Carmilla’nın asasından çıkan ve havayı püskürterek yaşlı adama doğru yol alan huzmeler, Von Motke’nin bir asa hareketiyle savuşturulurken yaşlı adamın gözleri öfkeyle açıldı. Yaşına rağmen refleksleri korkutucu derecede hızlı gözüküyordu. Ama yine de, bu saldırıyı beklemediği pek açıktı. “Frau Carmilla! Beni hayal kırıklığına uğratıyorsunuz...” Asasını bu sefer Carmilla’ya döndürmüş ve büyüsünü yollayıvermişti. “Sagittio!” Asasından çıkan oklar hızla kızıl cübbeli kadına doğru yol alırken, Madam Béringer nihayet saldırılardan fırsat bularak Von Motke'yi etkisiz hale getirmek üzere kendisine doğru bir Expelliarmus göndermekle meşguldü.

Meredith ise doğrudan üçlüyü ve aralarında savrulan büyüleri aşmaya çalışarak sandalyesinde ölü bir şekilde duran adama doğru koşturmaya başlamış bir yandan da arka odada kılıcından kanlar damlamakta olan şapkalı adama doğrultmuştu asasını. Şapkalı şahıs ise kılıcını doğrultarak büyüyü karşılamaya çalışsa da, nihayetinde etrafında kendisini saran iplere kapılan kılıcı kuvvetle elinden savrularak kolunda bir çiziğe yer açmak suretiyle arkadaki pencereye doğru yollanmıştı.

Şapkalının bir anlık afallamasını fırsat bilen Meredith ise, hem şansının hem de çabukluğunun avantajıyla düelloya tutuşan üçlünün lanetleri arasından sıyrılmış ve sandalyenin başına kadar varmıştı. Sandalyesinde oturan kara cübbeli adamın yanına vardı. Maskesine uzattı ellerini ve söktü aldı altın kaplama maskeyi yüzünden. Kel bir sima vardı karşısında. Daha önceden pek çok kez gördüğü, tanıdık bir sima hem de...

[spoiler][/spoiler]

Sihir Bakanı, Agnus Marvin Kellington idi sandalyede oturmakta olan...

Şapkalı adamın şaşkınlığı geçmişti. Nitekim eline aldığı arbaletini Meredith ve Madam Beringer’e doğrultmuştu şimdi. Tetiği çekti. Bir anda tıkır tıkır çalışan mekanizmaların sesi duyuldu. Arbaletten çıkan beş altı adet kısa ok, tüm hızıyla Meredith ve Madam Beringer’e doğru yol almaktaydı. Elindekinin sıradan bir arbalet olmadığı çok açıktı.

Carmilla kontrolsüzce asasını doğrultmaya başlamıştı. Gözlerinde dipsiz birer kuyu ile hedef aldı maskeliye doğru. Asasını savururken kontrolsüzce, döküldü sözcükler dilinden. “Avada Kedavra...”

Asadan ayrılan yeşil huzme serseri şekilde ilerledi boşluğa. Belli ki asa maskeli adamı hedef almıştı ancak, vardığı nokta çok farklıydı. Jack’in yanına tehditkar bir biçimde yaklaşmakta olan kara cübbeler içerisindeki siluetin tam önüne düşmüştü ki, bir an o kişinin tereddüte düşmesine bile sebebiyet vermişti. Fırsattan istifade eden Jack ise yerden kalkarak asasına davranmış ve az önce üzerine doğru gelmekte olan kişiye doğrultmuştu çarçabuk. “Sen de kimsin!?” diye bağırıverdi farkında olmadan. “Carmilla, burada bir misafirimiz daha var.”

Oysa Carmilla onu duymuyor, yahut duyabilecek gibi durmuyordu. Von Motke başını umutsuzca iki yana sallarken cevap verdi Jack’in haykırışına. “Bir savaşa ihtiyacımız var, doğru. Her savaş bir ölümle başlar. Ama bu kadar kötü bir isabet oranıyla işimiz çok zor Frau Carmilla! Yoldaşlarınız ise lüzumsuz yerlere burnunu sokmakla ve korumalarıma asa çekmekle meşgul.”

Tam konuşması bittiği esnada evin kapısı gürültüyle açıldı. Madam Béringer, az önce süpürgeyle tüm kasabayı aramış gibi dağınık saçları ve artık gözlerinde yamulmuş halde duran gözlükleriyle evin içerisine fırtına gibi girmişti. “Cwénhild!” Doğruca davrandığı asasını Von Motke’ye doğrulturken bir yandan da göz ucuyla Carmilla’ya bakıyordu. “Biliyorum!  Başından neler geçtiğini biliyorum... Sakın inanma bu adama! Büyük bir tuzağın içerisindesin. Von Motke seni bir piyon olarak-“

“Hah! Bunu cadı avcılarının uşağı Frau Béringer mi söylüyor!?” Sesinde alaycı bir tonlama vardı Von Motke’nin! “Kasıtlı beceriksizliğinle bu cadı avı saçmalığının dört bir yanı aleve vermesine sen sebep olmadın mı? Alınacak her radikal önlemin karşısında inatla durmadın mı!? Şimdi bir de gelip beni mi suçluyorsun?”

“Buraya sizinle tartışmaya değil, işkence edilmiş ve bir piyon haline getirilmiş bu kadını kurtarmaya geldim! Size gelince Mösyö Von Motke! Sizin de neyin peşinde olduğunuzu biliyorum. Sihir Bakanı! Dünden beri ona ulaşmaya çalışıyorum, en son sizinle-“

Kadın sözlerini bitiremeden Von Motke’nin paltosunun kolunda bir hışırtı duyuldu. Adam asasını doğrultmaya başlamıştı çoktan. Jack ise dışardaki konuşmaya kulak kabarttığı esnada dağılan dikkati sebebiyle, gölgelere sinmiş siluetin kendisine doğru hareketlendiğini fark edememişti. Birkaç saniye içerisinde belli ki burada kıyamet kopacaktı.

Bir eliyle paltosunun cebinden bir puro çıkardı yaşlı adam. Dudaklarına götürüp asasıyla tutuştururken ucunu, kadının sözlerine cevap vermeyi de ihmal etmedi yarım bir ağızla.
“İltifatlarınız için teşekkür ederim Frau Carmilla. Anlaşabileceğimizi biliyordum.”

Carmilla’nın etrafı süzen gözleri, puronun ateşinde bir anlığında giriş holünün arkasındaki odaya takıldı. Bir sandalye tam ortasına konulmuştu odanın ve üzerinde oturan bir adam. Sanki uyuyor, yahut baygın gibiydi. Ne yüzü seçilebiliyordu baktığı yerden ne de cismi. Kara bir cübbe vardı sanki üzerinde ama emin olamıyordu. Jack dikkatlice kulağına yaklaştı Carmilla’nın. “Birisi izliyor bizi, hissedebiliyorum.”

Jack’in Carmilla’ya anlık yaklaşmasını fark etmemiş gibiydi Von Motke. Sakince konuşmasını sürdürdü. “Ekibim sayesinde cadı avcılarından bir kaçını elimize geçirip konuşturmayı başardığımızı söylemem gerekir. Eğer beraber çalışacaksak... Bana çok ilginç bilgiler sağladıklarını itiraf etmeliyim. Örneğin sizin bir işkenceden geçirildiğinize dair. Yaşadıklarınız için ne kadar üzgün olduğumu anlatamam. Ancak bütün o yaşadıklarınız sayesinde sizin gibi bir kahramana kavuştuğumuz için de, o fanatik yobazlar kendileriyle ne kadar iftihar etse azdır.”

Yüzünü kadına dönmüştü şimdi. Eldiveninde tüten puro dumanı, ay ışığına karışıyor, gökyüzüne aheste aheste yükselip gecenin karanlığına karışıyordu.

[spoiler][/spoiler]

Godric’s Hollow’da dingin bir geceydi. Aralığın kuru soğuğu kendisini usulca esen bir rüzgara kaptırmış, terk edilmiş bir evin bahçesindeki ahşap kapıyı gıcırdatarak yol alıyor, kaldırım kenarında sürüklenen bir gazete parçasını uçurduktan sonra, demir parmaklıkları yalayarak başka tenha sokaklara dağılıyordu.

Favorileriyle birleşen bıyıkları gümüşi renklerde seyreden ihtiyar bir adam, kalın, gri paltosunun içerisinde tüm heybetiyle bahçenin girişine dikilmiş, birisini bekler gibi yerini almıştı. Ne esintiye, ne de soğuğa aldırış etmez bir hali vardı. Öyle ki, beklediği kişi gelmediği takdirde sabaha kadar burada, aynı şekilde bekleyeceğini iddia edebilirdiniz. Arkasındaki harabe halini almış evin antika görüntüsü ile birleştirildiğinde, adeta tarihin başlangıcından beri buradaymış gibiydi.

Nihayet bomboş sokakta bir canlılık fark ettiğinde, sakin bir üslupla hareketliliğin olduğu yöne doğru çevirdi yüzünü.

Sihir Bakanı Agnus Marvin Kellington ve kurmayları, bakanlık girişindeki büyük holde yerini almıştı. Bakanlık çalışanı büyücüler birer birer uç uç tozu ve cisimlenme vasıtasıyla taş duvarların arasında peyda oluyorlar ve sonra da bu önemli günle ilgili manşetleri süsleyecek haberlerde yer almak üzere kalabalık basın mensuplarını aşmaya çalışıyorlardı.

Madam Deni Beringer normal şartlar altında Sihir Bakanının hemen yanında durmak ve alışılageldiği üzere fotoğraflarda omuz omuza çıkmak yerine, bu seferlik daha geride kalmış ve diğer çalışanlar ve dahi daire başkanlarının ardında bir yere konumlanmıştı. Bakanlık içerisindeki gözde memurlardan  birisi sayılmazdı nitekim artık. Onun yerine Herr von Motke, Sihir Bakanının yanında gururla poz veriyor ve belli ki başarılarının meyvelerini topluyordu.

Bugün Büyücedünya için mühim bir gündü. Bir süredir mugglelara karşı eylemlerde bulunan ve gazetelerin yazdığı haliyle, “Büyücü ve Cadı Aleminin Robin Hood’u” olarak gösterilen, kimliği gizemli zat, toplum tarafından kahramanlaştırılmış Carmilla S., Cadılar Bayramı sebebiyle Sihir Bakanı tarafından ağırlanacak ve Büyücedünyaya mugglelara karşı dik bir tavır takınıldığı mesajı verilecekti. Her ne kadar bayramın üzerinden iki hafta geçmiş olsa da, resepsiyonun Kasım ayında düzenlenmesinin altında ise, kamuoyunun bildiği üzere cadı avcıları yüzünden kutlamaların ertelenmesi yatıyor gibi gözükse de, işin aslı Sihir Bakanının Cadılar Bayramına özgü bir zafer kazanmış olmak üzere bekleme arzusu yatıyordu. İşte o zafer, bugün kendiliğinden ayaklarına kadar gelecekti.

Böyle birisinin Bakanlık tarafından onore edilmesi, uygulanacak yöntemler konusunda eşe dosta güven verecek; öte yandan da olası ihanetlere karşı ne kadar sert yaptırımlara başvurulacağı hususunda iç düşmanlara gözdağı olacaktı.

Kalabalık giderek ana holdeki büst ve bakanlık çalışanlarının konumlandığı uçan platform etrafında toplanırken, basın mensupları da hole cisimlenen her bir başka bakanlık memurlarını dikkatli gözlerle süzmekteydi. Neredeyse her birisine esrarengiz Carmilla S. olup olmadıklarına kanaat getirdikleri ana kadar bakmayı sürdürüyor ve peşinden de kendi aralarında fısıldaşarak dikkatlerini yeniden Sihir Bakanı ve etrafındakilere yöneltiyorlardı.

---

Not: İşbu RP serisi Bakanlık Çalışanları ve Basın Mensuolarının katılımına açıktır.

Seherbazların yanıtlarını dinleyen Bay Twinkle, bir anlığına bu genç cadıların gözlerindeki ışıltıyı hissetti. Seneler önce duyduğu hislerin bir benzerini duyumsuyor olmalıydılar. O toy ve körpe idealler; ceset kokan sokaklarda, kanlı elbiselerde, karanlık lanetlerin pençesinde yahut kötücül ritüellerin çemberinde solmaya başlamamıştı henüz. Kirlenmemişti. Ama bir gün kirleneceklerdi.

Başını öne eğdi başseherbaz. Bir süreliğine sessizliğe bıraktı bulunduğu ortamı. Söyleyeceklerini iyice bir toparlamaya çalışıyordu sanki aklında. Belki de doğru kelimeleri seçmeye çalışıyordu. Nihayet konuşmaya başladığında ise söylediği her bir heceyi ayrı ayrı vurgulamaya başlamıştı. Bay Twinkle’ı biraz bile tanıyan herkes, onun patavatsızlığına, ağzına geleni söylemesine ve gelişigüzel sövmelerine alışkındı. Böyle her bir kelimeyi tartarak konuşması ise pek nadir olmakla beraber, mutlaka çok ciddi meseleler söz konusu olduğunda takındığı bir tavırdı. Belli ki söylemek istediklerinin ağırlığını genç seherbazlara hissettirmeye çalışıyordu.

“Görevinizin adı Nachtkrapp Harekatı... İkinizden biriniz büyücedünyada kendi cadı avımızı başlatacak. Tanınmış simalar, güç ve nüfuz sahibi kimseler, bakanlık çalışanları, daire başkanları ve hatta seherbazları inceleyecek. Bakanlık yetkisiyle istediği kişiyi sorgulama hakkına ve seherbaz büronun imkanlarından faydalanma yetkisine sahip olacak. Bu şartlar altında büyüceşura yargıçlarını bile sorguya çekebilecek. Sizin de fark ettiğiniz üzere muggleların bu tavernayı içeriden birileri destek vermediği sürece bulabilmeleri mümkün değil. Bu hainler her kimse, onları önce teker teker bulacağız, sonra da kendilerine dünyanın kaç bucak olduğunu göstereceğiz!”

Üzerinde Nachtkrapp Harekatı yazan buruşuk mektubu cebinden çıkarıp düzeltti ve genç seherbazların da görebileceği bir şekilde masaya bıraktı. Hafifçe öksürüp devam etti.

“Diğerinize gelince... Onun görevi çok daha çetin. Kimlik değiştirip cadı avcılarının arasına sızması gerekiyor. Neler planlıyorlar? Dertleri ne? Hangi muggle örgütleri bunlara destek veriyor? Ve daha önemlisi, hangi büyücüler? Bu uğurda muggle yaşamı hakkında çok önemli seminerler alacak. Bir hayat hikayesi uyduracağız ona. Bir de kimlik... Bir muggle gibi yaşayacak, bir muggle gibi davranacak. Ta ki, düşmanın can evini bulup, karşı karşıya olduğumuz tehdit hakkında yeterli bilgiye ulaşana kadar. Bu görevin ne kadar tehlikeli olduğundan bahsetmeme gerek olduğunu sanmıyorum. Ucunda ölüm dahi olabilir ve sizleri de Cwen gibi...”

Aniden duraksadı kısa boylu cincüce. Yutkundu. Yardımcısını kaybettiğine emindi. Kaçırılmıştı belki, ancak cadı avcılarının elinden sağ dönebileceğine kimse ihtimal vermemekteydi.

“İkinizin arasındaki işbirliği bu anlamda çok önemli. Öğrendiklerinizi birbirinizle paylaşmanız ve uyum içerisinde hareket etmeniz gerekiyor. Arada bir görüşmeli ve birbirinizi mühim gelişmelerden haberdar etmelisiniz. Ayrıca birer kod adı seçecek ve bundan sonra birbirinize bu vazifeyle alakalı olan meselelerde bu isimle sesleneceksiniz. Faaliyetlerinizde yalnızca benden, başseherbazdan talimat alacaksınız. Birbirinize sağlayacağınız bilgiler bu çapulcu sürüsünü deşifre edebilir.”

Sözlerini bitirirken içinde delil niteliğindeki kağıt parçasının bulunduğu keseyi cebine attı. Masadaki mektubu katlayıp düzgünce paltosunun iç cebine yerleştirdi. Şapkasını düzeltip seherbazların oturdukları yere kadar yürüdü. Ayakta olmasına rağmen koltuktaki cadıların boyuna anca yetişiyordu. Kısa olmasının faydalarından böyle zamanlarda çok yararlanırdı Bay Twinkle. Oturan birisiyle göz göze gelir, kaşları çatılı olduğu halde dünyanın en mühim şeyini söylüyormuş gibi kurbanının gözlerinin içine bakardı. Şimdi de aynı şekilde delici bakışlarını genç seherbazlara yöneltmiş olduğu halde konuşmasını noktaladı.

“Kabul etmek zorunda değilsiniz. Ama bu vazifenin ne kadar önemli olduğunu anlatmaya gerek dahi duymuyorum. Kaybettiğimiz büyücülerimizi, cadılarımızı düşünün yeter! Mugglelar çizmeyi aştı, onlara hadlerini bildirme zamanı geldi de geçiyor.”

“Kahvem nerede kızım!?”

Başseherbaz Twinkle, yine rutin somurtkanlığını takınmış olduğu halde biçimsiz işaret parmağını listedeki tuhaf isimler üzerinde gezdiriyordu.

“Fareli Köyün İllüzyonisti, Guinevere’in Nikah Şahidi, Kara Melek, Beyaz Melek, Vampir, Tanrı, Soytarı, Ruh Emici, Şövalye, Rapunzel’in Kuaförü, Don Kişot’un Seyisi, Kurtkadın, Cadı Avcısı, Tekinsiz Rahibe, Serseri Madrabaz... Bunlar nasıl isimler yahu? Balo balo değil, sirkten farksız!”

Nihayet dişi bir ev cini hazırlamış olduğu kahveyi eline tutuşturabilmişti. Olay yerinde, harabeye dönmüş tavernanın tam ortasında, etrafında kurmaylarıyla beraber yerini almış; mümkün mertebe elde avuçtaki önemli delillere bir göz atıyor ve bir ipucu aramaya çalışıyordu. Neden sonra Meredith Boleyn’in tavanda gözüken islere bulanmış bir işareti ortaya çıkarmak maksadıyla büyü yapmaya kalkıştığını, ancak muntazaman başarısızlığa uğradığını fark eden sekreteri Samuel söz aldı.

“Şurada Seherbaz hanımın ortaya çıkarmaya çalıştığı sembol... Seri katil konusundaki tahminlerimiz başarısızlığa uğramış duruyor efendim.”

Roza Milena Petrov ise boş gözüken bir not kağıdını itinayla tamir etmiş ve delil olarak yanına almıştı. Çevredeki seherbazların faaliyetlerini kısaca bir süzen Bay Twinkle’ın dikkatini yanına mühim olduğu acele etmesinden anlaşılacak olan bir not getirmekte olan genç seherbaz, Sophie Curbis bozmuştu. Sarışın saçları ile çevredekilerin kolayca ilgisini çekebilecek uzun boylu ve alımlı bir cadıydı.

“Bay Twinkle, Sihir Bakanlığından bir baykuşla acil bir talimat-“

Başseherbaz hırçın bir tavırla kadının elindeki mektubu kapıverdi. Bunu yaparken kızcağızın suratına bakmamıştı bile. Mektubun kısa bir metne sahip olmasından kaynaklansa gerek, bir çırpıda açıp okuduktan sonra ise başı öne düşmüş, düşünceli bir hale bürünmüştü. Seherbazlar bir tepki vermesini beklercesine, Bay Twinkle’a dönmüşlerdi şimdi.

Ani bir hareketle mektubu buruşturup, uzun paltosunun cebine tıktı yaşlı cincüce. Sonra da çabuk adımlarla tavernanın sahibi Bayan O’Malley’in ofisi olan ve şimdilerde seherbazların özel sorgular için kullandığı ufak odaya yöneltti adımlarını. Giderken bir anlığına duraksayıp seherbazlara doğru döndü tekrar.

“Memure Boleyn, Memure Petrov! Lütfen beni odaya kadar takip edin!”

İki genç seherbazın da tepkilerini beklemeden odanın yolunu tuttu yine. Bayan O’Malley’in masasına geçtiğinde ise cebinden buruşturduğu mektubu çıkardı ve bir kez daha kısaca göz attı yazılı metne. Her iki seherbazın odaya gelmesine müteakip ise söze başlayacaktı çok uzatmadan.

“Bu tavernada yaşananlara dair ne gibi bulgulara ulaştığınızı merak ediyorum bayanlar. Durumumuz nedir? Sizce bu katliam kimin başının altından çıktı ve nasıl gerçekleştirdiler?”