[justify]Yaz tatilimin üçüncü yarısıydı. İkinci yarısında bakanlıkta yaptığım bir aylık staj beni zihinsel anlamda epey yorgun düşürmüştü. Sanki bu son yaz tatili sorumluluk bilincini kuvvetli bir kanca gibi beynimin içerisine geçirmiş, beni kendisine doğru çekmişti. Daha bilinçli olmam ve ne istediğimi bilmem gerektiği konusunda beni uyarıyordu. Uyarıyordu uyarmasına da, kabullenemiyordum. Evim olarak bellediğim Hogwarts'tan uzaklaşacak olmak bir yana, kendimi yetersizlik dolu hissediyordum. Daha öğrenecek çok fazla şeyim vardı ve bir anda bu boşluğa atılmanın beni nereye sürükleyeceği endişesi de özellikle birkaç gündür zihnimi meşgul ediyordu. Bir seherbaz mı olacaktım yoksa esrar dairesi için mi çabalayacaktım? Belki de babam gibi iksirle uğraşmalıydım. Ancak tüm bu becerilerin yanında kapasitemi fiziksel anlamda daha kudretli bir boyuta çıkartmalıydım. On hedeften en az yedisini tutturmalıydım mesela. Veyahut kılıcı sallarken hedefim saldırmak değil, kendimi korumak üzerine de yoğurulmalıydı. Sahi, hiç kendimi savunmak üzerine çalışmış mıydım, zannetmiyorum. Geçen dönem okuldaki kargaşa zaten fazlasıyla herkesi endişe ve paniğe sürüklemişken André'den bu konuda bana yardımcı olmasını istemek de yüzsüzlük gibi geliyordu. Bu yüzden şimdi kendimi yazlık evimizin sol patikasındaki tarlada, elimde kılıç ve karşımda kargalara göğüs geren cılız bir korkuluk ile buluverdim.

Nefes nefese kalmıştım. Göğsümün arasından sızıp karnıma doğru ilerleyen terler, elbiseme yapışıp beni çoktan rahatsız etmeye başlamıştı. Başımın üzerindeki güneş saçlarıma yoğun bir ışık buketi bırakıyordu ve parmaklarımın arasındaki kılıcın kabzası ter yüzünden saniyelik aralıklarla cildimden kayıyordu. Penelope, bu saatlerde bir talim yapmamam konusunda beni sıklıkla uyarsa da söylenilenin dikine gitme huyumdan bir türlü vazgeçemiyordum. Kendini bilmez güneşin görüş açımı daralttığını bilmeme rağmen hissettiğim yorgunluğun şiddeti arttıkça elimde tuttuğum kılıca duyduğum güven de artıyor, beni tatmin ediyordu. Yoruldukça tatmin oluyordum ancak daha beceriksiz vuruşlar sergiliyordum.

Bir an için durdum. Elimdeki kılıcı yere fırlatarak belimdeki keseyi düzeltmeye çalıştım. İçerisinde yasemin otu vardı. Bunu çeşitli iksirlere lezzetli aromalar kazandırmak ve kokularını bastırmak için kullanırdım. Ustalar tarafından sıklıkla kullanılan bir yöntemdi. Hatta bazı zamanlar zihnimi boşaltmak için fevkalede bir kokuya sahiplik eden bitki çayı yapar, arındırıcı bir uykuya yatardım. Öyle ya, işe de yarardı. Birkaç gece Penelope ve babamı uyutmak için bunu denediğimi bile biliyordum.

Bilindik bir refleks ile kesenin büzüştürülen ağzını yokladım. Kıyıda köşede, kendisini toprakla buluşturmak isteyen yasemin yapraklarını aceleyle içerisine tekrardan tıkıştırdım. Yere eğilip yanımda taşıdığım toprak testiyi dudaklarıma götürdüm, kana kana su içtim. Hakikaten belki de tahmin edebileceğimin çok daha ötesinde bir yorgunluk yaşıyor ve istikrarlı bir çaba gösteriyordum fakat yetmiyordu. Kılıç, ok ve yaya kıyasla avucumu daha da fazla dolduruyor olsa da yeterli kabiliyeti sağlayamıyordum. Her vuruşta sanki parmaklarımın arasından fırlayacakmış hissiyatını aşamadığım için bedenimi fazlası ile geriyordum. Bu da bana iki kat maliyetli bir tükenmişliğe mal oluyordu.

Alnıma yerleşen küçük ter taneleri beni rahatsız etmeye başladığında elimin tersini tenime götürdüm. Alelacele sildim ve daha sonrasında beyaz keten gömleğimin dekoltesini aralayarak üflemeye başladım. Ağustos sıcağına daha fazla takatim kalmamıştı ama idare etmeye çalışıyordum. Böylece, olduğum yerde ter dökmenin de bana burada vakit kaybettireceği düşüncesiyle yere fırlattığım kılıca tekrar yöneldim. Ona sanki canlı bir varlıkmış gibi seslenerek "Gel bakalım." dedim. Elimde birkaç kez çevirip tutuşumu sabitleştirirken "Bu defa halledeceğiz." diye de kendime telkinde bulunuyordum. Derin bir nefes alarak korkuluğa döndüm. Bacaklarımı omuz mesafeme dek açtım, var kuvvetimle dudaklarımdan bir çığlık koparırken korkuluğa doğru koştum. En nihayetinde üzerinde ancak, omuzundan göğsüne dek bir yarık bırakabilmiştim.

[/justify]

[justify]Göz devirerek ancak yapabildiğim eserime bakarken sıkıntılı bir nefesi dışarıya verdim. Her nasıl oluyorsa bir şekilde darbeyi atarken gözlerimi kısıyordum. Bu benim karşıya vereceğim zararın oranını bir hayli düşürüyordu. Zaten net olmayan görüş açımı daha da daraltarak başarısız bir kılıç kullanma kabiliyeti sergiliyordum.

Kılıcı elimin altında birkaç kez çevirip korkuluğa doğru yaklaşırken bir ses duydum. Sesin kaynağını ayaklarımın altı olduğunu düşünerek adımlarımı yavaşlattım ancak hayır, çalı ve toprak sesi daha da yakınıma gelmeye başlamıştı. Boşta kalan elimi de kılıcın kabzasına yerleştirerek bacaklarımı tekrardan omuzum ile aynı hizaya getirdim. Kendimi saldırılara daha kapalı hale getirdiğimi düşünüyordum. Ufak adımlarım ile beraber göz bebeklerimi çeperimde çevirmeye başladım. İşte, oradaydım. Saliselik bir farkla göz göze geldiğim yabancıya karşılık olarak sırtımı dikleştirdim. Dudaklarım gerildi ve yanağımın içini dişlerim ile sıktım. Adamın silüeti yaklaştıkça yoğun ve kirli bir koku burnuma doldu. Kan, şarap, ter ve baharatın renkleri birbirine karışmıştı. Yabancının bu kokusu beni huzursuz eden ilk şey oldu.

Dudaklarındaki aynı tatsız gülümsemeyle elini beline götürdüğünde bir adım geriledim. Attığı her adımı gerginlikle izliyordum. Bu sıcağın altında ter dökmeme rağmen bir anlığına şaşırtıcı derecede ürperti hissetmiştim. Tenimin üzeri karıncalandığı sırada yabancı belinden çıkarttığı kılıcı, korkuluğumun kafasına indiriverdi; göz bebeklerini bir saniye için bile kırpmadan, kolu keten engele takılmadan.

Ağzındaki alayı bir sakız gibi uzatarak bana döndüğünde gözlerini kıstı. Beceriksizliğimi yüzüme vururken kabul etmeliyim ki gururum kırılmıştı. İyi olmadığımı kabul ediyordum ancak dışarıdan bakıldığında bu kadar toy göründüğümü de aklımın ucundan geçirmemiştim. Bu yabancının benimle alay etmesine izin vermek istemiyordum fakat işin aslı, pek ala fazlasıyla korkutucu göründüğü için sesimi çıkartmak konusunda endişeli davranıyordum.

Sırtımı dikleştirdim. Gözümü korkutmasına izin vermemeli ve duygularımı minimalize etmeliydim."Niyetim birilerini eğlendirmek olsaydı kılıcın ucunda bir ayı olurdu." dedim aramızdaki mesafeyi koruyarak. Yanımdaki yabancıyı görmezden gelip yere düşen korkuluğun kafasına ayağımla ufak bir tekme savurdum. "Sizi ilk kez buralarda görüyorum." dedim kulak kabartarak. Hogwarts'a başladığımdan beri her yaz buraya gelirdik. Etrafa yeni gelen bir yabancı da herkesin dikkatini çekerdi. Burada kimse kimsenin ne olduğunu bilmez fakat etliye ve sütlüye karışmazdı. Sanki dünyada muggle ve büyücüler yokmuş, yıllar öncesinde bir savaş yaşanmamış, kimse kayıplar vermemiş gibi davranırdı.

Kılıcımın ucunu toprağa saplayarak "Kimsiniz?" diye sordum adama. Sorduğum soruya dakik bir cevap alamadığım için sesim az öncekinden daha keskin çıkmıştı.

[/justify]

[justify]Sorularım havada asılı kalıyor, cevaplar adeta uzay boşluğundaki sessizlikte kayboluyordu. Yabancıya dair bir şey öğrenmek bir yana, yüzündeki ifadeden niyetini anlamak bile bir hayli zordu. Gülünç duruma düştüğümü düşünüyordum fakat on yedi yaşında bir kızdım ve şimdilerde dalga geçilecek yaşın üzerine bastığım fikrine inanmaya başlamıştım. Belki de yalnızca gururuma yediremiyordum. Eleştirilmek, daha da doğrusu yabancılar tarafından eleştirilmek, hazmedebildiğim bir durum olmuyordu.

Kılıcım, toprağın yüzeyindeki yerini koruyorken yabancının her bir hareketini gözlemeye dikkat ediyordum. Kaçırabileceğim en ufak eylem beni tuzağa çekebilirdi. Zira yinelememe rağmen bana halen kim olduğunu söyleme nezaketini göstermemişti. Bir kara büyücüyü andırdığını söyleyebilirdim ancak hayır; ne kendi varlığımın gerçekliğini belli etmeli ne de başkasını bunun için zorlamalıydım.

Yabancı yanıma ulaşıp kılıcımı topraktan çektiğinde kaşlarımı çattım. O bana ait bir eşyaydı ve izinsiz uzandığı için bu kaba davranışına öfkelenmiştim. Fakat yersiz bir öfkenin beni ele vereceğini düşünerek kendimi hızlıca rahatlatmaya çalıştım. Yerimde kaldım. Belli ki kılıç kullanmak konusunda benden çok daha yetenekliydi. Demir parçasını avuçları arasına alıp dikkatle incelemeye başladı. Benimle birlikte onun da kaşları çatıldı. Eski bir kılıçtı benim kılıcım. 1652 yapımı, Penelope'un dedesinden kalan bir kılıçtı. Avrupa stiliyle bezenmişti. Kahverengi deriden bir kabzası, kabzasının üzerinde de "KF" harfleri işlenmişti. Zavallı adamın ansız ölümü yüzünden geri kalan kimse onun kadar yetenekli bir usta olamamış, teknikleri öğrenememişti. Ok ve yay kullanmanın yanında kılıç kullanmaya merak salınca da ikinci elciden keskin bir demir almak yerine Penelope bana bu yadigârı hediye etmişti.

Uzunca bir sessizlik benim de dinlenmeme fırsat verirken bana ufaklık dediğini işittim. Ufaklık, diye geçirdim içimden. Ufaklık senin babandır! Fakat bunlar yalnızca zihnimden geçmiş, dudaklarımdan dökülmemişti. Başımı yana doğru yatırarak elimi boynuma götürdüm, saçlarımı omuzumun üzerine toplayarak esintinin biraz olsun terlemiş olan boynumu teğet geçmesine izin verdim. "Uzun bir süredir değil. Tahmin edersin ki yeniyim." dedim aramdaki iletişim samimiyetini kısaltarak. "Ben mesafeyi seviyorum. Birisiyle burun buruna olmak hoşuma gitmiyor." derken yavaşça yürümeye başladım. Elimi, kılıcımı tekrardan avucuma bırakması için yabancıya doğru uzattım. Boşta kalan elimi de belime koyarak parmaklarımı oynatmaya başladım. "Burada yabancılara pek rastlanmaz. Üstelik kılıçta iyi olanlara." dedim üzerine basa basa. Halen kendisine dair bir şeyler söylemesi için onu uyarıyordum. Tepemizde ruhumuza işleyen güneş yavaşça yürüyordu ve yerini berrak bulutlar bırakıyordu. [/justify]

[justify]Yadigârımın avuçlarıma konmasını beklerken beklemediğim bir şey oldu. Pek de keskin sayılmayan kılıcım yabancının avuçlarında hareketini buldu ve boynuma tırmandı. Pek ala konuşup bastırdıkça da canımı acıtıyordu. Korkuyor muydum, evet ancak sonucun üzerinde durmamaya çalışıyordum. Biliyordum ki bu hareketin sonucu üzerine düşünürsem kendimi bir ipe bağlanmış gibi paralayacak, belki de hiç zarar görmeyecek iken kuyumu kazacaktım.

Kendi gözlerinde bende gördüğü eksiklikleri bana sıralamaya başladığında gergin olan vücudumu gevşetmeye çalıştım. Uzuvlarımı daha da fazla sıkmak beni yoruyordu. Savunmasızlığımdan bahsediyor, nasıl konuşmayı bilmediğimden bahsediyordu. Alayla dudağımın kenarı yukarıya kıvrıldı. Bunu bana yoldan geçen ve kendime ayırdığım ana burnunu sokmayı ihmal etmeyen, üstüne üstlük konuşma mesafemizin yollarını katleden yabancı mı söylüyordu? Üstelik, üzerinde de leş kokusu vardı.

Dövülmüş demiri bir ağacın kenarına fırlattığında kaşlarımı çattım. "Keskin ya da değil, saygı duyduğun kılıca hep böyle mi davranırsın?" dedim saçımı düzelterek. Yalan söylemeyecektim. Bu şuursuz hareketleri gözümü korkutmuyor değildi ancak bu korkuyu ona asla belli edemezdim. Zira şundan emindim: ben korktukça o benim üzerime gelecekti ve bana kaçabileceğim bir alan bırakmayacaktı.

İkna edici olmadığımı söylemişti. Yeni tanıdığı birisinden ne gibi bir ikna edicilik beklemişti ki? "Neden seni ikna etmekle uğraşayım?" dedim omuzlarımı silkerek. "Yalnızca buradan geçip giden birisin." diyerek az önceki tavrına vurdumduymazlık ile yaklaşmaya çalıştım. "Hep böyle misin?" dedim ağacın kenarındaki demiri almaya yeltenirken. "Her gördüğün yabancının yanına gidip kişisel alanlarına müdahale eder, boğazlarına kılıç dayar mısın?"

Yere eğildim, kılıcımı aldım. Kabzasını kavrayıp hızlıca belindeki kılıfına sokuşturdum. En azından bu konuda çeviklik kazanmıştım.  Ok kullanmaya ilk başladığım zamanlarda oku kılıflardan çekmek beni zorluyor, devamlı sağa sola kayıyordu. Zamanla tekniğini öğrenmiş, bu aletlerin kılıftan bir yağ gibi kaymasını becerir hale gelmiştim. "Kılıç, yakın maesafe sanatıdır. Uzak mesafe değil. Yeni olduğumu söylemiştim." diyerek aptal olmadığımı kanıtlamaya çalıştım. Niçin kendimi kanıtlamaya çalıştığımı anlamıyordum. [/justify]

[justify]
Ben kendi irademi ve duruşumu korudukça aramızdaki metrelerin devamlı kısalıyor olması canımı sıkıyordu. Zihnimden geçen cümleleri ötelemek için devamlı yanaklarımın içini sıkıyor, başımı sağa ve sola yatırarak kaslarımı gevşetiyordum. Kılıç hakkında konuşmanın bana düşmeyeceğini söyleyerek beni küçük düşürmeye çalışıyordu fakat nafile, kelimeler arttıkça üste çıkmak istiyordum. Kendimi ezdirmek istemiyordum. Öğütleri muhakkak kulağına bir küpe olarak takıp gezen birisiydim fakat ancak benim gibi birisinin öğütlerini dikkate alabilirdim. Ben düzenli bir cadıydım. Karşımdaki de bana nazaran düzensiz ve savsak bir adama benziyordu. Dudaklarımı, bulunduğumuz anın ciddiyetsizliğine karşılık verecek şekilde yukarıya doğru kıvırdım, yavaşça ıslatarak kollarımı birbirine bağladım. Bana gittikçe yaklaşıyordu fakat yerimden kıpırdamıyordum. Gözdağı vermesine fırsat tanımayacaktım.

Kırmızıya çalan bakışlarını suratımdan atına çevirdiğinde üzerindeki kıyafetleri incelemeye başladım. Gömleği yer yer yırtıktı, dumana maruz kalmış gibi siyah lekeleri vardı fakat beni en son tedirgin eden şey kan lekesiydi. İrili ufaklı, parmak izini andıran kan lekeleri kumaşın üzerini sıklıkla kaplamıştı. Çoğunluğu kuruydu fakat bir kısmı güneşin altında daha keskin bir parmaklıkla ışıldıyordu. Dudaklarımı ısırdım. İşte şimdi bir adım geri atmıştım. Sorduğu soru zihnimin filtresinden birkaç kez geçtiği için yanıt vermekte gecikmiştim. "İleride, kasabanın çıkışında bir han var." dedim kaşlarımı çatarak. "Belki hancı seni bir gece için orada misafir edebilir. Fakat her ne kadar parasını alıyor olsa da misafir edeceği kişiler konusunda seçici davranıyor." dediğimde elimi kılıca doğru götürdüm. Her ne kadar şu an bu sanatı kullanma konusunda ondan daha berbat olsam da bu bana bir şekilde ruhsal güç veriyordu. Bir hayvanı mı öldürmüştü yoksa bir insanı mı? Yoksa yalnızca kafayı yemiş bir kasap mıydı?

O atının başını şaşırtıcı naziklik ile okşarken boğazımı temizledim. Geride kalan beni umursamıyor gibiydi. "Hayvan mı avlıyorsun?" dedim merakla. Bir kelle avcısı olabileceği düşüncesi aklımın ucundan dahi geçmiyordu. Yakın ya da uzak bir yerlerde birileri mutlaka bu savaşın kurbanı haline geliyordu fakat bu durumun burnumun ucuna dek girebileceği fikri toyluğum ile birlikte bana inanılmaz bir uzaklıkta görünüyordu. "Üzerin kan ile dolu ve fena kokuyor."
[/justify]

[justify]Bir hayvan avcısı olduğunu söylediğinde içimin rahatladığını kabul etmeliydim. Tedirginliğimin esas kaynağını bilmiyordum. Evet bir hayvanın ölümü de trajik olabilirdi fakat bir insanın ölümü kadar sızlatıcı olduğunu düşünmüyordum. Elimi kılıfın içerisine yarısını gizleyen deriden çektiğimde sıkılmış olan avucumu da serbest bıraktım. Yanımdan gidecek gibi duruyordu fakat beklediğim kadar hızlı da olmadı. Üzerindekilere bilhassa kokusuna dair söylediğim şeye pek bir gücenmiş gibi kaşlarını çatıp bakışlarını karartarak gözlerini suratıma dikti. Muhtemelen şımarık ve hatta altın işlemeli yataklarda uyuyan bir kız olduğumu düşünüyordu. "Yorucu olmuştur." diyerek durumu toparlamaya çalışsam da pek başarılı olduğum söylenemezdi.

Hancının kendisini her koşulda kabul etmek zorunda kalacağını duyduğumda "Ne yani dövecek misin?" diye seslendim arkasından. Atına binmiş benden uzaklaşıyordu. Bu kasaba bu tür senaryolara daha önce de maruz kalmıştı kalmasına ancak işin sonunda sevimsiz bir tüfek, birkaç mermi ve cansız bir beden yer almıştı.

Yabancı benden uzaklaştıkça uzaklaştı. Atı yönü arıyordu, yavaştı. İlk karşılaştığım andan itibaren bana yönlendirdiği uyarıları düşündüm. Çok mu kaba ve kendimi savunmaya yönelik davranışlar sergilemiştim? Ben bu denli kaba bir cadı değildim. Bir leydi kadar asil olduğum da söylenemezdi fakat adab-ı muaşeret kurallarına da bir hayli hakimdim. Başımı iki yana sallayıp yürümeye başladım. Önce hızlı hızlı adımlar, ardından ata yetişebilmek için koşar hızla büyük mesafeler... "Hey! Bekle biraz!" diye bağırdım. Nihayet atın yanına ulaştığımda nefes nefese kaldım. Belki de biraz bencilce olacaktı fakat bu yabancı ile karşılaşmamın bir sebebi olmalıydı. "Sana..." dedim büyük bir soluk almaya çalışırken, "Bir teklifim var."  Ellerimi dizime koyup başımı hafifçe yukarıya kaldırdım. "Akşam üzeri 18.00'da, korkuluğun yanında benimle buluş ve birkaç vuruş öğret. Bunu yaparsan hancı ile konuşacağım ve sorunsuz bir akşam geçirmeni sağlayacağım. Sıcak bir yemek ve banyo. Aksi halde, hiçbir şeyden ben sorumlu değilim." dedim omuzlarımı silkerek. Atın hareketlerini kontrol edebilmesini sağlamak ve adamın yüzünü daha rahat görebilmek için bir adım geri çekildim.



[/justify]

[justify]
Yabancı bir süre düşündükten sonra kaşlarını yukarıya kaldırarak cazip teklifimi değerlendirmişe benziyordu. Bana kalırsa yeterince kabul edilebilir bir teklifti bu. Uzun bir süre atın üzerinde gelen birisinin kısa vadeli en büyük dileklerinden biri sıcak bir yemek, güzel bir su ve yatak olmalıydı.

Dudaklarından çıkacak kelimeyi merakla beklemeye başlamıştım. Doğrusu ya, kibrinin ötesinde yaşayan bu adamın kabul etmesini beklemiyordum; beklentim bir hayli yersiz kalmıştı. İstemeden de olsa kaşlarımı kaldırarak şaşkınlığımın belirginleşmesine fırsat tanıdım. At kullanmayı bilip bilmediğimi biraz da dalga geçercesine sorduğumda başımı iki yana salladım. Bu olumsuzluk anlamında değildi, beni bu denli beceriksiz birisi olarak tanımlamasının inanılmazlığındandı. "Bana deli şimşek derler." dedim aramızdaki gerginliği yumuşatmaya çalışarak. Elbette bana deli şimşek denmiyordu. Ben de bir at yarışçısı değildim zaten. Aslında onun yaklaşımına karşılık veriyordum fakat gücenmişe benziyordu. "Kendimi bildiğimden beri atın tepesindeydim ben.İstersen kullanabilirim." dedim bilmiş bilmiş kollarımı birbirine dolayarak. Tepkisizliği ile birlikte ellerimi atın üzerine attım. Kollarımdan kuvvet alarak hızlıca tepesine çıkarak yabancıyı itekledim. "Öne kayar mısın biraz? Atın kuyruğunda oturulabilecek bir yer olduğunu sanmıyorum."

Yolu tarif edip yaklaşık on dakika sonrasında hancıya vardığımızda içeriye girdim. En azından son iki yıldır yazın buraya mutlaka uğrardım. Gündüzleri lezzetli likörlü limonatalar yapıp kasaba gençlerinin gönüllerini şenlendirir, geceleri de kaba saba adamların kıraathanesi şeklini alırdı. Bay Raymond'a "Senin için bir misafirim var." diye seslendiğimde ahşap sinekliğinin arkasından ellerini önlüğüne silerek çıkmıştı. Yabancı arkamda kalmıştı ve geriden geliyordu. "Onu bu gece için misafir etmeni istiyorum senden. Biraz çorba, sıcak bir duş, üst kattaki yataklardan birisi işini görür." dediğimde kulağına biraz daha yaklaştım. "Kim olduğunu bilmiyorum. Söylemiyor da. Bir zararını görmedim ama sen yine de dikkatli ol." diyerek bir uyarıda bulunmaya çalıştım. Bay Raymond'dan güvenilirlik dolu bir onay aldıktan sonra bir bardak birayı yabancıya götürdüm. "Yorgunluğunu alır." dedim önüne doğru sürerek. "Odan yukarıda, istediğin bir şey olduğunda Bay Raymond'a gelebilirsin. Seni saat 18.00'de korkuluğun orada bekliyorum."  dedim geri adım atarak. Hancıya elimle hoşça kal dinledikten sonra arkamı döndüm ve güneşin yorgunluğundan sıyrılmak için evime doğru yol aldım. Çok daha kuvvetli, çok daha yorucu bir antremana hazırlık yapmalıyım;  fiziksel ve ruhsal olarak. [/justify]

[justify]
Eve gittiğimde karnımı lezzetli bir tavuk çorbasıyla doldurmuştum. Öğleden sonramı geçirebileceğim belki de en verimsiz görünen fakat pek bir vakit aldığım aktiviteye ayırdım, gelen postaları ayıklayıp cevap yazdım. Hogwarts'ta özlediğim çok fazla insan vardı, kimisine dönütlerde bulunurken kimisine de zamanın getirdiği uzaklıktan şikayet ediyordum. Uyudum, uyandım. Zihnimi toparladım. Babam ve Penelope'un eve gelmesine yaklaşık yarım saat kala yırtık bir parşömenin üzerine meraklarını dindirebilmek üzere kısacık not karaladım.


Saçımı savsak bir şekilde toplayıp gömleğimin açmış olduğum düğmelerini bağladım. Derli toplu görünüyordum fakat aynadaki görüntüm, bilhassa terleyip kuruyan cildim ve kabaran saç tellerim bu derli topluluğa meydan okuyordu.

Aceleyle evden çıkmaya yeltendiğimde yabancı ile sözleştiğimiz saate yaklaşık on beş dakika vardı. Bu benim için yeter de artardı. Evim talim yaptığım yere uzak sayılmazdı ve hızlı adımlar ile kolayca oraya varıyordum. Elimi belime götürdüm, kılıcım buradaydı. Bir ara demirciye götürüp dövdürmem gerektiğini kendime hatırlattım. Eve geri gittiğimde ucuna şöyle bir bakmıştım da pörsümüş ve körelmiş görüntüsünü görmemek için bir kimsenin gözlerinin görmüyor olması gerekirdi. Şimdiye dek neden buna dikkat etmemiştim ki? Bir kimsenin üzerinde savurmaya yeltenecek gücü henüz kendimde bulamadığım için mi?

Gövdesi ile başı birbirinden ayrılan korkuluğun yanına vardığımda etrafta hiç kimse yoktu. Boynumdan saati çıkarttım, tekrar baktım. Sözleştiğimiz saate altı dakika kalmıştı. Dakik birisi olduğumu söyleyebilirdim. Belirli bir süre hakkında sessizliğimi korurdum fakat çok bekletilmekten de hoşlanmazdım. Ayağımı toprağa sürterken sıkkınlıkla nefesimi dışarıya verdim. Yabancının gelmeme ihtimali üzerinde hiç durmuş muydum? Böyle bir durumda tehditim ancak havada kalır ve o da sevimli (!) şiltesinde uyuduğu ile kalırdı. O zaman ne yapacaktım? Ayaklarımı popoma vura vura evin yolunu mu tutacaktım? Diana, diye hatırlattım kendime. André kendisini toparlar toparlamaz yanına git ve birkaç teknik öğretmesi için dil dök.

Parmağımı başıma götürüp yavaşça kaşıdığımda duyduğum toprak sesiyle irkildim. Korku değil, yalnızca yabancı bir sesin kulaklarımı aniden kaplaması adrenalimi birkaç saniyeliğine tepeye çıkartmıştı. Arkamı döndüm. Benim hareketlerime ritim sağlayarak ona söylediğim lakabımla bana seslendi. Başımı yana eğip elimi de belime koyarken "Sana da Şampiyon Rüzgar demeye ne dersin?" dedim saliselik bir görüntüyle sırıtarak. O attan inerken ben de ayak altında dolanan korkuluğun kellesini bir köşeye fırlattım. Gömleğimin bileklerini dirseklerime dek çekiştirdim. Kendimi şimdi konfor alanına hapsetmiş halde hissediyordum. Tepemde cildimi kavuran bir güneş yoktu, gözlerimi kırpıştırmıyordum ve tazeydim. Yabancının beni ilk gördüğü yorgunluğu üzerimden biraz olsun atabilmiştim.

"Ee, nasıl başlıyoruz?" dedim kaşlarımı kaldırarak. "Seni hala tanımıyorum ama tanıtman için üzerine gelmeyeceğim merak etme. Söylemek isteseydin, söylerdin." derken kılıcımı çıkarttım. Ona doğru savurmadan, meydan okumadan hareket etmeye çalışıyordum. Şu an karşı karşıya gelmek en son istediğim şeydi. Nihayetinde burada, bu saatte olma fikrini biraz da  bencilce dürtülerle vermiştim. O, ağır aksak hareketlerle atını ağaca bağlarken sabırsız olduğum aşikar bir biçimde hareket ediyordum. Elimdeki kılıcı göstererek "Seni dinliyorum." diye seslendim. Sanki biraz aceleci mi davranıyordum?
[/justify]