Kıyamet!.. dünyanın bilinen ve bilinmeyen her köşesinde kutsallığın ve gizemlerin dillerinde yer alan kelime... Zamandan azad olan ve ölümlü toprakların üzerinde var olan, yaşayanların sonsuzluğa adadığı, karşılığını büyük bir bilinmezliğin sardığı kıyameti ruhunda hissetmişti Fëanor! Az önce aidiyetinin bağladığı yer olan aile malikanesinin zemininde kendinden emin ve güvenli bir şekilde bir şeylerin cevaplarını ararken, gözlerini bilmediği yeşilliklerin içinde açtığında...

Karanlığın gizeminden farklı olmayan beyazın sıcak gizemindeydi Fëanor şimdi de... Benliğini arama yolculuğunun ölümlülüğünde kalbindeki diğer yarısının ait olduğu yere gitmenin eşiğinde hissediyordu kendisini. Kendisine kalan tek şey olan düşüncelerini bilinmezliğe teslim etmek üzereyken ruhundan kopan bir şeyler hissetti... Ruhu!.. Hissedebiliyordu düşüncelerine gelen her sözsel senaryonun canlanmasıyla... Düşüncelerinden azade olmayı başardığında bedeninin nazik hareketlerle yerçekiminin aksine yukarıya doğru kaldırmayı başarmıştı. Gözlerini etaftaki yabancılığa yönelttiğinde, garip bir ormanın ortasında, etrafında birkaç kabaca oyulmuş kayanın çemberinde buldu. "Nelerin peşindeydin sen böyle baba?" içinden sonsuzluğa haykırdığı sessiz sözlerin bedeninin dışındaki dünyada mırıltılanma olarak yankı bulmasıyla, kemikli ellerini cebindeki asasına yönelmişti. Soğuk ve sıcak karışımındaki rüzgarın tenine temas etmesi ile ağaçların kendisiyle konuşmaya çalıştığını hissetti Fëanor, delirmenin eşiğinde olduğunu sanarak! Ayaklarının altındaki nemli toprağın bedenini harekete geçirmesiyle kısa bir keşif turuna çıkmaya karar vermişti, sonsuzluğun karanlığına benzeyen ve konumunu adlandıramadığı yerin ortasında!..

Yürümek!.. Tüm ölümlü bedenlere bahşedilen en basit ancak anlaşılması en güç olan eylemsel yeteneğin, kendini arama çabasında en önemli silah olmasıdır yürümek! Yaşamın arafında taraflarını seçmek zorunda bırakılan bedenlerin düşsel dünyalarında benliklerinden ödün vererek yaptıkları en önemli eylemdir, mecburi ve zorunlu bir hayat ricasının son sözünde... Ya Araf? Seçme şansı tanınanların seçimlerini yapmak istemediği bir yaşamda arafta olmak en doğal hakları değil midir? Sorular silsilesi ve kaderin çizgisinde zamanın ittifakı ile büyük bir mücadeleye sokulan, tek bir bedenin onurlu bir yenilgi alacağını bilerek savaşması.. Arafın gerçekliğinde Fëanor yürümenin bir taraftan ibaret olmadığını anlaması tam yirmi yılını almıştı, kalbinden gelen gerçek büyünün farkındalığını kazanarak, hayatındaki tüm fedakârlıkları yapmak zorunda bırakılarak, yürümeye devam etmeyi seçmişti sonsuzluğun son dersinden mezun olduğu anda! Ya şimdi? takip edildiğini bile bilmeden kendisini aidiyet duygusunu ilk tattığı yer olan aile evlerinin kalbinde bulmuştu. Kendinden daha büyük bir yolda yürümek için plandığı tüm senaryoları gerçek iyilik adına gerçekleştirmek için yürüyordu, şimdinin akışındaki bilinmez ve sır dolu maceralara...

Birkaç saatlik keşif turunun ardından başladığı noktada kendisini bulan Fëanor, babasının kendisine bıraktığı ipuçlarının bittiği noktada olduğunu anlamıştı. Kıyamet, yaratılış ve zamanın bilinmezliğinde büyücedünyanın işleyen ve yaşayan her hücresinin sormasını gerekenleri yanında getirerek. Fëanor, bulunduğu yerden, dolunayın büyüsü altında asasını hafifiçe boğazına dayadı ve etrafına gelişigüzel haykırmaya başladı, kendisine gelmesini beklediği tarihsel konuğu!..

"Black ailesinin lanetinin başından beri olan kişi, buraya bir ipucu ile geldim ve senin cevaplarına ihtiyacım var! Ben ailemin ve büyücedünyada ki bütün güçlerimin aidiyetinden seni bulmak için ayrıldım. Efsanelerinden gerçekliği bulmak için. Senin için buradayım!"

Britanya büyücedünyası için yeni bir devir başlamıştı. En sonunda insanlık, en azından bir kısmı, kuzu konumunda olduklarını ve bir çoban tarafından günbegün güdüldüklerini anlamış ve sanki bir şeylere el atmaya başlamışlardı. 1789’da Fransa’nın başardığı büyük devrimin büyü dünyasına yansıtılmış hali gibiydi. Küçüklüğünden beri izlediği insan ırkının bu ufak başarılarıyla gurur duyuyordu; her ne kadar atalarıyla olan ilişkileri pek iç açıcı olmasa da. Ademden hiçbir zaman hoşlanmamıştı kadın. Fazlasıyla ego ve kendini üstün görmeyle harmanlanmış çocuksu ruh her zaman tiksindirici gelmişti. Ah yasaklanmamış olsaydı zamanında… Narin parmaklarıyla tuttuğu küçük fincandaki çaydan hafif bir yudum aldı. Milyarlarca yıl geçmiş olmasına rağmen dün gibiydi. Cennette yaşadığı günler, Havva ile sohbetleri ve daha nicesi. Özlüyordu zaman zaman. Dertsiz ve tasasız geçen günlerinin yanında sık sık O’nu görme fırsatına da sahipti. İnsanoğlunun ilk günahıyla cennetten kovulan çift ile beraber, o da indirilmişti dünyaya. Eşitlik, demişlerdi. Cennette tek bir mahlukun kalmasının yanlışlığı ve daha niceleri… Bir kadının açlığı ile sonuçlanan günahın cezası kendisine de kesilmiş gibi olmuştu böylece. Şimdi düşününce, pişman değildi aslında. Bu vesileyle, çiftin çocuklarından kendi çocukları yaratılagelmişti. Kanını onların kanıyla değiştirmiş, intikamını bir nevi almış, hayvan kanının bayat tadı yerini dünyanın en büyük enerji kaynağına bırakmıştı; insan kanı. Çayından bir yudum daha alırken dudaklarını şapırdattı. Bağışçıları dışında insan kanına bulaşmayalı uzun zaman olmuştu. Saldırmak ve vahşi yaşam sıkıcı geliyordu; özellikle avı bir tavşandan farksızken. Ama kurt kanı… Samkiel ile olan anıları ve kanın mükemmel tadı dudaklarına gelmişti ki, odanın kapısı açıldı. Vücudu hareketsiz kalan kadın çok hafif başını kapıya doğru çevirdi. Kapıda bekleyen hizmetkârına konuşması için başıyla izin verdiğinde adamın söyledikleri ilgi çekiciydi. Fincanı yanındaki sehpaya yavaşça bırakıp, koltuğun kollarından da destek alarak ayağa kalktı. Otururken üstünde oluşan kırışıklıkları eliyle temizledikten sonra odadan çıkmaya hazırdı.

Odaya vardığında, odanın başında nöbet bekleyen adama gülümseyerek selam verdi. Kalesinde çalışan herkesle oldum olası iyi geçinmişti. Yaşının verdiği olgunluk, zamanının egosunu yok etmişti. Yavaşça açılan ahşap kapıdan içeri adımını attığında karşısındaki aynanın görüntüsü şaşırtmıştı kadını. Hizmetkarı söylemiş olsa dahi, bir hata olmasını bekliyordu lakin yoktu. En güçlü büyücülerle tılsımlanmış ayna, bir nevi çağrı cihazıydı. Tek taraflı çalışıyor olması tek farkıydı. Avucunu aynaya bastırdığında, ayna onu tanımışçasına görüntüyü yansıttı her bir santimine. Kadının çok iyi tanıdığı karanlık ormanda yatan bir adamın görüntüsüydü bu. Adam da tanıdıktı kadına. Hatta, kaybolduğuna dair haber ulaşmıştı bile kulağına. En azından şuan, neden kaybolduğunu biliyordu. Açıkçası, bir yerde ölü bulunacağını düşünmüştü hep. Bu iletişim yolunu bulması ise beklediği son şeylerden biriydi. Aklına gelen tek ihtimal babasından bulabileceğiydi. Kimseye böyle bir şans tanımamalıydım" düşüncesiyle kendi kendine söylendi. İnsanoğlu, en ufak başı sıkışması durumunda bile başkalarından medet umarlardı. Binlerce yılda kendilerini geliştirmiş, teknolojide çağ atlamış olabilirlerdi; lakin bu bir türlü değişememişti. Bıkkınlıkla bir iç çekerek elini tekrar aynaya bastırdığında görüntü yok oldu ve yerini kadının beyaz ten ve kızıl saçlı ahenkli görüntüsüne bıraktı. Birkaç saniye aynada kendisini izleyen kadın topuklarıyla vücudunu yüz seksen derece döndürüp kapıdan çıktı. “Eşyalarımı hazırlayın, Godric's Hollow'a gidiyorum.”

Yolculuk pek kısa sürmese de, bir insana göre ışık hızında geldiği bile söylenebilirdi. Bir avcı gibi giyinmişti, her zamanki gibi. Deri tayt, hafif bir gömlek, deri bir kolsuz ceket ve silahlarını -bıçaklar- koyabileceği bir kemer ile beraber kahverengi ayakkabıları. Orta çağda ‘deri zırh’ dedikleri bu kombinasyon oldu olası kadının en rahat ettiği kıyafetler olmuştu. Hareket kabiliyetini minimum derecede engellediği gibi, silah taşıma konusunda da büyük rahatlık sağlıyordu. Kabul etmek gerekirdi ki, bu kıyafetle beraber çok güzel gözüküyordu da. Ormana vardığında gideceği yeri biliyordu. Orta yaşlı, bir insana göre gayet yakışıklı ve zeki görünen adamı bulması çok uzun sürmemişti. Etrafta amaçsızca yürüyen adamı ağaçtan ağaca bir tüy sessizliğiyle takip etti adamın sabrı tükenene kadar. İzlemesinin pek bir amacı olmasa da; eğlenceliydi. Ayrıca kendisini bulmayı ne kadar istediğini görmek göz yaşartıcıydı. En nihayetinde başlangıç noktasına dönen adamın vazgeçip cisimlenmesini bekleyen kadın büyük bir yanılgıya uğradı. Asasıyla yükselttiği sesi orman için büyük bir rahatsızlık uyandıracağından, kadın buluşmayı daha fazla ertelememe kararıyla beraber adamın yarım metre kadar arkasına sessiz bir iniş yaptı. “Ah ne kadar da romantik! Ama bir evliliğiniz var sanıyordum bay Black, kendisi kıskanmaz mı?” Sırıtışı hala yüzündeyken ağaçtan ağaca atlarken üzerine bulaşan birkaç yaprağı ve toz toprağı eliyle temizlemeye başladı.

Ölümsüzlük!... yaşayan ve sonunun olacağını bilen bedenlere naziklik ile vurdumduymazlık arasındaki olağanüstü ayrıcalıklara sahip olmak mıdır? Yoksa ölümlülüğü özlemek midir? Fëanor bulunduğu anın şaşkınlığında henüz otokontorlünü ele geçirmişken, daha geçen hafta yaptığı araştırmaların kendisini buraya sürükleyeceğini tahmin bile edemezdi. Sorular silsilesinin kendini bildiğinden beri peşini bırakmayan bir uzvu gibi olduğuna alıştığından beri farklı maceralar ve cevaplar arayışında kendisini bulması artık ona yabancı ve ilginç gelmiyordu. Tüm olağanüstü sıradan yaşamların içinde büyücü olmanın ayrıcalıklarının tadına sorumsuzca tatma arzusunda olmanın hayali arada bir onu cezbetsede üzerine yüklediği sorumluluklar onu farklı bir zaman çizgisinde yürümeye zorluyordu. Her geçen gün o çizginin dışına çıkmak için yollarının yok olduğunun bilincinde!..

"Sizde haklısınız, bir odun parçası sizi yok edemez! Neyse karşımda böyle bir güzellik olacağını tahmin edememiştim, kabalığımı ruhumdaki şaşkınlığa verin lütfen!" sözlerin büyüsünde tüm nazikliğini takınan Fëanor, karşısında sert mizaçlı ve nemrut birini beklerken son derece alımlı ve genç görünümlü bir vampirin olması onun tüm hücrelerinin anlık şaşkınlığa uğramasına neden olmuştu. İlk vampirin nazikçe eliyle işaret ettiği kaya parçasında bedenini bıraktığında ellerini önünde birleştirdi ve gözlerini Iscariot'a dikerek konuşmasına devam etmeye karar verdi. "Ailemin başından geçenlere sizde şahit olsunuz. Benim sizden öğrenmek istediğim asıl soru şu; Ailem içinde ki bu iki taraf neden var oldu? İkiside temelde güç arzusunda iken diğerinin çoğunluğa eşitlik vaat etmesi dengeleri değiştirdi! İkiside temelde güçü ele geçirmek arzunda olabilir mi?" Fëanor sözleri birbirini ardına kendinden emin bir tonda sıraladığında karşısından gelecek cevapları merak ediyordu. Hala ismini anlamlandıramadığı yerde ilk vampirin tarihselliğine şahit olurken sorduğu sorular belkide kendi güçsüzlüğünün en önemli kanıtını teşkil ediyordu. Kısa bir sessizliğin ardından, Fëanor oturduğu yerden ayağa kalktı ve cebinden yıpranmış bir parşömen kağıdı çıkardı. Iscariot'un dikkati bu parşömene kaymışken, Fëanor sorusuna cevap beklemeden heyecanlı bir öğrenci edasıyla tekrar söze atıldı.

"Belkide cevabı zor sorular bunlar! Keşke büyücedünya da sizin güzelliğiniz kadar kusursuz olsaydı. Sizinle görüşmemde en büyük kılavuzum babamın güncesi oldu. Kendisi ailenin ikiye ayrılmasına dikkat çekmiş! İkiside büyünün doğasındaki temel dengelerde bir şeyler istiyorlarmış. Aslında benimde kafamı kurcalayan soru şu; Blacklerin karanlık diye bildiğimiz tarafı aileyi kurtardı ve birleştirdi sonra kayıplara karıştı. Aynı şekilde diğer tarafta! Ailenin aydınlığı isteyen kesmi ise bunun için savaştı. Ancak babam ve ailemin çoğu üyesinin katledilmesi bir tesadüf mü? Sorular, sorular ve sorular sizi yorduysam özür dilerim!"

Adamın nazik iltifatına tebessümle karşılık veren kadın, birkaç adım atarak taşa yerleşmiş adama yaklaştı. Ellerini önüne yerleştirdiğinde bir an için masum küçük bir çocuğu andırmıştı kadında. Bir büyüğü tarafından sorgulanacakmış gibi bekleyen masum bir küçüğü, daha da spesifik olmak gerekirse. Tabii, kadın öyle bir noktaya gelmişti ki zaman zaman tüm insanlar ona küçük çocuklar gibi geliyordu. Fani dertleri olan, bir sevgili meselesiyle can almaktan bile çekinmeyecek kadar çocuksu fani bedenler. Karşısındaki adam bir istisna sayılabilirdi belki de. Birçoğunun aksine dertleri bireysel değildi. En azından kadın öyle umuyordu, aksi takdirde saçma bir sebeple buralara kadar gelmesi azıcık sinirlenmesine yol açabilirdi. Ama hayır, bu adam ailesini kendisinden daha çok önemseyen biriydi belki de. Gözlerinden okuyabiliyordu bunu. Kaldı ki, tüm bu aile sorunlarının silsilesinden sonra buralara kadar gelmesi de tesadüf olamazdı en nihayetinde. Tehlikeli olabilecek bir araştırma yapmak ise, bir kadınla görüşmek uğruna, az bir şey değildi. Nereden bu günceyi öğrendiğine dair bir fikri olmayan kadın, güncenin kimisi için tehlikeli olduğunun bilincindeydi. Zevk için, merak için kullanıldığında kullanan kişiyi buraya atmaz, yanlış araştırmalara yönlendirirdi. Ama işte, karşısında duran adam tamamıyla sağlıklı ve yanındaydı.

Gelen sorular ilgi çekiciydi. Birçok gözü kapalı fanatik ve holiganın yerine, birilerinin temelleri sorgulaması göz yaşartıcıydı hakikaten. Sessizce soruları dinleyen kadın düşündü. Savaşta yer almıştı. Fiziksel değil belki de, ama savaşta bulunan her bir vampiri ve kurtadamı, o ve ilk kurt yönetmişlerdi. Kumandan. Yüzlerce yıldır duymadığı sıfatını geri almıştı üstüne. Başarılı da bir iş çıkartmıştı doğrusu. Bir satranç oynarcasına mükemmel şekilde hareket ettirmişti askerlerini. Her savaş gibi kayıpları olmuştu, sözünü dinlemeyen de, karşı tarafta savaşan da. Ama kimseyi zorlamamıştı zaten. Zorlayabilir miydi? Evet. Tüm vampirleri kontrol gücünü barındırsa da özgür iradenin önüne geçmek yapacağı son şeylerden biriydi. Savaşları izlerken içinde oluşan yoğun savaşma duygusunu ve kan arzusunu bu büyük savaşla doyurmuştu. Tarafını doğru seçtiğine dair şüphesinin olmaması ise içini en rahat eden şeylerdendi. Ama hiç spesifik olarak kelimelere dökmeyi düşünmemişti, tarafların köklerinin nerelere uzandığını. Bu bir ilkti işte.

Ayağa kalkan adamın çıkarttığı parşömene kaydı gözleri. Eski bir şeye benziyordu. Biraz topraklanmış, yıpranmış gibi bir hali vardı. Sararmış bile olabilirdi. Karşısında duran büyücünün kendisinden bile yaşlı olabilir miydi acaba? Ah, tahminler… Sormasına fırsat kalmadan, karşısındaki büyücü çocuksu bir telaş ve heyecanla cümleleri ardı ardına sıralamıştı. Konuşmanın ortasına doğru anca kırmızı gözlerini adamın gözlerine dikebilen kadın kafasından parşömeni uzaklaştırdı. Finwe Black… Yaşlı bunağın böyle bir iletişim cihazını bu kadar kolay ulaşılabilecek bir yere bırakması kadını rahatsız etti. Öyle ki, kırmızı gözleri bir an için daha parlak bir hal almıştı, lakin çok sürmedi. Kısa bir öksürükle boğazını temizleyerek dikkatini Finwe'den uzaklaştırdı. Can sıkkınlığını sonraya saklayabilirdi. “Ah, çok fazla soru!” Dudakları narin bir kıvrımla tebessümünü ortaya çıkarırken ufak gamzeleri de gözükmüştü. “İlkinden başlayalım o halde; güç… Bildiğin üzere, ailenizin karanlık tarafı Alman Fingolfin tarafından kuruldu, Fingolfin Black. Tanırım, gerçekten iyi bir adamdır. Seni temin edebilirim ki, tüm amacı her iki dünyanın başındaki diktatörden kurtulması ve en sonunda kendi ailesinin de özgürlüğüne kavuşmasıydı.” Adımlarını adama doğru ilerletti. Adamın birkaç santim önünde iki saniye duraksadıktan sonra yanından devam edip, az önce büyücünün oturduğu taşın hemen yanına oturdu. Ellerini belinin iki yanına, taşın üzerine yerleştirdi ve hafifçe gerindi vücudunu açarcasına. “Ama topluluk birey değildir. Fingolfin'e çok fazla kişi katıldı. Elbet aralarında Fingolfinin kazanacağına inandığı için, yeni düzende güç elde etme amacıyla katılanlar da oldu.” Tekrar dikleşti ve sol bacağını sağ bacağının üstüne atıp, ellerini dizinde birleştirdi. “Ama Fingolfin zeki biri. Bunun olacağını tahmin etmişti ki, içinde yer alıp, önemli sırları bilen ve topluluğun önemli görevlerinde bulunan kimselerin, bu boşalan pozisyonlara gelmesini kesinkes yasakladı. Aksi takdirde amaçları ailesince yanlış anlaşılabilir, haksız konuma düşebilirlerdi.” Birkaç saniye sessizlik ile dediklerinin iyice yerleşmesini bekledi. “Benzeri Maedhros için de geçerli. Ah Maedhros! Hayatımda tanıdığım en güç manyağı insanlardan biri, inan bana. Yüzlerce insanı kullandığı, binlercesinin ise ayağını kaydırdı, kendi yararı için. Maedhros grubunun birçoğu bundan faydalanan ve bunun farkında olan kişilerle kurulu. Ama arada saf, gerçekleri göremeyen, dikkatini sadece Maedhros'un yaptığı birkaç iyiliğe diken insan da bulunuyor. İnsanların koyun dediği kesim belki de. Ama neticede kendi görüşleri. Yani güç peşinde olmayıp inançları doğrultusunda hareket eden kişiler de mevcut.”

Derin bir nefes alıp soluklandı. Hikaye fazla uzundu ve bu sadece kısaltılmış haliydi. “Diğer kısma gelelim. İki tarafın da ortalıktan yok olması garipsenecek bir şey değil. Zira Maedhros güç kaybetti, ayrıca ortalıkta kelle avı var. Kendilerini bu güçsüzlükle göstermeleri intihar olurdu. İnandıkları, peşinden gittikleri liderlerinin akıl sağlığını kaybettiğini bahsetmiyorum bile.” Ama kesinlikle varlıklarını sürdürüyorlardı. İnlerinin yerini bile bilen kadın bu konudaki sessizliğini sürdürdü. “Fingolfin ise işini layıkıyla yerine getirdi. Ailesini virüsten arındırıp gücü bıraktı. Bunu yaparken tedbirleri almayı unutmadı. Bundan fazla karışmaları, tüm bu savaşın aslında mevkii ele geçirmek üzerine olması demek olurdu. Ayrıca aileye gerçekleri gösterdiler. Ailenin bir şeyler başarabileceğini de kanıtladılar. Ah siz insanlar! Daha ne yapmalarını bekliyorsunuz? Her saniye sizi yönetmelerini mi?” Yaşlı bir teyze gibi cık cıklamanın ardından sırıttı. “Ailenin birçoğu zaten savaşta yer aldılar, inanın bana biliyorum. Geri kalan kısmının katlini de siz çözebilirsiniz. Fëanor, zekisin!” Adama ilk defa ismiyle hitap etmişti görüştüklerinden beri. “Bu zekanı kullan. Yenilen bir taraf. Büyük bir savaş. Tahmin edersin ki tüm aile orada savaşmadı. Sence, bazıları özel bir şekilde görevlendirilmiş olamaz mı? Maedhros aptal değildi. Başına geleceklerinin bilincindeydi, en nihayetinde. Sence de böyle bir kayıp durumunda bir B planı olmaz mıydı?” Yine dediklerinin yerleşmesi için birkaç saniye suskun kaldı. “Maedhros düştükten sonra, güçlenmeleri için vakitleri olacaktı. Öyle de oldu. Ailenin toplanmasının zaman alması kimin yararına olurdu sence? Veya şöyle diyelim. Böyle bir durumda, onca kaybın suçlusu kim olurdu? Aile üyelerinin bir çoğunun birden yok olması, hazinelerinin talan edilmesi? Aile mirasına zarar gelmesin denmesine rağmen birçok bölümün çöktüğünü biliyorsun. Parçaları birleştir. Bu kimi kötü gösteriyor? Saldırıya geçen Fingolfin mi, yoksa savunmada bulunan Maedhros'u mu?” Çok düşünmüştü tüm bu konular üzerine. Dünyada var olmuş, olacak her stratejiyi tahmin edebilen ebedi varlığın bu tahmininin de kesinkes doğru çıkacağına hiç şüphe yoktu. Önemli olan, insanların bunu kendi başına çözmesiydi. Sohbet ettiği genç büyücü gidip bunu insanlara anlatmaya kalksa bile kimse inanmayacaktı, kendileri bulmaları gerekiyordu.

Teninde hissettiği meltemin garip rahatsızlığı eşliğinde sözlerinden dökülen her soru zerresinin karşısındaki ölümsüzlükten nezaket ve hafif alaycı tonla gelmesini karşılıyordu bedeni Fëanor'un, zamanın akışında nerede olduğunu bilmediği ormanın kalbinde! Mimikler ve jestler!.. kısa süren eslerin ardından adımlarını hemen arkasında bıraktığı, doğanın ustalığında gelişigüzel oyulmuş kaya blokunun üzerine kendisini bıraktı. Gözleri ölümsüz olduğuna inanmakta zorlandığı kadının üzerinde dolanırken, zihnindeki sorular okyanusunda yağmurlar yağıyordu, her yağmur tanesinde cevaplanması gereken ayrı bir soru silsilesi beraberliğinde! "Tamam Fëanor, altıüstü birkaç yüz bin yıl yaşlı senden, bence gayet akranın gibi konuştun!" birkaç cümlenin zihninde garip bir senfosi olşturması ile yankılanmıştı ortamın garipliğindeki bu sözler genç buyuceşura üyesinin iç dünyasında... Yüzünde ki anlamsız gülümsemenin kahkahaya dönüşmesini önlemeyi başarmışsa da durumun garipliği yaşadığı onca tuhaf maceraya rağmen üzerinden hala atamamıştı!

Iscariot'un birbiri ardına sıraladığı sözlerin önsözünde genç adam, aslında büyük bir bilmece yattığını düşündü. Azıcık gerçeklik, bir ölçü kinaye, bir tutam ölümsüzlük ve son olarak da büyünün bilinmeyeninden gizli bir sos ile sözlerini harmanladığında ortaya farklı bir düşünce çıkmıştı. Fëanor uzun kemikli ellerini hafifçe saçlarının arasına götürdüğünde babasından anlamsız bir sözü hatırladı, hatırlamak istemediği yasak anılar bölümünde!.. "Babam haklı mı yani?" Halbuki kendi dünyasının sıradanlığında son bir yıldır ait olduğu yerde huzuru ne güzelde bulmuştu. Her şey monotonlaştığında kalbindeki kaybolan yapbozun son parçasını geçmişten gelen başka birinde bulmuşken! Sıradanlık ne uzak ne ulaşılmaz bir hedefti Fëanor için, özel olmayı dileyen yüzlercesinin cahilliğinde...

"Sanırım sözlerinin netliğini anlamak için henüz çok genç olabilirim ancak tamamını anlamak içinde zamanımın yeteceğini sanmıyorum saygıdeğer hanımefendi!" gençliğinin zirvesinde güzellikte ki kadının dudaklarından dökülen son sözler kendisine ulaştığında, zaman kaybetmeden sözlerini azad etmişi Fëanor, yüzüne anlamsız bir tebessüm daha yerleştirerek! "Sanırım başlangıç için almak istediğim bazı cevapları aldım. Ancak almak isteyeceğim onlarca cevap için gerekli zamanı umarım bir başka sefer bulabilirim. Tüm bunların ışığında şunu çıkarabilirim ki sanırım büyücedünya için çoğu bitmiş gibi görünen şey aslında henüz yeni başlıyor. Bir kitabın önsözünü okumadan ilk sayfanın giriş olduğunu sananlara üzülmem gerek sanırım! Ne olursa olsun gelecekte olacaklar için eğer bulunduğum yerde olursam ailemi olaylara karşı farklı konumlandıracağım!" oturduğu sert kayanın üzerinden bedenini yavaşça yerçekimin aksine doğru hakaret ettiren Fëanor, gerçekliğe giden yolda İscariot ile ilk perdesinin kapanmak üzere olduğunu düşündü ve düşüncelerindeki soruların son paragrafını sesli bir sesle dışarıya azad etti. "Umarım sizin beni, daha doğrusu geçmişi tanıdığınız kadar sizi tanıma fırsatı bulabilirim İscariot, belkide farklıkların ortak noktasına bugün başlamışımdır. İzninizle zamanınızda önemsiz bir bölümü bana ayırdığınız size teşekkür ederim. Umarım benliğinizi kıracak bir sözüm olmamıştır!" diyerek genç adam nazikçe İscariot'a selam verdi ve geldiğinde fark ettiği patika yolu takip etmeye başladı.


Adımlarını bulunduğu ortamdan uzaklaştırmak için kullandığında Fëanor cisimlenmeyi denedi ancak başarılı olamadı. Kısa bir an için kendi yeteneklerini sorgulasada ormanın gizeminden şüphelendi ve asasını sağ eline alarak ormanın kendisine gösterdiği patikadan yürümeye devam etti. Ormanın melteminin son basıncını da vücudunda hissettiğinde ormanın dışında kendisini buldu ve ay ışığının huzurunda gözlerini gökyüzüne mühürledi. "Sanırım son bir yere daha uğramam gerekecek, umarım şans benimle olur!" diye mırıldanarak bulunduğu yerden cisimlendi!..