[justify]Temiz hava ciğerler için çok önemli. Gemi ile küçük bir yolculukla Boleyn adasına gelmiş, geminin güvertesinde sigaramı tüttürmüştüm. İskeleye vardığımda da güzel bir öksürük krizine girdim. Maskemi takmamış, her zamanki mavi pelerinimi giymemiş olduğum için bir hiç kimse olarak iskelede adaya indim. Yanıklarımı saklamak yerine bir meczup gibi takılıp öksüre öksüre kenarlarda köşelerde yürüyerek Nicholas ile buluşacağımız noktaya vardım. Uzaktan onun öylece dikilmesini 1-2 dakika izledim iç çekerek. Git gide daha da hayata tutunması beni mutlu eden az sayıda etkenlerden biriydi. Boleyn adası operasyonunun başında olacaktı. Diğer Büyüceşura üyelerine düzenlenen operasyonlar da 1 saate yakın bir zamanda başlayacaktı ve sabaha fire vermeden halledeceğimizi umuyordum. Yanımda taşıdığım bohçamsı varlığı açıp içinden maskemi çıkarıp yüzüme taktım. Ardından da çanta gibi sardığım açık kahverengi pelerinin düğümlerini çözüp örtündüm. Nicholas'ın yanına gidip omzuna elimi koyduğum gibi asasını çekip bana doğrultunca gülümsedim Nicholas'ın ne yazık ki göremeyeceği bir şekilde. Gecenin dördünde selam vermek konusunda söylediklerine omuz silkip "Uykusuzluğuma verin Bay Urswick." dedim. "Artık yavaş yavaş yaşlı kategorisine giriyorum."

Onu takip etmemi söylediğinde hiç sorun etmeyip arkasından ilerledim yeni Başseherbazımın. Daha başkan olalı kaç ay oldu ama bir sürü Başseherbaz değişti. Nicholas için en iyisini diliyorum sadece. Adanın iç kısımlarına yürürken kendisine tatil vereceğini söylüyordu. "Tabi." dedim bariz bir ses tonuyla. "Hakkındır." Göz altları konusunda da kafamı sallayıp "Hiç kötü durmuyor Nicholas. Her zamanki gibi dalyan gibisin. Bir gün eşin ve çocukları alıp bana çay içmeye gel. Cynthia'nın duaları, büyülerden daha iyi koruyor."

Surları gösterdi Nicholas. Söylediklerine uyumlu bir şekilde kafamı sallıyor sanki operasyon yapmıyormuş gibi "Ah ne güzel ne güzel." diyordum. "Bu adayı sabah görmek lazım aslında. Cennet gibi diyorlardı." diyordum. Nicholas ve Cornelia birlikte gelip ilk bir çevreyi araştırmışlar. Güveneceğin kişilerin doğru olduğunu anlayınca insanın içinde oluşan mutluluk anlatılmaz. Meredith de burada olsaydı da görseydi düşüncesi ise buruk bir durum getiriyor duruma. Hoffman da kalbimi söküp gitti... Cwenhild ise bambaşka bir yola saptı. Tekrar düşünüp melankolikleşmeye gerek yok. Nicholas'ın beni götürdüğü yere tek tek gelen seherbazlar tamamlanınca Nicho göğsünü şişirip konuşmaya başladı. Ellerimi önümde kenetlemiş bir şekilde sessizce dinledim konuşmasını. Konuşmanın sonunda yine mızmızlanmaya başladığında kafamı çevirip seherbazlardan sonra bu gruba katılan albino olarak nitelendirebileceğim, beyaz saçlara sahip hanımı gördüğüm gibi "Ah!" diye çıkıştım. "Bayan White! Buyrun gelin." dedikten sonra "Nicholas amacım asla operasyonuna karışmak değil. Ancak bu surları geçerken muzip büyülerin olabileceği gerçeğini göz önünde bulundurmak lazım. Gerçeğin aklanmasına ihtiyacımız olacağını düşündüğüm için Bayan White'ın bizimle buraya gelmesini rica ettim. Baş Lanet Kırıcıdır kendisi." dedikten sonra Nicholas ile Luna'yı birbirlerine takdim ettim.

Tüm konuşmalar bittiğinde Luna White ile birlikte kalıp yaptığı işte ona yardım etmek adına elimden geleni yapacağım.[/justify]

[justify]
Ayazın bir insanın ciğerini söküp alabilecek soğukluğu bedenini ürpertirken bir köşeye sinmiş denizin sonsuz derinliğindeki kalabalık yaşamı hayal ederken bulmuştu kendini. Üzerine attığı ince fakat bir o kadar da korunaklı sayılabilecek zira saysanız defalarca kez üst üste getirilip üşümesini engelleyecek şalı omuzlarındaki yerini alıvermişti. Dünü de bakanlıktaki bir haftayı daha sonlandırdığı gerçeğiyle kabul etmişken mesai saatinin bitmesine yalnızca dakikalar kala bir hayli gizli sayılabilecek görevle hafta çalışmasına yeni bir gün daha eklenir vaziyete gelmişti. Neyse ki aylak aylak yatacağı saatleri geçirmekten iyiydi bu. Son zamanlarda bakanlık içerisindeki olayların kızışıyor olması bir yana dursun, insanların ayrıştırılıyor olduklarını hissedişi pek çok ilişmişti kulağına. Rahatsızlık duyuyordu tüm bunlardan. İnsan yaptıkları ile sorumlu olmalıydı bir şeylere karşı, tercihine bırakılamayan durumlar için değil. Üstelik görmezden gelinen durumlar, son zamanlarda yaşanan ve bilhassa Britanya halkının can güvenliğine mal olan fiili hareketler de canını sıkmaya yetiyordu. Tüm bu eylemlere var olan tüm istekleriyle kendilerini adayan bakanlık çalışanlarının Büyüceşura tarafından denetleneceği haberi ise herkesin şirazesini kaydıran son top olmuştu. İşten eve gelip ayaklarını yatağına uzattığında zevkle zihnini boşaltmak yerine sanki bir bataklığın içerisine çekilerek sıkıntılara boğuluyordu. Sıkıntıya boğuldukça bir tütün yakıyordu. Gerçekleşen tüm olayların şiddetlenişine eş değer, içtiği tütün de bir o kadar artmıştı. Yanlış yaptığı bir şey yoktu, buna emindi. Elinden gelebilecek en doğru şeyleri sunarken savsaklanan onca işin yanında denetime tabii tutulma fikri kanının kızışmasına sebep olmaktan öteye gitmiyordu. Bu yüzden kendi fikirlerine, savunduğu eşitliğe daha fazla bağlanmış, kişisel hayatında aynı zevklere sahip olmadığı insanlarla bile aynı terazinin üzerine binerek tek bir amaç doğrultusunda bir araya gelmişti.

Seth Carter'ı tütünün en sonundaki tanecikleri ciğerine çekerken gördüğünde adamın karanlığın altında parlayan çelikten zırhına baktı. Uğruna savaş verdiği şeyler bu hayatta kendisinin saygıyla anılmasını mı sağlayacaktı yoksa bir takım insanlar tarafından hainlikle mi hatırlanacaktı? Emma'nın fikirlerinin perçinleniyor olmasına bakarsak kudretli bir güveni bu adama açtığını söylemek mümkündü. Zira burada paylaşılan fikri çerçeveleyen herkes için geçerliydi bu. Kimisi için günün birinde bir hainlikle yaftalanacaklar kimisi için de birer kahraman olarak yad edileceklerdi.

Yerinden kalktı, iskeleye yanaşmakta olan geminin sallanmasına kapılmadan ağır adımlarla güverteden tutunarak ilerlemeye başladı. Cornelia ve Nicholas, önceden biraz da keşif mahiyetinde varlığı keskin olmayan bu sınırlarda akıncılık yapmışlardı. Peşlerinde kalabalık olmayacak ancak yapacakları çıkarmayı da riske atmayacak, güvendikleri seherbazları da bu gemiyle sürükleyerek zihinlerinde kapıları kapalı bir plan kurmuşlardı. Adımlarının arasındaki mesafeyi artırarak Luna'ya yetişmeyi denedi. Ay ışığının son demlerinde kızın gümüşi saçları becerikli bir edayla dalgalanıyordu. "Zihnini boşalt." dedi omuzunu omuzuna değdirirken. Emirvari bir konuşma değildi bu yalnızca işin ciddiyetine kapılabilmesi için kızın zihnine ulaştırdığı bir uyarıydı. "Aklının Max'te olduğunu biliyorum. Fakat Max burada olsaydı yapacağı işe deliler gibi odaklanacağını biliyorum. Bu yüzden Luna, hak ettiğin ve yaptıklarının karşılığını tam da bugün burada göstermenin zamanı." dediğinde elini kaldırıp cadının tafta kumaştan yapılma kıyafetinin örttüğü sırtını sıvazladı. İlerledi. Seth Carter'ın ardında dururken sakince üzerindeki şalı bir kenara bıraktı, kıyaya ayak bastı. Küçük şehir, fakir bir kasabayı andırdı ilk önce gözünde. Zira muhakkak her yerde olduğu gibi burada da yaşamını doyumsuzca sürdürebilmek konusunda zorlanan insanlar olabileceğini düşündü. Neredeyse parmak ucu denilebilecek ufak adımlarla toprağı ezerken sihir bakanının  Nicholas'ın yanına ayrılışı Emma'yı Cornelia'ya doğru ilerlemeye iteklemişti. Cadının yanına ulaştığında yorgun fakat tüm yorgunluğun tezatlığına bulunan yüzüne minicik bir tebessüm sunarak "Cornelia..." diye seslendi fısıltıyla. "Selam." Etrafı gözleriyle hızlıca kolaçan ederken kişisel sohbetlerin uzağından sürüklenir bir halde "Bir şeyler bulabildiniz mi?" diye sordu. Victorine ve Apollo, Emma'nın gözünde gizli birer kutu gibiydi. Sanki tüm paylaşımları birbirleri ile sınırlıydı. Belki de tüm bu düşünceleri kuruntudan ibaretti Emma'nın zira ikisiyle birebir anlamda çalışma imkanı olmamıştı. Yine de son dönemde ortaya çıkan kargaşalar ve çabaların takdire şayan bulunmamasının gurur kırıcılığıyla şimdi olması gereken doğru yerde bulunduğunu düşünüyordu.

Nicholas'ın sesiyle irkildi, ona doğru çekildi. Tertipli, tam da görünmesi gerektiği gibi, dik duruşu ve kendisine özgüveniyle orada dikiliyordu işte. Başseherbazlığa, Bay Boleyn'in görevden alınması ile terfi etmişti. Gösterdiği üstün hizmetlerden ötürü Emma bunun yerinde bir karar olduğunu sıklıkla bastırıyor, bazı kişisel rafine zevkleri birbiri ile örtüşmüyor olsa da bakanlıktaki bu adamın cesaretini işine adamasından kanıksanamayacak bir gurur duyuyordu. Onun kısa konuşmasını dinledikten sonra Bay Carter Luna'yı yanına çağırdı. Luna, gizem dairesindeki başarılarından sonra baş lanet kırıcılığa yükselmişti ve onun bu başarısıyla da koltukları kabarıyordu. Genç cadının konuşması sırasında ardındaki iki seherbazın lüzumsuz, zamansız ve gereksiz sayılabilecek konuşmasına şahit olduğunda yüzünü buruşturdu. Arkasını dönerek "Şşşşt!" diye ses çıkarttı. "Beyler, sabahın 04.00'ünde yataklarında bıraktığınız genç arkadaşlarınız için üzgünüm fakat işinize odaklanın lütfen. Daha önemli meseleler var." derken göz devirerek önüne döndü. Savsaklıktan nefret ederdi. Karşısındaki dinlemek bu denli mühimken akıl almaz bir saatte bu tür şeyleri konuşmak işin bilincini kavrayamamak demekti. Kollarını birbirine dolayarak Luna'ya bir adım daha yaklaştı. Kulak kesilmişti. Halen Max'ten bahsetmesi inanılmazdı. Başını iki yana sallarken göz devirdi. Daha on dakika geçmemişti ikili romantik ilişkisini bir yana bırakması konusundaki uyarıyı yapmasından. Kendine gelmeliydi. Şu an tam da, bir bakanlık çalışanı olarak değil de Luna'ya değer veren bir arkadaşı sıfatıyla cadının iki omuzunu tutup kendisine gelebilmesi umuduyla onu sallamak istiyordu. Bu isteğini göz ardı ederken derin bir nefes aldı. Görev bebek adımlarıyla başlamıştı.

Luna ardını döndü, kendisini korumaları gerektiğini söylerken sesindeki çekimserlik Emma'yı huzursuz etmişti. Tabii ki onu koruyacaklar, ellerinden geleni yapacaklardı. "Sen lanet ya da tılsım, içeriye girmemize engel olabilecek her ne varsa bununla ilgilen. Gerisini biz hallederiz." dedi güven vermeye çalışarak. En azından işini yaparken aklında bu endişenin yer etmesini istemezdi. Zira laneti kırmak her büyücünün harcı değildi. Kimisi bu işte başarılı olabilmek umuduyla ellerini sürdükleri ilk lanetin ters tepmesine boyun eğmişler, kimisi başarılı bir sonuçla karşılaşıp karşılaşmadıklarını dahi keşfedemeden lanetin üzerlerine işlemesi kabusuyla göğüs göğüse gelmişlerdi. Asasını parmaklarının arasına sabitledi. Gergin uzuvları ve dik omurgasından yayılan bir kuvvetle "Salvio Hexia" diyerek asasını salladı. Kendilerini ve yakın çevresini içerisine alacağı bir koruma büyüsü yapabilmek için derin bir nefes alırken verdiği güvenceyi sağlıyor olabilmeyi dilemekten başka çaresi yoktu.
[/justify]

[justify]

Asasının ucu ince bir ışık demeti ile kaplandığında hem dikkatini toplayabilmiş olmanın rahatlığı ile gevşiyor hem de gevşeyen bedenini bir nefeslik sessizlik ile korumaya çalışıyordu. Herkesin gözü Luna'nın elindeki asada ve kıvrılan omurgasındaydı. Dudaklarından çıkan fısıltıları tek bir nefes alışın dahi böleceği endişesiyle herkes hareketlerine bıçak kesiğini andıran bir ara vermişti. Emma elini daha gergin bir biçimde tutarak çevrelerini örten koruyucu perdeyi daha sabit kılmış, herhangi bir tehlikeye karşı oynadıkları bu açık oyunu kilitli hale getirmeye çalışmıştı. Luna'nın nefesini dışarıya daha yoğun bir biçimde verdiği her saniye elindeki tahta parçasına daha fazla güven duymak zorunda kalmıştı. Seherbazlar koruyucu birer piyon gibi arka sıralarda yer alırken her birine mühim görevler düşüyordu. Bir gece ansızın yaptıkları çıkartma öylesine bir adamın evine, öylesine işlenmiş bir suçtan yapılmıyordu. Dışarıdan büyücedünyanın işleyişinde rol oynayan etkin iki parçanın birbirine başkaldırısı gibi görünüyordu olanlar. Ancak bu bir başkaldırı değildi. Başkaldırı oluşumunu korumak, var olan düzeni sağlamak ve iyileştirmek adına yapılan bir eylemdi Emma için. 

Yaklaşık yirmi dakikalarını orada, üst üste tırmanmış tuğlaların bir tarafında geçirdikten sonra Luna anlık bir tehlike içerisinde bulunmadıklarını söyleyerek güvence vermeye çalışmıştı. "Yine de dikkatli olmalıyız." dedi sessizce Emma. Yine de tümünün eli asasında olacaktı, gözleri bir kurt kadar dikkatli ifadeyle etrafı tarayacaktı. Sessiz olmak zorundalardı. Cadı, koruyucu perdeyi etraflarından çekmek üzere tahta parçasının ucunu toprağa bakacak şekilde indirdi. Seherbazlarla birlikte duvardan büyüyle açılan küçük bir delikten geçmek üzere harekete koyuldu. Kademeli olarak ilerledikleri bu görevde attığı her bir adım sanki ayrı bir ülkeye ayak basmış gibi hissettiriyordu. Tekinsizdi. Güven duymuyordu. Bir sonraki aşamasını tahmin edemediği hiçbir iş güven vermez, altından muhakkak çorap söküğü gibi gelen sorunlar çıkardı. Kenara geçerek ardındaki iki kişinin de gelmesine yer ayırırken etrafa bakındı. Karanlıktı. Zifiri karanlığı bir zehir gibi boğan ay ışığı geride, tuğlaların ötesinde kalmıştı. Karşısındaki insanların yüzünü zar zor görüyordu, gözleri bu ışıksızlığa birkaç kırpıştırmanın berisinde ancak alışmıştı. Hiçbir şey yoğun bir netliğe bürünmemişti fakat en nihayetinde yüz hatları seçilebilir hale gelmişti.

Dudaklarını yaladı, kollarını birbirine kenetleyerek Nicholas'a yaklaştı. Seth Carter ile yanyana, baş başa vererek aniden geliştirecekleri strateji tümünü harekete geçirecekti. Tekrardan cebindeki köstekli saatine baktı, çok fazla vakit geçmemişti daha. Fakat adaya ayak bastıkları ilk andan beri Emma için zaman kırılmıştı sanki; saniyeler çok hızlı ilerliyor gibi hissediyordu. Nicholas ağzını açıp yapılacakları tümüne duyurduğunda "En doğrusu. Aksi halde çok büyük risk almış oluruz ve şu an risk alamayacak kadar azınlıktayız." dedi Emma. İkili gruplara ayrılmak en mantıklı eylem olacaktı. Zira bireysel ilerlemek, bilinmeyen topraklarda her türlü tehlikeyi sunabilirdi hepsine. Böylece bir riskin alınması yola bir kişi eksik devam etmek anlamına gelirken hiç kimse ardının kollanmasını reddedecek durumda da değildi.

Omurgasını dik bir konuma getirip postürünü düzeltirken başını arkasına çevirdi, hızlıca etrafı kolaçan etti. Kimse yoktu. Eşleştirilmeyi beklerken doğrusu ya, en geride gevşekçe duran bakanlık çalışanını görünce suratını ekşitti. Ne sorumsuzca ve lakayt görünüyordu! Onunla eşleştirilmemek adına Merlin'e dua etmeye koyuldu önce. Sırtını adama çevirdi. Onunla hiçbir şekilde bir takım çalışmasında yer almak istemezdi. Zira bu sorumsuzluğu terbiye etmekle uğraşmak istemiyordu, terbiye etmeden de işine koyulamazdı ve bir sarmala bulanırdı. Emma için her şey ve her an mükemmel bir biçimde hazır olmalıydı. Merlin dualarını duyacak olmalı ki, Nicholas ile eşleştiğinde derin bir oh çekti. Bu rahatlamasının dışarıya yansıması dahi öyle çok ilgi çekmişti ki birkaç kişinin kendisine aniden kafalarını çevirdiğine yemin edebilirdi. Bir süre sonra çıkarmada bulunan bakanlık üyeleri ikili halde dağıldığında Nicholas'ın yanından usulca yürüyordu. Hem kendisinin hem de yanındaki büyücünün attığı adımdan hiçbir endişe duymazken yapacağı işe karşı da kendisini özgüvenli hissediyordu. Kafasında halletmesi gereken bir problem gibi yığılmıyordu bir şeyler. İşinin profesyonelce gerçekleştirilmeyi bekleyen birer adımı gibi, tereyağından kıl çekercesine çözümleneceğine inancı tamdı.

Yürüyordu yavaş yavaş, takip ediyordu. Parmak uçlarında metreleri kat etmeye özen gösteriyordu. Ayağının altındaki toprak girintili çıkıntılı bir tümseği andırarak aralıklarla cadının dengesini bozarken bunu harcadığı efora yordu. En nihayetinde ayağının tabanı ile toprağı tamamen ezdiğinde aynı belirgin dengesizliğin kendisini ele geçirmesine izin verirken "Boleynler bu toprağı biraz daha bakımlı hale getiremezler miydi?" diye söylendi Nicholas'a. Onun da bu durumdan pek hoşnut olmadığını düşündü. Diğerlerinden bir hayli uzaklaşmışlardı ve karanlığa gittikçe çekilen ormanın derinliklerine doğru yola koyulmuşlardı. Gözle görünebilecek yerlerden uzakta, sessizce, beklenmedik bir alandan temkinlice yaklaşmak her zaman en doğrusu olurdu. Biraz vakit kaybettirebilirdi ancak güvenliydi. En azından, birkaç dakika sonrasına dek güvenli olduğunu düşünecekti.

Ayağı belli belirsiz bir engele takıldığında tökezledi, Nicholas'ın omuzuna tutundu. "Af edersin." dedi fısıldayarak. "Ancak bu saçma sapan ormanda yürümek için yolları ezbere bilmek gerek!" diye hayret eden bir ifadeyle nefes verdi. Asasını önündeki engelleri görebilmek için doğrulttuğunda "Lumos" diye fısıldadı. Önündeki topraklı yolun yavaşça aydınlanmasıyla gözleri kamaştı, başını yana çevirdi. Gördükleri karşısında boşta kalan elini ağzına götürerek olduğu yerde kaldı. Yerlerde kimi parçalanmış kimisi de tüm bir vücut halinde taşlaşmış bedenlere baktı. "Görüyor musun?" dedi belli belirsiz. Hepsi korkunç birer ifadeyle sonsuzluktan beridir oradalarmışçasına yerlerini belli etmişken "Bu-bunlar da neyin nesi böyle?" diye kekeledi. Sağlıklı düşünemiyordu. Son zamanlarda gördüğü en ürkütücü şey olarak hafızasına kazınabilirdi. Bir ses işitti. Başını yerden kaldırıp asasını sesin geldiği yöne doğrulttuğunda kabaca kendilerine yaklaşan, bir hayaleti andırıyormuş gibi süzülen silüete baktı. Yakalanmışlardı ve atik olmak zorunda hissediyordu. "Nicholas!" diye fısıldadı kıpırdamamaya özen göstererek. Adamın söylediklerini bir kulağı ile dinlerken bir yandan da hızını kesmeden kendilerine yaklaşan bedenlerin belirginleşen hatlarına baktı. Sıska, iskeleti andıran vücutlar birkaç kıl saçla örtüldüğünde "Hassiktir. İNFERİLER!" diye dürtükledi büyücüyü. Zihin perdesi yırtıldı. Bu piyonları satranç tahtasındaki ata benzetti bir anlığına. Asasındaki büyüyü sonlandırıp kendilerini karanlıkta bırakarak bir adım gerilediğinde acele etmesi gerekiyordu. Hızlıca düşündü. Dikkatlerini dağıtabilmek için üzerinden bir eşyayı fırlatmayı düşündü önce ancak ruhundaki adrenalin varlığının durduğu noktayı kolaylıkla belli edecekti. Kaçmayı denese, nereye dek kaçacaktı ki? Asasını tekrardan karşısına doğru kaldırıp bu lanetli yaratıkları kendilerinden ateşle uzak tutabileceklerini düşünerek "Incendio" diyerek savurdu. Şanslılarsa, en azından birkaç tanesini bu şekilde korkutup aceleyle yollarına devam edebileceklerdi. Tabii, akıllarındaki soru işaretleriyle...

[/justify]

Nicholas ve Emma önderliğinde ilerleyen; bilinmezliğin ve tehlikenin sarmaladığı adadaki engelleri gerek mahfiyet, gerek kudret ile aşan cesaret timsali güruhun ülküsü kuvvetli, iradesi yekti. Bu iradeyse ilk olarak, karşılarına çıkan hilkat garibeleri, tabulu büyünün ürünleri, namı netameli ölü büyüsü eserleri -ya da en azından bir hayli benzerleri- tarafından sınanmıştı.

Kendilerine doğru yönelen dört inferivari yaratığa ise Emma hızlı bir reaksiyon, yerinde ve isabetli bir tılsımla karşılık vermişti. Çürük bedeni harlı alevlerle tutuşan bedenden yükselen tiz ses, bu gürültüden korkan hayvanların kaçışmasının ve kuvvetli rüzgarın yarattığı sesler tarafından bastırılırken kalan üç yaratık da alevlerden, ışıktan uzağa, ormanın karanlık ve kuytu köşelerine kaçışmaya başlamış, çil taneleri misali dağılmışlardı.

Karşılarına çıkan kontrollü veyahut kontrolsüz engellerin üstesinden geldikleri ve muhtelif savunma tılsımlarını da aştıkları noktadaysa kendilerini, oldukça ilginç şeyler karşılayacaktı...

---

Adanın savunmalarını aşan baskın ekibi, kendilerini en yumuşak tabirle radikal olarak nitelendirilebilecek mermer bir avluda bulmuşlardı. Belki de kimisine göre bu manzara sıradandır, kim bilir? Peki bu şatafatlı avluyu en azından kimi insana göre olağan dışı kılan neydi ona gelecek olursak ise... Figürlerdi. Surların ardına açılan avlu; bembeyaz, kusursuz mermerlerden insan figürleriyle doluydu. Bugüne değin hiçbir heykeltıraşın belki de erişmeyi başaramadığı ve başaramayacağı kadar detaylı, bir insan vücudu ve kıyafetlerinin en ince kusuruna kadar ilmek ilmek işlendiği kusursuzlukta statüler idi bunlar. Adeta bir büyü misali. Bir insan bedenini mermere olabilecek en kusursuz şekilde değil bir, onlarca kez dökmüş nasıl bir heykeltıraş var olabilirdi? Her birinin suratı ayrı, özel, kendine has birer dehşet simasına bürünmüş olmasıysa cabasıydı. Üstelik böylesi bir sanatkar varsa dahi sanatı yalnızca seçilmiş sayılı ferdin erişimine açık bir avluda mı sergilenmeliydi? Belki de fazla elitist bir sanatçının elinden çıkmıştı tüm bu heykeller, kim bilir?

---

Adanın korumalı bölgesindeki tehditler sessizce susturulurken bulunan bir mahzen girişiyse tüm fildişi ve mermer şatafatın oluşturduğu bir sır perdesinin ardında gizlenenleri ortaya dökmüştü. İçeride görülecek şeylerin belirgin bir habercisiydi içeri ilerlendiğinde burun deliklerini sarmalayan kuvvetli, çürük, ölüm kokusu. Bu koku kim bilir ne korkuları kovalamış, sarmalamıştı bu zindanda. İrili ufaklı ve temiz olmalarına karşın defalarca kullanımdan yıpranmaya yüz tutmuş kazanlar ve oldukça iyi bilenmiş, ışıltılı bıçaklı mızraklar ile doluydu oda. Bir insan bedeninin sayısız farklı şekilde bağlanabileceği zerzevatla birlikte. Daha da önemlisi, yerlerde yatan ve muhtelif çürüme oranlarına sahip, her biri kendine has can yakıcı birer koku yayan naaşların arasındaki bu zerzevatlardan birisine gerçekten de bağlanmış olan, yüreği yaşam pırıltısını kaybetmiş, taze solmuş bir beden bulunmaktaydı. Ve ne yazık ki bu, adada bu gece karşılaşacakları ilk cansız beden olmayacaktı...

---

---

Boleyn Adası'ndaki sızma operasyonuysa dikkatlerin üzerine yöneldiği yalnızca bir sahneydi. Bu esnada büyüceşura baş büyücüsü Elliot Hawkins'in de aralarında bulunduğu sayısız büyüceşura üyesi göz altına alınmış; Amybeth Jessica Enfield, Theodore Berry, Thomas Madlock, Willow Philips gibi birçok önemli isimin de büyüceşura yetkilerini kullanarak karıştıkları yolsuzluklarla alakalı belgeler, operasyona dahil olan bakanlık çalışanlarınca ele geçirilmişti.

---

Bu noktadan itibaren RP yazıp yazmamak opsiyoneldir. Son olaylar ışığında prematüre bir şekilde biten kurgu, genel zar sonuçlarının da ele alınmasıyla "başarılı operasyon" olarak nitelendirilmiştir. Bu noktadan itibaren adaya yahut diğer baskınlar hakkında yazmak katılımcı isimlerin keyfine bırakılmıştır. Büyüceşura üyelerinin en azından her birine dair bu baskının bir parçası olarak yolsuzluk belgeleri bulunamamış olsa da çoğunluğun yozlaşmış olduğu söylenebilir. Kalanı ne yapılır oyunculara kalmıştır.

Bu olayların sonucunda büyüceşura için 4 adet %70 indirim kuponu temsili olarak operasyonu yürüten Nicholas Ezra Urswick'e verilmiştir. Operasyon ekibinin farklı talebi olursa hesaba katılır ama şu anda kendisi büyüceşuraya 4 isimi bu özel fırsatla 2022 Kasım ayının sonuna kadar indirimli bir fiyat ile sokabilir.

Açığa çıkan yolsuzluklardan ötürü "yanlış yönlendirilmiş" finansmanın toparlanması, bakanlık bütçesine +1,000 Galleon olarak yansımıştır.