Karakter Başvuru Formu

Karakterin Adı ve Soyadı: Vasilisa Dragomir
Karakterin Yaşı: 28
Karakterin Temel Kişilik Özellikleri
Fiziksel Özellikleri: Uzun, düz sarı saçları; her daim kararlı bakan büyük, okyanus mavisi gözlerini tamamlayan bir duruluğa sahiptir.
Kişilik Özellikleri: Son derece tutkulu, cazibeli, gururlu ve yaşam doludur. Yaşı ilerledikçe oturan karakterinin yanı sıra bir de ağırbaşlılık kazanmıştır. Tavırları yaşadıklarından ötürü zamanla daha sakin ve kendi halinde bir tavıra bürünmüştür.
İlgi Alanları: İlk aşkı denizdir. Annesinin günlüklerinden öğrendiği sihirli yaratıklara karşı ilgisi ve merakı da vardır. Gençliğini tılsım büyülerinde uzmanlaşmak için geçirmiş; son zamanlarda da keşfedilmemiş yaratıklar üzerine çalışmalar yapmaya başlamıştır.
Karakterin Kısaca Geçmişi:
1720 yılından beri büyülü gemicilikte genel merkez olarak hizmet veren Nippon Şirketi’nin ana ofisi Londra/İNGİLTERE’de bulunmaktaydı. Bay Logrielle de bir aile mesleği olarak çocukluğundan itibaren ömrünü hep denizin üzerinde geçirmişti. Asırlardır ailesi, içki ticareti için gemicilikle uğraşırdı, kendisi de bunu yaşatmayı misyon edinmişti. Ne yazık ki kendi soyundan erkek çocuğu olmadığı için, bu mesleği gelecek nesillere kuzenleri aktaracaktı. Vasilisa Dragomir ise gemi kaptanı olan babası Logrielle Dragomir ile karısı Bella Dragomir'in tek çocukları olarak, taşıdıkları içki filoları için İngiltere’den Nippon’a doğru yol alırken gece bastıran bir tayfun esnasında geminin kamarasında dünyaya geldi. Hamile karısının sefere katılması konusunda zaten sürekli huysuzlanan Bay Logrielle, bu talihsiz olayda biricik eşini de kaybetmişti. Bunun üzerine Bay Logrielle, hasar almış gemisiyle en yakın limana demir atmış ve Vasilisa’ya bir süt anne bulana kadar da orada kalmıştı. Demirledikleri kasaba, çoğunlukla muggle’lara aitti. Yüklü miktarda para teklifinin ardından artık Vasilisa için cadı bir anne bulmuş, kadınsa sütten kesilene kadar kendilerine katılmayı kabul etmişti. Bu sayede üvey annesi ve babası da safkan büyücü olan Vasilisa, ömrü boyunca sihrin ortasında yaşamıştı. 11 yaşında iken; Londra’daki evlerine dönüp okula davet mektubu geldiğinde, tatillerde babasının ayarladığı bakıcılarla birlikte kalarak Hogwarts okuluna gitmiştir. Eğitimini tamamladığındaysa babasının seferlerine katılmaya devam etmişti. Yıllar birbirini kovalarken Vasilisa da büyümüş ve genç bir kız olmuştu. Soyunu ve aile mesleğini devam ettirmekte ısrarcı olan Kaptan Bay Logrielle, iş arkadaşlarından birinin oğluyla Vasilisa’yı nişanlamaya çalışmıştır. Ancak genç cadının zihninde çok daha farklı bir hayat sürmek vardı, denizaşırı ülkelere bir ‘eş’ aracılığıyla değil; kendi başına gidip aile mesleğini de bu şekilde kendi sürdürmek istiyordu. Üstelik, hiç tanışmadığı annesinden kalan defterler ve günlüklerde anlatılan büyülü yaratıkları bizzat keşfetmek istiyordu. Bu yüzden babasının gözüne girip bu işi tek başına yapabileceğini kanıtlamak için sürekli çalışmış ve uğraşmıştı. Aslında çocukluğundan itibaren babasıyla sürekli seferlere katıldığı için çoğu işe de hakimdi. Karanlık bir gecede, bir ayı aşkındır süren yine bir deniz aşırı ticaret seferindeydiler. Bu kez büyücülük dünyasında oldukça meşhur olan bir içkinin taşımacılığını yapıyorlardı; Quintin Black. Ne yazık ki bu seferde oldukça talihsiz bir olay yaşanmış ve gemilerini yağmacı korsanlar basmıştı. Yağmacıları geri püskürtmeyi başarsalar da mürettebatın çoğu hayatını kaybetmiş, babası da ağır yaralanmıştı. Üstelik en yakın karaya ulaşmaları üç gün almıştı ve bu yüzden ağır yaralı olanların da çoğunu kaybetmişlerdi. Ölüm döşeğindeki babası, her şeyi Vasilisa’ya devretmişti fakat Vasilisa bunun bedelinin çok ağır olduğunu daha yeni yeni fark ediyordu. Bu hüsran dolu anıdan sonra tekrar Londra’ya dönmüş ve uzun bir süre deniz seferine çıkmamıştı. Yirmi yaşına geldiğinde, yani bu olaydan yaklaşık bir yıl sonra atanan mürettebatıyla birlikte babasının işinin başına geçmişti. Bunu artık sadece hayalleri için değil; ailesine duyduğu sadakat ve deniz aşkı için de yapıyordu. Bu dönemler de aynı zamanda Bakanlıkta kaydı olmayan köpek benzeri bir yaratığın araştırmasını sürdürmekteydi. İki yıl boyunca kendini geliştirmiş, seferlerde kaptanlık yapmış ve bolca yer gezerek büyülü dünyanın sihirli yaratıklarını araştırmıştı.
Akademik Hayatı: Yirmi iki yaşına geldikten sonra o zamanki müdirenin teklifiyle Beauxbatons'ta üç yıl kadar Sihirli Yaratıkların Bakımı Profesörlüğünde ve iki yıl da Tılsım profesörlüğünde iş hayatını devam ettirmişti. Böylece de ticarete tekrar bir süre ara vermişti. Vasilisa Baudelaire, akademik hayatında ve araştırmalarla geçen uzun yıllarında büyücü dünyasına birçok eser de sunmuştur. Özellikle profesörlük yaptığı bu dönemde okul gazetesi ekibinin rehberliğini üstlenmiş, Hogsmeade’de de The Quills isimli bir büyülü yayınevi açmıştır.
Özel Hayatı ve Şimdi: Beauxbatons'ta ilk başladığı yıllarda tanıştığı, o da kendisi gibi profesör olan Dionis Finnegan ile romantik bir ilişki yaşamalarının sonucunda evlenmişler ve 5 yıl boyunca da evli kalmışlardı. Evliliklerinin son zamanlarına yakın, eşinden bir süre haber alamayan Vasilisa, eşinin izini sürmüş ve İskoçya’daki boş bir arazide, yasadışı işlerini çevirdiği kulübesini bulmuştu. Kulübenin önünde karşılaşmalarının üzerine Dionis ile uzun bir düelloya girmişler ve Dionis, Vasilisa’nın asasını kırarak onu mağlup etmiştir. Vasilisa Baudelaire, bu olay ardından kısa süre sonra evine dönecek ve okuldaki görevinden de ayrılarak yıllar önceki büyülü yaratık araştırmasının peşine tekrar düşecekti. Bu esnada da bakanlıkta başladığı yeni işine yoğunlaşacaktı. Artık daha durgun, daha ketum, daha soyut bir yaşamın kapılarını da bu şekilde aralayan genç cadı için, içsel çatışmalarının da artmasıyla birlikte, karamsar yolculuğu böyle devam edecekti.
İstediğiniz Meslek: -Unutturucu Karargahı- (Daire Çalışanı)
Karakterinizin (varsa) Mensubu Olduğu Hizip: Amaterasu Büyücüler Sendikası
Büyü Yatkınlıkları
Biçim Değiştirme Gücü: 1
Lanet Gücü: 13
Tılsım Gücü:10
İksir Gücü: 14
Örnek RP:
[spoiler]
[ İSKOÇYA OBAN ORMANI - Flashback - 10 Yaş ]
Vasilisa, her zaman yeni yerler keşfetmeye ve yeni şeyler bulmaya hevesli olmuş, meraklı ve maceracı küçük bir kızdı. Bu özel günde, en iyi arkadaşı Isla ile ormanın kalbine bir piknik gezisi planlamışlardı ve işte buradaydılar... Ormanın derinliklerine doğru yürürlerken, üzerlerinde yükselen uzun ağaçları görünce Lisa’nın gözleri her seferinde hayretle açılıyordu. Güneş yaprakların arasından onları dikizliyor, yere parça parça gölgeler düşürüyordu ve rüzgarda yaprakların yumuşak hışırtısı kulaklarına bir müzik gibi geliyordu. Yürürlerken, Vasilisa etraflarında büyüyen birçok farklı bitkiyi fark etti. Çizim defterini çıkardı ve etrafını saran güzel yaprakları çizmeye başladı.

’’Isla! Şu bitkiye bak!’’

Koyu, dokulu kabukları olan uzun, ince ağaçları, tüylü yaprakları olan narin eğrelti otlarını ve bir renk cümbüşü içinde açan kır çiçeklerini de ekledi defterine. Vasilisa’nın kalemi kağıdın üzerinde uçarak her bir bitkinin karmaşık ayrıntılarını hassasiyet ve özenle yakalamaktaydı. Ormanın güzelliğinde tamamen kaybolarak kendini sanatına kaptırırken bir huzur ve memnuniyet duygusu hissetti. Bitkiler Isla’nın pek ilgisini çekmiyor gibiydi, o daha çok güneşin altında piknik sepetlerindeki yiyecekleri yiyerek uzanmayı yeğliyordu belli ki. Çizim yapmaya devam ederken, Vasilisa ormanı evi olarak adlandıran birçok farklı yaratığı da fark etmeye başlamıştı. Çimlerde oynaşan bir tavşan ailesi, yakındaki bir ağaca tırmanan bir sincap ve hatta ormanda zarafetle dolaşan görkemli bir at gördü. Biraz daha yürümüşler ve tekrar mola vermek için bu kez derenin olduğu bir açıklığa doğru ilerlemişlerdi. İki küçük kız da, ormanın güzelliğiyle çevrili yumuşak çimenlikli bir zemine oturdular. Vasilisa tekrar çizim defterini çıkardı ve Isla bu kez ona merakla baktı.

"Ne çiziyorsun Vasi?"

Vasilisa çiziminden başını kaldırmadan cevap vermişti. "Ah, sadece gördüğümüz bitkiler ve çiçekler. Şuna bak. Mor yaprakları ve sarı bir gövdesi var. Daha önce hiç böyle bir şey görmemiştim." Isla arkadaşının gösterdiği yere bakmak için eğildi ve onaylayarak başını salladı. "Çok güzel. Bunun adı ne?" Küçük cadı nefesini bıraktı. "Emin değilim. Ama babama sorabiliriz. Kesin olarak o bilecektir." Isla gülümsedi ve bölgede büyüyen diğer bitkilere baktı. Etrafı incelerken Isla’nın soruları bitmemişti. "Buna ne denir biliyor musun? Sivri yapraklı yeşil şeye..."

‘’Bu bir çobanpüskülü çalısı. Yaprakları çok dikenli, bu yüzden onlara dokunmamaya dikkat et." Isla kıkırdadı ve kendini yaralamamaya dikkat ederek çalılıktan uzaklaştı. "Buna ne dersin? Minik beyaz çiçekleri olan küçük bir çalı."

"Buna kardelen denir. Genellikle ilkbaharda açan ilk çiçeklerdir, ancak hava uygunsa sonbaharda da açabilirler." Isla hayranlıkla başını salladı ve çizim defterine baktı. "Çizim yapmakta gerçekten iyisin Vasi. Keşke ben de senin gibi çizebilseydim.’’ Vasilisa gülümsedi ve Isla'nın elini tutmak için uzandı. "Yapabilirsin Isla. Tek gereken pratik ve sabır. İstersen sana öğretirim." Isla heyecanla gülümsedi ve hevesle başını salladı. "Evet, lütfen! Bu harika olurdu." Daha sonra Vasilisa arkadaşına kalemi vermiş ve gördüklerini çizmesi için birkaç taktikten bahsetmişti. Isla denedi, denedi, denedi… Bir süre sonra çizim için çok da yetenekli ve hevesli olmadığını fark edip yorularak tekrar sepetin yanına gitti ve Çizim defteriyle kalemini de Vasilisa’nın kucağında bıraktı. Anlaşılan yemekler daha çok ilgisini çekiyordu. Çok değil, birkaç dakika sonra kızların ikisi de garip bir ses duyarak oldukları yerde donup kaldılar. ’’Bunu sen de duydun mu?’’ Isla, ağzında kocaman bir kurabiye lokmasıyla, sonuna kadar açtığı gözlerini yanındaki dostuna çevirmişti. Soruyu sorarken yutmaya çalıştığı lokmadan ötürü sesi boğuk çıkıyordu. Vasilisa, parmaklarının arasında salladığı kalemi durdurup çizim defteriyle birlikte yere koyarak bağdaş kurduğu çimlerin üzerinden doğruldu ve etrafı daha iyi görebilmek adına ayağa kalktı. İkisi de çok ağır hareket ediyor, etraflarına olabilecek en küçük hareketi hissetmeye çalışıyorlardı. Tam o esnada bir şey önlerinden hızla geçti. Uçtu? Hayır koştu! Emin olamadıkları için kızlar irkilip birbirlerine yaklaşmaktan başka bir şey yapamadılar.
 [/spoiler]