Yeni eğitim öğretim yılının açılış merasiminde Gryffindor ve misafir okulun Wampus öğrencileri için ayırılmış masadır.

---

(Elbette diğer binalardan öğrenciler de yeri geldiğinde uğrayabilirler)

[justify]
"Baba artık mezun olacağım, farkındasın değil mi? Yani benim için bu denli endişelenmene gerek yok. Başımın çaresine bakabilecek yaştayım ya hani." derken göz deviriyordu Diana. Hala Hogwarts'taki ilk yılı gibi inatla tren istasyonuna bırakıldığına inanamıyordu. Bir şeyleri kendi başına halletmek istiyordu zira yıllardır tepesine sinsi bir baykuş gibi tüneyen ailesi onu kendi ayaklarının üzerine özgüvenle durabilecek doğrultuda yetiştirmeye çalışmıyor muydu? Peki ya niçin yapmak istediklerinin tam zıttını gerçekleştirerek çelişkiye düşüyor; dolaylı yoldan genç cadının da özgüveninin sekteye uğramasına sebep olacak hamlelerde bulunuyorlardı?

Son yıl için büyük bir sabırsızlıkla hazırlanacağını düşünmüştü tüm yaz boyunca Diana. Öyle olmadı. Bilinmezliğin, okul bittikten sonra ne yöne savrulacağının endişesi vücudunu başlı başına örterken yine de bu endişeyi bir halının altına süpürdüğüne dair güvence de sunmaya çalışıyordu kendisine. Üstüne üstlük alışkanlıklarının dışına çıkmaktan da korkuyor, bilhassa ailesinden çok gördüğü insanlarla arasındaki etkileşimin giderek azalacağı dehşetine kendisini kaptırıyordu.  Ara ara zihnini kurcalayan  problemlerden bir kaçış yolu olarak ok atmaya ya da at binmeye gidiyordu ancak bunu okulda yapamazdı. Önceki yıllarında pek bir haylaz, gücü kabalıkta aramaya çalışıp sonrasında kendisini vicdanen dürtükleyecek hareketlerde de bulunmuştu Hogwarts sınırları içerisinde. Yaşamından silmek istediği ergenlik yaşları şimdi erginliğe eriştiği için pek bir memnundu. Bundan dolayı son yılını keyfini çıkaracak bir biçimde geçirmek istiyordu. Arkadaşlarıyla -gerçek arkadaşlarıyla- bulunduğu anın keyfini çıkararak, bir daha içerisinde var olduğu anın geri gelmeyeceğini düşünerek, ayarı kaçmayan haylazlıklar ve bilgelikler ile dolu bir yıl... Aklının bir köşesini kurcalayan sorumluluklardan kaçmak belki korkakça gelebilirdi fakat gündemde olan sarsıcı politik problemler cesaretinin fitili ateşlerken bir yandan da bilinmezliğin oluşturduğu anksiyete ayaklarındaki kuvveti kesmeye yetiyordu. Bu noktada sığınacağı şey ne olacaktı? Yine ansızın yatağında uyanıp gizlice dışarıya mı kaçmaya çalışacaktı? Belki de ortak salonun ortasına bir dart tahtası koyulmalıydı.

Babasına veda ettikten sonra trene bindi. Yeterince geç kalmıştı. Yakın arkadaşlarının hiçbirisini trenin dışında görememişti, muhtemelen hepsi eşyalarını arka vagonlara verdikten sonra kompartımanlara yerleşmişlerdi. İşin sıkıcı yanı, tanıdığı bir sima bulmak umuduyla tüm koltukları gezmek olacaktı. İçeriye adım attı, bir kompartıman geçti. Kimseyi göremedi. İki, üç, dört derken nihayet oturdu boş bulduğu bir tanesine. Oturması ile aşina olduğu o yüzle karşılaşması bir oldu: Samuel. Kapıyı nazikçe açıp yanına gelirken samimiyetini biraz geride tutmaya çalışarak "Selam." demekle yetindi Diana. Diagon yolundaki yarıştan sonra hiç görüşmemişler, mektuplaşmamışlardı. Kendisini, korkularını en çıplak halde Samuel'e sunmadığı için biraz kırılmış hissediyordu. Şimdiye dek, yakın çevresinde olan bir kimse de dahil olmak üzere neyden, niçin korktuğunu anlatmamıştı. Zihninin perdesini aralamamış, bunların gün yüzüne çıkmasının uğursuzluk getireceğine inanmıştı. Dillendirmemek, nedenleri birer virgülle sıralamamak için bir nevi köşe bucak kaçıyordu Samuel'dan. Onunla muhakkak yalnız kalacaktı, söylenmeyenler muhakkak cümlelere dökülecekti biliyordu fakat tüm bunlar şimdilik biraz bekleyebilirdi. Belki unutulurdu ve şu anda da hissettiği açıklama gereksinimi karanlık bir boşlukta silinip kaybolurdu. Tüm bunları ölçüp biçerken büyücü çocuğun yanına oturmayı denedi, Diagon yolunda olanlardan hiç bahsetmedi. Merlin'in sakalı bin yaşamalı ki, Samuel da bu konuyu hiç açma hamlesinde bulunmamıştı. Aralarına kısa aralıklarla yerleşen sessizlik nihayet trenin dolu sesiyle bölündüğünde kapı da şiddetli bir gürültüyle açıldı. Clayton ve Edward, arkadaşlarını kendilerine eşlik etmeleri konusunda ikna etme çabalarına girmişken Diana saçını kulağının arkasına sıkıştırarak baktı. Ortamın nabzını ölçüyordu biraz da. Üç erkeğin pek ala ailelerinden ayrı kalmanın özgürlükleriyle bütünleştirecekleri bel altı konuşmalara maruz kalmak istemiyor, pis bir bataklığın ortasına düşmüş hissiyatına kapılmak istemiyordu. "Beyler!" diye gülümsedi mahcup bir ifadeyle, selam verdi her ikisine de. Samuel yanından kalkarken bilhassa diğer iki erkekten onu ayırarak "Görüşürüz Samu." dedi sakince. Kapı kapanana dek ardından baktı.

Chandler ve Judith'in olduğu kompartımanda tüm yolculuğunu geçirirken ara ara uyuklamış, ara ara da ikizler arasında geçen sözlü didişmelere göğüs gererek ortamı yumuşatmaya çalışmıştı. Judith'i çok seviyordu, zira cadı hem oda arkadaşı hem de en yakın dostlarından birisiydi. Fakat Chandler, Judith'e kıyasla Diana'nın uslanmaz yanını daha çok açığa çıkarıyordu. Daha deli doluydu bir kere. Judith'in dik duruşu ve sorumluluk bilincine inat her ikisi birer parlayan yıldızlar takımı olarak sırt sırta bir fotoğraf kalesinde yer alabilirlerdi. Hogwarts'a vardıklarında dahi Chandler enerjisini kaybetmemişken ikizinin dinmek bilmeyen konuşmalarına yorulmuştu Judith. Öyle ki son dakika zavallı çocuğu kompartımandan bile kovmuştu. Diana ise tüm bu esnada sessizliğini korumuş, cadının hiddetinin dinmesini beklerken dilsiz bir kuşa dönüşmüştü. Büyük Salon'a girerken "Sence de çok üzerine gitmiyor musun?" diyerek kaşlarını yukarıya kaldırmıştı. Dikkati Judith'in üzerindeydi. Bazen her ikisi arasındaki farklılığın onları tek bir rahme götürdüğünü hatırlatmaya çalışıyordu. "Yani Chandler işte, biliyorsun. Her zaman böyleydi. Her zaman kendisine yersiz anlarda yükselir o. Ne var bağırarak şarkı söylemeye çalıştıysa?" derken cümlesi yarıda kesildi. Gözü Samuel'e takılmıştı. Sahi, o kadar hararetli ve pür dikkat kesilmişti ki Judith ile konuşmaya, karın açlığını dahi unutmuştu. Büyük Salon'da bir ziyafet çekmeyi dört gözle beklediği ana varmış olmasına rağmen masalara göz gezdirmek aklının ucundan geçmemişti. "Ayrıca üçüncü sınıf o çocuğun yazın deneyimlediğin ilişkiler ile ilgilendiğini zannetmiyorum Judie. Chandler'ı uyaracağım." diyerek konuyu kapatmaya çalıştı. İşte, Samuel yanına geliyordu. Bekletildiği hakkında bir şeyler söylediğinde Diana  "Ne zaman bir hanım efendiyi beklemekten şikayet eder oldunuz Bay Boleyn?" diye gülümsedi. Muzur bir ifade vardı suratında. Arkadaşına karşı duyduğu çekimi bu defa trendeki gibi engelleyememiş, kollarını çocuğun boynunun etrafına sarıvermişti. Son zamanlarda çok mu sık yaşanıyordu bu temas yoksa Diana için ayırt edici bir düzeye mi ulaşıyordu? Belki de ayırt edici bir boyuta ulaşmasındaki tek fark şu an kalbinin atışının daha gürültülü oluşuydu. Korkusundan mıydı, yaşadığı sığınmacılığı açıklama endişesinden miydi, henüz bunun farkına varamıyordu.

"Bina başkanı olarak birilerinin kusmuğunu temizleme görevini de tercih eden sensin Samu." derken göz kırpıp ilerlemeye koyuldu. Judith ağaçtan düşen bir meyve gibi aralarından sıyrıldığında "Ayrıca..." diye devam etti. "Bina başkanlarının kusmuk temizleme görevi varsa, başın dertte! Bundan sonra birayı her fazla kaçırışımda tepene bineceğime emin olabilirsin." diyerek gülmeye başladı. Bu oğlana takılmayı seviyordu. Bir kere bir masaya oturduğunda gözü kapalı ardı ardına biraları dikebilirdi kafasına. Yanında kendisini kaybetmekten, uyuklamaktan gram çekince duymuyordu. Eğlenebiliyordu da hem, daha ne isteyebilirdi ki?

Gryffindor masasının ucuna geldiğinde gözüne kestirdiği bir alana oturmak üzere harekete geçti. Masadaki yemekler gözüne inanılmaz leziz görünüyor, hangisini yemesi gerektiği konusunda genç cadının kafa karışıklığının ortasına atılmasına neden oluyordu. Kocaman ve soslu bir hindi masanın ortasında mütevazilikten uzak bir biçimde sergilenirken, çeşitli salatalar ve ekmekler de boylu boyunca yerini almıştı. Dudaklarını yalarken "Tabii." dedi Samuel'ın teklifini bir bey efendiyi takdir edercesine kabul ederek. "Hiç sormayacaksınız sanmıştım Bay Boleyn." diyerek yerine oturmaya çalıştı. Kalçasını ahşapla birleştirmesi ile Edward ve Clayton'ın da yanlarında soluk alması bir olmuştu. Alıştığı bu düzene tekrar kavuşmanın rahatlığıyla kollarını masaya koyarak yanında oturan üçlünün tek tek suratına baktı. Hepsi heyecanlıydı, Clayton ve Edward kendi aralarında el şakası yapıyorlardı. Diana'nın ise dikkati Samuel'e kaymıştı zira genç büyücünün tavrı yanlarındaki kalabalık gruba yöneldiğinde o yöne çekilmesi imkansızdı. Biraz da kibarlıktan uzak bir selamlamayla yan tarafta kalan yabancılara keskinleştirdiği sesi araya buz gibi bir mesafe koymuştu.

Söylediklerine göre, Amerika'daki büyücülük okulundan gelmişti çocuklar. Kızlar ve erkekler anlamsız bir gruplaşma halinde bölünmüşlerdi masalara. Asyalılar Asyalılarla birlikteydi, siyahi olanlar bir aradaydı ve birbirine benzeyen tavırlara sahip olanlar da birbirleri ile kaynaşmışlardı. Samuel sarışın bir çocuğa biraz da yadırgayıcı yaklaşırken araya girmeye çalışıyor ancak ağzını açmaya kalkışında tek bir harf dahi ağzından çıkmadan havada asılı kalıyordu. En nihayetinde aralarında gerçekleşen "tanışma" bu buz küplerini biraz eritmiş olacaktı ki Diana da yanındaki çocuğa elini uzattı. "Hogwarts'a hoş geldiniz. Diana Destinee ben de. Umarım keyifli bir yıl geçirirsiniz." diyerek tebessüm etmeye çalıştı. Birkaç tanesi ile daha tokalaştı. En son, kumral ve bakıldığında pek de gevşek sayılabilecek bir çocukla tanışmasını bitirdiğinde elini çekti, elini çekerken garip bir durumla karşılaştı. O kendisini geriye çekmek için hamle yapışında çocuğun parmakları avuç içini tekrar yakaladı. Nazikçe elini dudağına götürmeye yeltenirken panikleyip kendisini geri çekmeye çalıştı ve aceleyle "Teşekkür ederim." diyerek ve önüne döndü. Kalçasıyla Samuel'e doğru yaklaşırken çocukla arasına uzak bir mesafe koymaya çalıştı. Bu temas kendisini başlı başına huzursuz etmişti. Elini bacağının üzerine koyarak daha donuk bir ifadeyle "Samu, sana hiçbir şekilde haber verilmediğine emin misin?" diyerek kaşlarını çattı,  çocuğun kulağına doğru eğilmeye çalıştı. "Yani, çok garip bu durum. Daha geçen ay MACUSA ile sorunlar yaşanmamış mıydı?" diye fısıldarken etrafa bakındı. "Bir tür denge ya da yumuşama politikası mı dersin?" Çaprazında kalan çocuğun gözü ters bir istikamet ile üzerine doğru yoğunlaşıyordu, hala. Sırtını döndü. Yanlış bir şey mi yapmıştı yoksa tırnaklarını geçirerek karşısında durması gereken birisini daha mı listesine ekliyordu? Göz devirdi. Gerginlik çıkartmak istemiyordu. Bilhassa bunu masasında duran üç erkeğin yanında, aralarından birisi kendisini "manyak" olarak nitelendirilirken yapmak istemiyordu. Üstelik bugün son sınıfın ilk günüydü. İki yıl önceki gibi kargaşa çıkaramazdı. Büyümüştü ve mezun olacaktı artık. Göz hizasından çıkaracağı umuduyla saçlarını arkada birleştirip sol omuzuna doğru uzattı. Boğazını temizleyerek hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya çalıştı. "Son kez bir Hogwarts açılış merasimine katıldığımıza inanamıyorum." diye iç çekti. "Onu bunu bırakın da, Bayan Bates'in görevinden istifa ettiğini, ya da ettirildiği mi demeliyim, biliyorsunuz değil mi? Yerine sihir bakanlığında danışmanlık yapan birisi geldiğini söylüyorlardı." Elini önündeki bardağına götürdü, koca bir yudum su aldı. Etrafında gezinen konuşmaları dinlerken ardındaki çocuğun bakışından rahatsız olarak yükselen öfkesini ve sorgulama isteğini dindirmek üzere Samuel'e yer değiştirmeyi teklif etti. Kendisini biraz daha rahat hissedecekti, ilk günden gerilmesine gerek kalmayacaktı ve yanlış anlaşılmalara sebebiyet verebilecek bu gergin ipi tam ortadan kesmiş olacaktı.
[/justify]

rp out: ilk olarak bu rp editlenebilir lakin ikinci mesele, şu masanın çaprazında yer alan oğlan. kendisi bir npc olarak ilerleyen vakitlerde sahalarda görünebilir. dljasıod ama henüz çok havada olduğu için npc listesinde adı almamalı sanırım. bundan ötürü yazarken aklımda yalnızca aşağıdaki abimiz, özellikle de kasıntı olarak görünebilecek tüm halleri aklıma geldiğinden dolayı spoiler halinde resmini eklemek istedim şu an için. teşekkürler.

[spoiler][/spoiler]

[justify]
Samuel'in yerinden kalkıp hiçbir sorguya gereksinim duymaksızın Diana'nın oturduğu alanı yeni yeri bellemesi genç cadıya kuvvetli bir minnet duygusunu bahşetmişti. Daha şimdiden rahatladığını hissediyordu. Hiçbir şey söylemeden, yalnızca göz kırparak yüzüne bakarken kalçasıyla büyücü çocuğun önceki yerine doğru kaydı. "Isıtmışsın da burayı." diye kısacık bir anlığına sırıttı. Şimdi karşısında Clayton oturuyordu. Böyle bir düzende kendisini daha fazla güvende hissederken Samuel'in önlerindeki bardakların yerini hassasiyetle değiştirdiği çekmişti dikkatini. Genç büyücü yaptığı her bir harekette, söylediği her bir kelimede özenliydi. Diana'nın da kurduğu ikili etkileşimde de en çok bu hoşuna gidiyordu. Bazen kendi gözünden kaçıp sıyrılabilecek şeyleri Samuel çok daha keskin bir şekilde yakalaması Diana'nın da belirli konularda kendisine çeki düzen vermesine neden oluyordu.

Gryffindorlu çocuk yerini aldığında sırıtışının dinmesine asla izin vermemek üzere ortalığı yumuşatmaya, Diana'nın gerginliğini bir bulutu parçalar gibi ayırmaya yelteniyor, hareketleri cadının yüreğini okşuyordu. Zira çoğu zaman stresiyle bir başına baş etmesi bir öğreti haline getirilen kız böyle sıcak anlaşmalara alışkın sayılmazdı. "Yani... Soldan da iyi sayılır aslında." diyerek devam ettirmeye çalıştığı neşeli sohbeti etraftaki kalabalık gürültünün sinsice azalması ile birlikte son bulmuştu. Saat gelmiş, ortak salondaki belirgin farklılıklar kendisini azalan uğultular ile daha fazla gösterirken ardındaki masalarla arasına giren mumlara bakmıştı. Işıl ışıldı ve ilk bakışta gökyüzünün bir avuç uzağına indirildiği hissiyatına kapılmıştı.

Yaşlı bir adam kürsünün önüne doğru çıktığında onu daha duru görebilmek adına kalçasının bir yanını oturduğu ahşap sedirden kaydırmak zorunda kaldı. Ortalama bir boyu, otoritesini korumaya çalışan bir yüzü, çenesinden elmacık kemiklerine dek uzanan cildinde muzur bir ifadeye rastladığında kaşlarını kaldırmıştı. Kendisini tanıtmaya çalışan bu yabancının Hogwarts'ın yeni müdürü olduğu tüm salonda yankılanınca fısıldaşmalar çoktan başlamıştı bile. Samuel saçlarının ötesinden seslenip Diana'ya haklılığına dair bir şeyler söylediğinde genç cadı arkasını dönüp göz kırparken "Ne sandınız?" dedi tatlı bir böbürlenmeyle. Söylentiler varsa, söylentilerin de gerçeklik payı muhakkak var olmalıydı. Açılış ve hoş geldiniz konuşmasının devamını dinlemek için adama döndüğünde kadrajına girip göz alanına dahil olan birkaç öğrenciye baktı. Kimisi sıkılmış, ziyafet toplu bir biçimde başlamadan önce çatalını önündeki salataya daldırmaya çalışıyor, kimisi ise tren yolculuğundaki yorgunluğunu yaşlı adamın sesindeki güçsüzlüğü bir ninni edasıyla dinleyip uykulu hallerini taçlandırıyorlardı.

Yanındaki çocukların birbirleriyle fısıldaşmaları, takip ettiği konuşmaya dair dikkatini bir hayli dağıtıyordu. Kendi aralarında yeni müdürün akıl almaz, yaşına uygun nitelikteki kelimeleri birer alaya dönerken gülmeden edemedi. Hecelerin her birinin ağzında birer sakız gibi çiğneniyor olması işin daha da komik bir hale gelmesine neden oluyordu. Gündelik hayatında hiç "ekseriyet", "evleviyet" gibi kelimeler kullanılmazdı. Sihir tarihi üzerine yazılmış runeler ve çözümlemeleri olmasa pek fazla duyacağından ve anlamını bileceğinden dahi şüpheliydi. Bedenini masaya biraz daha döndürerek gözlerini konuşmadan ayırmadan "Bunamış mı bu?" diye sordu. Sorduğu sorunun ancak yarısı ciddi bir nitelik taşıyordu. Hiçbir yanıt alamadan ortaya attığı cümle aralarındaki merkezde ezilirken yerine yeni fikirler ve planlar çıkmaya başlamıştı. Eski müdürden geri kalan harabeler, düzeltilebilecek şeyler ve spesifik olarak iksir dersliği. Claton iksir dersliğinin zemininin yapış yapış olduğunu söylediğinde genç cadının gözleri bir fal taşı gibi açıldı, olduğu yerde kalakaldı. Devamının geleceği ve hepsini işiteceği korkusuyla öksürdü. Samuel yanındaki oğlanın ağzına kelimeleri tıkıştırmaya çalışırken Diana zihninin ötesinde Samuel'in sesinin devamını işitirmiş gibi oldu. Neyden bahsettiğimizi anladın mı? Yok yaa. Erkek yatakhane dedikodusu bu, nereden bilecek.  Samuel olsa kesinlikle böyle söylerdi kendisine. Başını hızlıca ona çevirip tekrar önüne döndü. Daha az mahrem bir konu olsaydı anlayıp anlamadığını kesinlikle sorgulardı. Utanç duydu. Yanakları o kadar hızlı kızarmıştı ki saç rengiyle tonu uyuşmak üzereydi. Önündeki bardağa uzanmak için tekrar masaya yeltendiğinde Samuel'e kaçamak bir bakış attı. Ona baktığını görmüş müydü, bilmiyordu. Fakat anladığını bilmesini ondan kaçırmak istiyordu. Zira Diana da diğerleri gibi, 17 yaşındaydı. O da bir şeyleri merak ediyor, bir şeylere ilgi duyuyor ve bir şeyleri arzulamaktan geri kalmıyordu.

Diana'ya belki de tüm yıl yetecek bir konuşmanın nihayet sonlanmasının ardından genç cadı sıkılganlıkla birlikte koca bir nefesi aldığında yerinde kıpırdanarak sırtını dikleştirmeye çalıştı. Yorulmuştu ve uzun cümlelerle kurulan bu nasihatleri dinlemeye mecali yoktu. Az önce kırıp kırmadığına emin dahi olamadığı potu, "Verdiği kitapları okuyacağımızı düşünmüyor herhalde. Derste kullanacaksa anlayışla karşılayabilirim ancak onlar dışında... Ben almayayım." diye toparlamaya çalışırken ellerini kaldırdı. "Dayatmacılığa karşıyım. Kitaplarımı ödünç almak veyahut bir yerlere satmak isterseniz beyler, seve seve verebilirim." diyerek önündeki yemeklere bakmaya çalıştı. Çok acıkmıştı. Gözlerini masadaki sofrada gezdirirken nereden başlayacağını bilmiyordu. Yiyeceği yemekleri aklında bir sıraya dizmeye yeltenirken tekrardan Samuel'in sesini işitir gibi oldu. "Hiç kendini tutmana gerek yok çünkü ben de çok açım. Saatlerdir bu anı bekliyorum. Bu konuşma biraz daha uzasaydı midem sırtıma yapışacaktı." dedi çocuğa. Çok net bir biçimde onun sesini duymuştu. Ancak Edward, Diana'ya bir deliymiş gibi baktığında cadının göz alanına giren tuhaf bakışmalar ağzına attığı ekmek diliminin yalnızca yanakları çeperinde yavaşça gezinmesine olanak sağlamıştı. Garip olan ne vardı ki? Clayton, hiç kimsenin bir şey söylemediğini ifade ettiğinde kaşlarını çattı. "Ha." dedi yalnızca. Ağzındaki lokmayı yutmaya çalışarak "Ben açlıktan ne dediğimi bilmiyor olabilirim. Gürültü, kalabalık. Takılmayın siz." diyerek önüne döndü. Çok garipti ama. Samuel'in bu cümleleri kurduğuna emindi. Hakikaten de açlık yüzünden garipten sesler mi işitmeye başlamıştı şimdi de. Çatalını eline aldı, güzel bir et parçasını tabağına yerleştirerek Samuel'in masadaki limon şekerlerine saldırışına baktı. Tabi ya, müdür her masaya bolca limon şekeri serpiştirdiğini söylemişti. Yemeğe başlamadan hemen önce bir limon şekerini ağzına attı. Ekşiydi. Edward'ın ağzına doğru şekerleri bocalamaya çalışan Samuel'in hedefi bir türlü tutturamamasına serzenişte bulunarak "Senin eline asla bir ok vermem." diyerek gözlerini kıstı. Şekerler çocuğun dilinin üzerine düşmek yerine hemen arkasındaki masalara, cadı ve büyücülerin kafalarına çarparken elini suratına götürdü. Saklanmaya niyetine girerek "Yapma şunu." diye güldü. Bir yemek savaşı daha çıkartıp ceza almaya niyeti yoktu. İki yıl öncesinde tüm Büyük Salon'u temizlemek zorunda kalmış, leş gibi çorba kokarken yatağına bile yerleşmeden uyuklamıştı. "Samueeellll!" diye gülerek uyarıda bulundu bir kez daha. Slytherin masasındaki Ilvermonyli öğrencinin kafasına yapışan ikinci limon şekerine kıkırdarken yeni bir şeker daha almaması için minik bir hareketle eline vurdurmaya çalıştı. Kasede duran iki şekerden birisini kendi ağzına sıkıştırırken daha fazla heba olmamaları için büyücünün kolunu çimdikleyip yemek yemeye koyuldu.

Etini çiğnedi, salatasından birkaç kaşık aldıktan hemen sonra hızlı yediğinden olsa gerek karnı şişmişti. Eliyle yavaşça karnını tutup yüzünü ekşitirken "Çok doydum ben." dedi. "Ama balkabaklı kekler için sabırsızlanıyorum da..." derken dudaklarını buruşturdu. Kekin iki türlüsünü seviyordu. Cevizli, tarçınlı, havuçlu ve balkabaklı kek. Bunlar için üç ok atıp üç ok yiyebilirdi. Öğrenciler önlerindeki festivalden ağız dolusu birer lokma koparırken gözü profesörlerin olduğu masaya kaydı. Aralarında yeni başlayan bir tanesi çekti dikkatini. Daha savruktu, tıpkı masalara dizilen iştahlı öğrenciler gibi oradan oraya saldırıyor, diğerlerinin tabaklarındaki yemeklere sulanmaya çalışıyordu. Güldü. Yanındaki oğlanı dürtükleyip "Şu adamı görüyor musunuz? Yeni bir profesör sanırım. Çok genç görünüyor." diye kaşlarını çattı. Meraklıydı. Böyle konularda merakını pekiştirmek isterdi. Ancak yerinden kalkıp profesörler masasına gitmesi yanlış anlaşılmalara sebebiyet verebilirdi. Üstelik merakını pekiştirmek istediği tek kişi yeni profesör değil aynı zamanda Bay Harringon idi. Onu da merak ediyordu. Neden limon şekeriydi mesela? Daha lezzetli bir şeyler ikram edemez miydi? Ayrıca yaşı itibariyle zaten var olan stresli dönemde bakanlık işinin yanı sıra eğitime vakit ayırması da zor olmayacak mıydı? Samuel'a döndü. Bu konudaki merakını dizginlemenin en rahat yolu ondan geçerdi. "Samu." dedi kollarını masaya yaslayıp başını çevirerek. Kendisini çocuğa biraz daha yaklaştırarak -belki de biraz cilve yaparak demeliyiz- gözlerini kırpıştırıp "Yeni müdürle ya da profesörle tanışmaya ne dersin?" diye sordu. "Yani, şu an aramızdaki en makul kişi sensin. Hatta tekrar bakayım..." diyerek etrafındakilere kısa bir göz gezdirirken devam etti. "Evet, bu tanışma için en mantıklı kişi sensin. Bina başkanısın bir kere. Yakışıklı birisin ve yeterince aklı başında da görünüyorsun. Diğerlerinden önce kendini onlara tanıtmak istemez misin?" diye vurguladı. "Gryffindor için!" derken sırıttı. Biraz da gaza getirmek istiyordu onu. Diana böyle bir şeye yeltense garipsenebilirdi zira profesörlerden geçmiş yıllarda aldığı cezaları düşünüldüğünde listesi bir hayli kalabalıktı. Bu yüzden Samuel'i gaza getirerek hem merakını dindirme imkanı bulacaktı hem de Gryffindor'un bina kupası konusundaki itibarını artırmak için uygun bir alternatif olacaktı.
[/justify]

[justify]Lan size bir şey diyeyim mi? Ben neredeyse 2 gündür bir şey yemiyorum ha! Evden atıldım gibi bir şey, alacaklılar biliyor evi. Marcel beni teslim etmekle tehdit etti. Kaçak gibi yaşıyoruz anasını satayım. Şimdi geldim Hogwarts’a bedava yemek. Bir yiyorum ki agaa! Önümdekiler bitti yanımdakilerin önündekileri alıyorum. Ellerim yağ oldu. Amerika’dan çok güzel bir hatun gelmiş. Onu da oturttular yanıma. Fransız aksanımla düşürdüm. Kaç senedir İngiltere’de yaşıyorum inadına aksanımı bırakmıyorum. Ne için? İşte böyle hatun düşürmek için. Lucifer Michealson olarak görevimiz bunları size anlatmak sayın alfa dostları. Hatuna bir şeyler söylüyorum nasıl kıkırdıyor. Düştükçe düştü. “Harold ile biz kankayız ya.” diyorum. Harold müdür bu arada. “Çok kral adam. Alacaklılar peşimdelerdi, aldı iş verdi. Ölüyordum ben hatun.” diye anlatıyorum. Doğruya doğru. Bende yalan olmaz. Kadına böyle anlatırken bir yandan da elimle tavuk yiyorum. Vahşi bir hayvanım şuanda. Yatakta da öyle olduğumu bildiği için kıkırdıyor bak.

Profesöre akşam ne yapacağını, isterse şöyle güzel bir şarap açabileceğimizi falan söyleyecektim ki bir anda bebenin teki yanımda belirdi. Hocam diyor ben bina başkanıyım ayağınızı denk alın hoşgeldiniz demeye geldim öğrencileri salmayayım üstünüze diyor.  Benim zamanımda en yakın kankitellam Nicky bina başkanıydı canım bıyıklım. Sonra zaten ben okulu bıraktım. Baktım bebeye ilk bir şöyle. Lan biz de mi bu kadar velettik buradayken? Yağlı elimi, metal tabağın yanında elit elit duran bezin içinden geçmek suretiyle yarım yamalak sildim. Bebenin bana uzattığı eli sıkıp, “Ne şekil yapıyorsun?” dedim. “Ben de Gryffindor bina sorumlusuyum havan kime?”

Yanımdaki Amerikan güzeline “Mademoiselle, ben öğrencilerle tanışacağım ya. Harold kankam bana güvendi, emanet etti. Önce onu halledeyim, sonra sizi hallederim. Hadi kaçtım.” diyerek kalktım profesör masasından. Üstüme kendime büyük gelen bir gömlek giymiş, dar siyah pantolonumun içine sokmuştum. Düğmelerini de kapatmamış olduğumdan taktığım 3-5 kolye rahat rahat gözüküyordu. Valeria’dan çaldığım için çiçekli böcekli şeylerdi bunlar. Şuan her parmağımda en az bir tane olan yüzükleri de evden atılmadan önce Marcel’den çalmıştım. Kocaman taşlı yüzükler bunlar. Bi yumruk çaksam adamın yüzünü parçalarım. Ayağa kalkınca Samuel’in kafasına elimi getirdim. Oradan kendime doğru bir doğru çekerek boyunun nereme geldiğini ölçtüm. Neyse ki benden uzun değildi. Rahatladım tabi. Buyur gel der gibi bir kafa hareketiyle kolumu omzuna atıp yürümeye başladım Gryffindor masasına doğru. “Ça va?” diye sordum çocuğa yolda. “Nasıl dayanıyorsun Sammy oğlum burada? Vakit kaybı başka şey değil. Ticarete atılacaksın. Herkes senden okumanı, ailenin işini falan yapmanı bekleyecek. Sen daha yükseğini düşüneceksin. Abi- Yani, profesör tavsiyesi.”  Gryffindor masasına geldik. Bir sürü minik lavuk doluşmuş masaya heyecanlı heyecanlı bakıyorlar bana. Zavallılar ya. Gözüme sadece buraya zorla kapatılmış mahkumlar gibi geliyorlar. Açık renk saçlı bir kız benim okul zamanlarımdan bir arkadaşıma aşırı benziyor bu arada. Kankam Dylan’ın manitası. Kanayan hani. Kız tanıdık gibi geldiği için masada yanına kadar yürüdüm. Gözlerimi kısıp baktım buna. Bir süre bakıştık. “Sen bana tişört borçlu olabilir misin bir şekilde?” diye sordum gözlerimi kısarak buna.

Samuel’i iyice kendime çekip öne, masaya doğru eğildim. Çocuğu da kendimle birlikte eğilmek zorunda bıraktım. “Bakın.” dedim. “Je m'appelle Parfait. Yeni bina sorumlusu hede hödö.” Kafamla Harold’u gösterdim. “Müdür, benim kanka. Bir şey yaptığınızda yakalanmayı beklemeyin bana söyleyin. Bir yolunu buluruz her türlü. Yemek bitsin, kulede daha ayrıntılı konuşuruz. Hadi kaçtım x2.” Dikleştim. Samuel’i de omzundan çekiştirdim. Omzundan beline doğru indirdim elimi, o elimle belinden ittirirken, diğer elimle de omzunu geride tuttum. “Dik dur oğlum. Böyle kambur durursan kızlar bakmaz. Konuş bakayım bi.” Çocuk konuşunca kafamı salladım. “İyi iyi, sesin kalın. Hadi ben profesör masasındayım.” dedikten sonra yanından geçerken kıçına da bir şaplak attım. Öğrenciler yatakhanelere dağılmadan Amerika’lı profesörü odama atabilir miyim lan? Zaman kısıtlı ama beni bilirsiniz. Sınırları zorlamayı severim.[/justify]

[justify]
Önündeki keten peçeteyi avucu içinde sıkıştırıp tabağının kenarına iliştirmeye çalışırken iğrenen bir suratla Edward'ın testesterondan muzdarip sohbetinden sıyrılmaya çalışıyor, biraz da kendisini kanıtlama çabasına girmeyi engelleyemiyordu. "Abartma." dedi bakışlarını devirerek. Elbette olgun erkeklerde, hele de profesörlerinde gözü yoktu. Hatta öyle ki genel itibariyle erkeklerde gözü yoktu Diana'nın. Geride kalmamak ve dünyevi kabullenilmişliğin ataerkilliğine meydan okumak için yanındaki erkek çocukları ne yaptıysa onu yapmaya çalışmıştı pek çok kez.  Yere düştüğünde dizleri parçalansa dahi sesini çıkarmamak için gayret etmişti. Gayret etmişti etmesine de, Hogwarts'ta geçireceği son iki senesinde düz bir duvara bodozlama olarak çarpabileceği aklının ucundan geçmemişti; karşı cinsi genel itibariyle bir dost olarak bellemişti fakat tek bir kişi ona yepyeni bir şey öğretmeye başlayalı henüz çok tazeydi. O kadar tazeydi ki, Diana bile buna henüz bir anlam yüklemekten acizdi.

Yanındaki simalar Diagon Yolu'nda Samuel'in süpürgesinde sürüklediği kadın hakkında bir şeyler söylediklerinde elini dudaklarına bastırarak kıkırdamasını durdurmaya çalıştı. Bunu kolaylıkla sağlamıştı çünkü genç oğlan Diana'ya bakıp imalı cümlelerini kurarken Diana yalnızca kaşlarını çatıp "Ne?" demekle yetinmişti. Dışarıdan nasıl bir ilişki içerisinde oldukları görünüyordu ki? Yoksa Diana'nın içini kemiren şeyler üçüncü gözler tarafından kolaylıkla anlaşılıyor muydu? Yanakları kızardı. Elini saçına götürmeye çalışırken bir yandan da öfkeyle parlayan Samuel'in koluna uzanmakla meşguldü. Çocuğa öfkesi, pek ala son zamanlarda da yaşadığı romantik ilişki karışıklıkları düşünüldüğünde haklı bir çıkıştı. Koluna erişemeden yanlarından giderken arkasından sadece "Sorun yok Samu." diyebilmişti. Sesi sanki boşlukta kaybolmuş gibiydi. Yüksek bir tınıda başlayıp bir fısıltı ile sona ermişti. Çocuğun duyduğundan şüpheliydi. Arkasından bir süre baktıktan sonra yanındaki oğlana dönüp "Kapayın çenenizi Mullarkey!" diye serzenişte bulundu. "İlk gün can sıkmanın ve böyle saçma sapan şakaların lüzumu yok."

Önüne döndüğünde küçük bir dilim elmayı yemek için ortadaki geniş tabağa uzandı. Esasında doymuştu ancak dilimi dişlerinin arasına götürüp ufak lokmayı ağzında çevirirken bunu yalnızca vakit geçirmek için yaptığı bir eylem olarak görüyordu. Bakışlarını profesör masasına çevirip olacakları izlemeye koyulduğunda ayağını oturduğu ahşap sedirin üzerine doğru katlamış, omuzlarındaki dikliği gevşeterek gözlerini kısmıştı. İnceliyordu. Dudaklarını okumaya çalışacaktı. Meraklıydı. Merakının altında bu denli rahat bir tutumun tüm profesör kadrosuna daha zıt bir biçimde nasıl oluyor da duruşunu çekincesizce koruyor olmasına dair cevap yatıyordu. İzliyordu izlemesine fakat hiçbir şey anlamıyordu. Adam, ellerini sildi. Samuel ile sohbet etmeye başlamışlardı. Omuz silkip önüne dönerken çaprazındaki çocuğun bakışıyla karşılaşınca sabrının dolduğunu hissetti. Kaşlarını çattı. "Afedersiniz de..." dedi kaşlarını çatarak. "Bir sorun mu var? Ya da yüzümde falan herhangi bir şey?" diyerek kollarını masada birleştirdi. Yanıt bekliyordu sabırsızca, sabrı taşmıştı. Genç çocuk aynı gevşek tutumuyla dudaklarını yukarıya doğru kıvırırken ufak bır 'cık' sesi çıkarmıştı yalnızca. Diana'yı taklit edip aynı şekilde kollarını masada kavuşturarak durunca cadı duruşundan vazgeçip geriledi. Sıkılganlığını ifade eden yüksek bir nefesi dışarıya üflerken masaya yaklaşmakta olan ve bir hayli samimi görünen ikiliyi göstermek üzere karşısındaki oğlanları dürtükledi. "Şunlara bakın." dedi dudaklarını birbirine bastırarak. "Buraya geliyorlar."

Samuel ve profesör yanlarına ulaştığında profesör de yüzüne uzunca bir süre bakınca gerçekten de cildinde herhangi bir leke olduğu düşüncesi ile elini suratına götürüp yokladı. Yoksa ağzında yemek lekesi mi kalmıştı? Veyahut tren yolculuğunda henüz keşfine varamadığı bir cilt lekesi mi çıkmıştı? Yarım ağızla "Yok..." derken bir taraftan düşünce komasına girmişti. Harika olmak niyetinde olmasa da kötü görünmek istemezdi. "Sizinle daha önce bir yerde karşılaştığımızı zannetmiyorum." diyerek elini yüzünden çekti. Çok bilmiş bir tavırla çenesini yukarıya kaldırdığında "Benzetmiş olmalısınız." demeyi ihmal etmemişti. Adam omuz silkip Diana'yı duymamış gibi devam ettiğinde Fransızca olarak adını söylemişti. Bundan sonrasında Fransızca konuşmaya devam etse katiyen anlamazdı ama en azından bir ismin nasıl söylenebileceğini biliyordu. Burada pek çok Fransız öğrenci vardı. Konuşma üslubu da düşünüldüğünde yabancı sayılmazdı.

Diana tüm bu konuşmanın hegemonyasından sıyrılmak için önündeki bardağı dudaklarına götüreceği sırada işittkleri ile suyu soluk borusuna kaçırması yalnızca birkaç saniye almıştı. Birisinin bakmasını söylemişti Samuel. Tüm kızlardan uzak, tek bir kişinin. Bu söylem hiçbir şekilde Diana'ya yönelik olmamıştı belki de genç kızın gözünde fakat cümlelerin arasındaki boşluklar, dolu bir ses gibi cadıyı heyecanlandırmaya yetmişti. Cümledeki anlamı kendisine yormak istermiş gibi dudaklarını birbirine bastırarak gözlerini tıpkı bir faltaşı gibi açması çok hızlı gerçekleşmişti. Hiçbir şey söylemedi. Öksürüğünü dindirmek için birkaç yudum suyu daha dilinin üzerine bırakırken göz ucuyla genç büyücüye baktı. Kendisine bakmıyordu. Bir anlığına hayal kırıklığının içerisine atılmış gibi hissetti. Kendisine bakmasını ve bu dileği kendisine yormayı isterdi. Bunları düşündüğü noktada kurduğu arkadaşlığa ihanet edip etmeme fikrine kapılarak utandı. Utandı fakat hissettiği yoğunluğu geçiştirmeye dair benimsediği tutumu Profesör Barthélemy'nin, Samuel'in kalçasına attığı minimalize tokatla koruyabilmişti. Küçük bir şaşkınlık belirtisi dudaklarından çıktığında elini ağzına götürdü, dudağını ısırıp Samuel'in içerisinde kaldığı bu küçük düşürücü duruma ne denli öfkelenebileceğini tahmin ederken gülmesini engellemek için kendisini zor tutuyordu.

Profesör yanlarından nihayet ayrıldığında büyücü çocuğun dinmek bilmeyen cümleleri noktasız bir şekilde ilerliyor, bir solukluk araya dahi izin vermeden süregeliyordu. "Ama..." ile söze başladığı her virgülde sesi gittikçe alçalıyordu. Bir kez daha akrep kendisine döndüğünde elindeki bardağın içindeki suyu Samuel'e atmayı denedi. "Ne zamandan beri yediğim şeylerin miktarına bakıyorsun?" diye kaşlarını çatarken bunun kendisi için bir uyarı niteliğinde olabileceği paranoyasına kapıldı. Kilo mu almıştı? Çok mu şişman görünüyordu? Belki de bu yüzden pek çok kimse suratına dik dik bakıyordu. Zihninin köşesine, eteğinin altındaki korseyi bir dahakine daha fazla sıkma fikrini not alırken homurdanmıştı. "Üstelik... Benimle ilgilenmesini isteyen kim?" diye çıkışırken saçlarını düzeltmişti. "Yaşımdan büyüklere, hele de profesörlere karşı ilgi duymuyorum Samuel. Merakını gidereyim." demişti önündeki keten bez ile oynarken. Nasıl bu fikre kapılmış olabileceğine hayret ediyordu. Bezi ve tabağı kendisinden uzaklaştırmak üzere parmaklarıyla ileriye ittiğinde "Bina başkanısın. Eninde sonunda tanışacaksın." diyerek omuz silkmişti. Aklı halen kilo almış olabileceği fikrinde bir tilki gibi dönüp dolaşsa da dönemin son çıkan agraflı korseleri Diana'nın işini hayli hayli görecekti.

Akşam yemeği bir süre daha devam edip seçmen şapka seramonisi tamamlandığında yeni binalara ait öğrenciler nihayet yerlerini almışlar, midelerine yaşattıkları ziyafet sonrasında yataklarına geçmek üzere ortak salonlarına hareket etmişlerdi. Diana en önden ilerleyerek yenilere rehber olmak üzere giden Samuel'e, bu yol göstericilik öncesinde yetişerek küçük bir özür borcu içerisine hapsolmuş gibi hissetmişti. "Kusura bakma." derken çocuktan bir adım mesafede duruyor, başını yana doğru yatırıyordu. "Yeni profesörün tutumundan bahsediyorum. Biraz da ben zorladım seni gitmen için." diyerek kaşlarını kaldırmıştı. Küçük sınıflar birer pire gibi aceleyle bir araya gelmeye çalışırlarken "Son bir şey daha." diye eklemeye çalıştı gürültünün arasından. "Profesöre falan ilgim yok. Yanlış anlamanı... Yanlış anlaşılmasını istemem." dedi. Bir adım geriledi. Aralarına küçüklerin girmesine izin vererek diğer bina arkadaşlarının yanına karışırken elini havaya kaldırıp tatlı bir gülümseme takınmaya çalıştı. "Yarın sabah görüşürüz Samuel."  diye seslendi sakince. İsmini bilerek uzun uzun söylemişti. Bilerek, farkında olmadan.
[/justify]