hoşnutsuzluk veya dokunaklı bir üzüntü değil, tembel bir rüya özlemi" olarak tercüme edilirdi. Tuhaf değil mi, bir dil bir kelimeye bu kadar çok duyguyu koyarken diğeri yapamıyor muydu?

Peki, hiç görmediğiniz, tanımadığınız kişiler için bu duyguyu hissetmek mümkün müydü? Mirabelle’in aslında hayatı boyunca hissettiği tek duygu buydu. Doğduğundan beri hiç görmediği anne ve babası için ‘Saudade’ hissediyordu. Etrafındaki herkes ailesiyle gülüp oynarken, kendi sadece yalnız başına yaşayıp gitmeye çalışıyordu. Acaba öz ailesi neredeydi? Ne yapıyorlardı? Ölmüşler miydi, yoksa Mirabelle’i sadece sevmedikleri için mi terk etmişlerdi?   Neden istenmediğini anlayamıyordu. Çok da güzel bir kızdı oysa.

Terk edilmek neydi? Dünyadaki en kötü duyguydu; kimsenin hissetmemesi gereken bir duygu. Ruhun, tarih kitaplarında geçmiş, kaybolmuş bir şeyi istemesini sağlardı. Bu duygu, hayatının çoğunu rahatsız eden bir duyguydu ve küçük kızı yavaşça öldürmesinin sebebi bundan istese de kaçınamayacağının farkında olmasıydı. İki sorumsuz kişi yüzünden parlak, meleksi gülümsemesinin altında hep bir acı vardı.  Düşünmeye devam ettikçe, gecenin tam ortasında hissettiği hüzün, ‘saudade’ ve terk edilmişlik hissine kıskançlık da eklenmişti. Düşünmeye başladı, ne zamandan beri bu kadar kıskanç biri olmuştu?

Yaşadığı ilk kıskançlık, beş yaşındayken en yakın arkadaşı olan Seth'in ailesini kıskanmasıydı. Aileleri mükemmel ve ideal bir aileydi. Mirabelle’in bir ailesi bile yokken, en iyi arkadaşının mükemmel bir ailesi vardı. Yetimhane çalışanları bu yokluğu hissettirmemek için ellerinden geleni yapmış olsalar bile yine de hayatında ne bir anne ne de bir baba figürü vardı işte! Çoğu zaman arkadaşının babasının çocuklarıyla etkileşime girdiğini görürdü. Bazen babaları onlarla oyunlar oynar, istedikleri her şeyi alırdı. Bu, içindeki kıskançlığı uyandırdı. Bir babasının olmasını, arkadaşının babasının onlarla etkileşime girdiği gibi onunla etkileşimde bulunmasını istedi. O andan itibaren ne zaman herhangi bir çocuğu ailesiyle görse kıskançlık krizlerine girerdi ama dışarıdan öyle güzel bir rol yapardı ki, bırakın o an kıskandığını, hayatı boyunca tek bir negatif duyguyu daha önce hissetmiş olduğunu bile düşünmezlerdi.

Mirabelle iç çekti ve oda arkadaşlarına baktı. Odadaki üç kızın da aileleri vardı. Hiçbiri Mirabelle’in yaşadığı kıskançlığı, hüznü, terk edilmişliğin verdiği korkunç hissi anlamayacaklardı. Ağzından çıkan küçük bir hıçkırıkla tekrar ağladığını fark etti. Tekrar iç çekti, gözlerini sildi ve pencerenin kenarından çekilip yatağına döndü. Tekrar parlak bir gülümseme verdi ve mırıldandı,

“Sabah göl kenarına mı gitsem acaba?”

Uyarı: Bu rp, küfür ve hassas şeylerin bahsini içermektedir.

Apollon'la gülüşe gülüşe maziden konuşurlarken oturduğu yerin hizasındaki pencereden hızla koşarak giden birini gördü. Gördüğü kişi, gözlerini kollarına silerek kompartımanlardan birine koşan Michael'dı. Kaşları çatıldı istemsizce. Yine birisi bir şey mi yapmıştı bu çocuğa?

"Polly, çok özür dilerim ama gitmem gerek. Belki geri gelirim bilmiyorum ama minnak bir işim çıktı, kusura bakma. Muah!"

Çocuğun yanağına bir öpücük kondurduktan sonra seri adımlarla Michael'ın peşinden gitmeye başladı Mirabelle. Gittiği tarafa göre beş, altı ya da yedinci kompartımana girmiş olması gerekiyordu. Her birine tek tek girerek çocuğu aramaya koyuldu. Ayakkabısının topuklarının yere çarparak çıkarttığı yüksek 'tak! tak! tak!' sesleri, uyuyan veya sessizce kendi kendine takılan öğrencileri rahatsız ediyordu anca yapacak bir şey yoktu, birini arıyordu sonuçta. Beşinci kompartımanı didik didik etmesine rağmen bulamadı çocuğu. Vakit kaybetmeden altıncı kompartımana alacaklı gibi daldı.

"MİİİİİİİİCHAAAAEEEEL!" diye bağırarak bulmayı umut ediyordu ve buldu da. Zavallı çocuk, kıyıda köşede bir yere geçmiş, bacaklarını da kendine çekmiş, sessizce ağlıyordu. Mirabelle'in anaç tarafı istemsizce tekrardan uyandı ve iç sesi 'Evlat edin! Evlat edin! Bu çocuğu evlat edin!' diye bağırmaya başladı. Hızlı ama bir o kadar da sakin bir şekilde genç büyücünün yanına oturdu. Karşısındakinin gözleri kendine dönünce tatlı tatlı gülümsedi ve çocuğun gözyaşlarını silerken sordu, "Bir tanem sen neden ağlıyorsun? Biri yine bir şey mi yaptı sana?"

Duymak istemediği cevabı almıştı. Evet, yine zorbalığa uğramıştı Michael! Yumuşak tutmaya çalıştığı ifadesi istemsizce bozuldu, kızgın bir ifade aldı yerini. Sarı saçları sanki yavru bir kediyi okşuyormuşçasına severken arkadaşının derdini dinledi, olan biteni öğrendi. Suçlu, tabii ki de yine bir Slytherin öğrencisiydi! Ayrımcılığı sevmeyen Mirabelle'in yaptığı tek ayrımcılık buydu işte; Slytherin'le ilgili her şeyden tiksiniyordu. Arkadaşını ağlatanın da sümüklü bir yılan olması hiç şaşırtmamıştı kızı. Michael olayı anlatmayı bitirdiğinde kız sakinliğini korumaya çalışarak bildirdi, "Anladım. Benim minnak bir işim var, beş dakikaya geliyorum tamam mı?"

Ve çocuktan gelen onaylayıcı mırıltıyla birlikte yerinden fırlayıp David'i bulmaya çalıştı. Kompartımandan çıktığı an bütün treni ve peronu inletecek bir sesle çığırdı, "DAVİD, HER NEREDEYSEN SENİ BULUP BAĞIRSAKLARINDAN TAVANA ASACAĞIM ADİ PUŞT!"

Neyse ki bulması zor olmadı çocuğu. Çünkü David, o sırada Mirabelle'in daha yeni çıkmış olduğu kompartımana doğru geliyordu. İğrenç bir yeşille süslenen cübbeli çocuğu gördüğü an kızın gözlerinden ateş çıktığına çevredeki herkes yemin edebilirdi. Pis yılanın yakasına yapışıp sertçe duvara vurdu, sarsmaya başladı.

"Siktiğimin poşet suratlı piçi, ben seni daha kaç kez dövmeliyim ki Michael'la uğraşmayı bırakasın? İlla derini yüzüp Ravenclaw Ortak Salonu'nun halısına mı çevireyim seni, ha? Gözlerini oyuncaklara mı takayım, dişlerinden kolye mi yapayım istiyorsun? Ne geçiyor ulan eline, biriyle alay edip dışlayınca ne kazanıyorsun?" bağırarak konuşurken birdenbire çocuğun bacak arasına tüm gücüyle bir tekme geçirdi. Acıyla birlikte iki büklüm olmasından faydalanarak dizini sertçe karın boşluğuna geçirerek öksürmeye başlamasını sağladı. İyice bükülen sarışının saçını tutarak başını kaldırdı. "Madem insanları dışlıyoruz ve onlarla alay ediyoruz, neden ben de senin ezikliğin konusunda aynı şeyi yapmıyorum? Daha basit bir biçim değiştirme büyüsü veya tılsım bile yapamayan piç gelmiş o çok kıymetli safkanlığıyla övünüyor. Ee, madem o kadar büyücüsün, neden birinci sınıfların yaptığı büyüleri yapamıyorsun? Ezdiğin Michael gayet iyi oysaki..." dedi, güldü. Asasını çıkarıp ucunu çocuğun çenesinin altına yaslayarak zorla kendine baktırdı. "Yapamadığın biçim değiştirme büyülerini kullanarak seni böceğe veya saçma sapan bir eşyaya dönüştürmemi ister misin? O zaman oksijen ve mekan israfı olmayı bırakır ve bir işe yarayabilirsin."

Çocuğun ifadesi korkmuş bir hale bürününce Mirabelle kıkırdadı. Çünkü Mirabelle'i tanıyan herkes bilirdi ki bu dediğini yapmaktan zerre çekinmezdi, büyük bir zevkle çocuğu solucan yapıp ezebilirdi. Eline tükürdü ve tüm gücüyle karşısındaki sürüngenin suratına bir güzel tokat yapıştırdı. Çıkan 'Şlak!' sesi, tüm ortamda yankılandı. "Bir daha seni Michael'ın yakınlarında görmeyeyim, tamam mı? Yakışıklı çocuksun, kendini düzeltirsen belki sana yürüyebilirim bile. Hadi iyi yolculuklar şekerim." dedi, el salladı ve hoplaya zıplaya kompartımana girdi. Çıkarken sahip olduğu tüm sinir, stres, hepsi yok olmuş, yerini rahatlık ve mutluluk almıştı. Parlak gülümsemesiyle Michael'ın yanına geldi, sımsıkı sarıldı.

"Tamam, devam edelim. Ay dur hayır, ağlamaya devam etmeyelim dur!"