[justify]Parlak bir sisin gölgesi büyücülük dünyasının üzerine düşmüşken eylül ayının getirdiği pek çok çatışma da son günlerinin bir hayli hızlı, yetişmesi zor ve yorucu hale evrilmesine sebep olmuştu. Son zamanlarda kendisini epey yoğun hissediyordu. Çeşitli uluslararası prosedürlerin var olan anlaşmazlıklar yanında sürdürülmesi bir yana dursun, her geçen gün gerçekliğe kavuşan bir başka eylem işine iş eklemeye devam ediyordu. Pek çok kişi görevinden sırasıyla ihraç edilmişti. Son 1 yıldır yapılan yazışmalar ilgili mercilere yollanıyor, cincüceler dahi büyük bir titizlikle sıska kollarına bırakılan dosyaları bakanlık birimleri arasında taşımaya özen gösteriyorlardı. Etrafta yoğun bir sessizlik hakimdi. Okul başlayalı henüz bir hafta dolmamıştı bile. Darbe olarak nitelendirilen zira Emma için büyücedünyanın son zamanlarda süre gelen niteliksiz ve adam kaytarmadan ibaret konumlandırılışının son buluşu pek çok kişinin ağzına kelimeleri tıkamıştı bile. Öyle ki yerel gazeteler dahi gizlice yürütülen bu operasyona dair bilgi eksikliklerini gizleyememişler, halkın meraklı dedikoduları dört duvar arasında ağızlarına sakız etmelerine izin vermişlerdi.

Köstekli saatini krem rengi eteğinin cebine sıkıştırmadan önce göz bebeklerine takılan görüntüler, yaklaşık on dakika içerisinde Hogwarts'ta olması gerektiği konusunda cadıyı acele ettiriyordu. Her yıl kontrolden geçen, uluslararası öğrencilerin aktif öğrenim belgelerinin sorgulandığı evrakları bu yıl da Emma teslim alacak ve kayıt altında tutacaktı. Ancak üzerine atananlar bununla da bitmiyordu. Yaklaşık birkaç gün öncesinde yapılan operasyonda mühim bir rolü olduğunu düşünse de bu denli ön planda kalacağını hesaba katmamıştı. Sihir bakanına sadıktı. Bilincini ve istikrarını destekliyor, adamın çelikten ördüğü duvarlarının ardındaki hakkaniyeti en ufak cümlesinde hissediyordu. İşinin orada biteceğini düşünmek Emma'yı yanıltmıştı. Hogwarts'taki görevlendirmesine yeni birisinin daha eklenmesi omuzlarına bir ağırlık daha bindirmiş olsa da halledebileceğine dair en ufak bir şüphenin kırıntısını bedeninde beslemiyordu.

Avuç içlerini üzerindeki kumaşlarda gezdirdikten sonra şöminenin başına geçti. Elindeki eldiveni parmaklarından çekiştirdi ve bakanlığın köşesinden Hogwarts'a açılan bir anahtara parmağını uzatarak gözlerini kapattı. Öğrencilik yıllarını gözünün önüne getirmesi, bilhassa takdir edildiği okul müdürü odasının kapısını zihninden geçirmesi zor olmadı. Yaklaşık yarım dakika içerisinde okulun giriş kapısına parmak uçları havada süzülerek gelirken eteklerini tuttu. Bu defa sonbahar yapraklarını biraz daha erken dökmeye başlamıştı. Ayakları toprağı örttüğünde yüzünü gri bulutların ardına gizleyen yağmur taneleri ufak birer damlayla açığa çıktı. Aceleyle şapkasını düzeltti ve heybetli okulun kapısına duruşunu bozmayacak dinginlikle ilerlemeye koyuldu.

Kendisini Hogwarts'ın kat görevlisi karşıladı. Pek ala Müdür Harrington'ın ayak işlerini yaptığı aşikar olan bu ufak tefek adamın bir ayağı tökezleyerek kendisine gelirken sırtını dikleştirdi. Ellerindeki eldivenleri düzeltirken karşısındaki ile kendisi arasına koyacağı tensel temasa dair engelin profesyonel bir sınır oluşturacağı düşüncesi Emma'yı bir hayli tatmin etti. Elini uzattı ve kendisini tanıttı. "Emma Louise Guendolen." derken elinde görevlendirmesini gösteren bakanlık damgalı belgeyi uzattı. "Britanya Sihir Bakanlığı çalışanı. Profesör Harrington ile görüşmek üzere bakanlık tarafından gönderildim. Dün ani bir şekilde randevu oluşturulduğunu zannediyorum." diyerek tek kaşını havaya doğru kaldırdı. Etrafı süzdü. Öğrenciliğinden bu yana neler değişmişti? Sanki büyücülük okulunun etrafındaki tüm o şatafat gitmiş, yerini kusursuz ve siyah bir perdeye bırakmış gibiydi. "Buyrun Bayan Guendolen. Profesör Harrington sizi odasında bekliyor. Eşlik edeyim." dediği sırada dikkatini adama çevirmişti. Omuzlarını gevşetti. Asasını ceketinin içerisindeki gizli cebe nazikçe yerleştirdikten sonra küçük topuklarını yere vurarak ilerlemeye koyuldu. Önce birkaç koridor geçti. Ardından da uzunca bir merdiven... Kimi meraklı gözler üzerindeki kıyafetlerde gezinse de duruşunu bozmamaya gayret etti. Bu gayretin ardında kendisiyle duyduğu gurur yatıyordu. Biraz daha ilerledikten sonra iki merdiven daha çıkmaları gerekiyordu. Okulun içerisinde dönüp dolaşırken hareketli merdivenlere adapte olmak zordu. Zihninizde rotanızı yeniden oluşturmanız gerekiyordu. Nihayetinde kulelere ulaştığında yanındaki adamın meraklı ses tonu esmer çehresiyle Emma'nın yüzüne dönmüştü. "Niçin geldim demiştiniz? Dedikodular doğru mu yoksa?" diye soruldu kendisine. Cadı bu sorudan hoşlanmadı. Henüz tam anlamıyla bilgi gizliliği varlığını sürdürüyordu. Üstelik epey hassas bir konuydu bu. Emma'nın öğrenci evrakları için Hogwarts'a gönderilmiş olması belki de bir şeyleri biraz olsun örtbas etmek niyetiyleydi. Dudaklarını birbirine bastırarak önce boğazını temizledi. Ardından sorulan soruya yanıt vermeyi tercih etmeden "Yolu biliyorum. Teşekkür ederim." diyerek arkasına bakmadan ilerledi. "Aynı zamanda dahil olmadığınız konularda bu kadar meraklı olmamanızı rica ederim." derken bu yersiz sorular için homurdandı.


Kapının önüne geldiğinde ahşabı nazikçe tıklattı. İçeriden gelen bir hayli neşeli ses tonu cadıyı afallatsa da gıcırdayan sürgüyü yavaşça kenara çekti. İhtiyar sayılabilecek, yılların getirdiği yaş saçlarına düşen profesör kendisini kapıya adeta sürüklerken bu görüntü bir an olsun hoşuna gitmişti. İçeride samimiyetin bir kokusu olsa bu adamı gösterebilirdi belki de. Bu adam kendisine büyük dedesini anımsatmıştı.Aynı dönemlerde Hogwarts'ta okumuş olma ihtimalleri Emma'nın karşısındakine karşı koyduğu sınırın kırılmasını kolaylaştırmıştı. Kapıyı ardından kapattıktan sonra nihayet konuşmaya başladı ve kendisini tekrarlayan tanımlara sığındı. "İsmim Emma Louise Guendolen. Sizinle tanışmak büyük bir zevk Profesör Harrington." dedi dudaklarına ince bir tebessüm koyarak. Yaşıtlarına bilhassa da küçüklere otorite sağlamak için çoğu zaman çelikten bir zırh giyiyor olabilirdi lakin yaşı büyüklere hürmet etmekten de asla kaçınmazdı. Kendisine gösterilen yere yavaşça oturduktan hemen sonra evrak çantasını masanın üzerine koydu. Deriyi örten fermuarı bir kenara sürüklerken adama baktı. Üzerindeki pelerini bir kenara savururken hemen karşısındaki yeri almaya koyulması an meselesiydi. "Ancak bir takım işler ve stajyer atamaları dışında Bakanlık ve Hogwarts bir araya gelemiyor olsa da yeni işiniz için başarılar dilemek isterim Profesör Harrington." dedi elini çantasının içerisinde gezdirirken. Genişletme büyüsünün bir rafı andıran bölümüne gizlediği süslü metal kutuyu parmaklarına kenetleyip müdüre uzatırken derince bir nefes aldı. Dudaklarındaki tebessümü biraz daha artırdı. "Büyükbabam Alexander Guendolen, sizinle birlikte aynı dönemde eğitim görmüş. Yıllığında okumuştum. Bundan dolayı size de yeni görevlendirmenizi kutlamak adına minik bir hediye getirmek istedim. Tekrardan tebrikler." diye dudaklarını bastırdı. Kutu açılırken "Osmanlı mesir macunu. Halkı çok severmiş.Lezzetli bir yöresel şekerleme olduğunu duydum. Umuyorum damak zevkinize uyacaktır." derken küçük şapkasını çıkarttı. Bu kimileri için maskülen bir hareket gibi görünse de saygısında kusur etmek istemediği için öncelikli olarak aralarındaki sınır çizgisini inceltmeye çalışıyordu. Sınır çizgisinin incelmesine ihtiyacı vardı çünkü Emma'nın bugün buraya gelişi, adımı odaya attığı ilk andaki kadar güzel bir süpriz ile sonlanmayacaktı.[/justify]

[justify]Yüzünün aniden bir gölgenin soğukluğuna erişmesi ile beş yıl önce evlerinde kara yas ilan edilen günü hatırlaması pek de zor olmamıştı. Okul arkadaşını merak eden profesöre, Alexander Guendolen’ın artık bir hayalet olmak dışında bir anlam ifade etmediğini bir anlığına söyleyecek olsa da kendisini duraksamak zorunda hissetmişti. Zira onu buraya getiren şey gündelik yaşamına ve soy geçmişine dayanan anıları yâd etmek değil, bir ailenin geride bıraktığı parçaları tıpkı bir kirli levha gibi kazımaktı.

Çiçekli porselen bardaklar havada süzülürken yalnızca kuru bir teşekkür ederek solan gülümsemesini gizlemeye çalıştı. Hangi çayı içeceği mühim değildi. Doğrusu ya, bir şey içecek dinginliği de bulamıyordu kendisinde. Emma için böylesine güzel bardaklarda midesine inecek sıcak şeyler ancak zihni dalgasız bir deniz gibi uçsuz bucaksız olduğu vakitlerde keyif verici olurdu. Şimdilerde sıcak bir ekmeğin dahi lezzetini alamıyordu. Yorgunluktan olduğuna kendisini inandırsa da başını yastığa yalnızca birkaç dakikalığına koyduğu zamanlarda bile son günlerdeki çalkalanmaları düşünüyordu.
“İlk olarak…” dedi boğazını temizlemesi gerektiğini fark ederken. Kısaca öksürdü. Hangisinden başlamalıydı? Sansasyonel olana dokunmak istemedi önce. “Uluslararası öğrencilerin takiplerini yapabilmek için aktif olarak Hogwarts’ta öğrenim görenlerin kaçıncı sınıfta olduklarını belirten belgelere ihtiyacımız var.” diyerek çaydan bir yudum aldı. “Bazı muggle kökenliler için takdir edersiniz ki Salem’den geriye kalanlar ile birlikte işler çok daha zor bir hal aldı. Yetim olan öğrenciler de var üstelik. Takiplerini sorunsuz bir şekilde yapabilmeliyiz.” diye açıklarken bir yudum çayı daha midesine indirdi. Esasında kelimeleri arasına dilini tabir-i caizse yakacak nitelikte, tadını sıcaklığından ötürü almakta güçlük çektiği papatyayı birer mola noktası olarak kullanmaya çalışıyordu. Birazdan söz edeceği şeyler her ikisinin de tadını kaçıracaktı.

Bir süre sessiz kaldı. Elinde tuttuğu şapkayı hemen önündeki masaya bırakırken meslek hayatında geçirdiği belki de gerginliğini en yoğun hissettiği saatlerin baskısının altında kalmaya başlamıştı. Genç yaştaki çocukları yanlış politikalar uğruna yakanlara kızgındı. Boleyn ailesinin geride kalanlarını, kendi çıkarları uğruna gözden çıkaranlara öfke duyuyordu. Kendi gözlüğünden baktığında yanlış gelen uygulamaları sevmediği doğruydu ancak büyücedünyanın bakanlığa dair köklerinde büyüyen çocukların genç ve parlak birer diplomat olabileceğine dair tutumu büyücü ve cadıların daha demokratik ve özgür bir biçimde yaşayacağına dair inancı körüklüyordu. Genç zihinlere, taze asalara ihtiyaç vardı.

Yerinde kıpırdandıktan biraz sonra derince bir nefesi alıp dışarıya verdi. Başlıyordu. “Profesör…” dedi biraz da çaresiz bir ifadeyle. “Benim buraya asıl geliş sebebim bu değil. Zira bununla kalsaydı, bakanlık mühürlü bir parşömen ile okuldan öğrencilere dair belgeleri postalamanızı isteyebilirdim. Ancak…” derken tereddüt etti. Profesyonelliğini kaybettiğini hissettiği noktada sağ işaret parmağını saçlarının arasına götürdü ve zihin bulanıklığını gizlemeye çalışarak başını kaşıdı. Cümleleri sıraya dizdi. Karşısındakinin yaşından beslediği çekimserlik ile beraber her şeyin bir sır kutusu içerisinde olması zorlaştırıyordu işini. Herkes bir dedikoduyu ağzına sakız edinmeye başlamıştı ancak kimse henüz gerçekleri konuşmaya cesaret edememişti.

“Bay Harrington.” dedi daha ciddi bir ifade ile. Bu şekilde bir hitap Emma’yı sanki hassasiyet tutumundan sıyırıp tekrar o ‘devrilmez’ kimliğine geri döndürmüştü. “Olanları duydunuz mu? Boleynler hakkında olanları?” diye sorarken kaşlarını kaldırdı. “Bugün Eadwig Alger Boleyn ve Samuel Raymond Boleyn için buradayım.” dedi bir çırpıda. “Hiçbir konuyu uzatmayı sevmediğim gibi bu konuda da net davranacağım. Ancak hiçbir şekilde bu konu üçüncü bir kişiye sıçramamalı. Henüz. Zannediyorum ki Sihir Bakanı herkesin sorularını en kısa vakitte yanıtlayacaktır.” derken telkin etmeye, karşısındaki ihtiyar büyücüyü laf kalabalığı ile oyalayarak sakin tutmaya çalışıyordu.
“Son zamanlarda bakanlık içerisinde olanlardan haberdarsınızdır diye tahmin ediyorum. Çok şey sarpa sardı. Gazete kupürlerinde kocaman başlıklarla yer aldı.Görevden alınanlar için usulsüzlük denetlemeleri başlatıldı. En nihayetinde birkaç gün öncesinde, Hogwarts açıldıktan hemen sonrasında,  Boleyn’lerin evine bir denetleme düzenlendi. Demem o ki…” dedi ve son bir kez daha büyük bir nefes alıp tüm söylenecekleri dilinin süzgecinden geçirme ihtiyacı hissetmeden söylemeye koyuldu. “Bay Harrington, Victorine Odette Boleyn artık yok. İntihar etmiş.” derken nefesini geri verdi. Vahşice şekilde oluşundan, duvarda kendi kanıyla yazılan yazıdan bahsetmemişti fakat böylesi bile insanı huzursuz etmeye yeterdi. Kıpırdandı.  Karşısında bakıp kalan gözleri, göz ardı etmeye koyuldu. “Alexander Apollo Boleyn ise kaçmış. Henüz hiçbir yerde izi bulunamadı.” dedi. Ayaklarını birbirine doladı. İçinde tuttuğu kaosun bir buz parçası gibi erimesinin ardından sırtındaki dikliği azalttı, omuzlarını düşürdü. “Samuel ve Eadwig’i almak için buradayım. Bakanlık bu çocukları da sorguya almak durumunda çünkü hiçbir şey anlattıklarım kadar değil. Kaldı ki gelecekleri konusunda şüphe duyuyorum. Kişisel fikrim, çok başarılı ve parlak iki büyücü oldukları yönünde. Staj yaparken gözlemleme, bilhassa çalıştıkları arkadaşlarımızla değerlendirme fırsatı bulmuştum. Bu çocuklar ailelerinden sorumlu tutulmamalılar.  Fakat kan bağı...Bakanlık olarak bunu da gözden çıkartamayız.” dediğinde sesi iyice kaskatı kesilmişti.

Ayağa kalktı. Yanındaki adamın düşünceli ifadesine biraz zaman tanımak istedi. Odanın köşesinde duran kitaplığın önünde dolanmaya başladı. Varlığının rahatsızlık verdiğinden bir an olsun şüphe duydu. Attığı adımda cebindeki köstekli saat bacağına çarptı. Ancak o zaman vaktin ne kadar geçtiğine bakmak aklına gelmişti. İşleri hızlandırmak üzere okul müdürüne dönerken ellerini önünde birleştirdi. “Profesör, çocuklara zarar gelmeyeceğine söz verebilirim. Bunun için buradayım.”
[/justify]

[justify]Yeşil dekorasyonlu, soğuk taş odada tüm oda arkadaşlarımdan önce kalkıp dün akşamdan hazırladığım kıyafetleri üst üste koydum. Eskiden jilet gibi olmalarına dikkat ederdim ama şuan umursamadım. Baş ucumdaki el yapımı altın sarısı anatomik olarak doğru kalbin yanından kişisel bakım eşyalarımı da bunların üstüne koyduktan sonra odadan çıktım. Kara göle bakan pencerelerden anlaşılacağı üzere daha hava aydınlanmamış olmalıydı dışarıda ama bizim ortak salon mumlarla aydınlatılmış olduğundan hafif loş bir ortamı vardı. Ortak Salondan çıktıktan sonra Hogwarts’ın labirent gibi koridorlarında sakin sakin yürümeye başladım. Sınıf başkanlarının banyosuna giderken okulun dışa açılan kapılarından geçip asma bir köprüden falan geçmek gerekiyor. Pijamalarımın üstüne sadece Slytherin cübbemi geçirdiğim için Eylül soğuğu hafiften titretti. Eskiden bu yollarda yürümek eziyetti. Özellikle böyle erken kalktığımda… Şu kalp yiyen cadıdan senelerde korkmuştum. Kara gölün altında bağıran canavardan da… Sınıf başkanları banyosuna gelince soyundum. Eşyaları kenara koyduktan sonra 3-4 tane çeşmeyi açtım ses çıkması ve suyun baloncuklarla dolması için. Suya girince tüm gün yüzümde taşıdığım umursamaz maske bir anda kayboldu. Ellerimi yüzüme kapattım ve iki büklüm olup hüngür hüngür ağlamaya başladım.

Bir türlü bitmiyor. Kafayı yiyeceğim. Kalbimdeki acı o kadar büyük ki çıkarıp atmazsam düzelmeyecek gibi. Charlotte’u her gördüğümde iğneler batıyor gibi geliyor göğsüme. Bakmamak için zorluyorum kendimi ama gözlerim hep onun güzelliğini arıyor. Tüm gün onu düşünüyor. Bir yandan da pişman oluyorum düşündüğüm için. Bu kadar duygusal olduğum için tiksiniyorum kendimden. Kes sesini ve ailenin sana bulacağı doğru kişi ile birlikte ol Eadwig diyorum. Sık dişini, verilen görevleri yap ve bitir şu okulu diyorum. Aptal Samuel! Her istediğini yapabiliyor ben burada böyle eziyet çekerken. Umrunda değil ne olduğu. Dünya yansa, ailemiz parçalansa o yine gider canının istediğini yapar. Geçen dönemler gibi özen de göstermiyorum kendime. Aptal gibi geçirdim tüm yaz tatilimi. Bizimkiler eve çok gelmedi. Ben de kendi kendimi parçaladım. Dışarı çıkıp gezdim unutmak için. Onda da Charlotte ile karşılaşınca iyice sakallara yan bastık. Geçen sene yaptığım sorumsuzluğu düşününce daha ne kadar aptallaşabilirim acaba diye düşünüyorum. Kuzenimi, arkadaşlarımın canını düşünmedim. Ölseydim orada keşke. Babam geldiğinde nasıl baktı yüzüme. Artık bitsin istiyorum. Charlotte ile konuşsam olmuyor. İstemediğimi söylesem asla olmuyor. Sonra bir şekilde tekrar birbirimizi buluyoruz. Verdiğim kararlar sürekli yanlış çıkıyor. Daha kötü yapıyorum her şeyi. Ben ileride nasıl adanın ve ailenin başına geçerim? İnsanların saygı duyacağı biri olamam ki… Yaşamam hata…

Kendimi suda boğmaya çalışma çabalarımın, ölürsem annemin üzüleceği gerçeği ile durdurulmasından sonra çıktım banyodan.Giyindikten sonra pijamalarımı tekrar Slytherin Ortak Salonuna götürmek zorunda olduğum için aynı yolu tekrar yürüdüm. Profesörlerin odalarının önünden geçerken yeni profesörlerden biri yarı çıplak karşıma çıkıp sabah sabah koşu yapmak için dışarı çıkacağını, katılmamı falan söyledi. Asla havam yok. Hem ne o öyle deli dana gibi koşturacağım dışarıda… Herifin vücudu da iyiydi ama. Samuel de bu aralar öyle kas yapmaya başladı. Bu profesör Gryffindor Bina Sorumlusu mu yoksa? Samuel ile spor falan mı yapıyorlar? İyice dağıldım tabi. Charlotte büyük ihtimalle Samuel’in kaslarını hissetmek için geçen sene öyle sarıldı diye düşünüp durdum ortak salona dönene kadar. Her sabah böyle tek başıma gidip banyoda ağlayıp geri dönüyorum yıkık gibi. Millete de yok bir şeyim, iyiyim ben yalanlarını savuruyorum.

Yemekhaneye ulaştığımızda saçlarım kurumuş, birbirine karışmış bir şekildeydi. Kıyafetim de darmadağın sanki kavga etmişim de hırpalanmışım görüntüsündeydim. Tabi bu benim o kadar umrumda değildi ki. Böyle leş bir adamın, daha duygularını kontrol edemeyen bir adamın güzel görünüp görünmemesi önemli değildi. Birinci sınıflar yerlerine oturana kadar ölü gibi dikildim yanlarında. Sonra da gidip Cyneric ve Gage’in yanına oturdum. Neyden bahsettiklerini bilmiyorum ama konuşuyorlardı. Bense, önümdeki tabağa koyulmuş olan üzüm sapını alıp kendimden uzak bir yere bıraktım. Hiç aç hissetmiyordum. Bu yüzden uzun bir süre tabağımdaki kaşar peyniri ile bakıştım. İnsanlar bomboş şeyler düşünüyor ve bu boşlukları ile mutlular. Bense o kadar rahat olmak istiyorum sadece. Kafamı kaldırıp en uzaktaki masaya bakıyorum arada. Charlotte’un saçının telini bile görürüm belki diye. Gryffindor ve Ravenclaw’lılardan başka bir şey gözükmüyor oturduğum yerden. Peynirimi çatalımla dürtüp tabaktaki yerini elli beş kere değiştirdikten sonra tam arkama gelip durmuş, adımı üçüncü kez söylediği için bir de omzuma dokunması gerekmiş adam yüzünden kafamı kaldırdım. Arkamı döndüğümde gördüğüm hafif pis sakallı, açık tenli siyah saçlı adam müdürün beni çağırdığını söylediğinde kaşlarımı çattım. “Tüm sınıf başkanlarını mı, beni özel mi?” diye sordum boğuk bir sesle. Cevap veremeyeceğini söyledi. Ancak beni ve Samuel’i çağırdığını adam düşündüğü gibi duydum. Slytherin ve Gryffindor öğrencileri birbirlerine mi girdiler acaba? Soleil ve Destinee neden çağırmıyor o zaman? Erkekler sapık bir şeyler falan mı yaptılar? Güzel. Kafa dağıtacak bir dramaya ihtiyacım vardı. Kendi düşüncelerimde boğulmaktan kurtulacağım belli ki. Ayağa kalktım bizimkileri orada bırakıp. Adam Samuel’i almak için gitti Gryffindor masasına. Bir şeyler konuştular. Ben de çıkıp kapının önünde bekledim gelmelerini. Kuzenimle birlikte geldiklerinde hafiften gülümsedim Samuel’e her şey normal tavrı vermek adına. Neden çağırıldığımızı anlamak adına “Müdürlük olacak ne yapmışız ki?” diye sordum adamın arkasından ilerlerken. Yan gözle de Samuel’e bakıyor, sanki onunla birlikte çözüyormuşuz gibi davranıyordum. Adamın ağzı müdürün bizi bilgilendireceğini söylerken, beyni bana ailem ile alakalı bir durum olduğunu söylüyordu. Bunu duyduğum gibi yüzümdeki sırıtma gitti. Buz kesip olduğum yerde kaldım. “Ne oldu onlara?” dedim ilk. Adamın konu hakkında düşünceleri bana haberin baya kötü olduğunu söylerken. Ellerimi kafama koyup “Sus sus sus!” dedim. Duymak istemiyordum cevabını.  Çok mu kötü? Ne kadar kötü? Nasıl kötü? Sikerim ben bu herifin arkasından mal mal yürürken öğrenirim ki haberi. Daha yetkili biri, tüm olayı bilen birinin söylemesi gerekiyor. Köylü herif yalan yanlış biliyordur. Başladım koşmaya tabi müdürün orasında doğru. Koşmamı engellemek için hamle yaptığında da bir kenara ittirdim herifi. Arkamdan koşmak zorunda kaldı tabi. Sürekli kendi kendime yapma diyorum. Okuma aklını. Çalışmıştık bunu Charlotte ile… Müdürün odasının önündeki heykelin önüne geldim ama şifreyi bilmiyorum. Bir tekme salladım heykele. “Açıl!” diyerek “SANA AÇIL DİYORUM!” O rastgele herif ve Samuel koşarak yanıma gelince adam şifreyi düşündüğü gibi “Limon şekeri kovalar vesveseyi!” dedim. Neyse ki adamın düşüncelerini söylemeye falan başlayınca ailem hakkında düşünmek yerine benim bu yaptıklarımı düşünür olmuştu. Heykel yavaş yavaş merdiven çıkarırken “Hadi be HIZLI OLSANA!” diye delirdim yerimde zıplayarak. Tamamlandığı gibi koşturup kapıyı çalmadan falan girdim odaya.

“Ne oldu aileme?” diye sordum odada duran kişilerin şaşkın bakışları karşısında. “Annem iyi mi!?”[/justify]

[justify]Melvin için her zamankinden daha yoğun bir gün oluyordu bu gün. Gün ışıdığında kendisi için bir baba figürü olan Bay Harrington’a yardımcı olmak için ellerindeki mektubun söylediklerinden yola çıkarak aksiyona geçmesi gerekmiş, birden fazla kişi ile görüşmüş; ne yazık ki, nihayetinde de istediği biçimde somut delillere henüz ulaşamadan dönmüş olmanın verdiği hayal kırıklığı ile Boleyn davasının tam teşeküllü bir sorgulanma ihtiyacına yanıt verebilmek adına dava ilgililerinin Hogwarts ayağındaki öğrencileri izni olduğu kadar bilgilendirip müdürün odasına götürmeye koyulmuştu. Normal bir gününe nazaran, Melvin’i yoran sadece on dakikalık yürüme mesafesinde yaşananlardı.  Onun dışında şikayet belirtisi göstermez veya yorulmazdı. Bay Harrington’ın yanında hem öğreniyor hem de bir ailenin parçası oluyordu. Minnettarlığını tarif etmesi gerekse bu konuda söyleyeceği hiçbir şey hissettiklerinin karşılığını veremezdi. İçten içe ufak bir hayıflanmaya hapsolduğu söylenebilirdi yalnızca o an için. Çocuklarla uğraşmanın zorluğunun her daim bilincinde olsa da ergenlik döneminin en tehlikelisi olduğunu yeni yeni keşfediyordu. Melvin de bir zamanlar gençti. Ancak, kanı şimdikiler kadar hiçbir zaman bu kadar hızlı akmamıştı. Bu sebeple, Bay Harrington için daha çok edişeleniyordu. Yaşı gereğiyle duygu durumlarına eskisinden daha çok dikkat etmeli ve adamın işlerini onun için elinden geldiğince kolaylaştırmalıydı. Bu noktada; soğukkanlılığını korumaya çalışırken bıçkın bir oğlan çocuğu olduğunu düşündüğü Eadwig Boleyn’in olan bitenden haberdarmışcasına gerçekleştirdiği fevri çıkışları bir yana dursun, yaşananları ve bilgi sızıntısınının hesabını ne şekilde verecekti Bay Harrington’a? Kızacağını düşünmüyordu, ancak mutlaka bunun bir geri dönüşü olacağını biliyordu. Yaşlı adamın gür sesi kulaklarında yankılandı kaçınılmaz bir halde: “Seni her durum için daha kalifiye yetiştirdiğimi düşünüyordum Melvin.” Ve gözlerinde belirecek olan o hayal kırıklığı ibaresi… Melvin’in hayatında görmek istemeyeceği tek şeydi belli ki.  Öte yandan, Slytherin formalı çocuğun ailesine ne olduğu ile ilgili sorular sormaya devam etmesi Melvin’in hiç yararına olmuyor, aksine; kısıtlı da olsa aklından düşünceler geçiriyordu. “Müdürün sizi bilgilendireceğini söyledim. Biraz sonr-“. Henüz cümlesini tamamlayamamıştı ki sinir krizine girmeye yaklaşan çocuğun koşturmaya başlamasıyla koşar olmayan adımlarıyla oyalanmadan peşine takıldı. Bir an zararsız bir şekilde durdurmak için asasına yeltenecek gibi olduğunda Bay Harrington’ın bundan hoşlanmayacağını düşünerek vazgeçmişti. Hele de hassas durumu olan bir çocuğa büyü uygulanmasına ne tepki vereceğini düşünmek Melvin’i fersah fersah itmişti bu seçenekten. Nasıl olabilirdi ki bu? Konunun ailesi ile alakalı olduğunu nereden öğrenecekti? Ev cinleri böyle şeylere karışmazdı. Karışamazlardı. Diğer öğrencilerin de durumdan haberleri yoktu.

Aklına takılan binbir düşünce ile koşarak onlara yetişen Gryffindorlu çocuğu yanıtsız bırakmamaya çalıştı istediği bilgiyi vermeyecek olsa da. “Beklemeniz gerek. Az sonra öğreneceksiniz.” Kuleye girişe varabildiklerinde mecburen duracağını bildiklerinden daha rahat bir tavırla hareket etmiş olan Melvin, kulaktan dolma bilgilerin Eadwig’e ulaşmış olma seçeneğini çoktan elemişti artık zihninde. Geriye tek bir şey kalıyordu aslında. O da zihninin bir köşesini erişime kapatmaktı. Düşük bir ihtimal olduğunu bilse de aklından geçirdiklerinden faydalanıldığına şahitlik etmişti Melvin. Erişim sağlayabilmek için günlük değişen parolayı bilmesi gerekiyordu sarışın soluk tenli çocuğun. Fırsat kucağına düşmüştü Melvin’in.  Şifreyi sadece kendisi, kat görevlisi -ki çalışan özenle sadık birisi olarak seçilmişti-, ve tabi ki Bay Harrington biliyordu. Çocuğun savurduğu tekmenin arasında parolayı usulca izin verdiği şekilde aklından geçirdi Melvin. “Limon şekeri kovalar vesveseyi.” Parola Eadwig’in dilinden döküldüğü an Melvin’in yüzünde çözüme ulaşmış olmanın verdiği tatminkar bir ifade vardı ince bir gülümseme ile. Sırrı buydu demek. Yakalamıştı. Melvin’e göre daha dikkatli kullanması gerekliydi gücünü bu çocuğun. Bunu kesinlikle Bay Harrington’a bildirmeliydi. Önlem almalıydı. Koşmasına müsamaha göstererek arkasından odaya girdi. Olanı biteni kontrol altında tutmaya çalışmak yerine elinden geldiği kadar akışa bırakacaktı biraz sonra yaşanacak tatsız olaylar bağlamında.

…

Bedenlerden önce gürültünün kulaklarına ulaşması ile Harold kapıya biraz daha yaklaşmıştı. Bir sorun çıkmış olmalıydı mutlaka ki bunca patırtı kopuyordu ortalıkta. Özel durum nedeniyle göz yumacaktı Harold olan bitene. Melvin, Slytherinli çocuğun hemen ardında odanın girişinde gözüktüğünde yere kitlenmiş olan bakışlarından olan bitenin içeriğini bilmese dahi bir noktada suçluluk duyduğunu eş zamanlı olarak anlamıştı Harold. Harold’ın sıcak bakışları yüz ifadesine giderek yansısa da arkasında bağladığı eller çözülmüştü ilk anda. Hızlı ve sakin bir tavırla cübbesinin cebindeki asasına erişip “Quietus” sözcüğünü söyleyerek asasının ucunu Eadwig’e doğrultmuştu. “Evlat!” dedi gür bir sesle. Sıcakkanlı bir görünümle ona doğru yaklaştı. “Ben yaşlı bir adamım. Bu gürültü de neyin nesi böyle? Sağır edeceksiniz beni. Aceleci ve fevri davranmanın kimseye yararı olduğu görülmemiştir. Biraz sükunet, lütfen. Rica ediyorum.” Sesi kısıklaşan çocuğun omzuna elini koydu sevecen bir tavırla. Bir köşede bekleyen çocuğa da bakarak “Sizden de daha sakin bir tavır görmeyi umut ediyorum Bay Boleyn.” diye eklemeyi ihmal etmemişti. Sızlayan belini tutararak duruşunu dikleştirip eliyle kahverengi kadife koltukları gösterdi. “Buyrun, lütfen geçin.” Adamın aklında olan tek şey öğrencilerini iyi bir şekilde ağırlamak ve durumu kontrol altında tutabilmekti.

Melvin ise kapıyı kapatmıştı odanın içerisinde iyice yer edinmeden önce. Harold’un yanına doğru ilerlerken “Ben güne zihnen yorgun başladığını düşündüğüm öğrencilerimize çay ikram edeyim izninizle Profesör.” demesiyle Harold’ın bütün ilgisini üzerine çekmişti kısa bir anlığına. Yaşlı kurdun kıvrak zekasının Melvin’in oda görevlisi gibi böyle bir cümle söylemesinin anlamsız olacağını fark edeceğini biliyordu. Harold, Melvin ile o kadar çok zaman geçirmişti ki nerede ne demek istediğini her bir şekilde anlardı, hiç değilse asıl mesajın çevresinde dolaşmasına olanak sağlardı. Harold, boğazını temizleyip rahat edeceği bir tonla daha fazla gecikmek istemeyerek konuşmaya başladı: “Giriş şeklinizi es geçerek hoş geldiğinizi belirtmek istiyorum. Eadwig Alger  ve Samuel Raymond Boleyn, öncelikle size Bakanlık’tan gelen misafirimizi tanıtayım; bu güzide hanım Emma Louise Guendolen. Sizinle birebir konuşmak için burada.” Asasına davrandı es verdiği anda. Hızlı bir efsun bozmayla öğrencisinin ses tonunu eski haline getirdi sakin olacağına inanarak. En azından ona bir şans vermek istiyordu soğukkanlılığını koruması için. Ortamın basıklığını göz ardı ederek çocukların yanı başlarında bekleyerek onları bunaltmak istemediğinden aralarındaki mesafeyi biraz daha açarak konuşmasını sürdürdü. Doğrudan vücut dili Eadwig’e dönük şekilde başlayacaktı sözlerine.

“Bakanlık sizinle mühim bir konuda istişare etmek istiyor. Elbette, Bakanlık ile ilgili konuda Bayan Guendolen sizi daha iyi bilgilendirecektir birazdan ancak girizgahı ben devraldım. Lafı dolandırmanın ya da konuyu uzatmanın bir manası yok. Sizler çocuk değilsiniz. Anlatacaklarımı sizler için ne kadar kolaya indirgemek istesem de bunu yapmam mümkün değil. O yüzden... Geçtiğimiz günlerde birtakım olumsuz olaylar yaşandı. Heyhat, anlaşılacağı üzere bu konu sizi ve ailenizi yakınen ilgilendiriyor. Bazı sebeplerle Boleyn adasına düzenlenen bir baskın sonucunda zayiatlar yaşandı. Maatteessüf, anneni kaybettik. Babanın ise nerede olduğu henüz bilinmiyor. Samuel’in ebeveynlerine de hala ulaşılamamış. Kızgın ve üzgün hissetmeye hakkınız var. Kendinizi tutmak zorunda değilsiniz, söz konusu aileniz. Kimse duygularınızı yaşamanızı engellemeyecek. Yetişkin bir insanın dahi kolayca kaldırabileceği bir yük bu, gayet anlaşılabilir. Zamana ihtiyacınız olduğunuzu biliyorum. Lütfen, sizin için burada olduğumuzu unutmayın. Sizlerle ilgileneceğime söz veriyorum. Bizimle konuşmaya çalışın ki yükünüzü birlikte sırtlanalım, susmak istiyorsanız susun ki sizinle birlikte acınızı yaşayalım, kızmak istiyorsanız birlikte öfkenizi de paylaşalım. İletişim kurmaktan kaçınmayın, ne olursa olsun.”

İlgiyle gözlerini Eadwig Boleyn’e kilitledi Harold. Ölümün kaçınılmaz olduğu bu dünyada iki çocuğun arasında gerçekliğin soğuk ve acımasız kollarını dolayıp boğacağı ilk kişi o idi. Harold, ılımlı ve sakin bir ses tonu hakimiyetinde giriştiği sözlerin ne kadar can yakıcı olabileceğini biliyor, üzüntülerini derinden hissediyordu genç çocukların. Bunca acının ağızdan çıkan üç beş cümleyle anlatılabilir veyahut tarif edilebilir bir yanı olmadığını gayet net biliyordu yaşlı adam da. Sağlıklı bir iletişim kurabilmek için tepkisini görmek istiyordu çocukların. Ancak o şekilde daha sağlamcı bir yöntemle ilerleyebilirdi. Herkesin acıya verdiği tepki farklı olurdu nihayetinde. Konuşmaları ilk tercih edeceği seçenek iken öfke ile acılarını yaşamalarını hiç mi hiç istemezdi Harold. Halihazırda kırılgan olan çocuklara ulaşmaları elzemdi. En ufak komünikasyon parçasına dahi ihtiyaç vardı. İçten gelen herhangi bir tepki gidişatı belirleyecekti. Her şeye ek olarak, tedbirli tavrını takınıyordu Harold çocukları gözlemlerken. Onları okumaya çalışıyordu. “Hazır olduğunuzda Bakanlık yolunda size Bayan Guendolen eşlik edecek. O da size yardımcı olmak ve sorularınızı cevaplandırmak için burada. Kat'i surette güvenliğiniz Hogwarts ve Bakanlık tarafından sağlanacaktır, o konuda ve prosedürler hakkında endişe etmenize mahal yok. Bekleyeceğim, bizzat benimle etkileşim içinde olmak istediğinizde de sizi dinleyeceğim. ” dediğinde Bayan Guondolen’e bir bakış attı. Vaktinin olmadığını bildiği genç kadının böyle bir durumda daha anlayışlı davranacağını umut ediyordu. Konuşmanın sürekliliğini sağlayacaktı Harold ilk tepkileri alır almaz. Yüz ifadelerinden çıkarım yapmak için şok etkisinin geçmesini beklemeye koyulmuştu. Yine de biliyordu ki fıtrat aynı fıtrat idi. İnsanoğlu zehrini ya içe ya da dışa doğru akıtacaktı. 

*italik cümleler telepatik yolla karşıdakinin aklına geçiyor as you know artık*

Mektubu elime aldığım andan itibaren aldığım her bir nefeste daha fazla zorlanmaya başlamış, bakışlarım daha bir donuklaşmış ve söylemlerim normale oranla kat be kat azalmıştı. Odanın bir köşesinden ettikleri sohbeti izliyor ama normalde yapacağım gibi kontrolü ele alıp da yeni müdürümüze kendimi tanıtma, bu kargaşayı durdurmak için bir girişimde bulunma veya gerilimi azaltacak bir espri yapmayı gerekli bulmuyordum. Tam tersi o sırada aklıma dahi gelmiyordu hiçbiri. Sanki iki dakikaya kalmadan şu odanın kapısından eli zincirlerle bağlanmış babam girecekmiş gibi saçma bir illüzyon dolaşıyordu kafamda. Geçip müdürün karşısına oturduğumuzda bizi inceleyen, resmi kıyafetlerle donatılmış genç kadını selamlamak dahi istemedim. Öyle ki, bana sanki babamın bir sahtekar olduğunu bilirmiş gibi bakıyordu. Gözlerimdeki yaşları gizlemeyi beceremiyordum, müdürle yardımcısı aralarında bize verecekleri ikramlarla ilgili bir şeyler konuşurken iki dirseğimi de dizlerime yerleştirdim ve yüzümü eğerek gözlerime bastırdım olabildiğince.

Ne yapmam gerekiyor şu an? Üzülmekten daha fazlası. Şu anda hiçbir şey bilmeden ağlıyor olmam hiç inandırıcı değil. Tutmam lazım kendimi. Hiçbir şey bilmediğime inandırmam lazım. Zaten bilmiyorum da. Şu ana kadar hiçbir fikrim yoktu bu durumdan. Benim bir suçum yok...

Müdür konuşmaya başladığında sadece yorgun olduğumu düşünmelerini umarak geri kaldırdım kendimi. Az önceye nazaran çok daha iyiydim. Bacaklarımdan birini sallamaya devam ederken rahatsızca öne doğru eğildim geri ve dizlerime yaslandım. "Siz de hoş geldiniz." diyerek başımı salladım konuşmasına devam ederken. Ardından kadının ismini söylediğinde bir şey demeden sadece gözlerine bakmış ve şüpheci bakışlarla kafamı sallamıştım öne doğru. Bizimle konuşmak istediğini duyduğumda aklımdan geçen endişeli düşünceleri bastırmaya çalışarak müdüre çevirdim bakışlarımı geri. "Ne-" Boğazımı temizleyerek arındırdım boğuk sesimi. "Ne konuda tam olarak?"

Anlatmaya başladığında uzatmayacağını söylese de ağzından baklayı çıkarana kadar dört dönmüştü bana kalırsa. Bir yandan kendimi babamla ilgili bir felaket senaryosuna hazırlıyor, bir yandan Eadwiig'in bana babam hakkında savuracağı aşağılayıcı sözleri tahmin edip kendimi hazırlamaya çalışıyordum. Fakat sonunda Profesör Harrington "Boleyn adası" sözünü dile aldığında bir çorap söküğü gibi gelmişti hikayenin devamı. Baskın lafını duymamla dikleşmiş, Eadwig'in annesinin ölümünü işittiğimde ayağa kalkmıştım. "Nasıl? Neden..?" Önce şaşkınlıkla ortaya bu soruları sorup sonra hızla Eadwig'e döndüm kontrol etmek için. Fakat ardından benimkilere ulaşamadıklarını söylediği için gözlerimi fal taşı gibi açmış ve müdür masasına doğru yürümüştüm farkında olmadan. Ardından bu bilgiler bana da fazla gelmiş olacak, yakınımdaki tekli koltuğa çöktüm gerisin geri. Bayan Boleyn hayatını kaybetmiş, amcam kaçak, annemle babam ortalıkta yok... Yaşadığım şoktan dolayı ne tepki vereceğimi bilemiyordum. Apollo'yla Victorine'e günahımı bile vermem. Hayatımı mahvettiler, ama daha kötüsü Eadwig'in hayatına yaptıkları. Onun için çok değerliydiler. Kendilerine bağlı bir fanusta büyüttüler Eady'yi yıllarca, ve şimdi kendi kirliliklerini kuzenimin temiz sayfalarına bulaştırıyorlar. Ölümleri bile temiz değil. Lanet olsun. Babama olan sinirim de düşündükçe çoğalıyordu. Nasıl görememişti düştüğü bu rezil durumu? Nasıl? Kendini nasıl sevebilir bir insan bu şekilde? Kaç yıl onlara bağlı yaşadı, hürmeti eksik etmemeye uğraştı kaç yıl...

“Samu? B-bir şey söyle." Sanki biri tokat atmışcasına kafamı çevirmiştim Eadwig'e doğru. Benim ne yapmamı istiyordu şu anda? Olaylar düşündüğümden çok daha büyükmüş, çok... Anneme bir şey olduğu düşüncesi beni delirtiyor gibi hissediyorum. Eadwig'in yaşadıklarını anlayamam bile. Uyanmak istiyorum bu kabustan. Dikmiş gözlerini bana bakıyordu. Yıllar önce okul koridorlarında nasıl bahsettiğimiz dedikoduları anlamayınca benden açıklama bekliyorsa, babası tarafından hastaneye kaldıracak kadar kötü hırpalandığım ve bundan haberi olmadığında başıma ne geldiğini sorarken nasıl bakıyorsa; o küçük kuzenim vardı sanki içinde şu anda. "Üzgünüm." diyebildim sadece. Ona bakarken gözlerimden yaşlar süzülmeye başlamıştı ben tutamadan. Korkuyordum ve bu korkuyla ne yapacağımı bilmiyordum.

Kuzenim ise benimle aynı duyguları yaşamıyor gibiydi. Hala güçlü duruyor, o yıkılmaz asaletinden ödün verip de gözlerinden dökülecek yaşlara izin vermiyor, kaybetmiyordu kontrolünü. Ne demek özür dilerim ses çıkardığım için? Ehh sikerim öyle işi. Gitmeye hazır olduğunu söylediğinde zıpladım yerimden ve elimle herkese durmalarını işaret ettim. "Hop hop, n'oluyoruz ya? Pardon da, siz..." Profesör Harrington'a döndüm kırmızı gözlerimle önce. Fakat karşımdakinin Hogwarts müdürü olduğunun farkındalığına hâlâ sahip olduğum için bakışlarımı ondan Bayan Guondolen'e çevirdim. "Yani biz... Bu olay ne zaman yaşandı tam olarak bize bunu söyler misiniz? Niye şimdi haberimiz oldu? Birkaç gün önce demediniz mi Profesör... Evet siz dediniz! Biz zaten niye Bakanlık'a getiriliyoruz ki! Madem bulamadınız, bizi ne yapacaksınız?" İyice hiddetlenmiştim konuşurken. Neye bağırdığımı da bilmiyordum ama bir yandan söylediklerim mantıklı geliyordu kulağıma. "Baskın oldu tamam da, yani... Niye öldüler! Kim yaptı bakıyor musunuz?" Kadına doğru ilerlemiştim bu sefer de biraz. Ardından çekilip odanın ortasında sağa sola turlamaya başladım. "Yani dediklerinizin arkası dolu değil. Oldu bitti gibi... Kolay mı ya bu kadar? Kim yaptı kim!" Hala sakinliğini korumaya devam eden kuzenimle karşı karşıya kalınca iyice oynadı vidalar yerinden. "YA SEN BAKIRDAN MI ÇELİKTEN Mİ YAPILDIN, NİYE DURUYORSUN SORSANA KUZEN! Kim dokunur anneme desene! YENGEM ÖLMÜŞ EADWİG! FARKINDA MISIN?" Tuttum gözlerinin içine baktım. Kızarmıştı, ama yüz ifadesi aynı donukluktaydı. Ya bu çocuk depresyonda, ya önceden haberi vardı, ya da... Aslında ikinci düşündüğüm çok mantıklı anasını satayımmmmm. Bir anda duruldum. Onunla böyle dip dibe bakışıyorken iyice anlamaya çalıştım ifadelerinden ne olup bittiğini. Yoksa Victorine de mi kaçtı babamlarla? Ne biliyorsun Eadwig? Babamın teslim olacağını öğrenince beraber kaçmayı mı teklif ettiler? Yoksa babam mı öldürdü annesini? Bir şey söylesene. Gerçekten öldüğüne eminler mi, cesedini bulmuşlar mıydı? Eğer bulamadılarsa kesinlikle bir plan kurmuştu Boleynler yine. Benim adım Boleynse ben de bunların kanını bilirim.

Kuzenimi bırakıp geri döndüm müdüre. "Herhangi bir... Mmm... Cenaze planlaması.. yapıldı mı?" Gerçekten ölüp ölmediğini anlamanın kısa bir yoluydu bu. Eadwig'in önünde bunu sormanın ne kadar düşüncesizce olduğunu sonradan fark etsem de kendimi o an için tutamamıştım.

[justify]Olduğu yerde huzursuzca kımıldanırken ayağının birisini öne doğru uzatmış, kalp çarpıntısıyla eş değer tıkırtıları  topuğu ile zemine ulaştırmıştı. İçerisinin sıcaklığı zihnine yoğun bir uyuşukluk hali bırakıyordu. Şimdi, hemen şu ardındaki koltuğa kıvrılsa yarın sabaha dek uyuyabileceğini düşünüyordu. Kendisini her anlamda güvende hissettiği bir odada bulunmanın zihnine ulaştırdığı bir oyundu bu. Çocukluğunu anımsamıştı. Öğrencilik yıllarında da evinden ziyade Hogwarts'ta güvende hissederdi kendini. Asıl evi burasıydı. Gerçekleştirdiği eylemlerin çoğuna güvenmeyi burada geçirdiği yıllarda öğrenmişti.

Kapının açılması ile içeriye cılız fakat pek ala yakışıklı sayılabilecek adamın görüntüsü girdi. Kafasını öne doğru eğip ağzını aralarken "Tanıştığıma memnun oldum Bay-ım." diyerek dudağını yaladı. Kafası karışmıştı. Bay Harold büyücüye dair hiçbir soy ismi ifade etmemişti ki, Emma ne şekilde hitap edecekti? Elini uzatıp avucunu sıktıktan hemen sonra üzerindeki kumaşı düzeltmeye yeltenirken profesörün dedikleri çekmişti dikkatini. Tedbirli oluşundan bahsediyordu. Emma da bir işe adım atmadan, bir sorumluluğu sırtlanmadan önce bir B planı oluşturmak ister; arkasında birilerinin gözü kulağı olmasını beklerdi. "Haklısınız Profesör. Zira karşılıklı olarak birbirimizi kişisel değerler anlamında tam anlamıyla tanıyor değiliz." dedi Melvin yanlarından ayrılırken. "Siz bu okulun ben ise bakanlığın buradaki temsilcisiyim. Lakin yine de sizinle bu konuyu başbaşa konuşmayı yeğlerdim. Fakat söz konusu durum herkes için ne denli hassassa ben de o kadar hassas davranmaya çalışacağım. Endişeniz olsun istemem." diyerek odanın bir kenarına geçti.

Ne çok kısa ne de çok uzun bir süre sonrasında kapı gürültüyle açıldığında kaşlarını çattı. Sarışın bir oğlan dizginlenemez bir haylazlığı ve otoriteye karşı duran tutumuyla fütursuzca içeriye girdiğinde dudağının üstü seğirdi. Bu Eadwig olmalıydı. Babasını ne kadar da çok andırıyordu. Gömleğinin üzerine taktığı kravatı bağlama şekli bile neredeyse aynıydı. Bağırıyor, sorular soruyor, hızlı bir cevap bekliyor, bulunduğu odanın ne anlama geldiğini bilmiyormuşçasına ve daha henüz olanlardan bu denli habersizken kendisine yanlış bir başlangıç ve tutum sergiliyordu. Ardından esmere çalan çocuk da içeriye girdiğinde kapı kapanmıştı. Bu da Samuel olmalıydı. "Zavallı çocuklar." diye geçirdi içinden. Emma için her şey daha titizlik dolu olmalıydı. Bakışlarındaki öfke ile Melvin'e baktı. Yolda gelirken hangi hak ile bu öğrencilere bu denli korkunç olaylar sillesini koridorda verme cüretine erişmişti? "Yazık oldu." diye zihninden geçirdiği cümleler ile kocaman bir nefesi ciğerlerine hapsederken Profesör Harold'ın kontrolü eline almış olmasına minnettardı. İnce bir büyü hareketiyle duvarlara çarpan gürültüleri keserken profesyonelliğini kaybetmeyen bir tutumla ağır adımlar halinde oda çeperinde ilerliyordu. İhtiyar adam cadıyı tanıttığında köşedeki yerinden hayalet bir silüet gibi çıkan Emma "Merhaba Bay Boleyn ve Bay Boleyn." dedi sırasıyla ikisine de bakarak. Onları selamlamak için başını öne doğru hafifçe eğerek yüzünden silinen bir tebessüm ile ciddiyetini korumaya çalıştı. Yalandan bir gülümsemeyenin iç ısıtacağını düşünmüyordu. Her iki çocuğun gözlerinde besledikleri korku gün yüzüne çıkmış, ele avuca sığmayacak bir hale gelmek üzere yola çıkmıştı.

Okul müdürü hiçbir cümleyi süslemeden olanı biteni çocuklara aktarırken Emma içinin ezildiğini hissetti. Acıma duygusu muydu yüreğini sızlatan yoksa bu iki oğlanın ailesine, bencilce tavırlarına karşı duyduğu öfke miydi bu ezilme hissinin çekirdeği? Sevdiği bir adam yoktu. Çocukları yoktu. Fakat tüm bunlara rağmen bir çocuğu olsa böyle düşüncesiz planlar yapmayacağını, korkak bir kedi gibi kaçmayacağını düşünüyordu. Yaptığı işin arkasında durur bilhassa tüm kötü örüntülerden onları koruyup kollamak isterdi. Sırasıyla iki oğlana baktı. Omuzları her bir sözcüğün ağırlığında ezilmiş, bedenlerine bir dünya dolusu yük binmişti. Kendisini onlar yerine koydu; böyle bir haberi alsa ne olurdu? Ailesi ile arası her zaman buz gibiydi. Muhtemelen bu çocuklar için hissettiği üzülmenin eşiğinde kendisine dair duyduğu endişe yatıyordu. Emma böyle bir haberi alsa ancak kariyerinin mahvolacağına dair korku onu olduğu yerde durdururdu. Zira geçmiş geçmişti, şimdi elimizdeydi ancak gelecek şekillendirilebilirdi.

Çocukların gerçekleşenleri hazmedebilmeleri için zaman tanımaya çalışırken kollarını birbirine doladı. Vakit geçiyordu. Normal şartlar dahilinde olsa işi aksadığı için meymenetsiz bir surat takınır, şimdiden aceleyle iki oğlanı kollarından tutarken bakanlığa varmak üzere yola koyulurdu. Olağanüstü hallerde inisiyatif kullanılabilirdi, bu hal Emma'nın ilk inisiyatifi olacaktı. Olduğu yerde kalıp çocukların dalgalanan duygu durumlarını incelerken gözlerini kıstı. Eadwig ve Samuel, yaşamaları gereken ruh hallerinin tam zıtlıklarıyla etrafa sözler savuruyor; kimi an çöküyor kimi an ise yükseliyorlardı. Emma emindi ki birisine zarar gelse diğeri tüm dünyayı karşısına alabilirdi;  sanki birbirlerinin sesi olmak için bir araya gelmişlerdi. İçerideki kasvetin kendisini boğduğunu düşünürken derin bir nefes daha almak zorunda kaldı. Samuel bağırıp çağırdı. Eadwig yaşadığı anın şokuyla hiçbir şeyi kabullenmiş gibi görünmüyordu. Etkisiz olarak baş ediyorlardı bir şeylerle. Söz cenaze düzenlenmesine geldiğinde dudaklarını birbirine bastırdı. Bir sigara yakmak istedi. Yakamazdı. Fakat onun yerine her şey bir çorap söküğü gibi gelirken Eadwig'in kararan bakışlarını bir yana doğruldu, Samuel daha da ufaldı. Sarışın çocuğun ağzından çıkan tütünün dumanı odaya dağılırken kuzeniyle konuşmasını bölmemeye çalıştı. Birbirlerine ihtiyaçları vardı.

İki etmişti. Emma mesleğinin başındayken ikinci inisiyatifini kullanmıştı şimdi de. Çocuğu anlayan bir içtenlikle -ki bunu sahiden de içtenlikle yapmıştı- yavaş adımlarla çocuğun çaprazındaki tekli koltuğa oturdu. Dizlerini birbirine bastırıp parmaklarını kenetlerken Samuel'a da oturması için işaret etti. Bir sosyal hizmet uzmanı değildi lakin her iki çocukta da görmüş olduğu cevher Emma'nın profesyonelliğini yitirmesine sebep oluyordu. "Cenaze için... Tüm ayarlamalar yapıldı. Boleyn ismine yaraşır bir uğurlama olacağından şüpheniz olmasın." derken tınısı iyice kısıldı. "Eadwig, eğer anneni görmek istersen gerekli izinleri almaya çalışacağım." Gözlerini kapattı. Dudaklarından çıkan her bir harf daha ağır aksak ilerliyordu artık.

"Her şeyin çok karmaşık geldiğini tahmin edebiliyorum." dedi zihninden geçenleri toparlandığında. Yalnızca tahmin edebilirdi. Asla iki genç büyücünün aklından geçenler gibi hissedemezdi. Sesi gürültüden uzak, yüzündeki tonlamalar sıcaktı. Cümleleri tane tane seçmeye özen gösteriyordu. Bilgi salatası bir açıklama değil, artan yanıtsız sorulardan ibaret olacaktı. Birisine bir ölüm haberi tam anlamıyla nasıl verilirdi, bilmiyordu. Öldü demek çok acıydı. Artık yaşamadığını söylemek kahrediciydi belki de. Ailesinde gerçek bir sevgiyi asıl büyükbabasına karşı hissettiyse de ölüm haberini aldığında henüz küçücüktü. Tatlı masalların yok olduğunu, büyükbabasının anlatılarının hayatındaki gerçek anılardan bir bir silindiği vakitte ancak anlamıştı. "Size baskı altında hissettirilmemesi için elimden geleni yapacağım. Aklınızda bir çok soru olduğunu biliyorum. Hepsi, inanın bana hepsi yanıtlanmaya çalışılacak. Ancak yeri burası değil; bu soruların yanıtlarını doğru şekilde alacağınız yerin okul olmayacağını bilecek yaştasınız. Yasınızı yaşayacağınız yerin burası olmayacağı gibi... Bundan dolayı gerek sizin aklınızdaki soruların yanıtlanması gerek ise yanınızda olmamız için bize müsaade etmelisiniz. Bizim de aklımıza takılan birkaç soru var ve cevabına ulaşmamızda yardımcı olabileceğinizi düşünüyoruz. Ancak hemen değil, merak etmeyin. Size biraz zaman tanıyacağız muhakkak." diyerek üstüne bastırmıştı kelimelerin. Göz ucuyla profesöre ve Melvin'e bakmıştı. İşleri biraz olsun idare edebildiğini düşündü. Sırtını dikleştirip arkasındaki ufak yastığa yaslanmaya çalışırken ufak bir öksürük ile boğazını temizledi. "Hogwarts ve Bakanlık olarak yanınızda olduğumuzu bilmenizi isteriz." diye temenni vermeye çalıştı. Temenni veriyordu vermesine ancak kendisini kandırıyor olabileceği ihtimalinden de bir türlü kaçamıyordu. İki oğlanın hiçbir şeyden haberleri olmamasını dilerken ısrarla kendi yılları gözünün önüne geliyordu. Hırsa bürünmüştü, daha ilk yılından sırtını sağlam bir kapıya yaslamak ve ailesine yaranabilmek için dişini tırnağına takmıştı.

Reşitliğe yaklaşan iki deli yüreği bastırmak, böylesine duygu değişiklikleri ile birlikte zor olabilirdi. Kaçabilirlerdi, buna göz yumamazdı. Emma'nın hem sosyal hayatındaki vicdanı buna el vermez hem de yapacağı işi başarısızlıkla sonuçlandırmayı göze alamazdı. Kendilerine zarar verebilirlerdi. Kavga edebilirlerdi. Her ikisine de eşit muamele ve koruyuculuğu göstermek durumundaydı. Gözlerini okul müdürüne çevirdiğinde "Profesör!" diye seslendi. "Sizden rica etsem, Samuel ve Eadwig ile bakanlığa giderken bir kişi bize eşlik edebilir mi?" diye sordu. "Güvenlikleri için." diye yineleme gereksiniminde bulunurken baş ucuyla iki çocuğu işaret etmişti. Birbirinden beter, yeteri kadar derbeder görünen iki buğulu çocuğu...
[/justify]

"Mistle camları açmalı. Burası sigara ve umutsuzluk kokuyor. Skittle, masanın üzerindeki şişelerin tozunu al. Flake, kıyafet dolabının altında duran ayakkabıların yerlerini... Neyse sadece üç çift varmış." Pervaza sürtünen perdenin sesi düşlerin tatlı karanlığını tek bir pençe hareketi ile yarıp geçmişti. Ne kadar çabuk sabah olmuştu? Son zamanlarda herhangi bir çekidüzen kaygısı olmayan uykusunun bu deliksiz geceyi neye borçlu olduğunu sorgularken sağ göz kapağının kötü şekillendirilmiş plastik gibi sert ve soğuk bir obje tarafından yukarı çekildiğini hissetti. "Bay d'Ibelin kalkın, yatağınızı toplamamız gerekiyor." Gözkapaklarını açmaya çalışan patlak gözlü cincücenin tacizinden rahatsız olan Balian, yaratığı savuşturduktan sonra ellerini pencereye karşı siper ederek olduğu yerde doğruldu. Güneş ışınlarının parçalanmış uykusundan içeri sızmasını engellemek istemiş olsa da gecenin bir yarısı engelleyebileceği herhangi bir güneş ibaresi olmadığını anlaması uzun sürmemişti. "Scaramouche'nin dili aşkına... Bu da ne şimdi? Yatağımı toplamak için beni kaldırmanız değil kalkmamı beklemeniz gerekmiyor mu? Saat kaç?" dedi uyurken sönmeye terk ettiği tütününü yanı başında duran küllükten almaya çalışırken. El yordamıyla yaktığı kibritle tütünü ateşe verdi. Uyanmasına vesile olan aynı soğuk pençeler bu defa elindeki sigaraya müdahale etme ihtiyacı duymuşlardı. "Saat tam olarak 01:00 ve Baş yönetici tüm odaların temizlenmesini emret.. Ah! Görüyor musunuz sakar Mistle'ın yaptığını." Eline geçirdiği tütünü çarşafa düşüren Mistle, Balian'ın sırtının arkasındaki yastığı çekip deli gibi çarşaflara vurarak açılan deliğin genişlemesini engelledi. "Odanızda sigara içeceğiniz zaman camı açmalısınız Bay d'Ibelin. Kalkın ve yüzünüzü yıkayın. İksir Profesörünün odasında bulunan yıllıktaki halinize benziyorsunuz." Balian, kalın kapaklı defterdeki o garip fotoğraf gözlerinin önüne gelince gülümsedi. Dövülmekten ağzı yüzü eğrilmiş yorganını üzerinden attıktan sonra Flake'in getirdiği terlikleri giyip, gömleğini üzerine geçirdi. "Harrington hala ayakta mı?" Aynalı masasının üzerindeki ahşap at kılı tarağı aldı ve gecenin soğuğunu buyur eden pencereye doğru ilerlerken dağınık saçlarını fırçalamaya koyuldu. "Ah Profesör Harrington çok çalışıyor. Mistle, açılış yüzünden kendine biraz fazla yüklendiğini düşünüyor. Eğer bir süre daha başını evraklardan kaldırmazsa gözlerinin altı Profesör Golovanov'unkiler gibi mosmor olacak. Bay d'ıbelin! Henüz pencereleri silmedik, gömleğiniz leke olacak!" Kalçasını yerleştirmiş olduğu pervazdan aşağı sarkan Balian durmadan mırıldanmakta olan evcinini kendisini bacaklarından çekmeye çalışana kadar umursamadı. Odasının bulunduğu cepheden kuleleri görmek mümkün değildi bu sebeple baş yöneticinin uyanık olup olmadığını anlamak için bakışlarını müdürün odasının karşısındaki duvara çevirdi. Duvar aydınlıktı ve Harrington'ın silüeti az çok seçilebiliyordu. "...ve işte! Derdi de dermanı da işkoliklik denen güdüyle valtz yapıyor." Büyücünün uyanık olduğundan emin olduktan sonra kendini Mistle'ın ufak pençelerine bırakıp bedenini içeri çekmesine izin verdi. Balian elindeki tarağı masanın üzerine bıraktıktan sonra aynadaki yansımasını kontrol etti ve masada duran gaz lambasını eline aldı. Bu sırada koridorun öbür ucundan yatağın içindeyken yatağını kapatmaya çalışan cincücelerin istilasına uğrayan bir profesörün daha sesini duyunca gözlerini devirip odasını düzenlemekte olan yaratıklara baktı. İnsanın işini sevmesi güzel şeydi fakat bu yaratıklar bazen biraz fazla abartmıyorlar mıydı?

***

Ateşin gaz lambasının çatlak camından süzülen rüzgarla imtihanı Balian kulelere varana kadar sürmüş, taş duvarlara yansıyan titrek ışığın gözlerini yormasına sebep olmuştu.Melvin baş yöneticinin kendisini hemen görmek istediğini söyleyip kayıp olmuştu. Balian da bugün bir şekilde kendisi ile görüşmek istiyordu.Ancak Melvin'in simasından anladığına göre pek iç açıcı bir şey için davet edildiğini zannetmiyordu. Koridora hakim olan süküneti bozan nevcihan kapının sağ köşesine konuşlanmış Gargoyle'nin tok sesi oldu. "Bugün ne çok telaşlı büyücü ve cadılar var ama buna üzüleceğini pek sanmıyorum. Sanırım senin bir sokak kedisi olduğuna dem vurmaktan garip bir haz alıyor. Aristoteles'in Büyük İskender'e yazdığına göre kalın dudaklar aptallığı gösterirlermiş. Merlin, Tudor'un diline düşürmesin. Bir bakalım... Siyah gömlek,saçlar özenle taranmış, siyah cübbe ve... O ayakkabılar Fransız yapımı falan mı? En son 1800 yılında Nottingham'da bir katedralin dış cephesinde yer almıştım. Görmeyeli moda ne kadar da değişmiş." Genç adamın bir saraylı edasıyla reverans verdiğini gören taş yaratığın kahkahası dişlerinin arasından süzülen soğuk nefesine karıştı. "Bu akıma 'Cincüceler Okuldaki Profesörleri Yataklarından Kovup Odalarını Temizliyorlar Modası' adını verdim. En azından bu gece, bahsi geçen moda anlayışına mensup birçok kişi ile karşılaşabilirsin." Balian, bir gorili andıran portatif vücudu, upuzun kepçe kulakları, gözlerini gölgeleyen çatık kaşları ve buz gibi gırtlağından süzülen gür sesi ile canayakın bir imajdan çok daha uzakta bir yerde duran bu yaratığı şu kraliyet zırvası hayaletin aksine çok severdi. Gargoyle ürkütücü mizacı ile teşrif edenlere gözdağı vermek üzere müdürün kapısını gözlese de adının önüne Sir ünvanı getirilen hayalet bozmasından hatrı sayılır derecede daha kibardı. Genç adam asasını Gargoyle'nin ağzına yerleştirmek üzere elini cübbesinin cebine attı fakat parmakları herhangi bir ahşap obje ile buluşamadı. Mahcup bir ifadeyle yaratığın da görebilmesi için cübbenin ceplerini ters çevirdi. "Lütfen bana gerisin geri aşağıya inip asamı almam gerektiğini söyleme." Gargoyle'nin kahkahaları gürül gürül akıp boşlukta birbirlerine girdiler. "O halde dileğin sessiz kalmam yönünde. Bir yatakhane tılsımı olmak için neler vermezdim. Okulun en tenha yeri olan kulelerde tabloların kulaktan dolma dedikodularını dinleyerek günler geçmiyor. Nottingham'da taş zihnim suret çöplüğüne dönmüşken burada gördüğüm tek şey yaşlı Harrington'ın nursuz cemali. Yapabileceğim tek şey kapıda olduğunu söyledikten sonra izin geldikten sonra odaya çıkman olacaktır. Belki bu esnada bana bir şeyler söylersin ha?" Yaratığın odada yankılanan sesi boğuk bir şekilde kulağına ilişse de ne dudaklarının oynadığını görmüş ne de tam olarak ne dediğini anlayabilmişti. Bu yalnız yaratığın kalbine elindeki gaz lambasından daha büyük bir sıcaklık yayacağını umarak gülümsedi ve eli ile Gargoyle'nin çenesini okşadı. Bir süre düşündükten sonra zihninde beliren ilk cümleleri rastgele bir ritme diziverdi.

"Clarence nehrinin deryasında yaşayan bir kral mı?
Ya da kalesinden çıkmayan bir titiz bir prens?
Yüreğimin dehlizlerinde, tüm yeşil ispinoz ve keten kuşlarına yetecek binbir odalı bir kafes var.
Çıplak ayakları "yaban" mersinlerini çiğnemeye cüret ettiğinde, duyacak aşkın sesini en derinde."

"Hmmm demek Clarence nehri ve yaban mersini. Metafor konusunda bir ustasınız genç Balian. Meteliksizler Kralına başarılarınızı iletirdim... Tabi eğer Notre Dame'ın tepesinde olsaydım. Eğer nihayet kadrodan çıkarılmayı becerirsen, şarkılarını gidip Paris'in idrar kokan sokaklarında icra edebilirsin. Böylece Meteliksizler Kralı, asi Çöl Faresi'ni birinci ağızdan dinlemiş olur. Hem gitmişken tayininin büyücedünyaya çıkmasını iple çeken dostum Victor'a selamımı da söylersin. Katedralin kuzey cephesinde, şu uzun boylu ve biraz düşünceli duran. Ah, Notre Dame'ın tepesinde olmak için neler vermezdim. Yine de bir Nottingham değil..." Balian, Gargoyle'nin taş bedeninin kaç yılında yapıldığını bilmiyordu. Neden kendisine cins isimle hitap edildiğini de. Belki de çivisini oyuklarına batıran zanaatkâr yarattığı esere o kadar önem vermemişti. Tıpkı Balian'ın ebeveynleri gibi. Bakanlık isimsiz bireylerin varlığını kabul etmiyordu. Ne garip! İsimsiz olmak yasaktı ve Balian ismini taşımasının belki de tek sebebi buydu. Arkadaşı Jonathon ile kütüphaneye girdikleri bir gece, yaklaşık 14 yaşındalardı ve içinde bebek isimleri olan bir sözlük bulmuşlardı. Kapağı açık pembeydi ve toplumun tüm paternal yasalarını benimsemiş gibi duruyordu. Balian'ın anlamının "soylu" olduğunu öğrendiklerinde genç Balian'ın güldüğünü gören Jonathon ona asaletin kağıt üzerinde olsaydı büyücü karteli Guzmán'ın eşinin kulaklarından incilerin eksik olmayacağını söylemişti. Yine de ailesi, her kimlerse, oğullarına ve onu terk etmek üzere oldukları kadere daha uygun bir isim seçmişlerdi. Zira Jonathon'ın adının tek başına bir anlamı bile yoktu. 32 kilometrelik upuzun bir nehir ile Kuzey Yarımkürede yetişen bir dağ bitkisinin arasında ne gibi bir bağlantı olabilirdi de bu iki kelimeden bir isim türemişti? Kim bilir, belki de Jonathon herhangi bir isim ile sınıflandırılamayacak kadar derin bir büyücüydü. Ya da ailesi Black adını verip Jonathon ismini pek de önemli olmayan bir akrabalarının hatrına koymuşlardı. Bilemiyordu. Belki de ona kendi kaderini yaratma yetisi verilirken Balian ironik bir isim ve yaşam ile cezalandırılmıştı.Çok da inanmadığı dini kitaplardan birinde (sanırım İncil'di) yeni doğan bebeklerin ailelerinin günahları yüzünden cezalandırılabileceklerini duymuştu.

Balian'ı, düşüncelerindeki çok ama çok fazla "belki"nin arasından tutup çıkaran onu ani bir hareketle kendine doğru çeken Gargoyle olmuştu. Bu kaba davranışın sebebi muhtemelen bu esnada kapının açılmasıydı ve Gargoyle dediklerinin üçüncü bir kişi tarafından duyulmasını istemiyordu. Kulağına eğildi. "Bugün Aziz Yuhanna Krisostomos Bayramı. Aziz Yuhanna aşk, bağlılık ve arkadaşlığın koruyucusudur. Sende bu saydıklarımdan bolca var. Umarım anlatabilmişimdir. Aynı hataya iki defa düşme, akıllı davran." Adamın kollarını saran pençelerini gevşetti ve az önceki sözlerini bastırmak adına etrafta rahat bir şekilde de duyabileceği bir şekilde bağırdı. "Çok ama çok güzel bir şarkıydı sevgili Balian. Bir dahaki ziyaretine kadar sana borçlandığım kupleleri düşüneceğim!" Taş yaratığın söyledikleri Balian'ın kaşlarının umutsuzca kalkıp suratının asılmasına sebep olmuştu. Ayakları onu içeriye, o'nun varlığını bildiği yere sürüklerken, bakışları uzun bir süre taş yaratığın olduğu yönde kaldı. Gargoyle en az Müdür Viridian döneminden beri Hogwarts'daydı... Ah bir saniye. O zaman 1700'lerde Nottingham'da olması mümkün değildi. Her neyse... Müdire Mole döneminden beri baş yöneticinin kapısını gözlüyordu. Yöneticiler ve özel hayatları hakkında 1700'den beri biriktirdiği bilgileri ele geçirebilecek olsalar, Gelecek Postası yazarları çıplak ellerle kuleye tırmanıp yaşlı Gargoyle'yi bir balyozla paramparça ederlerdi.

Bedenini, önceden buz gibi kesilmiş odaya doğru çeviren Balian bir süre olduğu yerde kaldı. Medusa'nın kellesi Harrington'ın ellerindeydi ama yılanlar... Yılanlar Balian'ın bedenini sarmışlardı. Adaletin terazisi bir kez daha kırılmıştı, pirinç zincirleri birer iplik gibi havada sallanıyordu.İçerisi düşündüğünden kalabalıktı.Boleyn çocukları ve tanımadığı hoş bir kadın.Acaba bu güzel koku o inkar edilmesi güç güzel teninden mi geliyordu?Gözleri kadının gözleri ile denk geldiği anda ise alelacele kaçırmıştı mavişleri.Boleyn çocuklarının halini gördüğünde ise sıkıntılı bir durumun ortasına düştüğünü anlamakta zorluk çekmemişti.Kulağına çalınan dedikodular doğru muydu?Eğer doğruysa kendisinin de Boleyn ailesi ile olan yakınlığından dolayı mı buraya davet edilmişti? Birden kan basıncı yükselmeye başlamış ve elleri terlemeye başlamıştı.Boğazında ise ufak bir kuruluk hissediyordu.Gözleri bir baş yöneticiye bir de tanımadığı kadına ilişiyordu.Nefesini düzenleyip,boğazını temizledikten sonra başıyla hem baş yöneticiye hem de hoş kadına başıyla selam verip "Saygıdeğer baş yöneticim,beni çağırmışsınız." dedikten sonra düşünceleri onu daha çok rahatsız etmeye başlamıştı.Dolunay vakti yakın değildi öyle değil mi? Daha yeni yeni toparlanmaya başlamıştı.Bir yenisini daha kaldıracak durumda değildi.