[justify]
Odaklanamıyordum. Bir elimi başıma yaslayarak dirseğim ile de masadan destek alıyor, diğer elimle de önümde duran büyülü kalemin azalan mürekkebini parşömenin kenarında bir hiç ediyordum. Hiçbir anlamı olmayan dairelerin çeperinde geziyor, kutular çiziyordum. Çizdiklerimin içlerini karalıyordum ardından, tıpkı zihnimi kurcalayan kargaşanın sonucuna ulaşmak ister gibi. Sıkılıyordum. Farkında olmadan kuvvetli nefesleri alıp dışarıya verirken önümde duran iki öğrenciyi de sık bir biçimde rahatsız ediyordum. Birkaç kez bana dönüp "Destinee... Sıkılıyorsan derse girmemek senin tercihin. Biraz daha sessiz olur musun?" diye terslediklerinde onlara kızmıyordum. Son zamanlarda çevremde olup bitenlere yetişmeye çalışmak, sevdiğim insanların ruhlarına göğüs kanat germeyi neden bilmem, sorumluluğum gibi hissediyordum. Bilhassa onun için, buruşturulmuş mektubu okumamın hemen ardından...

Yaklaşık dört beş gün öncesinde tarafımıza gelen mektuplar süslemişti masanın etrafını. Kimine kızıyordu ailesi, kimine de güzel hediyelikler yollanmıştı dünyanın dört bir yanından. Benim aldığım mektup her zamanki gibi ayaklarımın üzerinde dimdik durmayı öğütlüyordu bana. Boyun eğmemeyi. Zaten on sekiz yılımın yarısında bunun için 'eğitildiğim' söylenebilirdi. Ama o gün bambaşka bir şey olmuştu. Samuel okuduğu mektubu masanın bir köşesine adeta fırlatmıştı. Kucağıma saklanması gereken aile sırrının düştüğünü bilmeden mahremiyetini korumak uğruna kağıdı doğrudan cübbemin cebine atmıştım. Samuel'i bir daha asla göremedim. Eadwig'i de. Ortalıkta mutlak söylentiler vardı fakat dimdik durduğum ayaklarımın üzerinde gocunmadan eğilebileceğim bir çocuktan gerçekleri işitmek ilk tercihim olurdu. Üstelik, öylesine bir çocuk değildi Samuel benim için. Adlandıramadığım, anlamlandıramadığım ve adını bilmediğim birçok şeyin karşılığıydı. Sanki hissedebileceğim güvenin zirve noktasıydı mesela. Yanında durduğumda tenimin aldığı alev, içimi kıpır kıpır eden herşeydi. Fakat bunlara bir anlam yükleyemiyordum işte. İnsan daha öncesinde kokusunu duymadığı bir şeyin nasıl koktuğunu, tadına bakmadığı bir şeyin damakta bıraktığı lezzeti nasıl asla bilemezse Samuel'a karşı duyduğum hissiyatın da bir cevabı yoktu. Onu kaybetmekten korkuyordum. Sanki onu yıllardır tanıyormuş ve hayatımdaymış gibi hissediyordum. Arkadaşlıklarımı tamamı ile seviyordum fakat onda farklı bir şey daha vardı: sevdiğim her anda onu yanımda görmek istiyordum.

Sınıfın ortasındaki saat bir tamı gösterdiğinde dersin bitişine dair profesörün sesi ayaklanmama sebep oldu. Diğerleri kitaplarını ağır aksak bir biçimde hazırlarken sınıftan ilk çıkan ben olmuştum. Dün gece ortak salondayken kafamda oluşturduğum plan tamamıyla olmasa da belliydi. Ufak -tamam belki de o kadar ufak sayılamayacak- eksiklikler elbette vardı ancak bir yola çıktı mı gerisi peşin sıra gelirdi, öyle değil mi?

Acele ile ilerlerken bir yandan eteklerimi tutuyor, diğer yandan kitaplarımı kucaklıyordum. Attığım her bir adım kalbimi sanki heyecandan daha fazla söküyordu. Son yılımda böylesine bencilce bir şeye kalkışmak konusunda endişeler yaşıyordum fakat endişelerim şu an dinlemem gereken yüreğimin yalnızca kıyısında kalıyordu. Orada, yanında olmam gerektiğini biliyordum. Söylenenler doğruysa, ki gerçeklik payı okuduğum mektuba göre çok yüksekti, destek olmalıydım. Hislerime dair anlamlandırdığım tek şey buydu: sadakat. Arkadaşlığımıza veyahut aramızdaki şey her ne ise ona sadık olmalıydım. Yanında durmalıydım. Ayaklarımın, bilhassa da kalbimin rotası o yöne çevriliyordu yalnızca.

Büyük bahçeye çıktığımda önce tatlı bir rüzgar karşıladı beni. Hava soğumaya başlamıştı. Gözlerim bir kenara oturmuş, yine yazdan kalan çiçeklerin bir yanına geçip yapraklarını okşamaya çalışan Charlotte'a çevrildi hızlıca. Şanslıydım ki onu aramak zorunda kalmayacaktım. Düşüncesizce mi hareket ediyordum, emin olamıyordum. Samuel'i Charlotte'tan hala kıskanıyordum. Samu'nun bu kıza bir zamanlar abayı yaktığını elbette biliyordum. Kafasında bitirmiş gibi hareket etse de bazen yine de geçmişte var olan hislerin üzerime yıkılmasından korkuyordum. Sanırım içten içe kabullenmekte zorlandığım bu sevginin oluşturduğum bu güçlü duruşu kolaylıkla ezip geçmesi fikrinden de çekiniyordum. Fakat bir yandan Charlotte ve Eadwig'i sıklıkla yanyana gördüğüm olmuştu. Aralarında var olan çekim bir benden yana mı kendini kabul ettiriyordu, bundan emin değildim. İçimi rahatlatmak adına böyle bir çekimin varlığına inanıyordum belki de.

Yanına vardığımda kısaca boğazımı temizledim beni fark etmesi için yardımcı olarak. "Selam." dedim kısaca. Charlotte ile belki de geçmiş yıllarda pek parlak değildi aramızdaki yıldızlar. Geçmişimdeki ben ile asla gurur duymuyordum. Cadının belki de birçok kişiye halen tuhaf gelen davranışları ergenliğe adımını yeni atmış beni  fazlasıyla rahatsız ediyordu. İlgi çekmeye çalıştığını düşünüyordum. Bu yüzden de hareketleri komik geliyor, onunla alay ediyordum. Ancak büyüdüm. Charlotte hiç değişmediyse, her zamanki o cıvıl cıvıl kız çocuğu olarak nasıl kaldıysa ben de akıllanmıştım artık. Kimseyi sevdiği ve ilgilendiği şeyler için yargılamıyordum.

Bize uzaktan baksanız yanyana en son gelecek iki kişi olarak duruyor olabilirdik o an. Belki birkaç büyücü kenara geçmiş saç başa kavga etmemizi bekliyor, belki bir kısmı asalarımızı çıkarıp düelloya tutuşmamızı kolluyordu. İkisi de olmayacaktı. Aklımdaki şey bu değildi. "Konuşmamız lazım. Çok önemli." diyerek etrafı kolaçan ettim önce. Saçlarıma dokunup yüzüme değen saçları bir kenara çekerken göz ucuyla etrafa bakındım. Dinlenmek istemezdim. Bu konuda Charlotte'a nasıl güvenebileceğimi hala bilmiyordum fakat yüreğim bir şekilde onun da Eadwig'i benim Samuel'i merak ettiğim kadar merak ettiğine inanıyordu. "Birkaç gündür Samuel'a ulaşamıyorum. Ulaşamıyorum dediğim, okulda yok. En son beş gün önce bakanlıktan bir kadın ile okuldan ayrılmış ve Eadwig de yanındaymış. Demek istediğim, senin bildiğin herhangi bir şey var mı?" diye sordum. Ben konuşmaya başladıkça cadının yüzündeki gülümseme eksilmişti. Yerini rahatsız eden endişeli bakışlar kaplamıştı. "Charlotte, biliyorsun. O benim çok sevdiğim bir..." Bir ne? Arkadaşım mı? Hayır. "Birisi. Yani benim için gerçekten önemli." diyerek toparlamaya çalıştım. Neden karşımdakinden hissettiğim şeyleri saklamaya çalışıyordum? Geçmişte yaptığım zorbalığın karşılığını araladığım perdedeki sırlarla alabileceğim fikrinden ürküyordum. "Seninle hiçbir zaman iyi bir başlangıç yapmadığımızı biliyorum. Gerçekten, geçmişi değiştiremeyeceğimi biliyorum fakat kusura bakma." diye omuz silktim.

"Charlotte..." dedim sesimi daha net bir şekilde sunarken. Tonlamamı kıstım, cadının kulağına doğru yanaştım. "İyi olduğundan... olduklarından emin olmalıyız. Kulağa hoş bir fikir gelmeyebilir, biliyorum. Ama okuldan uygun bir boşlukta ayrılıp yanlarına gitmeliyiz." derken yutkundum. Uygun bir boşlukta ayrılmak demek müstehcen sessizliklerin yaşandığı saatlerde okuldan kaçmak demekti. "Ben gideceğim. En kısa vakitte. Nasıl olacağını bilmiyorum fakat sana da sormak istedim zira Eadwig ile aranızda geçen şey her ne ise ona nasıl baktığını gördüm. Üstelik siz büyük salonda..." diye söylerken pot kırmışçasına dudağımı ısırdım. Sanırım yanıma bir suç ortağı arıyordıum. "Neyse. Ne düşünüyorsun?" diyerek başımı sallandım. Ayaklarımı birbirine dolayıp bacaklarımın üzerine kitaplarımı çekerken anın stresini geçiştirmek için yerdeki çimenlerle oynamaya başladım.
[/justify]

[justify]Yaz tatilimin üçüncü yarısıydı. İkinci yarısında bakanlıkta yaptığım bir aylık staj beni zihinsel anlamda epey yorgun düşürmüştü. Sanki bu son yaz tatili sorumluluk bilincini kuvvetli bir kanca gibi beynimin içerisine geçirmiş, beni kendisine doğru çekmişti. Daha bilinçli olmam ve ne istediğimi bilmem gerektiği konusunda beni uyarıyordu. Uyarıyordu uyarmasına da, kabullenemiyordum. Evim olarak bellediğim Hogwarts'tan uzaklaşacak olmak bir yana, kendimi yetersizlik dolu hissediyordum. Daha öğrenecek çok fazla şeyim vardı ve bir anda bu boşluğa atılmanın beni nereye sürükleyeceği endişesi de özellikle birkaç gündür zihnimi meşgul ediyordu. Bir seherbaz mı olacaktım yoksa esrar dairesi için mi çabalayacaktım? Belki de babam gibi iksirle uğraşmalıydım. Ancak tüm bu becerilerin yanında kapasitemi fiziksel anlamda daha kudretli bir boyuta çıkartmalıydım. On hedeften en az yedisini tutturmalıydım mesela. Veyahut kılıcı sallarken hedefim saldırmak değil, kendimi korumak üzerine de yoğurulmalıydı. Sahi, hiç kendimi savunmak üzerine çalışmış mıydım, zannetmiyorum. Geçen dönem okuldaki kargaşa zaten fazlasıyla herkesi endişe ve paniğe sürüklemişken André'den bu konuda bana yardımcı olmasını istemek de yüzsüzlük gibi geliyordu. Bu yüzden şimdi kendimi yazlık evimizin sol patikasındaki tarlada, elimde kılıç ve karşımda kargalara göğüs geren cılız bir korkuluk ile buluverdim.

Nefes nefese kalmıştım. Göğsümün arasından sızıp karnıma doğru ilerleyen terler, elbiseme yapışıp beni çoktan rahatsız etmeye başlamıştı. Başımın üzerindeki güneş saçlarıma yoğun bir ışık buketi bırakıyordu ve parmaklarımın arasındaki kılıcın kabzası ter yüzünden saniyelik aralıklarla cildimden kayıyordu. Penelope, bu saatlerde bir talim yapmamam konusunda beni sıklıkla uyarsa da söylenilenin dikine gitme huyumdan bir türlü vazgeçemiyordum. Kendini bilmez güneşin görüş açımı daralttığını bilmeme rağmen hissettiğim yorgunluğun şiddeti arttıkça elimde tuttuğum kılıca duyduğum güven de artıyor, beni tatmin ediyordu. Yoruldukça tatmin oluyordum ancak daha beceriksiz vuruşlar sergiliyordum.

Bir an için durdum. Elimdeki kılıcı yere fırlatarak belimdeki keseyi düzeltmeye çalıştım. İçerisinde yasemin otu vardı. Bunu çeşitli iksirlere lezzetli aromalar kazandırmak ve kokularını bastırmak için kullanırdım. Ustalar tarafından sıklıkla kullanılan bir yöntemdi. Hatta bazı zamanlar zihnimi boşaltmak için fevkalede bir kokuya sahiplik eden bitki çayı yapar, arındırıcı bir uykuya yatardım. Öyle ya, işe de yarardı. Birkaç gece Penelope ve babamı uyutmak için bunu denediğimi bile biliyordum.

Bilindik bir refleks ile kesenin büzüştürülen ağzını yokladım. Kıyıda köşede, kendisini toprakla buluşturmak isteyen yasemin yapraklarını aceleyle içerisine tekrardan tıkıştırdım. Yere eğilip yanımda taşıdığım toprak testiyi dudaklarıma götürdüm, kana kana su içtim. Hakikaten belki de tahmin edebileceğimin çok daha ötesinde bir yorgunluk yaşıyor ve istikrarlı bir çaba gösteriyordum fakat yetmiyordu. Kılıç, ok ve yaya kıyasla avucumu daha da fazla dolduruyor olsa da yeterli kabiliyeti sağlayamıyordum. Her vuruşta sanki parmaklarımın arasından fırlayacakmış hissiyatını aşamadığım için bedenimi fazlası ile geriyordum. Bu da bana iki kat maliyetli bir tükenmişliğe mal oluyordu.

Alnıma yerleşen küçük ter taneleri beni rahatsız etmeye başladığında elimin tersini tenime götürdüm. Alelacele sildim ve daha sonrasında beyaz keten gömleğimin dekoltesini aralayarak üflemeye başladım. Ağustos sıcağına daha fazla takatim kalmamıştı ama idare etmeye çalışıyordum. Böylece, olduğum yerde ter dökmenin de bana burada vakit kaybettireceği düşüncesiyle yere fırlattığım kılıca tekrar yöneldim. Ona sanki canlı bir varlıkmış gibi seslenerek "Gel bakalım." dedim. Elimde birkaç kez çevirip tutuşumu sabitleştirirken "Bu defa halledeceğiz." diye de kendime telkinde bulunuyordum. Derin bir nefes alarak korkuluğa döndüm. Bacaklarımı omuz mesafeme dek açtım, var kuvvetimle dudaklarımdan bir çığlık koparırken korkuluğa doğru koştum. En nihayetinde üzerinde ancak, omuzundan göğsüne dek bir yarık bırakabilmiştim.

[/justify]

Sohbahardı. Hogwarts'ta geçirdiği beşinci yılı hepi topu 7 hafta önce başlamıştı. Hava henüz tam anlamıyla soğumamıştı ve insanı yalnızca gökyüzünün tepesindeyken incecik savurmaya yetiyordu, o kadar. Yaklaşık on dakika öncesinde güçlenmeye başlayan bacaklarını süpürgesinden çekmişti. Geçirdiği üç sene boyunca müsabakalara katılmayıp seyirci kitlesinin arasına sinmeyi tercih etse de beşinci sınıfın kaynayan kanı onu ittiren bir güç olarak sahalara sürüklemişti.

Bacakları, üzerinde durduğu süpürgeyi sıkmaktan olsa gerek bir ipliği andıran kasılmalarla sızladığı sırada bileğindeki tokayı saçlarına geçirmekle meşguldü Diana. Ensesindeki saç telleri sırılsıklam olmuş, şakaklarından inen tutamlar suratına yapışmak konusunda çekince duymamıştı. Beş tur boyunca sürekli birilerini takip edip ellerindeki topları kapmaya çalışmak en azından bu cadı için fazlasıyla yorucu olmuştu. Hatta öyle ki bir anlığına öylece çıldırmış, aslen bir çingene gibi olduğu yerde coşkuyla bağrınmaya başlamıştı. "Ver şu topu be!" diye çemkirmişti Slytherin öğrencisi bir kızın suratına. "Elimden alıp kaçmaya çalışıyorsun, görmüyorum sanma!"

En nihayetinde tüm bu koşuşturmacalar sona erdiğinde süpürgeyi çimenlerin üzerinde sürüklerken dudaklarını büzdü. Peşinden koşup Adrian'ın formasını çekiştirerek büyücüyü yavaşlatmaya çalışırken gözlerini kısarak yanındaki kalabalığa baktı. Pek ala, Slytherin'li bir çok arkadaşı vardı fakat şu an için keyfini ikiye ancak tek durum özellikle de haz etmediği tiplerin damarına basmaktı. Bu, onun için bir fırsattı.

Büyük Salon'a girene dek Adrian'ın kolunu sürekli dürtüklemişti. Bu bir nevi hazılık aşamasıydı. Genç çocuğun kendisine bu bağlamda  destek olacağını biliyordu. Adrian, Diana'dan da daha fazlaydı. Diana işi belki de gurur incitecek boyuta getirmezdi fakat Adrian'ın bu konuda çekince duyacağından şüpheliydi. Adımını koca kapının ardından atar atmaz -biraz da böbürlenme ile kabararak- "Hey millet!" dedi dikkat çekmeye çalışarak. Yavaşça kendi masasına doğru ilerlerken peşin sıra gelen Slytherin grubuna bakarak cümlelerinin devamını getirdi. "Bilin bakalım kimler bugün küçük yılanları yuvalarına soktu?" dedi. Gülerken en azından Diana'yı yakından tanıyanların gönül kırıcı bir gülüş ve tavır takınmadığını bilirlerdi. Onun derdi, işi devamlı çatışmaya çevirenler ve kendisine ipekten bir kumaş sallayanlardı. Bilhassa tam da bu anda sevmediği cadı kızarmış yüzünü ekşiterek suratına yaklaşmaya çalışırken "Sahanın ortasında kuyruğuna basılmış gibi bağıran sendin!" diye düşmanlık bilediğinde yüzü yalnızca birkaç saliseliğine düşmüştü. Saçını lastikten kurtarıp Adrian'ı dürtüklerken "Görüyor musun?" dedi göz devirerek. "Başarısızlığını bana kakalamaya çalışıyor."



*rp out: Başlık konusunda üstün yeteneksiz biri olarak, üzgünüm. Bundan ötürü bu başlık her an revize edilmek üzere hazırlanmıştır efendim.^.^

ilk adımlar, kuzey yorkshire::

1849 yılının ortalarında, Britanya'nın köhne bir köyünde doğan Diana, yaklaşık bir aylık olana dek köy halkının yaşadığı sükunun aslında tam anlamıyla bir fırtına sessizliği olduğunun farkına varacak yaşta değildi. Öncelikle küçük barakalar muggleların uğrak noktası haline geliyor, gözü dönmüş çeteler buraları yağmalayıp ardından sırasıyla daha büyük yerlere dağılırken Kuzey Yorkshire'ın bu ufak büyücü köyü kendilerini es geçtiklerini düşünmüştü. Zira cadıların nefeslerine karşı duyulan kinin henüz ırklarını tehdit edecek boyuta geldiği düşünülmüyordu.  Ancak hiçbir şey sanıldığı gibi olmadı. Bir salının gecesinde annesi tahta yatağından sürüklenerek köyün ortasına diz çöktürüldüğünde cadıların acı çığlıkları Diana'yı ancak uykusundan uyandırmaya yetmişti. Babası zavallı Alexander -ki kendisi bir koftiydi- bu çığlıklara ancak yetişmişti fakat yetiştiğinde de her şey için çok geçti. Kızını ve yanındaki evin içerisindeki iki küçük çocuğu da eski püskü bir at arabasına koyarak yaklaşık on üç gün sürecek yolculuğu ile Britanya'da kendilerini daha fazla güvende hissedecekleri bir kasabaya yerleşti.

britanya'da ilk zamanlar::

Çeşitli bitki ve otları daha sonrasında iksirler üretebilecek küçük kuruluşlara hiç etmeyecek paralarla satıyordu bu dönemde. Elinde kalmış olan üç çocuğa bakamayacağını düşündüğü vakitlerde Penelope ile tanıştı. Penelope Britanya'nın sayılı yetim yurtlarından birisinde çalışan bir kadındı. Ölen komşularından geriye kalan 2 çocuğu bu yetiştirme yurduna teslim ettikten sonra hayatının geri kalanını Penelope ile geçirmeye karar veren Alexander, genç kadınla evlendi. Daha sonrasında iksir şirketlerinden birisinde yerini alarak çalışmaya başladı.

diana büyüyor::

Diana büyürken hiçbir vakit anne sevgisine dair endişe ve eksiklik duymadı. Penelope kendisine biyolojik bir anne dışında yapılabilecek en güzel anneliği yapmıştı. Yeri geliyor okul ve büyüler hakkında bir şeyler anlatmak için ufak evlerinin çatı katına kızı çıkarıyor, yeri geldiğinde de kendisini koruyabilmesi adına bildiği birkaç pratik hamleyi gösteriyordu. Kaldı ki, 13 yaşına dek de Diana Penelope'un biyolojik annesi olmadığından da bir haberdi.

Büyücü dünyasında işler daha da kızışmaya başladığında Penelope ve Alexander, Diana'yı çevreye karşı daha sert bir tutumla yetiştirmeye çalıştı. Merhametinden ödün vermemesini öğütledikleri cadıya günler karardıkça başı boş bir cesaretten uzak kalmayı ancak elindeki büyük gücün farkına varmasını söyleyip durdular. Diana iyi kötü, düşe kalka VII. sınıfa ortalama başarıya sahip bir öğrenci olarak geldi. Okul içerisinde kendisini daha fazla güvenlik altında hissettiğinden olsa gerek, eğlenmeye bolca vakit ayırdı. Kimseyi incitmeden eşek şakalarına da yer verdi, derslerden sonra ceza olarak tüm ödül kupalarını hiçbir büyü kullanmadan temizlemek zorunda da kaldı. Tercihleri ve karakteri arasındaki bu iki farklı uç noktasında kimi zaman tercihlerinde emin olamayan bu cadı, kalbi ve zihni arasında oldukça sık ikileme düştü.

Şimdi VII. sınıfta. Ve o toy kızın geçirdiği seneler ardından düşünmesi gereken daha yoğun sorumlulukları var.