Öfke. Hissedebildiği tek şey öfkeydi. Yüz yıl önce ölmeden önce hissettiği öfke. Bütün hücrelerine dolan o kadim öfke. Gözünün önündeki her şeyi parçalama isteği oluşturan öfke. Bir alev olup bütün bu evi, içindekileri ve her şeyi küle döndürmek istiyordu. Fakat... kendini tuttu. Burada alması gereken cevaplar vardı. Bu cevapları almadan buradan gidemezdi. Kim kime tuzak kuruyordu, niçin kuruluyordu bu tuzak. Çok fazla soru vardı, alevlerle yakılamayacak kadar fazla soru. "Ben türümüzün iyiliğini istedim Herr Motke. Fakat siz kararlarımı sorgulamama sebep oluyorsunuz." dedi. Herifin üzerine gönderdiği okları vücut hareketleriyle savuşturacak, daha sonrada büyülü sözleri söyleyecekti. "Imperio." şayet laneti başarılı bir şekilde uygulayabilirse o zaman şenlik yerine dönecekti buralar.

Carmilla’nın el çabukluğuyla kavradığı asası, üzerine doğru gelmekte olan okları savuşturmuş ve evin harabe çatısına yollamıştı. Yanından geçen ve doğruca Von Motke’yi hedef alan Expelliarmus’a eşlik etmek için bir Imperio büyüsü ile yaşlı adamın kontrolünü almaya çalışsa da, yaşlı adam her iki büyüden de birkaç protego karşılığında kurtulabilmişti. Ancak Expelliarmus’un kuvveti yine de hissedilmiş ve Von Motke geriye doğru savrularak duvara yapışıvermişti.

Bu esnada Meredith  ise, tüm gücüyle üzerine gelen oklardan kurtulmak ve şapkalı adamı etkisiz hale getirmek adına bir depulso büyüsüyle karşılık vermişti. Büyüsü kendisine doğru gelmekte olan oklara karşı başarılı olsa da, okları hedefine yönlendirmek yerine bambaşka bir yöne savurmuştu farkında olmadan. Tam da duvara yapışmış olan Von Motke’nin üzerine üstelik... Yaşlı kurdun bunu beklemediği şüphesizdi. Gırtlağına ve kafatasına saplanan okların etkisiyle savrulduğu duvardan yana doğru hızla düşmeye başlamıştı şimdi. Gırtlağından akan kanlar zemine yayılmaya başlamıştı. Asası düşmüş ve neredeyse cansız denebilecek kadar kaskatı kalıvermişti yerde.

Von Motke’nin ağır bir yarayla yere düştüğünü fark eden şapkalı siluet ise belindeki kemerde asılı bir şişeye uzanmış ve onu tüm gücüyle yere çalarak etrafında koyu bir sis bulutunun oluşmasına sebebiyet vermişti. Dumanın içerisinde hareket eden gölgesini görmek ise pekala mümkündü. Üzerine yağan oklardan güç bela kurtulan Madam Beringer’in haykırışı çınladı evin duvarlarında!

“Kaçıyor! Cadı avcısı... Yakalayın onu!”

[justify]Olayların ișleme hızı başını döndürüyordu, zihni ișlemeyi bırakmıștı. İki kelime yankılanıp duruyordu yalnızca. "Birini öldürdüm. Birini öldürdüm. Birini öldürdüm..." Zamanı geri alma gücü olsaydı bunu yapardı. Daha önce hiç kendini bir konuda bu kadar başarısız ve aciz hissetmemiști. Boka battığı yetmiyormuş gibi bir de üstüne her yerine bir güzel sıvamıştı. Nasıl bir Seherbaz kriz yönetiminde bu kadar kötü olabilirdi?

Tanrı onu günahları için cezalandıracaktı.

Bir kez daha harekete geçebilmek için dışarıdan bir uyarıya ihtiyacı olmuștu. Kaçmakta olan cadı avcısına doğrulttu asasını tekrar ve "Carpe Retractum!" diye seslendi umutsuzca. [/justify]

[justify]Oltaya takılmış bir balık gibi gafil avlanmak sözü kelimenin tam anlamıyla içine düştüğü durumu özetlemeye yetiyordu. Meredith, hamlelerini yaparken etraflıca düşünmekten oldukça uzaktaydı ve umutsuzca cadı avcısını yakalama çabası kendini içinden çıkması zor bir konuma sürüklemişti. Sivri şapkalı adamı yakalamak için yolladığı büyüyü ıskalamış ve bir de üzerine bedel ödemesi gerekmişti. Asasından çıkan ipler artık her nereye isabet ettiyse onu metrelerce sürükledi şiddetle. Çığlık attı kadın. Canı yanıyordu, aldığı darbeleri hafifletmek için kollarını kendine siper etmiş olmasına rağmen her yanı ağrı içindeydi. Toparlanacak ve aldığı hasarı kontrol edecek vakti olmadı ne yazık ki. “Bir de bu eksikti!” diye sızladı, yanıyordu.
 
Yanıyordu! Cüppesi tutuşmuştu, bir kez daha nasıl olduğunu anlamamıştı, alevlerin tenine ulaşmak üzere olduğunu hissediyordu. Yanan pelerinini üzerinden attı çabucak, kumaş parçası kayan bir yıldız gibi karanlıkta süzülürken asasını eteklerine çevirdi. “Aguamenti!” Tazyikli su eteğindeki alevlerle buluştu, bütün gücünü vermişti söndürebilmek için. Adadan ayrılırken yanına aldığı elbiselerin sonuncusuydu üzerindeki ve alevler eteğinin büyük bir kısmını yalayıp yutmuştu. Buna biraz bile üzülmedi, zaten onun için değerli değildi.

Enerjisi olmadığı halde toparlanmak için çabaladı. İstediği tek şey sıcak kulübesinde şöminenin karşısına kıvrılıp kedisiyle birlikte uyumaktı, buna gerçekten ihtiyacı vardı. Bu sefer asasını kenara fırlattığı pelerinine doğrulttu ve bir kez daha Aguamenti ile alevleri söndürdü. Her bir hareketi bedenine işkence gibi gelirdi fakat daha görevi bitmemişti. İçeride üç ceset, bir bakanlık çalışanı ve hakkında arama emri çıkartılmış bir katil onu bekliyordu. Tek eksikleri bir şampanya patlatmaktı.

Yürürken hissettiği acı ile yüzünü buruşturdu, bileğini burktuğundan ve alevlerin tenini yaktığından şüpheleniyordu. Harabe yapıya girmeden önce aniden zihninde beliren bir fikir ile durdu, yardım çağıracaktı. Kül asasını çekti ve derin bir nefes aldı, odaklanmalıydı. Bakanlığa ulaştırmayı hedeflediği mesajcı bir Patronus yaratacaktı, ulaştırmak istediği mesajsa açıktı: “Godric’s Hollow’a yardım gönderin!” Ve narin bir bilek hareketi ile asasını gecenin karanlığında salladı. “Expecto Patronum!”
[/justify]

Meredith'in deste çağırma büyüsü büyük bir başarısızlığa uğrayacaktı. Nitekim kendi patronusundan kamaşan gözlerini açtığında pencereden üzerine gelen sersemletin etkisiyle geriye uçacak ve baygın şekilde yere yığılacaktı.

Madam bakışlarını aşağıya eğip hayal kırıklığına uğradığını belli eden bir tavır takınarak söze girdi. "Senin için gerçekten üzülüyorum. Eğer zamanında yetişirsem, seni kurtarabileceğimi düşünmüştüm. Ama şimdi görüyorum ki; kurtarılamayacak kadar karanlığa çekmişler seni. Amaçlarına ulaşmışlar."

Sihir bakanının ve Von Motke'nin cansız bedenlerine kaçırdı bakışlarını. Gözlüğünü ince parmağıyla düzeltti. "Burası bu gece seherbazlarla dolacak. Senin de burada bulunmanı tavsiye etmem. O yüzden sana son kez yardım ediyorum, Bayan Muirghéal... Bu geceden sonra ne yazık ki seninle farklı taraflardayız."

Birkaç saat sonra Godric's Hollow'un kasvetli suretine gölgeler düşüren süpürgeler belirecekti gökyüzünde. Sihir Bakanı Agnus Marvin Kellington'un Carmilla tarafından öldürüldüğü ve Oberst Ludwig Karl Bernhard von Moltke'nin cadı avcılarının tarafında olduğu gerçeği gündeme bomba gibi düşecek ve neredeyse aylarca dillerde dolaşacak lakırdıların sebebi olacaktı.