[justify]Elmalı tart ile turnayı gözünden vuran Cornelia, küçük çocuğun dilinin çözülmesini sağlamış gibiydi. Artık biraz daha rahatlayarak arkasına yaslandı otururken. Ancak vakit ilerledikçe çocuğun anlatacaklarından sonra içine bir ateş düşecekti. Kendi geçmişinden gün yüzüne çıkan acıları harlanacaktı. Babasından bahsetti ilk hala adını bilmediği ufaklık. Fabrikada çalışıyormuş adamcağız. Cornelia, sanayileşmenin gram katkısını göremiyordu evrene. Evet, belki ilerleyeceklerdi bulundukları tarih diliminde ama büyük bir yıkımın gelişinin ayak sesleri olacaktı gümbür gümbür. En azından Cornelia buna inanıyordu. İşsizliğin artışı, kas gücüne artık daha az duyulan ihtiyaç ile saatlerce belki bir boğazlık karın tokluğuna çalışmak… Etten, kemikten, kandan olanı sömürmek… Nefret ediyordu demir tadı veren bu tiksinç hayattan.

Öte yandan, maddi durumun yetersizliğinden ve insanların ihtiyaçlarından kilisenin nasıl da kolayca faydalandığı açık bir şekilde ortadaydı. Dini hiç sorgulamamış hatta üstüne bir kez olsun hiç düşünmemiş olan cadı dinin addettirildiği durumu gördükçe sinirleniyordu. Öfkesini yöneltebileceği o kadar çok şey vardı ki kadının… Buram buram pislik kokuyordu kilise ve öğretileri. Çocuğu bölmemeye karar verdi Cornelia. Onun eteğindeki bütün taşları dökmesini istiyordu. Döksün ki niceleri kurtulsun. Küfürbaz müfürbaz ama kadın ona baktıkça ve çocuk konuştukça bam teline dokunuyordu bir şeyler. Sürünün en küçüğü olmak. Hafife alınmak. Farklı olmak. Ucube olarak görülmek. Hangi bağlamda?

Bez bebeği duyunca yutkundu Cornelia. Bir dönem kendini böyle hissettiği olmuştu. Çocuğun Victoria’sının aksine, yırtık pırtık ruhuna yama yapılarak bir sürü elbiselerle süslenerek başkalarının isteği doğrultusunda eylemlerine hatta düşüncelerine şekil vermek zorunda kalmıştı. Bir zamanlar hangi rafta görürse görsün bez bebekleri buğulu gözlerle onlara bakardı camın arkasından. Anlatılanlarla bağ kurabiliyordu ama daha farklı bir şekilde. Bayan Bennett’in elinden aldığı bordo ipi anımsadı. Duvara fırlatmıştı bir paçavra gibi. Hırçınlaşmıştı ama bir şey yapamamıştı, dizleri hala o anki gibi titriyordu sanki. Kafiydi bunca acı.

Buhranını dizginledi. Güçlü olmak için ve sağlıklı bir şekilde hissettiklerini bastırmak için eğitilmişti Ulysess tarafından. O olmasa ne yapardı kim bilir? Minnet duydu tekrardan. Kulağı düşüncelerinin ezilmişliği altındayken bile çocuktaydı. Büyülenmiş tüy kalemin not ettiklerini kontrol etti göz ucuyla. Anlam veremediği çok şey vardı. Sırayla üstünden gidilmeliydi hepsinin. Boğazını temizledi. Tartı yememişti çocuk. Zorlamayacaktı. Masada duran su dolu bardağı önüne doğru çekti çocuğun. Hala pis cadıydı Cornelia. Buruk bir gülümseme belirdi dudaklarının kıvrımında. Ciddiyetini bozmadı ama. Naif bir yaklaşımla “Hala bana adını söylemedin.” dedi ilk. Öğrendikten sonra kafasının bir köşesini kurcalayan kısımlara değinecekti. Aklına bir şeyler geliyordu Cornelia’nın anlatılan hikâyeden ötürü ancak konduramıyordu. Olabilir miydi? Efsaneden ibaret değil miydi? Cadı Avcıları, kiliseler, eğitimleri, topladıkları çocuklar… Çok fazla belirsizlik hâkim. Kesin bir sonuca ulaşmak için hala yetersizdi eldeki bulgular. “Sınandığınızı söyledin. Ne şekilde? Hangi yeteneklere göre kiliselere ayrılıyordunuz? Üç büyük disiplini anlat bana.“ dedikten sonra “Sen bir ucube değilsin.” diye ekledi. Eklemeden yapamazdı. Hala bir çocuktu o. Yanlış yönlendirilmiş bir çocuk. “Farklı olabilirsin ama bir ucube asla değilsin. Farklı olmak güzeldir. Herkes gibi olmak çok sıkıcı. Hem birçok açıdan farklı olabilirsin. Benim gördüğüme göre farklılığın cesaretinden geliyor. Yaşına göre çok cesursun. Bu benim düşüncem. Peki, ailenin hangi konseptte farklı olduğunu düşündüğünü biliyor musun? Sence nasıl bir farklılığın var? Kilisede bunun üzerine durulmuş anlaşılan. Tanrı’nın lütfu sana nasıl bir güç bahşediyor?” Eğer bu sorularına cevap alabilirse diğer kiliseleri soracaktı şekillenen konuşmanın geleceğiyle beraber (Yazar burada zarı yüksek gelirse onu da sormuş gibi sayılmasını isteğini belirtiyor asdfj). Gabriel ve Raphael. Ne öğrenebilirse ona göre sorularını dizecekti. Dini mekanlardan o kadar uzaktı ki Cornelia kiliselerin adlarını öğrenmesine rağmen gerçeğin kilitli kapılar ardına kapatıp farklı bir imajla yansıtılıp yansıtılmadığından emin olamıyordu. Diğer kiliselerin yerlerini biliyor olabilir miydi? Hepsi Britanya sınırlarının içerisinde miydi? Sorgudan sonra not alınanlarla birlikte Seth ile değerlendirmeliydi çoğu şeyi.[/justify]

Havuz hesabı olarak Cornelia işlenebilirse çok sevinirim. Öğrencilerimin anası gözüyle baktığımdan yetişkin bankası olsun hdjd

[justify]Yemek yemek için Cornelia'yı bile beklemeyen çocuğun halini görünce kadının yüzü düştü. Mutsuzluk çökmüştü üstüne ancak her zamanki gibi yüzünde duygu belirten bir ifade yoktu. Yemeye başlamadan önce ve başladıktan sonraki tavırlarını inceledi. Çok aç olmalıydı. Her halinden belli. Çocukların beynini yıkamak için temel ihtiyaçlarıyla zorluyorlardı belli ki. Ne kadar da acı! İki servis tabağına birden saldırmasını beklemiyordu Cornelia da. O yerken sadece izledi. Kendisinin yiyeceğinden değil ama iştahı tamamen kapanmıştı.

Çocukları masum oldukları için sevdiğini düşündü bir kez daha. Suç, bu karşısında duran yavrucağın değildi. Ona bu hale getirenlerindi. Ağzından birkaç laf alabilse niceleri kurtulurdu. Pislenmiş saçlarına baktı göz ucuyla. Yazık değil miydi? Burada iyi şekilde ilgilenilirdi onunla ama iyi niyeti suistimal edilmemeliydi. Kontrolü elden bırakmayacaktı Cornelia. Tam lafa girecekti ki çocuğun lafa girişip densizce ettiği lafları dinlemeye başladı. Hakaretini görmezden gelirken söylediği şeye engelleyemediği bir kahkaha patlattı. Zehir katmak da neyin nesi? Beyni yıkanmış olsa da küçücük bir çocuğa zehir mi verilir? Eğer işbirliğine yakın görmeseydi onu korkutarak en fazla bir güzel afiyetle yediklerinin rahibenin ve buraya getirilen diğer çocukların etinden yapıldığını söyleyecekti ama gerek olduğunu düşünmüyordu artık. Hele de korkan hareketlerini yakaladıktan sonra. 

"Joseph kim? Sana yalan söylemiş. Zehir mehir yok ortada, çıkar onu aklından. Olsa bile içeriğinin düşündüğün şeyden olacağını zannetmiyorum. Ayrıyeten, neden seni zehirleyelim? Bak, başta biraz sert davranıp seni ürkütmüş olabilirim ama burada iyi muamele göreceğine söz veriyorum. Kimse seni incitemez, açlıkla sınayamaz, korkutamaz veya şu an yaşıyor olman gereken çocukluğundan edemez artık."

Bu sefer elini nazikçe kafasına götürüp çocuğun saçlarını hafif bir şekilde karıştırıp kafasını sevdi. "Hadi anlat bana. Kiliseyle ilgili bildiğin her şeyi, sana söyledikleri, sizinle kimin ilgilendiğini, ne tarz bir eğitim verdiklerini. Aklına ne gelirse." Konuşmaya başladığında neyi ne kadar bildiğini ölçüp spesifik sorulara yönelecekti üstüne gitmeden Cornelia. Bir kez daha dudaklarını araladı. "Sırada tatlı var. Elmalı tart yemek istemez misin?."


Ne olur ne olmaz diye şuraya da bir adet zar bırakayım:
This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 2, total 2
Destek 1d10 : 9, total 9
Talih 1d10 : 7, total 7[/justify]

[justify]Cornelia, Samuel’in iddia ettiğinin aksine terslemiyordu, göz dağı vermeye çalışıyordu. Ergenlik döneminde olan çocukların işine akıl sır erdirilemeyeceğini en iyi şekillerde bildiğinden ötürü kontrollü giderek hiçbir şeyi atlamamasını ve dürüst davranmasını talep ediyordu yalnızca. Neyse ki orta paydada birleşecek gibiydiler. Daha fazla sert çıkışmasına veya sınır çekmesine gerek yoktu. Mizacını bozmadan devam edecekti. Samuel anlatmaya başladığında can kulağıyla dinledi kadın onu. Yani, ormana gitme sebepleri Carmilla’nın olmadığını ispatlamaktı. Kulağa mantıklı gelse de pratik bir seçim olmadığı aşikardı. Önüne düşen ince saç tellerini kulak arkasına takarak “Lüzumsuz bir davranış.” diye belirtmeden geçemedi. Andre için söylediklerine de yorum yapmamıştı ancak Hufflepufflı çocuğun travmayı hiç azımsamıyor, bu denli bir tatsız ve acı dolu maceradan çıkmasına rağmen yine diğer çocukların peşine takılmasını anlamlı buluyordu. Aptal olmadığı kesindi. Belki fazla iyi niyetli denilebilirdi sorgulanan güruh için. Asasını sallayarak tüy kalemini söylenenleri not alması için efsunladı. O sırada bakışlarını Samuel’den hiç ayırmıyordu. Cümlelerinin sonuna gelirken göz bebekleri büyüdü Cornelia’nın. “Şans.”Ucu açıktı. Merakı bir çığ gibi büyümüştü şimdi.

Seherbazlar ve Profesörler hakkında söyledikleriyle birleşince can sıkıcı şeyler getiriyordu akla çocuk. Haliyle terleme vakti yaklaşmıştı. Çocuk sorusunu sorduğunda “Devam et. Eksiksiz bir şekilde anlat. Carmilla ile ne oldu?” dedi demesine ama ekleyecekleri bitmemişti. “Ayrıyeten; Bakanlık, cadı avcıları ve Carmilla hakkındaki tutumlarını da benle paylaşmak ister misin? Kayıt dışı olacaklar, merak etme. Söyleminde ince bir eleştiri sezmiş olabilirim, merakım ondan. Genç bir zihnin düşüncelerini duymayı çok isterim. Şans diye nitelendirdin. Ne açıdan?”[/color] Blöf veya değil, yazıya geçmeyeceğini söylerken yalan söylemiyordu cadı. Büyük ihtimalle o ormandan zarar almadan çıkmış olmasına şans diyordu ama farklı açılardan düşünüldüğünde Carmilla’ya kurtarıcı gözüyle bakıyor olabilirdi, Bakanlık politikasını eleştiriyor olabilirdi. Lafı çevirecek ve dürüstlüğünü esirgeyecek miydi? Sorgu onun için dönüm noktalarından biri olabilirdi, kim bilir. ”Uzun uzun konuşuyor olacağız. İçecek bir şeyler almak ister misin?” diye sorduğunda yüzünde Bizans gülüşü asılıydı. [/justify]

[justify]St. Mungo’da Nicholas ve Seth Carter’ı ziyaret ettikten sonra içli bir şekilde masasına döndüğünde sabah koyduğu bardaktaki suyu alıp Ryan’ın ona incelik göstergesi olarak sunduğu yaban gülüne döktü. Soldurmak istemezdi onu. O yüzden her gün özenli bir şekilde suluyor, yer yer onunla konuşuyor bile sayılabilirdi. Yalnızca bir iki gün için istisna olarak sulamasını ilk defa bu kadar geç vakte bırakmıştı. İşe gelir gelmez yaptığı ilk şeydi halbuki. Yoğunluk… Yasal Yaptırım ve Seherbaz bürosu arı gibi çalışıyordu. Çalışmak zorundaydılar. Kaosun arkasından aydınlatılması gereken yollar vardı. Aralarında eksiklikler vardı. Hem de çok büyük eksiklikler. Seth ile sigara tüttürmeden işe koyulmak rahatsız ediciydi mesela Cornelia için. Veyahut Nicholas’ın onu her gördüğünde bıyık altından attığı gülümsemelere sinirlenmeden vakit geçmiyordu sanki. Ellerine her baktığında kendi kanının üzerine bulanan Nicholas’ın kanı aklına geliyordu. İçler acısı. Neyse ki yaşayacaklardı. Ya eksik ya tam. Kendisinin de bir mucizeydi yaşaması.  Bunca tuzağa rağmen hepsi nefes alıyordu -Bay Twinkle hariç-. Küllerinden kanadı kırık şekilde doğmuştu bir kere ama hala alevler sarıyordu vücudunu cadının. Yeniden yükselişi hatırlaması için lazım olan ne ise o yaşanmıştı lanetli kilise baskınında. Cornelia, İkarus değildi ve Cornelia’nın ona verilen şansı harcamaya meyili yoktu. Mumdan kanatlarını eritmeyecek, aksine artık daha planlı bir şekilde ilerleyecekti. O alevleri bir elbise gibi üstüne giyecek, hizip ile bağını güçlendirecek, spesifik çalışmalarına devam edecek ve sevdiklerini korumak için yapılmaması gereken şeyleri dahi göze alacaktı. Kararlıydı. Yolundan onu kimse döndüremezdi.

St. Mungo’dan çıkmadan önce Seth bilgileri almış, safi bir tonla da çocukların sorgulanmasının kendisi tarafından yapılmasını istemişti. Emir denmezdi, daha çok bir istek idi gözünün arkada kalmaması için  ve Seth’in her sözü demiri keserdi. Lakin oldukça sinirlenerek çıkacağını sezinliyordu. Daha fazla oyalanmadan alması gereken parşömenleri ve tüy kalemi aldı. Masalarda genellikle mürekkep bulunurdu.İlk çocuğun sorgu odasına girmeden önce derin bir nefes aldı. Çocuk sorgulamak. Hala çocuk sayılır mıydı bunlar? Canilerdi, oynanmış bir beyne ev sahipliği yapıyorlardı. Kilisenin öğretileriyle sapkınlaştırılan çocukların söylentileri hep duymuştu ancak gözleriyle görmek farklı ve daha çok rahatsız edici bir hissiyat uyandırıyordu. Yine ifadesiz bir yüzle kapıyı açtı hazır olduğunda. Olduğu yere bağlanmış olan çocuğa baktı. Çökük yanakları, kanlanmış renkli gözleri, karışık saçlarıydı Cornelia’nın sokakta rastladığı ve yardımcı olmaya çalıştığı çocuklardan bir ayrım teşkil etmiyordu. Yumuşak mı davranmalıydı yoksa sert mi? Teknikler değiştirilebilirdi. Emin olduğu en önemli şey ona ve diğerlerine tedbirli yaklaşacağı idi. Nicholas’a hücum eden putperestlerden biri bu, sırf çocuk olduğu için vicdan malzemesi yapılacak mıydı? Yapılmamalıydı. Vicdan, hayati konularda kafa bulandırırdı. Bilgi lazımdı Cornelia’ya.

Elindekileri masaya bıraktı sessizce. Karşısına oturana kadar çocuğun yüzünden gözlerini hiç çekmedi. Üstüne giydiği kıyafetlerin neredeyse her birinin sağ ve sol koluna özel alan yaptırmış, asasını her an hızlıca çekebilecek şekilde ayarlamıştı. Çocuğa asa çekecek -hele de böyle kurumsal bir yerde-  hali yoktu. Giderek çamura battıkları büyü toplumunda yaşamanın getirisi olarak önlem almayı artırmıştı Cornelia. Çocuğu biraz daha süzdükten sonra başlamaya hazırdı. Oturduğu anda kurduğu ilk cümle “Sana zarar vermek gibi bir niyetimiz yok.” olmuştu. Yalan. Cornelia ilk ters hareketinde tokadı çarpabilirdi ağzına(en en iyi ihtimalle) ama yapmamak için direnecekti. Yapmacık olan ama karşı tarafa hiç öyle yansımaması için yıllarca çalışılmış hareketi olan gülümsemelerinden birini takınıp devamını getirdi konuşmasının. “Adını öğrenebilir miyim? Kilise ile bağlantını bize anlatır mısın?” demişti. Ailesi ile ilgili bilgileri bilerek sormamıştı. Farklı bir şey vardı aklında kadının. Öncelikle çocuğun söyleyeceklerine göre yol biçecekti sorgunun gidişatını. Ayrıca, kibar davranmaktan da haz ettiği söylenemezdi.

[spoiler=Not]Çocuklarımızı sevip kollayalım lütfen. Linçlemeyiniz sakın adjfj karakterimin geçmişi ve birtakım sorunları doğrultusunda tehlike içeren çocuklara bakış açısına göre yazılmıştır ve yazılmaya devam edecektir. ^^ [/justify]

Merhabalar efenim. Geçmiş tarihli sahibeliğini yaptığım dükkanın bu başlıktan gelecek olan galleonların hesabıma aktarılmasını istiyorum. Yalnızca dükkanın yeni sahibi olan Das kardeşim tahta kemiriyormuş(asdf), Cornelia nasıl tok yatsın? O yüzden galleonlar yarı yarıya paylaştırılabilirse çok sevinirim. Teşekkür ederim ^^https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,233.0.html

[justify]Mucize veya değil. Bir şans daha verilmişti Cornelia’ya. Vücut ısısındaki değişiklik, görüşünün düzelmesi, kapanan yaraları ve yere düşen oklar… Canı ve kanı tekrar birdi. Ayağa kalktığında dizlerinde gücü hissetmek bambaşka bir duyguydu. Yaşamayı bu kadar sevdiğini fark ettiği ilk andı belki de. İyileştirme büyülerinde bu kadar iyi olduğunu bilmiyordu ama Felix Felicis’in gücü kimse tarafından yadsınamazdı. Etkiyi belli ki arttırmış, yaralarını tamamen yok etmişti. Üstünde ve ellerinde kalan kandan başka hiçbir şey yoktu. Raiden’ın yanına yetişmesiyle daha bir rahat hissediyordu artık kendini. Seherbazın attığı büyüyle eş zamanlı olarak devrildi düşmanları. Kendisine bir söz vermişti, kalkabilirse eğer birkaç kişiyi götürecekti. Ama bu odada onu mıhlayanlar Raiden engeline takılmışlardı. Burada oyalanıp onlara işkence etme isteğini kontrol etmeliydi. Aralarında bakıştılar bir anlık. Sonrada koşmaya başladılar.

Az önce ortamı terk ederek şova kalkışan Nicholas’ın peşinden hızla giderek arayı kapatıyordular ki bir gök gürültüsü koptu. Nicholas’ın önünü kesmişti çocuklar. Yakındılar ona ama gök gürültüsü çok şiddetliydi. Yerin sallanmasıyla olduğu yerde afalladı herkes. Saliseler içinde akış donmuş gibiydi kendi kaotikliğinde. Hiç hayra alamet değildi. Her şeyin ekstrem derece hızlı gelişmesiyle algılamak veya durup düşünecek hiçbir vakitleri olmuyordu nihayetinde. “Neler oluyor?” diye sordu Cornelia ilk. Ama ne fayda? Tahmin yürütemeyecekleri kadar kötü bir durumdaydılar. Sarsıntının etkisini bir çırpıda silip harekete geçme vakti çoktan gelmişti. Karşısında görebildiği çoluk çocuk hiç umrunda değildi. Çocukları severdi. Hep sevmişti. Lakin boş bakışlarının ürperticiliği ve saldırganlıkları ahlaki ikileme sokmuyordu Cornelia’yı. Onlar artık yalnızca içi boş kabuklardan ibarettiler. O boşluktan faydalanarak da yolu temizlemeyi tercih edecekti. O esnada çocuklardan biraz olsun gerilemiş olan Nicholas’a baktı. Aklına ilk geleni yapacak ve çocukları öldürmeden sadece onlardan kurtulacak bir şey deneyecekti. Tuzaklara ve aniden çıkabilecek olan her şeye karşı hazırlıklı olmalıydık. Raiden’ın da bir hamleye kalkıştığını gördüğü sırada çocukların altını hedef alarak asasını savurdu. “Deprimo”. Atlatabilirlerse ve daha aksilik çıkmazlarsa ya seslerin geldiği odaya sapacak ya da tören alanına doğru ilerleyecekti. Kimseden ayrılmak yoktu. Zira, uyumlu hareket edilmediğinde ne gibi sonuçlar doğurabileceğini en acı şekilde öğrenmişti. [/justify]

[justify]Nasıl olduğunu anlayamadığı bir şekilde Cornelia başarısız olmuştu. Koruma kalkanı yok muydu? Arkasından gelen yetişememiş miydi? Hiçbir fikri yoktu o anda. Karnında bir baskı hissetti. O an aklına ölen arkadaşı Lenore geldi. Hogwarts yıllarından onun güzel kahkahası kulağında çınladı. Elini sıcaklık hissettiği yere götürdü. Eline bulaşan kana bakarken bir tane de omzuna saplanan okla dirayeti yitip gidecekti. Ta ki aklına Das ve Blaze gelene kadar. İkinci okla birlikte geçirdikleri bütün anlar ışık hızında belirmişti. Yediği oklardan daha hızlı bir anımsamaydı bu. Yere önce dizlerinin üstünde düştü. Her şey buraya kadar mıydı? Ölecekse bile bu kadar kolay olacağını hiçbir zaman düşünmemişti. Nicholas’ın gelmesini beklemeliydi. Yetişebilir miydi? Kalan gücünü pelerinin cebinindeki Felix Felicis’i içmeye harcayacaktı. Minicik şişeyi zorlukla kavradı. Yapacağı şey işe yaramalıydı. İşe yaramak zorundaydı. Ağzına götürdü. Karnındaki sıcaklık giderek artarken Cornelia sadece susamış gibiydi. Bitirdiği şişeyi yere bıraktı kendiyle birlikte. Diz üstünde kapanıyordu. Derin nefes almaya çalıştı. Yaşadığı onca şeye rağmen tutunmaya çalışıyordu yaşama. Ulysses’in sesi sarmaladı onu.Hiçbir şey daha bitmedi. Yap şunu. Kendinden başkasına güvenemezsin hele de kritik anlarda. Ölmezsin, kalkarsın ve öldürürsün. Haklıydı. Yüzünde bir gülümseme belirdi. Sonra histerik bir kahkaha. Ardından olabildiğince hızlı hareket etmeye çalışarak hala bir diğer eliyle büyük bir kuvvetle tuttuğu asasını karnına doğru götürdü. “Vulnera Sanentur” dedi kuvvetle ve acı çeken bir sesle. Ölecekse bile gülerek gidecekti bu adaletsiz aptal dünyadan ama henüz pes etmeye niyeti yoktu. Okları çıkarmayı deneyebilirdi ama az da olsa ilk yardım bilen birisi onları oradan çıkartmanın daha bir sonuç yaratacağını bilirdi. Büyünün yapacağı herhangi bir etki ona yardımcı olabilirdi. Biraz olsun yaptığı iyileştirme büyüsü işe yararsa kendini St. Mungo’ya cisimlemeyi deneyecekti. Belki de bir ekip arkadaşı o sırada gelirdi. Doğrulmaya çalıştı acının mide bulantısıyla. Sürünmenin ona yakışmadığını ve bu travmalarını çocuk yaşta aştığını biliyordu. Eğer olur da mucizeler vuku bulursa bu odadaki herkesi yakacaktı öfkesiyle.[/justify]
This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 10, total 10
Destek 1d10 : 6, total 6
Talih 1d10 : 5, total 5