"Yas tutuyor musunuz, Bayan Somnia?"

"Yas mı?"

Oda karanlıktı. Duvar boyunca uzanan kütüphanedeki kitapların her biri tekdüze ve anlaşılmaz duruyordu. Lacivert halının üzerinde tek bir leke yoktu. Deri koltuklar karşı karşıya yerleştirilmişti, aralarındaki birkaç metre ancak olası bir sinir krizinde doktoru korumak için ayarlanmış olabilirdi. Adam not tutar ve soğuk, duygusuz bakışlarıyla onu incelerken kadın ilgisizdi; gözlerini halıya dikmiş, mimiklerini halıyla konuşur gibi ayarlamıştı. Yanlarındaki pencerelerden giren ışık dışında ikiliyi hiçbir şey aydınlatmıyordu.

"Tek arkadaşınızı kaybettiniz. Yas tutma ayrıcalığına sahip olduğunu düşünmüyor musunuz?"

"Marigold ablasını kaybetti. Bay Boleyn kızıyla barışma şansını kaybetti, hak ettiği için değil, ama kaybetti. Bütün Boleyn hanedanlığı bir şans kaybetti. Temsil ettikleri şeylerin ötesine geçebilme şansları vardı, o hep ilerici bir insandı ve o Merlin'in belası dillerini biraz olsun tutabilselerdi..." Dudaklarını birbirine bastırdı. Titriyordu.

"Ya siz?"

"O hiç benim olmamıştı. Onu kaybedemezdim. O hiç..." Seans boyunca ilk defa doktorla bakışları buluştu. Mavi gözleri dolu doluydu. "Benim olmadı."


İnsan zihni uçsuz bucaksız bir gökkuşağıdır ve rüyalar renk paletini oradan damıtır; her bir detayı zihnin incelikli fırçalarıyla, en uzun çizgisinden en küçük noktasına kadar nazik dokunuşlarla ayarlanır. Ortaya çıkan eser bilinç altının en zengin hediyesidir; rüyalar fakirin serveti, mutsuzun gülümsemesi ve acının dinginliğidir. Söz konusu rüya korku dolu bir bilinç altında yönetilmişse ancak, zihnin kıyameti haline gelir ve Edgar Allan Poe'nun dokunuşunu içermişe benzeyen bir filtreden geçirilir; etrafınıza baktıkça korktuğunuz bir başka şeyi görür ve kabusunuzdan ter içinde, çığlık çığlığa uyanırsınız şanslıysanız; unutmak için elinizden geleni yaparsınız. Persephone'un sorunu uyanamamasıydı; gördüğü şeyin kabus olduğunu fark eder, bedeninin kontrolünü eline almak için uğraşırdı ama bütün çabaları yetersizdi; bedeni ayrı bir güçle yönetilirdi rüyaları ayrı. Her sabah uyandığında kendini farklı bir yerde bulurdu ve her gece gördüğü kabus onu bir kere daha ele geçirmiş olurdu: Kan her yerdeydi.

Kendine iyi olduğunu diretmeyi bırakması çok uzun sürmüş, gerçekten yardım almasıysa ancak Meredith'in devamlı ısrarlarıyla gerçekleşmişti; lafı geçtiğinde "ruh doktoru" denilen terapi seanslarına gittiğinden emin olmak için ona eşlik ederdi Merry çoğu zaman; saati dolana kadar kapının önünde oturur, sadece varlığıyla bile genç kızın açılmasına yardımcı olduğunun bilincinde, ona yardım etmenin mutluluğunu yaşardı. Şimdiyse o ölmüştü. Cuma günleri geldiğinde kimse Persephone'un kapısına dayanmayacaktı; yırtık cübbelerinden bir başkasını üzerine geçirirken onu izlemeyecek, yol boyunca saçma konuları, gereksiz anekdotları seslendirmeyecekti kafasını dolu tutmak için; kendi başına gitmesi gerekiyordu artık, o olmadan da devam edecekti hayatı, kabullenmeliydi.

Kimi kandırıyordu ki? Terapi seansı boyunca ağzından birkaç cümle dökülmüştü; "iyiyim"ler, "gerek yok"lar ve konudan kaçınmalar yankılanmıştı odada; gözlerine bile bakamamıştı karşısındakinin, boğazı kurumuş, dudaklarını aralayamamıştı. O gün cenaze vardı. Daha bedeni bile bulunmayan bir cadıya cenaze; nasıl öldüğü bilinmeyen, hayatını cennetin bütün imkanlarına sahipmiş gibi geçirmesi gerekirken, en şanslı zamanında hayata veda eden birini uğurlayacaklardı son yolculuğuna. O bir veda bile edememişken hem de, ölüm onu severek yaptığı iş yüzünden pençesine almış, hayat gayesinin kurbanı olmuşken el sallayacaklardı arkasından. Düşünmek bile acı veriyordu.

Bu olaydan yalnızca birkaç hafta önce St Mungo'ya bir hasta gelmişti: Eleanor Porter. Oraya getirilmeden önce ölen kadınla ilgili bir soruşturma yürütülüyordu ve cesetle ilgilenmek için o uygun görülmüştü; insanlarla konuşmanın hiçbir türlüsüne katlanamayan cadının itirazları baş seherbazdan gelen bir mektupla geçersiz kılınmış, böylece kendini Eleanor'un üzerinde çalışırken bulmuştu. Eleanor genç bir cadıydı; düşük rütbeli bir seherbaz olarak çalışıyordu ve kocası çığlık çığlığa Persephone'un kapısını yumruklayana kadar mutlu bir evliliği vardı. Bütün kanı çekilmişti; herhangi bir darbenin izine rastlanmamış, göğsünün sol tarafındaki delik dışında hiçbir yerine ciddi bir zarar gelmemişti. Bileklerindeki yaraların etrafında oluşan kan pıhtısı bağlandığında hala canlı olduğuna işaret ediyordu; daha da kötüsü, göğsü delindiğinde de hala canlıydı. Göğüs kafesini açmak için kullanılabilecek büyüler çeşitli olsa da katil orak kullanmayı tercih etmişti; damarlar özensizce kesilmiş, cadının kalbi çalınmıştı. Bu olay bir büyücünün elinden çıkmamıştı. Ve şimdi, bir zamanlar Meredith'in kapısı olan yerde dikilirken içinden gelen bir ses bu ölümün de büyücü işi olmadığını fısıldıyordu; tam olarak nereden bildiğini açıklayamazdı ama emindi, büyülü bir suç olmak için her şey fazla şatafatlı, fazla şüpheliydi.

Eline büyüyle öldürülen bir ceset ulaştığında, hastalarından biri lanetlendiğinde bunu anlardı; çünkü büyünün iyi yanı arkasında iz bırakmamasıydı, şüpheli ölümler gerçekten insanları şüphelendirirdi ve etraftaki parmak izleri kolaylıkla kaldırılır; ölümle ilgili detayları ele verecek bilgiler gizlenirdi. Büyücü Dünyasında ölümlerin bu kadar zor çözülmesinin sebebi de buydu; bütün şifacılar hastalara nasıl bakılacağını bilir ama ölülerden korkardı. Persephone'u seherbazlar için eşsiz kılan ise asıl yaşayanlardan korkmasıydı; gözlerini kapatır, kafasında cesedin bulunduğu yeri, bedenin koşullarını ve ölüm saatini kurar, ipuçlarını birleştirip net ölüm sebebini kolaylıkla bulurdu. Mülakatta titremekten konuşamaması ne kötüydü, bu yetenekle çok da iyi bir seherbaz olurdu. Kayıp bir ceset on olayın dokuzunda öldürenin avcı olduğuna işaret ediyordu; avcılar büyücülerden korktuğu için değil, ellerinde gerekli bilgi olursa seherbazların iz sürebileceklerini bildikleri, yakalanmayacak kadar dikkatli oldukları için. Bir süre sonra beden ortaya çıkardı; Persephone o kadar çok avcı kurbanı görmüştü ki gözleri kapalı bile ayırt edebilirdi artık onların imzalarını. Kanı çekilmiş bedenler, yara izleri, gerilmiş sinirler; insanın kanını kaynatan şey kurbanlarını öldürmesi değildi; bedenler lekelerle, yaralarla ve ölmeden önce çektikleri işkencenin hafif izleriyle dolardı; kanıt dosyasına kaldırılan şey büyücü cinayetlerinde olduğu gibi asanın raporları, büyünün uygulanış şekli ve zamanı değil; kurbanın detayları olurdu. Meredith'in kayıp olduğu günler devrildikçe kaçınılmaz sonuç Persephone'u ele geçiriyordu; en iyi arkadaşı da sayısız kurbandan biri olmuştu.

Kapıyı çaldı genç cadı belirgin bir korkuyla; bir anlığına açanın Meredith olacağını ummuş, onun çay teklifini bir kere bile kabul etmediği için kalbinin ağrıdığını hissetmişti aralanırken. Goldie yorgun bir gülümsemeyle içeri aldı onu, "Şarap?" diye sordu kısaca, ahlak kurallarının o günlüğüne geçerli olmadığını ima edercesine. Persephone sadece kafasını salladı ve kapı arkasından yumuşakça kapandı.

Ayırdında olmadığımızda ne de hızlı dönebiliyordu bu Dünya?

Kaç gün geçmişti "Kanlı Balo" adıyla bilinen saçmalıklar zincirinin yaşanmasının üzerinden? Daha kaç gün önceydi yayılmaya başlayan Londra genelinde yanan kilise haberleri? Haftalar önce miydi yoksa? Sanki uzun süredir gergin bir yay gibiydi havada ve topraktaki huzursuzluk ve küçük bir depremle salıverilmiş gibiydi tüm bu durum. Yine de ne kiliseler durduk yere yanardı, ne de Sihir Bakan'ları durduk yere ölürlerdi işte... Alpharian son zamanlarını "verimlilikle" dolduran görevleri ve kişisel eylemleri arasında akıp giden zamanların arkasından böyle derinlemesine düşüneceğini beklemezdi kendinden. Hiçbir zaman tam anlamıyla Muggle ya da Büyücüler'in arasında bir yeri olduğunu düşünmezdi ikiziyle paylaştığı bu normallik dışı yaşantıları nedeniyle. Yine de her zaman için elerkinin yanında durmuştu ve haksızlıkların karşısında olmaya çalışmıştı. Topiarii Sanctionem'in bir parçası olmasının en önemli nedeni de buydu zaten... Bakanlık ile ilgili Kenneth'in birkaç işine yardımcı olmak dışında düşünmesini gerektirecek nedeni yoktu adamın. Yine de son yaşanan durumlarla birlikte kulaklarına sokaklarda çalınan ve gözlerine gazetelerde çarpan adlar arasında görmüştü onu. Adı çokça gizemle söz edilen Boleyn ailesinden gelen Meredith Vivienne... Söylenilene göre son zamanlarında Üstün Hizmet Nişanı ile ödüllendirilmişti.. ve hemen arkasından gelen ölüm haberi.

Sahiplerinin uygulamaya soktukları eylemler nedeniyle istemeden de olsa sonlandırmak zorunda kaldığı yaşamlardan, bozduğu onca plandan ve bugün bile tam olarak iyileşmemiş olan yaralanmalarından sonra; Avcı'ların bu cinayetine engel olamamıştı. Bunu düşünmek sinirlerini bozuyordu adamın, yaptıkları boşuna mıydı? "İyi ki bir kahraman değilim..." diye iç geçirdi beklediği kuru ve kıvrımlarla bükümlü ağacın dibinde, yalnız mezarlık yavaş yavaş insanlarla dolmaya başlarken. İnsanları korumayı ve kurtarmayı görev edinmiş birisi olsaydı şu an kendi kendini yeyip bitiriyor olurdu. Bencil birisi olmasa bile böyle bir sorumluluğun yükü altında kalmak istemezdi tam anlamıyla zorunlu kalmadığı sürece. İşte tam da bu nedenle kimi zaman Omegan'la yaşam sürelerini değiştirmek isterdi Alpharian ve bu an da tam olarak bu isteğinin yüceldiği anlardan biriydi işte. Omegan'ın diğer Cadı ve Büyücüler'e karşı ince bir yönü olduğunu biliyordu, kimi zaman ölen insanların arkasından çokça üzüldüğünü de. Burada onun olması daha yerine olurdu, yine de eline geçen çağrılık Alpharian'ın adına yazılmıştı Meredith'in kız kardeşi tarafından. Belki Londra'daki Büyücü'ler arasında tanındığı içindi, kim bilir? Çünkü bu kişiyle daha önce tanışmadığını biliyordu adam. Yine de burada olması gereken Omegan'dı, kendisi gibi ölüm ve öldürmekle iç içe olan birisi değil. Öyleyken bile, şu an St. Jerome'da, hiç tanımadığı ama tanısaydı ölümüne etkisi olabileceğini tam olarak bilemediği birinin cenazesindeydi işte...

[justify]Keder kalbine bir kere yerleşti mi oraya sonsuza dek otururdu.

İnsanların yas ile başa çıkma biçimleri farklıydı, kimi hiçbir zaman gerçeği kabullenemez, kaybından kopamazdı hiçbir zaman, hatıraları devamlı onu bulur ve sonsuz bir kısır döngüye sokardı, içine kapanırdı insan ve karanlığa sürüklenirdi yavaş yavaş; kimiyse yarasını saracak bandajları dışarıda arardı, yaşam tarzını ve hayatında ne varsa köklü bir değişime giderdi iyileşmek için ancak pek azı vedalaşabilirdi kaybettikleriyle. Aslında dilde çok basit bir kavramdı ‘hoşça kal’ demek, uygulamada ise bir o kadar zor...

Marigold vedalardan nefret ediyordu. Boş tabutun başında dikilirken olduğu yere yığılmamak için sahip olduğu bütün enerjiyi dik durmaya harcamıştı ve şimdi bacakları onu daha fazla taşımayacakmış gibi hissediyordu. Mezarlıktaki hiçbir şey ona gerçekten yaşanıyormuş gibi gelmiyordu fakat bir o kadar da dehşet verici biçimde gerçekti; tabut gerçekti, insanlar gerçekti ve yası gerçekti.

Boleyn Adası’nda bir cenaze olduğunda herkes siyahlara bürünür ve mezarlığa gelirdi, tıpkı soyadlarının şanları gibi görkemli bir cenaze düzenlenirdi kayıpları için. Aile olmanın bir parçası olduğunu söylemişti büyükannesi ona, her ne olursa olsun Boleyn kanı taşıdığın sürece ailen sana hiçbir zaman sırt çevirmezdi. Peki, ablasının hak ettiği de bu değil miydi? Cenazesinde bile yapayalnız kalacak kadar büyük bir günah mıydı işlediği?

Hak etmiyordu. Bu şekilde sona ermesini hak etmiyordu.

Meredith onun her şeyi olmuştu ve şimdi de söylenecek pek çok söz varken gitmişti. Ailesinin inancına göre ölümden sonraki yaşamda hiçbir Boleyn yalnızlık çekmezdi. Ablasının başına ne geldiğini bile bilmezken bu inanca tutunmak istiyordu Goldie her şeyiyle. Yalnız olmayacaktı, annesini bulacaktı belki, belki de büyükannesini. Daha fazla acı çekmeyeceğine ve sonunda huzura kavuşacağına inanmak, bedeni -artık her nerdeyse- çürüyüp boş bir kabuk haline gelene kadar deforme olacağı düşüncesini bir kenara atmak istiyordu.

Gözyaşları elindeki kadehe damlarken sessiz sessiz iç çekti, diğer bütün reflekslerini kaybettiğini hissediyordu. Konuklar -bir elin beş parmağını geçecek sayıda değildi gelenler- mezarlığa gelmeye başlamışlardı baş sağlığı dilemek ve Meredith'i son yolculuğuna uğurlamak adına. Havada süzülen şarap tepsilerinden birini kaptı Goldie, biraz yürürsem bacaklarımın titremesi geçer düşüncesi ile.

Gerilerde duran bir kadın vardı, adı Cornelia'ydı, Meredith'in ölmeden önceki son görevinde onunla savaşmış bakanlık çalışanlarındandı. Ablasının hiç tanışmadığı arkadaşının geldiğini görünce bir kez daha gözyaşlarını tutamamıştı yerinde, arkasında bıraktığı yaşamdan izler görmek kalbini parçalıyordu.

-Şarap alır mısın?

Sözcükler dudaklarının arasından titrek bir tınıyla dökülmüştü, başka hiçbir şey söylemeden elindeki tepsiyi kadına uzattı. Kendini tanıtabilirdi, geldiği için teşekkür edebilirdi fakat şarap bütün bu cümlelerin yerine geçiyordu zaten o anda.

-Meredith senin gibi bir arkadaşa sahip olduğu için çok şanslı.

O sırada daha da gerilerde bir sima belirdi mezarlıkta.

Goldie için yabancı olmayan bir simaydı bu, Meredith’in adadan sonraki hikâyesini bilmediği gibi onu tanıyıp tanımadığını da bilmiyordu. Kıvrımlı bir ağacın dibinde duruyordu, fazla öne çıkmadan uzaktan elveda demek istermiş gibi. Genç şifacı onu gördüğü için şaşırmıştı doğrusu, Cornelia'dan izin isteyip adama inceliği için selam verme arzusu ile o tarafa yöneldi bir çift dolu kader ile.

-Teşekkür ederim, gelmeni beklemiyordum.

Tanışıklıkları çok eskiye dayanmıyor, birbirleri hakkında çok az şey biliyorlardı. Adam zaman zaman St Mungo’ya gelir ve orada yolları kesişirdi, genç şifacı onun yaralarını pek çok kez sarmış olmasına karşın üç cümlenin ötesine geçmezdi aralarında geçen diyalog sayısı. Kadehlerden birini adama uzattı.

-Seni St Mungo dışında görmek güzel. Epey olmuştu değil mi?

Adamın törene gelmeyeceğini biliyordu, o yalnızca bir dostu yalnız bırakmamak için buradaydı. “Kadeh sende kalabilir,” dedi, buruk bir tebessümle. “İçeri davet etsem de gelemeyeceksin nasıl olsa.”[/justify]