Sanki on yıldır sırtında ağır bir yük taşıyordu, böyle bir yorgunluğu ancak böyle tasvir edebilirdi. Edith'in çoktan fark ettiği ama Kenneth'ın hiçbir biçimde dikkatini çekmeyen yeni yeni beyazlar peyda olmuştu saçlarında. Konuştuğunda sıkılı dişler arasından konuşuyor gibiydi, çenesini öyle az hareket ettiriyordu ki sesi boğuk çıkıyordu. Her gece en az iki kez uyanıyor, açık gözlerle yatakta öylece yatıp odanın tavanını izliyor, sonra bir biçimde yine uykuya dalıp gidiyordu. Yaşlandığını hissediyordu adeta Kenneth. Otuz küsur yıllık hayatının ağırlığını duyuyordu omuzlarında. Fakat sorsanız otuz küsur senedir şu başındaki dertle boğuşuyordu sanki. Halbuki Ray'in aldığı yeni ve lanet görevi duyalı yirmi gün bile olmamıştı.

İnsan, ne kadar alışılmadık da olsa bir rutine bağlanmışsa bu rutini bozulduğunda hayatın ritmini kaçırıyor. Kenneth bir Lautus, hak eden herkes için acımasız bir katildi. Aynı zamanda Sihir Bakanlığı'nda emektar bir çalışandı. Sevgili karısı ve üç kızıyla, iki yakın dostu ve çevresindeki pek çok insanla sarmalanmış bir hayatı vardı. Zor, karmaşık, alışılmadık bir hayattı ama onun hayatıydı işte. Her şeyiyle ona aitti. Ne var ki şu son iki haftadır tek bir büyük sille tüm taşları devirip yıkmıştı. Ritim bozulmuş, hayatın akışı aksamıştı. Zaman çok daha ağır geçiyor, yaptığı her iş, en sıradan olanı bile eskisine nazaran çok daha zor geliyordu. İşte yorgunluğu bundandı Kenneth'ın. İki haftada onlarca yaş yaşlanmasının nedeni de buydu işte.

Bu dönemde hem Bakanlık'ta hem de evinde geçirdiği süreden çok daha fazlasını Phali'de geçirir olmuştu. Çoğu zaman orada sabahlıyordu. Böyle günlerde uyumak için bile vakit bulamıyor, en fazla bir koltukta başının göğsüne düştüğü birkaç saatin ardından mecburen çıkıp yine işe gidiyordu. Dün de tam böyle olmuştu. Geceyi Phali'de geçirmiş, ne ara masasından kalkıp oraya oturduğunu bile hatırlamasa da bar kısmındaki taburelerden birinin üzerinde yarım saat uyuya kalmış, sonra kim bilir neden uyanıp yeniden işe gelmişti. Her gün, bugünden daha yorgun olunamayacağı hissiyle geçiyordu ama tıpkı şu anki gibi her yeni gün bir öncekinden daha yorgun hissediyordu. Traş olmayı tamamen unutmuştu ve Kenneth için tamamen ender bir durum olan kirli sakallı haliyle masasında oturuyordu. Önünde bir form vardı. Birileri bu formu kalın, kaba bir yazıyla doldurmuştu. Başka birileri Kenneth'a bu formun bugün bitmeden işleme konması gerektiğini söylemişti. Fakat Kenneth kim bilir kaçıncı kez okumaya çalıştığı halde formda yazılanları bir türlü algılayamıyordu. Ne formu olduğunu bile anlayamamıştı. Tam bir saattir kağıt elindeydi ve bu bir saat içerisinde üç kez o kağıtla ne yapması gerektiğini unutmuş, birinde yardımcısı Brille'i çağırtıp bunu açık açık sormuştu. Zavallı Brille işe yeni başlamıştı ve belli ki çok çalışmaktan bitap düşmüş (tabii ki öyle sanıyordu) müdürüne neden böyle zor işler yıktıklarını merak ediyordu. Halbuki form basit bir ülkeler arası evlilik belgesi aktarımı talebiydi yalnızca, yani Kenneth'ın daha önce yüzlercesini gözü kapalı işleme aldığı bir işti.

"Bay Miller" diye geldi Brille'in sesi, Kenneth talep formunun üzerinde dans eden aybuzağı yavrularını kayıtsızca izliyordu. Aslında o anda Bay Miller'ın kim olduğu hakkında da en ufak bir yoktu. Az sonra nazikçe dürtüldüğünü hissedince yerinde yarım metre zıpladı. "Özür dilerim Bay Miller" diyordu kaygılanmış görünen Brille. Kenneth dönüp ona baktı. Aybuzağı yavrularını düşündü.

"Sizi görmek isteyen biri var Bay Miller" dedi Brille, kapıya doğru yürümeye başlamıştı bile. "Arkadaşınız olduğunu söyledi. Çağırayım mı, başınızdan savmamı mı istersiniz?"

Kenneth hayal meyal bu teklifin ne kadar düşünceli bir ruhun eseri olduğunu fark etti. "Gelsin" dedi gıcırdayan bir sesle. Brille ikiletmeden odadan çıktı. Açıkçası Kenneth tam olarak neyi onayladığını bile anlamamıştı. Beklediği kimse yoktu. Zaten Bakanlık'ta çalışmakta olmayıp da onu görmek için Bakanlık'a gelecek bir arkadaşı da yoktu. Ya da o hep öyle düşünmüştü. Az sonra odadan içeri girenin Ryan olduğunu görünce en çok bu yüzden şaşırdı. Hala rüya mı görüyordu emin değildi aslında ama daha önce ne Ray'in ne de Ryan'ın onu Bakanlık'ta ziyaret ettiğini hatırlamıyordu hiç.

"Ryan" demeye çalıştı ama yağsız kalmış bir motor gibi kurumuş olan ağzından hiçbir ses çıkmadı. Ryan -en az Kenneth kadar yorgun görünüyordu- Kenneth'ın masasının önündeki koltuklardan birine attı kendini.

"İyi görünmüyorsun" dedi Kenneth'a şöyle bir bakarak. "Sen de öyle" dedi Kenneth. Sonra da ekledi, "Rüya mı görüyorum?"

"Ne? Rüya mı?" dedi Ryan. "Ne rüyası? Haa, öyle rüya. Bilmiyorum dostum, kendini çimdikle falan bir şey yap. Uykuyla, rüyayla falan aram pek yok biliyorsun."

Kenneth kendi bilinçaltının şu anda böyle mantıklı cümleler kuramayacağını düşündü. Hem Ryan bir rüyada olamayacak kadar gerçek ve somut görünüyordu şu an. Uzanıp ona dokunmak istedi ama eğer bu gerçekten de bir rüya değilse bu hareketin çok tuhaf kaçacağını düşünüp vazgeçti.

"Sen burada ne arıyorsun?" dedi sonra kaşlarını çatarak.

Ryan sol elini masanın üzerine koyup sağ eliyle tavanı işaret etti. "Sağ elime değil sol elime bak" dedi kendi de tavana baktığı halde. Kenneth adamın masanın üzerinde duran sol kolunun yeninden mendile sarılı bir şeyin yavaş yavaş çıktığını gördü. "Al onu" dedi Ryan. Kenneth aldı. Daha o anda mendilin içindekinin ne olduğunu anladı.

"Aldın ha?" dedi Kenneth. Mendili kucağına yayıp masanın altında katlarını açtı. Nefis bir işçiliğe sahip gümüş bir çay kaşığı duruyordu orada.

Ryan şimdi sağ elini indirmişti ve artık tavana bakıyormuş gibi de yapmıyordu ama sol kolu hala masanın üzerindeydi. "Çok da zor olmadı" diye cevap verdi bitkin bir sesle. "Asıl mesele, kimse fark etmeden yerine geri koyabilmek. O yüzden hemen sana geldim."

"Pekala" dedi Kenneth neredeyse fısıldayarak. Cüppesinin iç cebinden asasını çıkartıp asanın ucuyla gümüş kaşığa dokundu.

"Geminio."

Şimdi mendilin üzerinde bir değil iki gümüş kaşık duruyordu ve birbirlerinin kopyasıydılar. Sonra asasını yeniden orijinal kaşığın üzerine tuttu Kenneth. Bu defa seslendirmeden, konsantre olmak için gözlerini bile kapatarak ve tüm çabasına rağmen ancak üç denemede başarabildiği bir büyü daha yaptı. Artık iki gümüş kaşık, orijinali ve kopyası, birbirlerine büyülü bir yolla bağlanmışlardı. Birinde gerçekleşecek değişiklik anında diğerinde de meydana gelecekti. Kenneth kopya kaşığı usulca cüppesinin cebine koyup orijinal olanı yine mendile sardı. Sağ eliyle Ryan'a bir kağıt uzatırken ve iyice eğilip kağıt üzerinde bir şeyler gösterirken sol eliyle mendili adamın kol yenine usulca yerleştirdi.

Sonra aniden ayağa kalktı Ryan. "O zaman bana müsaade." dedi "Köşke geri dönmem lazım, malum. Ve bunu hava kararmadan yapmam lazım. Ray'e benden selam söyle."

Ryan ağır adımlarla odadan çıkarken Kenneth koltuğunda arkasına yaslandı. Zihni açılmış, dinçleşmişti ama özellikle son yaptığı büyü öyle karmaşık ve zordu ki onu iyice yormuştu. Yine de en kritik eşiği böylece aşmış olmanın sevincini de hissetti o an. Nihayet tuzak tam anlamıyla kurulmuştu. Hem bu anlık sevincin coşkusundan hem de artık yorgunluğu iyice dayanılmaz bir boyuta vardığından mesai bitimini beklemeden çıkmaya karar verdi. Bir an önce Phali'ye gitmeli ve emaneti Ray'e teslim etmeliydi.

Tam şu sıralar bir uğursuzluktur almış gidiyordu. Edith'in söylediğine göre Kenneth'ın Gank (ya da öyle bir şey) Yıldızı bir tür devirdaime girmekteymiş ve bu da Kenneth'ın sosyal hayatında tıkanmalara, yine Edith'in söylemiyle doğum sancılarına neden oluyormuş. Bu süreci olumlu atlatırsa birkaç hafta içinde her şey eskisinden de güzel bir hâl alacakmış. Kenneth genelde Edith'in yıldız falı merakına burun kıvırır, tepeden tırnağa saçma sapan bir şey olduğunu düşünüyor olsa da sevgili karısını üzmemek için ses etmezdi. Fakat bu sefer şu uğursuz donemden öyle bunalmıştı ki ve her şeyin böyle üst üste gelmesinin nedeni olarak elindeki biricik açıklama da bu olduğundan Edith'in söyledikleri zihninde dönüp duruyordu. Muhtemelen sunduğu açıklamadan çok vaat ettiği olumlu gelecek için buna sığınıyordu ve bunun da gayet farkındaydı.

Yarasalar ligde pek iyi gitmiyordu ve Kenneth takımın son üç maçından tamamen uzak kalmıştı. Edith'le evlendikleri sene araya sayısız farklı telaşe girdiğinden neredeyse bir buçuk ay Quidditch'ten uzak kalmıştı. Hem bunun öncesinde, ta çocukluğuna kadar hem de sonrasında, Yarasalar'dan kopuk kaldığı en uzun donem işte tam bu dönemdi. Bakanlık'ta da işler karmakarışık ilerliyordu. Son bir hafta içinde Kenneth'ın asistanı tam üç kez değişmiş, en sonunda iki hafta önceki sevimsiz asistanı Barney'nin en doğru seçenek olduğunda karar kılınmıştı. On gün önce bir mini diploması sürecinde yer alacak heyetin bir üyesi olarak Edinburgh'a gideceği ve en azından üç gün orada kalacağı söylenmiş, sonra bu seyahat 5 gün öne çekilip Edinburgh yerine Brighton'a gidileceği bilgisi verilmişti. Kenneth Brighton'da bir gün geçirdikten sonraysa Bakanlık'tan yine bir haber gelmiş, heyetin acilen Edinburgh'a gitmesi gerektiği söylenmişti. Fakat hemen hemen aynı dönemde Ray hastalanmıştı ve hem Phali'nin hem de Scrinium'un işletmesinde Kenneth ve Ryan Ray'e vekalet ediyordu. Bunu bahane göstererek Edinburgh ziyaretini kısa tutmak isteyen Kenneth Edinburgh'ta görüşmesi gereken heyetin ciddi bir gıda zehirlenmesi geçirmesi sayesinde bu amacına ulaşmıştı ama acilen yapılması gereken bu diplomatik görüşme resmi olarak ertelenmişti artık, yani tüm evrak işleri zamani geldiğinde en baştan yeniden düzenlenecekti. Sevgili Ray'in durumuysa ayrıca canını sıkıyordu Kenneth'ın. Hogwarts yıllarından beri tanıdığı Ray'in bir kez olsun hasta olduğunu görmemişti, özellikle Norveç'ten döndüğünden bu yana Ray'in Phali'ye hiç ayak basmadığı tek bir gün olmuşsa dişini kırardı Kenneth. Fakat işte, Jane'in söylediğine bakılırsa Ray bulaşıcı bir hastalık kapmıştı. Bu yüzden kendini karantinaya almıştı ve pubın işlerini koşturmak için Ryan ve Kenneth'tan, tabi Finn ve Morgan'dan da ricada bulunmuştu. Bunlar, ilk bakışta çok normal gibi görünen ama çok tuhaf şeylerdi işte. Kenneth kendine sormadan duramıyordu: Ray bu bulaşıcı hastalığı nereden kapmıştı? Phali'de kapmış olamazdı, çünkü buranın eşrafından başka kimsede benzer bir rahatsızlık yoktu. Ve neden Ryan ve Kenneth'ın tüm ısrarlarına rağmen iki haftadır Ray'in sesini bile duyamamışlardı? Hayır, bir şeyler ters gidiyordu. Ya da en azından her şey göründüğü kadar basit açıklamalara sahip değildi.

Tüm bunlara Gank Yıldızı neden oluyordu işte, en azından Edith'in iddiası bu yöndeydi. Kenneth bugün haftasonu olduğu için sabahın köründe doğruca Phali'ye giderken yolda bunları düşünüp durmuştu. Phali'nin bulunduğu dar sokağa vardığında pubın kapısından girmek üzere olan Ryan'i görmüştü. Bugün niyeti ön tarafta hiç oyalanmamak, doğruca Scrinium'a geçip Finn'den görevi devralmak ve gece geç saatlere kadar zamanını orada geçirmekti. Fakat Ryan'ı görünce bu düşüncesinden bir anda vazgeçti. Ryan da onu görmüş, eli kapı kolunda öylece durmuş Kenneth'ı bekliyordu.

"Selam" dedi Kenneth, Ryan'in de benzer bir yorgunluk dönemi geçirmekte olduğunu düşündü. Gözleri ve yüzü her zamankinden daha sakin, daha duruydu. "Ray'den bir haber var mı?"

Tam bu sırada Ryan kapıyı açmıştı ve ikili beraberce içeri girdi. İkisi de o anda donup kaldı. Ray işte orada, pubın küçük barının arkasında oturmuş onlara bakıyordu ve ağzından kıvılcımlar saçılıyordu. Eğer bu sırada yüzünde bir gülümseme olmasaydı Kenneth en kötüsünü düşünürdü. Ray kapıda duran Kenneth'la Ryan'e ve onların şaşkın yüz ifadelerine baktıkça daha da keyiflendi sanki. Kenneth da bir süre sonra şoku atlattı, şimdi o da gülümsüyordu.

"Şurada duran bizim İşgüzar-Ray değil mi?" diye sordu Ryan'e. "Güya iki haftadır hasta yatağında olan. Yoksa, ağzından çıkan kıvılcımlara bakarsak, Ray'e feci biçimde benzeyen bir ejderha mı?"

Merhaba. 5 GP kullanarak Biçim Değiştirme +2 ve Tılsım +3 satın almak istiyorum.

Bir Bakanlık çalışanı olmak kolay iş değildir, çokluk yıldırıcı ve hatta acı verici olabilir ama Gelecek Postası da bazen Gorengbland Devleri kadar acımasızlaşabiliyor. Bohemya'nın azılı kara büyücüsü Denr Piokrech'in Britanya'dan sığınma talep ettiği ve Sihir Bakanlığı'nın görevlendirdiği bir heyetin Piokrech'le İsviçre sınırında gizli bir görüşme yaptığı yazıyordu günün en önemli ikinci haberi olarak. Hâlbuki bir ay kadar önce Piokrech Dublin'de Britanyalı Seherbazlarca yakalanmış ve geçen hafta da Avusturya-Macaristan Sihir Bakanlığı'na teslim edilmişti. Elbette tüm bu süreç kamuoyundan gizli tutulmuştu, yani Gelecek Postası bu konu hakkında aslında hiçbir şey bilmiyordu. Kenneth'ın asıl canını sıkan, Gelecek'in bilmediği diğer şeylerdi. Çünkü yıllardır Britanya Sihir Bakanlığı'nın karalistesinde olan bu adam ülkeye giriş yaptıktan kısa süre sonra yakalanmış, bu arada Kenneth'ın bizzat dahil olduğu bazı istihbarat süreçleri mükemmelen yürütülmüş ve adam ele geçirilir geçirilmez yapılan ilk iş Bohemya'yı durumdan haberdar etmek olmuştu. Ne var ki o ülkenin Sihir Bakanlığı Piokrech'i istememiş, Kenneth'ın uzaktan yönettiği bir heyet İsviçre'nin Bern kentinde Avusturya-Macaristan Sihir Bakanı'nın bizzat içinde yer aldığı bir heyetle gizlice görüşmüş, onca yazışmanın ve ultimatomun ardından Bohemya nihayet ikna edilebilmişti. Şimdi Daire Başkanı Kenneth'tan bu haber için bir reddiye yazmasını istemişti. Kenneth'ın, olayı tüm ayrıntılarıyla anlatması değil, "kamuoyunun bilmesi gerektiği kadarlık" kısmına vurgu yapıp haberin tamamını yalanlaması gerekiyordu. Bunca işin arasında bir bu eksikti gerçekten.

Öğle yemeğinden önceki zamanının tümünü buna ayırdı. Sonunda Bakanlık mühürlü bir zarfı Bakanlık baykuşlarından biriyle gönderdiğinde saat neredeyse öğleortası olmuştu. Öğle yemeği için Sihirli Oyunlar ve Sporlar Dairesi'ne gitti. Quidditch Ligi bölümündeki birkaç arkadaşını görmek istiyordu. Haftasonu eşi ve çocuklarıyla Yarasalar'ın maçına gitmeyi planlıyordu ve iyi fiyata alabileceği güzel koltuklara ihtiyacı vardı. Sihirli Yaratıklar dairesindeki arkadaşı Emily Lee'nin her zaman taze ve sıcak tuttuğu bir demlik dolusu kuşburnu çayı olurdu. Ona uğrayıp bir fincan bu çaydan içti. Ofisine dönerken asansörde Seherbaz Cormack McFandeef'le rastlaştı. Adam Yarasalar'daki oyuncuların yarısı hakkında derin şüphelere sahipti ve ne zaman Kenneth'a denk gelse "Yakında sizinkileri toz duman edeceğim. Hepsini içeri tıkmama şu kadarcık kaldı" gibisinden şeyler söyleyip duruyordu. Elbette Kenneth bunlara gülüyordu. Çünkü McFandeef iflah olmaz bir Falmouth Falcons taraftarıydı ve Falcons kazanmak için her şeyi mübah gören bir taraftar kitlesine sahipti. Ve tabii Yarasalar son iki maçtır Falcons'u ciddi biçimde ezip geçiyordu.

Ofise döndüğünde masasında onu bekleyen yeni bir evrak vardı. Bhutan'daki meslektaşlarınca yazılmış resmi bir mektuptu bu. Ne var ki yazı Çince'ydi ve Kenneth Çince bilmiyordu. Yine de mektuba şöyle bir göz gezdirdi. Stajyerlerden birine verip tercüme ofisine yolladı sonra. Artık bir daha ne zaman gelirdi önüne kim bilir. Tercüme ofisinde Çince bilen biri olmadığından emindi. Dört ay önce hangi ülkeden geldiğini bile anlayamadıkları bir mektup daha almışlardı. Tercüme ofisi mektubun Mançuryaca olduğu bilgisini üç hafta sonra keşfetmiş ama hala çeviriyi yapacak birini bulamamıştı. Keşke dünyada herkes İngilizce biliyor olsa diye düşündü Kenneth kim bilir kaçıncı kere.

O günün asıl sürprizi saat 3 gibi ofisine gelen Rus bir adam olmuştu. Uzun boylu, yapılı, çalı gibi kaşlara ve gür bir bıyığa sahip biriydi bu. Kenneth onu elbette tanıyordu: Rusya Quidditch milli takımının acımasız Vurucusu Igor Novikov. Wigtown Wanderers onu transfer etmişti ama adam ülkeye geldikten sonra ciddi bir sorunla karşılaşmışlardı. Sihirli Oyunlar ve Sporlar Dairesi bu sorunu çözmek için iki haftadır uğraşıyordu. Nihayetinde iş Kenneth'ın önüne gelmişti işte -ki bunun böyle olacağını ilk günden beri biliyordu Kenneth. Ne de olsa adam resmi kayıtlarda on bir yaşında görünüyordu. Rusya'da böyle bir kısıtlama yoktu belki ama Britanya'da on bir yaşında birinin profesyonel Quidditch Lisansı alması kanunen mümkün değildi.

"Bay Novikov'a bir bakın" diyordu Novikov'un İngiliz avukatı ve gayrıresmi tercümanı. "Size on bir yaşında biriymiş gibi görünüyor mu?

"Bay Limfgeld, sorun da burada zaten" diye cevap verdi Kenneth. "Şimdiye kadar Bay Novikov'a Bakanlık'ı yanlış bilgilendirmekten ya da evrakta sahtecilikten dava açmadıysak bunu ciddi bir skandalı önlemek için yaptığımızı anlamalısınız. Bay Novikov yedi yıldır aktif olarak üst düzey Quidditch oynuyor, yani dört yaşından beri. Bunun pek olanaklı olmadığı anlaşılıyor. Geçen hafta danışman olarak Sihirli Oyunlar Dairesi duruşmasına çağrıldığımda da söylemiştim. Şu an gerçekleştirilebilecek en etkili ve hızlı çözüm Bay Novikov'un Rusya Sihir Bakanlığı'na dava açması."

"Fakat bunu nasıl yapalım?" diye cevap verdi avukat. "Bay Novikov Rusya milli takımında oynayan bir oyuncu. Hem halk hem de Rus Sihir Bakanlığı'nca çok seviliyor. Eğer dediğiniz gibi bir davaya girişirse asıl o zaman büyük skandal olur."

"Bence yanlış bir pencereden bakıyorsunuz." dedi Kenneth. "Bu yalnızca yanlış işlenmiş kimlik bilgisi hakkında bir dava. Muhtemelen on bir yıl önce Bay Novikov kimlik almak için başvuru yaptığında bu başvuruyu değerlendiren Bakanlık çalışanı detaylarla uğraşmak istememiş ve işin kolayına kaçıp ona yeni tarihli bir kimlik düzenlemiş. Yeni doğan herkese hemen her gün yapılan bir işlemdir bu ve o yüzden zahmetsiz ve çok pratiktir. İşte aslında tam bu memura dava açmış olacak Bay Novikov. Fakat tabii memurun nezdinde önce Bakanlığa dava açmak zorunda. Basit, sıradan, özellikle doğu ülkelerinde sık rastlanan türden bir işlem bu. Üstelik çok hızlı sonuçlanan davalardır bunlar. Bu haftasonuna yetişeceğini sanmam ama iki hafta sonraki Cannons maçında saha olabilir."

"Fakat bize sizin işler yoluna girinceye kadar geçici izin belgesi verebileceğiniz söylendi."

"İşler yoluna girinceye kadar değil, en fazla kırk bir gün geçerli bir çalışma belgesi verebiliriz ve bunu en fazla iki kere yapabiliriz. Tabii bunun için durumun çözüme kavuşması yolunda resmi bir adım atılmış olmalı. Dolayısıyla yine aynı noktaya dönüyoruz. Bay Novikov gerekli davayı açmalı, yoksa ne biz ne de başka bir birim hiçbir geçici izin çıkartamaz."

İşin kötü yanı birkaç hafta sonra Yarasalar'ın da Wanderers'la maçı vardı. Eğer Kenneth'ın tavsiyelerini dinlerlerse Novikov denen azman bu maçta Wanderers adına sahada olurdu muhtemelen. Yarasalar'ın bu seneki Vurucularının içler acısı halini de düşünerek Kenneth bu olasılığın gerçekleşmesini hiç istemiyordu aslında. Ne var ki duygularını ya da özel hayatını işine karıştıramazdı. Böyle bir niyeti de yoktu zaten.

Novikov'u başından savdıktan sonra (adam neredeyse ağlamaklı bir halde dava açmayı kabul etmişti) Sihirli Taşımacılık Dairesi'nin rutin olarak onun ofisine yolladığı çeşitli taleplerle ilgilenmeye koyuldu. Gün içinde ikinci kez saatine baktığında saat dört buçuktu. Yarım saat sonra ofisten ayrılıp Phali'ye gidecek ve günün bütün yorgunluğunu orada bırakıp evine geçecekti. Neredeyse her gün yaptığı ve her seferinde tam da böyle sonuçlanan bir rutiniydi bu Kenneth'ın. İmzalaması gereken son iki evrağa iç geçirerek baktı. Sonra bir tanesini alıp arkasına yaslandı. Uzun, sıkıcı bir dille yazılmış bir talep evrağıydı. İçinde sakıncalı bir şey olduğunu sanmıyordu ama imzalamadan önce okuması gerekliydi ne de olsa. Uçan atlarla çekilen birkaç yük arabasının Norfolk üzerinden ülkeye giriş yapabilmesi için talep edilen bir izin belgesiydi bu. Jason Turner isimli İngiliz bir tüccar Türkiye'den çay ithal ediyordu bu arabalarla. Kenneth gülümsedi.

-Sahne Sonu-

Doğum Tarihi ve Doğum Yeri: 07.10.1828 – Newport/Galler
Hogwarts Binası: Hufflepuff
Cemiyet: Özgür Orenda Kardeşliği
Meslek: Uluslararası Sihirsel İşbirliği Dairesi Çalışanı


Hogwarts Öncesi: Sihirli Oyunlar ve Sporlar Dairesi çalışanı olan bir babanın (Tim Leonard Miller) ve Ballycastle Yarasaları Quidditch takımında Kovalayıcı antrenörlüğü yapan bir annenin (Anna Jane Miller) üç çocuğundan ikincisidir. Bütün çocukluğu Newport’ta geçmiştir. 11 yaşına basıp da Hogwarts’tan davet alıncaya kadarki yaşamında kendinden 4 yaş büyük ablası Jenny ve 2 yaş küçük erkek kardeşi Thomas’ın yeri büyük olmuştur. Üç kardeş genelde yaşadıkları yerin nüfus çoğunluğunu oluşturan Muglleların çocuklarıyla oynayarak günlerini geçirirlerdi. Ailelerinden aldıkları eğitim sayesinde bu Mugllelara gerçek kimliklerini asla açıklamamışlar ve belki de bu nedenle genelde hep iyi dostluklar edinmişlerdir. Ailece yaptıkları bir diğer etkinlikse Quidditch sezonu boyunca Ballycastle Yarasaları’nın hemen hemen tüm maçlarına gitmek olmuştur. Caerphilly Mancınıkları taraftarı olan babalarının tüm çabalarına rağmen annelerinin gönül verdiği ve bir yandan aktif görev aldığı kulüp olan Yarasalar’ın sıkı birer taraftarı olmuşlardır. Baba Miller bile bir süre sonra pes edip çocukları Mancınıklar’ın maçlarına götürmeye çalışmaktan vazgeçmiş hatta Yarasalar’ın özellikle Galler’de ve yakın çevresinde oynadığı maçlara onlarla beraber gitmiştir. Bununla beraber Kenneth 12 yaşından 17 yaşına kadar yerel bir Quidditch takımı olan Newport Eşkıyaları’nda (genelde 21 yaşından genç olan büyücülerin yer aldığı bir takımdı) Kovalayıcı olarak oynamıştır.

Hogwarts: 1839 yılında başladığı ve 1846 yılında mezun olduğu Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu’nda Hufflepuff binasına seçilmiştir. Gerçekten de adalete ve çalışkanlığa önem veren bir zihin yapısı vardır. 3. sınıftayken ilk kez seçildiği Hufflepuff Quidditch takımında ilk senesinde Tutucu olarak, sonraki senelerde de Kovalayıcı olarak oynamış, son senesinde takım kaptanı olarak Hogwarts Quidditch Kupası’nı kazanmıştır. Çalışkan bir öğrenci olduğundan derslerle ilgili hiçbir sorun yaşamamıştır. 10 SBD 7 FYBS alarak mezun olmuştur. 5. sınıftayken Hufflepuff Sınıf Başkanlığı görevini yapmış olsa da 7. sınıfa geldiğinde Öğrenci Başı olarak seçilmemiştir.

Hogwarts Sonrası: Okuldan mezun olduktan yalnızca bir sene sonra, 1847 yılının Mart ayında babasını kaybetmiştir. Bu tarihte bir Tılsımlama şirketinde çalışmakta olan ablası Jenny Newport’ta bir Muggle mahkemesine çağrılmış ve cadılık şüphesiyle yarglanmıştır. Her ne kadar bu suçlamalardan kısa bir süre içinde beraat etmiş olsa da aile dönemin Büyücü-Muggle kutuplaşmasından rahatsız olmaya başlamıştı. 1851’de Amerika Birleşik Devletleri’nden iyi bir iş teklifi alan Jenny, yanına annesi Jane’i ve Hogwarts’tan henüz mezun olmuş olan Thomas’ı da alarak bu ülkeye yerleşti. Ailesinden ayrılmaya çok da gönüllü olmayan Kenneth bu göçe katılmadı. Çünkü çevresinde gelişen olaylar onu Britanya’da kalmaya zorluyordu. Yerel bir gazetede 2 yıl çalışmış ve Jenny’nin iş teklifi almasından 2 ay önce Sihir Bakanlığı’na yaptığı başvuru nihayet kabul edilmişti. Bir yandan da bir kadına aşık olmuştu ve onu bırakıp gitmeyi hiç istemiyordu. Böylece 1851’de Londra’ya taşındı ve yalnız yaşamaya başladı.

Bakanlık Günleri: İlk olarak Yasal Yaptırım Dairesi’nde bolca evrak işleriyle uğraştığı bir bölümde çalışmaya başladı. Tam 4 yıl boyunca bu görevi sürdürdükten sonra, 1855’te hep hayalini kurduğu Sihirli Oyunlar ve Sporlar Dairesi’ne geçti. Quidditch Ligi yönetimi departmanında önce Sicil Kurulu’nda 2 yıl çalştı, 1 yıl federasyon sekreter yardımcılığı yaptı ve son olarak 1861’e kadar Quidditch Ligi Yasal Süreçler Komitesi’nde çalıştı. Sihirli Oyunlar ve Sporlar Dairesi’nin hayal ettiği kadar ilgi çekici olmadığını anlaması böylece 6 yılını almıştı. 1861’de Uluslararası Sihirsel İşbirliği Dairesi’ne geçmek için başvuruda bulundu ve o tarihten itibaren bu departmanda çalışmaya başladı.
 
Evlilik Hayatı: Kenneth 1851 yılının Ocak ayında, o dönemde çalıştığı yerel gazete için yaptığı bir İskoçya gezisi sırasında Stirling’de bir tiyatro gösteriminde Edith Jumpenos ile tanıştı. Edith bir Muggle’dı ama Kenneth orada geçirdiği üç gün içerisinde kıza deliler gibi aşık olmuştu. Kısa bir süre sonra aralarında güzel bir ilişki başladı. Muggle toplumunda büyücülere karşı gösterilen vahşi tavır şöyle dursun Edith büyücülerin varlığına bile inanmayan biriydi. Burjuva bir aileye mensuptu ve bir kadın olmasına rağmen çok iyi bir eğitim almıştı. Çok iyi bir ressamdı ve özellikle sanat konusunda oldukça bilgiliydi. Kenneth’ın Edith’e kendisiyle ilgili gerçekleri açıklayabilmesi ancak 3 yıl sonra mümkün olabilmişti. Çünkü onu kaybetmekten korkuyordu ve bir yandan da kızın ailesiyle tanışmış, ikili evlilik yoluna girmişti. Elbette Edith bu durumu hiç hoş karşılamadı. Tam 4 ay boyunca ayrı kaldılar. Fakat Kenneth’ın ısrarı ve Edith’in de zamanla asıl önemli olanın adamın ona duyduğu sevgi olduğunu anlamasıyla işler yoluna girdi. 1855’in Temmuz ayında evlendiler. Kenneth, annesi Jane’i en son bu düğün sayesinde görebildi. Kadın 4 yıl sonra Indianapolis’te ilginç bir Quidditch kazası geçirip öldü. Kenneth’la Edith’in 1856’da ilk kız çocukları (Minerva) dünyaya geldi. 1860’ta Roseline ve 1862’de de Betty adında iki kızları daha oldu. Aile Londra’da yaşamlarını sürdürmektedir.

Özgür Orenda Kardeşliği Bağlantısı: Kenneth’ın bu cemiyete bağlılığının tek nedeni hem babasının hem de annesinin ve ondan önce de onların babalarıyla annelerinin bu cemiyete bağlı kalmış olmalarıdır. Ebeveynlerinin yakın çevresindeki tüm büyücüler, anne-babasının bu cemiyet sayesinde tanıdığı kişilerdi. Dolayısıyla Kenneth küçüklüğünden beri cemiyetin bir parçasıydı. Hogwarts’a başlamadan öncesinde bile bazı ufak tefek Biçim Değiştirme büyüleri yapabiliyor olmasının en önemli nedeni muhtemelen budur. Sonrasında, okuldaki en başarılı dersinin Biçim Değiştirme olmasında ve okul sonrası dönemde bu alanda uzmanlaşmasında cemiyetle olan bu bağının etkisi olduğu düşünülebilir.

Topiarii Sanctionem Bağlantısı: Küçüklüğünden beri Mugglelarla hep iyi ilişkiler kurmuş olan Kenneth için dönemin baskın sosyal-siyasi havası hep bir parça anlamsız kalıyordu. Muggleların büyücülere, büyücülerin de Mugglelara duyduğu nefret onda hiçbir zaman karşılık bulmamıştı. Ablası Jenny’nin ülkeyi terk etmesine neden olan süreçte Muggleların büyücü düşmanlığına yakından şahit olmuş, belki o zaman kısa bir süreliğine de olsa dönemin baskın büyücü mentalitesini kavrar gibi olmuştu. Fakat Jenny’nin (üstelik gerçek bir büyücü olmasına rağmen) büyücülük suçlamalarından aklanmasını sağlayan kişi, üç kardeşin çocukluk arkadaşı olan Muggle avukat Debroah Stilinski’ydi. Aynı dönemde bir Muggle kadına da aşık olan Kenneth için büyücü-Muggle ayrımı git gide anlamsızlaşmaktaydı böylece.
Edith’le tanıştıktan kısa bir süre sonra bir gece vakti evine davetsiz bir misafir geldi. Hayatında ilk kez gördüğü bu adam kendini Walter Demetr Kupson olarak tanıtmıştı ve bir Muggledı. Ona, onu uzun süredir gözlemlediklerinden ve bir Lautus olmak için gerekli şartlara sahip olduğuna karar verdiklerinden bahsetmişti. Topiarii Sanctionem’le böylece ilk defa tanışmış oldu Kenneth. Yaklaşık altı ay boyunca örgütten gelen daveti ne reddetti ne de kabul etti. Fakat Kupson hızla hayatının bir parçası olmaya başlamıştı. Sık sık onunla buluşuyor, ona Kaptan Farrell’dan ve “Magna Purgatio”dan söz ediyordu. Her şeyden çok büyücü-Muggle ayrımını tamamen ortadan kaldıran bir geleceğin hayali etkilemişti Kenneth’i. Çünkü o sıralar henüz Edith’e bir büyücü olduğunu açıklamamıştı. Bunu yapması gereken günün mutlaka geleceğini biliyor ve yaptığında nasıl bir durumla yüzleşeceği düşüncesi onu korkutuyordu. Halbuki büyücülerle Muggleların iç içe olduğu bir dünyada böyle bir durumun yaşanmasına hiç gerek kalmayacaktı. Sonra yavaş yavaş, kendisi göremese bile en azından çocuklarının bu ideal gelecekte yaşamaları gerektiğine duyduğu inanç ve arzu git gide yükseldi. Üstelik Edith sayesinde hayatına yoğun olarak girmeye başlayan sanat sevgisi ve elitist yaklaşım örgütün genlerinde olan bir şeydi. 1855’in ilk ayı sona ererken Kenneth’ın örgüte dahil olmasının önündeki tek engel, bu güzel amaç ve gelecek uğruna cinayetler işlemenin şart olduğu konusunda ikna edilmekti.
Fakat Ocak ayının sonunda İskoçya’da bir avuç büyücünün Muggle tiyatrosunu basıp oradaki tüm Muggleları öldürmesi, Kenneth’ın düşüncelerini geri dönülemez bir biçimde şekillendirmeye yetmişti. Şubat ayında Edith’le görüşmek için yaptığı bir ziyaret sırasında Edingburg’a da uğramış, bu kanlı olayın sorumlusu olup da henüz Sihir Bakanlığı tarafından ele geçirilmemiş olan 3 büyücüden birini bulmuştu. Bulduğunda kör kütük sarhoş olan adamı bir bıçakla öldürmüş ve cesedinin biçimini değiştirtip onu bir süpürgeye çevirerek yanına almıştı. Kupson’a bunu bir delil olarak sunarak (çünkü ondan buna benzer bir şey yapmasını istemişlerdi) örgüte dahil olmak istediğini belirtmişti. Bundan başka iki cinayet daha işlemesi gerekiyordu, iki ay içerisinde bunları da yaptı. Kabul edilme tezi olarak Edith’le sık sık tartıştıkları bir konuyu, “Büyücü Walgenstein’ın Hareketsiz Tablolarının Birer İllüzyon Olarak Hareketli Olarak Algılanmaları” konusunu işlediği bir tez yazdı. Bu tezi yazıp tamamlaması 4 ayını almıştı ve hem tezinin hem de bu sayede Lautusluk başvurusunun kabul edildiği onayı ona aynı yılın Kasım ayında, 4 aylık evliyken bildirilmişti. 1857’de Stipendium Lautus, 1860’da Rubrum Lautus oldu. 1863 yılında Calamum Nişanı aldı ve Calamum Lautus oldu.

Eşi: Edith Miller
Çocukları: Minerva (9), Roseline (5), Betty (3)
Kardeşleri: Jenny Miller, Thomas Ingnum Miller

Arkadaşları

-Raymond Harvey Davis: Kenneth Hogwarts’ta ilk senesindeyken Hufflepuff Quidditch takımının kaptanı olan Davis okuldaki son senesindeydi. Kenneth Quidditch’e duyduğu büyük ilgi nedeniyle Hufflepuff takımının her idmanını seyretmeye gidiyor, yağmurlu havalarda bile idmanın son dakikasına kadar tribünden ayrılmıyordu. Kısa süre içinde takım oyuncularının çok sevdiği bir ufaklık haline gelmişti. Özellikle kaptan Davis’le konuşmayı çok seviyordu. Aralarındaki yaş farkına rağmen bu kısa süreli dostluklarını okul sonrasına da taşıdılar. Kenneth okuldaki üçüncü senesine kadar Londra’ya her yolu düştüğünde Davis’in babasının işlettiği puba mutlaka uğruyor, boş vaktinin tamamını Davis’le havadan sudan (ve bolca Quidditch’ten) konuşarak geçiriyordu. Sonrasında okuldan mezun oluncaya kadar Davis’le o pubta bir daha görüşemedi. Adam ortadan kaybolmuştu ve babası onun nereye gittiğini ya söylemiyordu ya da o da bunu bilmiyordu. Fakat Kenneth 16 yaşındayken Yarasalar’ın Hollyhead Harpies’le Kuzey İrlanda’da oynadığı maça gitmiş, burada maçı karşı taraftar tribününden izleyen Davis’le rastlaşmıştı. Üç yıl aradan sonra ilk görüşmeleriydi bu. Bütün günü beraber geçirmişler, Yarasalar’ı duman eden Harpies’in olası şampiyonluğundan ve daha bir çok şeyden konuşmuşlar, artık yetişkinliğe adım atmaya başlamış olan Kenneth’la birkaç ateşviskisi götürmüşlerdi. Bundan 2 yıl sonra, bu defa bu iki takımın İngiltere’deki maçında yine rastlaşmışlardı. Bu kez Yarasalar kazanmıştı ve maçtan sonra Davis’in babasının işlettiği puba gidip geceyarısına kadar içmişlerdi. 23 yaşındayken temelli Londra’ya taşınan Kenneth, bu tarihten itibaren Davis’le aralıksız ve kusursuz bir ilişki geliştirmişti. Bakanlık’taki işinden çıktıktan sonra soluğu artık Davis’in işlettiği pubta alıyor, en az birkaç saatini burada geçirmeden evine gitmiyordu. Daha sonra Topiarii Sanctium’a davet edilmesini sağlayan kişinin Davis’in ta kendisi olduğunu da öğrenecekti. 1863’te, Londra’da bir Scrinium açma fikrini Davis’e ilk öneren kişi Kenneth olmuş, bu fikrin gerçekleşme sürecinde dostuna elinden gelen her türden desteği sunmuştur.

-Alpharian/Omegan Av Thrawsunblat: İlk kez Phali'de gördüğü ve Raymond aracılığıyla tanıştığı bu adamla zaman içinde sıkı bir dostluk bağı kurdu. Genelde Ryan diye hitap ettiği Norveçli'yle 15 yılı aşkın bir süredir tanışmakta, neredeyse 6 yıldır da Magna Purgatio için dava arkadaşlığı yapmaktadır. Ryan'ın, günün yarısında bedenini kız kardeşiyle paylaşmak zorunda olması az sayıda kişiyle beraber Kenneth'ın da bildiği bir sırdır.


Solo RPler

-Millerlar Quidditch Finalinde - https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,173.0.html

-Bir Bakanlık Çalışanının Olağanüstü Düzeyde Pek Sakin Bir Günü - https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,171.msg387.html#msg387

Magna Purgatio

-Attingendis Impar Auctoritas - https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,140.0.html

Genel

-

Şans, tesadüf, kader ya da başka ne derseniz deyin. Kenneth'ın bu durumu açıklayabilmek için ilahi ya da metafizik açıklamalara ihtiyacı yoktu, olmuştu işte ama yine de böyle bir şeyin gerçekleşme olasılığının ne kadar düşük olduğunu göz önüne almak gerekirdi. 10 yıldır iyisiyle kötüsüyle pek çok Temizlik'e girişmişti, başka bir Lautus'la aynı görevi seçtikleri olurdu bazen ama aynı anda birbirlerinden habersiz yol alıp böyle olay yerinde karşılaştığı kimse olmamıştı. Bu şu anda gerçekleşiyordu işte ve şüphesiz en olağanüstü yanı, yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen üç sıkı arkadaşın aynı anda aynı görevi seçmiş olmaları ve işe koyulmak için tastamam aynı saati seçmiş olmalarıydı.

Kenneth omuz silkip kollarını havaya kaldırdı. Şans bu ya, tam da üç kişi vardı içeride Temizlenmesi gereken. Ryan yüzünü çiftlik evine dönüp kadere isyan ederek yürümeye başlarken Kenneth ve Ray birbirlerine baktılar. Ray eliyle bir iki işaret yaptı. Kenneth başıyla onayladı. Bu işlerde Kenneth'tan da Ryan'dan da çok daha tecrübeli olan Caupo'nun, sevgili Ray'in verdiği hızlı kararlara güvenmek yapılabilecek en mantıklı hareket olurdu şu an. Ray'in işaret ettiği üzere Kenneth hemen yönünü biraz değiştirdi. Çiftlik evine sol yandan, güney cephesinden yaklaşacak, buraya gelmeden önce kurguladığı asıl giriş planındaki doğu yönünü Ray'e bırakacaktı. Ryan zaten, muhtemelen en mantıklısının bu olacağına hızlıca karar verdiğinden olsa gerek, kuzey yönüne doğru yürüyordu.

Çiftliğin harap haldeki çitlerinden geçip bahçeye girer girmez iğrenç bir koku duymaya başladı Kenneth. Kan, dışkı ve hepsinden çok kesif bir leş kokusu. Bahçedeki kurumuş dev ağacın dibinde en fazla birkaç saat önce katledilmiş başsız bir tavuskuşu yatıyordu. Çiğnediği toprak bataklık zemini gibi yumuşak ve iğrençti, bastıkça yeşil ya da kan kırmızısı baloncuklar fışkırıyordu. Çiftlik evinin duvarlarına yaklaşırken koku öyle dayanılmaz bir hale geldi ki Kenneth asasını burnuna götürüp bir büyü mırıldandı. Koku engelleyici bir büyü bilmiyordu, o yüzden burnunu tıkamayı tercih etmişti ama hemen o anda biraz olsun rahatladığını hissetti. Camsız, sürgüsüz, ahşap bir pencerenin önüne gelince durup pencereden içeri baktı.

Hangar gibi geniş bir odaya bakıyordu. Hiçbir duvarla bölünmeden ta evin diğer ucuna kadar uzanan devasa bir salondu bu. Fakat tüm iğrençliğin merkezi işte burasıydı. Duvarlar üst uşte yığılmış daracık ve havasız kafeslerle doluydu. Üstelik neredeyse her kafes doluydu. Köpekler, kediler, çeşit çeşit kuşlar, fareler, domuzlar, inekler, tilkiler ve sincaplar, kirpiler ve gelincikler. Görece daha büyük bir kafeste iri bir kurt da görüyordu Kenneth. Başka bir tanesinde hüzün ve korkuyla etrafını seyreden, çıldırmak üzereymiş gibi görünen bir maymun duruyordu. Tüm bu zavallı yaratıklar, "ruhlarına ve etlerine büyü bulaştığı için" katledilmek üzere sıralarını bekliyorlardı. Ve odanın tam ortasında da acımasız ve beyinsiz katilleri duruyordu. Üçü de iri yarı, pis, insana bu hayvanlardan daha az benzeyen tiplerdi. Tam o anda önlerine bir sokak köpeğini yatırmışlar, biri hayvancağızı hareketsiz tutmak için üzerine abanırken biri elindeki bıçağı hayvanın boğazına dayamış halde başlarında durup boğuk, gıcırtılı bir sesle ezbere bir şeyler okuyup duran üçüncü adamı bekliyordu. Adamın okuduğu şeyin hangi dilde bir metin olduğunu bilmiyordu Kenneth ama bunun o çarpık, saćma sapan tarikatlarının bir ritüeli olduğunu, muhtemelen katletmeden önce tüm hayvanların başında okudukları dua gibi bir şey olduğunu tahmin edebiliyordu.

Aniden o köpeği kurtarmak için çok çok az zamanı olduğu yönünde bir his düştü Kenneth'ın içine. Dua bitince bıçak işlemeye başlayacaktı. Ve bir anda tuhaf bir paniğe kapılmak üzereyken buldu kendini. Derhal camdan içeri atlayıp Ray ve Ryan'ı beklemeden bu üç şerefsizi de hızla katletmek isterken buldu kendini. Fakat Kenneth tam anlamıyla işinin uzmanı biriydi. Kendini sakinleştirmesi bir saniyeden fazla sürmedi. Soğukkanlı olmalı ve düsturu bozmamalıydı. Hem komuta Ray'deydi. Onun da şu anda aynı manzarayı gördüğünü ve gerçekleşmek üzere olan bu vahşete asla izin vermeyeceğini kesinlikle biliyordu. Bu düşünceyle evin doğu cephesine göz gezdirdi. İşte Ray oradaydı. Başka bir pencereden içeri bakıyordu o da. Göz göze geldiler. Ray öfkeden titreyen yüz hatlarını harika bir biçimde sabit tutarak başıyla Kenneth'a belli belirsiz bir işaret verdi.

Kenneth'ın tek beklediği buydu işte. Zaten bir yay gibi gerilmiş olan sinirleri sayesinde tek sıçrayışta camdan içeri atladı. Asasını çekip elinde bıçak olan herife doğrulttu: "Petrificus Totalus". Bir yankı gibi bu ses tam üç kere duyuldu koca salonun içinde. Çünkü Ray doğu cephesinden Ryan da kuzey cephesinden içeri dalmışlar, diğer iki adamı aynı büyüyle etkisiz hale getirmişlerdi. Kenneth, Ray ve Ryan, tepelerine çöken ani bir ölüm gibi, yerde hareketsiz kalan üç adamın başında toplandılar yavaş yavaş. Asaları hâlâ havadaydı. Zavallı köpek nihayet kurtulduğunu fark edip bir sıçrayışta yerinde doğruldu. Ürkek gözlerle, kuyruğunu bacaklarının arasında kıstırmış halde Londra'nın en üst rütbeli üç Calamum Lautus'una bakmaya başladı. Gözlerinde saf bir korku ve dehşet vardı. Ryan hemen tek dizinin üzerine çöküp köpeği yanına çağırdı ve hayvan titreyerek yanına gelir gelmez başını okşayıp alçak sesle ona bir şeyler söylemeye başladı. Zavallıcık hemen başını Ryan'ın kucağına doğru soktu. Kenneth peçesinin altında gülümsedi.

Artık sıra Temizlik'e gelmişti. "Carissimi subito mortuus est" dedi cansız, törenvari bir ses tonuyla. "Sen Alberto Towenhand, başına ani bir ölümle çöküyorum. Boş, gereksiz, zararlı bir hayatı gereğinden uzun bir süredir yaşıyorsun. Evanescet amplius ve böylece bahçemiz yokluğunla güzelleşsin. Suçun, beynini boşa kullanmaktır. İnsan olmayı hak etmiyorsun. Magna Purgatio adına seni bizzat katledeceğim."

Karakterin Adı ve Soyadı: Kenneth Aldo Miller

Karakterin Yaşı: 37

Karakterin Temel Kişilik Özellikleri: Bakanlık çalışanı bir baba ve Quidditch antrenörü bir annenin 3 çocuğundan ortancası. Newport/Galler'de doğup orada Muggle çocuklarla iç içe büyüdü. Hufflepuff binasında okudu. Hufflepuff'ın ana özellikleri olan adalet ve çalışkanlık onun da güçlü karakter özelliğidir. 23 yaşındayken ailesi ABD'ye göç etti ve aynı sene Sihir Bakanlığı'nda çalışmaya başladığından o da Londra'ya taşındı. 14 yıldır Bakanlık'ta çalışıyor. Sanata ve özellikle resim sanatına çok düşkün. Quidditch tutkunu ve sıkı bir Ballycastle Yarasaları taraftarı.

İstediğiniz Meslek: Uluslararası Sihirsel İşbirliği Dairesi Çlışanı

Bağlı Bulunduğu Hizip: Özgür Orenda Kardeşliği

Büyü Yatkınlıkları
Biçim Değiştirme Gücü:
Lanet Gücü:
Tılsım Gücü:
İksir Gücü:

Örnek RP:

-1864-
Aynanın önünde kravatını bağlarken üst kattan gelen keman sesine dalıp gitmişti. Bu iki büyük Muggle icadının büyüsüyle sarmalanmış hissediyordu kendini: Takım elbise ve yaylı çalgılar. Bir Bakanlık çalışanı olarak sıklıkla takım elbise giymesini gerektiren durumlar oluyordu ve Bakanlık çalışanları içerisinde bundan en az şikayet eden kişi Kenneth'tı. Normalde -özellikle büyücüler- gürültücü komşularından da şikayet ederlerdi ama o konuda da şanslı sayıyordu kendini. Üst kat komşusu yerel bir jazz orkestrasında çalan iyi bir keman sanatçısıydı. Bazen bir Viola sesi de gelirdi üst kattan ama genellikle yavaş, tam da huzur verici bir seviyede bir keman sesi duymak Millerlar için hoş bir alışkanlık haline gelmişti.
"Ben hazırım" diye sesi geldi yan odadan Edith'in. Az sonra tüm zerafetiyle kadının kendisi de göründü Kenneth'ın çalışma odasında. Simsiyah bir gece elbisesi vardı üzerinde ve bembeyaz, ipeksi teni adeta ışıldıyordu. Kenneth eşinin aynadaki yansımasına uzun uzun baktı. Yüzünde bir sanat eserine bakan birinin kendinden hoşnut gülümsemesi vardı. "Harika görünüyorsun" dedi, gerçekten bunu kast ederek.
Özel bir gece için hazırlanmışlardı böyle. Ryan'ın Calamum Lautus dövmesini kutlayacaklardı. Asıl kutlama Scrinium içinde olacaktı tabii ama bu özel gecede Ryan'ın yanında olmak isteyen Edith Scrinium'a giremeyeceği için Raymond Phali içerisinde de ufak bir konsept hazırlamıştı ve bunu gerçekten de sırf Edith için yapmıştı.
Birkaç dakika sonra çocuklarla vedalaşıp yola koyuldular. Çocukların başında Edith'in genç yeğeni Isabella duracaktı bu gece. Kenneth'ın bir elinde -yağmur yağmadığından- baston gibi kullandığı bir şemsiye, diğer kolundaysa Edith'in eli vardı ve öylece Londra sokaklarında yürüdüler. Evleriyle Phali arasındaki mesafe çok kısa değildi ama çok uzun da değildi. Üstelik güzel bir sonbahar akşam üzeriydi. Romantik bir yürüyüşün tadını çıkardılar.
Phali'nin ahşap kapısını itip önce o girebilsin diye Edith'e yol verdi Kenneth. Küçük salon yine her zamanki kadar ışıklı ve davet ediciydi. İçerisi her zamanki kadar kalabalıktı. Daha onlar girerken Raymond barın arkasından apar topar ön tarafa geçti ve Ryan kimbilir nereden çıkıp yanlarına geldi. İkisi de önce Edith'i nezaketle selamladılar. Sonra dostlar el sıkıştı. Raymond en köşedeki masayı bu gece için ayırmıştı. Beraberce yürüyüp o masaya geçtiler.

"Kaç saatin kaldı?" diye sordu Kenneth Ryan'a.