Victoria uyandığında kendini normalin aksine dinç hissediyordu. Nasıl oluyordu da Çin’de uyandığında tüm kemikleri kırılmış, günlerdir tek bir yudum su içmemiş gibi hissederken Britanya’da yeniden doğmuş gibi hissedebiliyordu? O kadın mı ona yardım etmişti yoksa?

Bayılmadan önce onun bakışını görmüştü. Endişeli gözükmesine rağmen şaşkın değil gibiydi. Nedenini bilmese de aşırı merak ediyor da sayılmazdı. Zira daha önemli mevzular vardı. Şu anda nerede olduğu ve geleceğin ona neler getireceğini bilmek gibi.

Küçük kız yataktan kalkıp zemine güç bela değen ayaklarını sarkıttı. Etrafa göz gezdirdiğinde ilk dikkatini çeken, kapının karşısındaki devasa pencere olmuştu. Okyanusun büyüleyici maviliği gökyüzünün kırık beyaz rengi bulutlarına inanılmaz yakışıyordu. Kuşların seslerini duymasa da çok uzaklarda özgürce süzüldüklerini görmek mümkündü. Yine uzaklardaki gemiler manzarayı bozmak yerine canlandırıyor, tablo değil de gerçek olduğunu kanıtlıyordu.

Tavandaki heykelleri fark edene kadar epeyce bir zaman pencereden dışarıyı izledi. Heykelleri fark ettiğindeyse içi ürperdi. Gerçek gibi gözüken, her an onu izliyormuşçasına canlı gözleri tüylerini diken diken etmişti. Nerede olduğunu o zaman anladı. Boleyn şatosundaydı. Hem tutsak hem de koruma altında olduğu yerde; gözleri okyanus gibi mavi, bakışları heykeller gibi rahatsız edici olan kadının evindeydi. Adını bile hatırlamadığı ancak rütbesini asla unutmayacağı Yüce Boleyn’in evinde.

Victoria bunu fark edince yataktan aşağıya atlayıp odayı incelemeye başladı. Ona bir şey yapacaklarından kuşkuluydu ancak tetikte olması ona zarar vermezdi. Her türlü gizli odayı, ona karşı kullanabilecek şeyi tespit ederken ne kadar aptalca davrandığını fark etmesi zaman aldı. Karşısındaki kadın bir insan ya da onların deyimiyle muggle değildi. Ona saldırmak istese kesici bir nesneye ihtiyacı yoktu. Tıpkı onun kendisini koruması için kesici bir aletin yeterli olmayacağı gibi. Tek bir söz küçük kızın işini bitirmeye yeterdi. Bunu fark edince pencerenin yanındaki, saraylara layık, odanın tamamı gibi altın motiflerle bezenmiş koltuğa zarifçe oturdu.

Artık ne olacağını düşünmeyi kesmeli ve önüne bakmalıydı. Burada kalacağı süre boyunca her adımına dikkat etmeli ancak aldığı her nefesi kontrol etmeye uğraşmamalıydı. Eğer kontrol edemeyeceği şeylerle uğraşmaya devam etse bile kendini yormaktan başka bir işe yaramayacaktı. İlk planına sadık kalmalıydı. Kendisi hakkında öğrenebildiği kadar şeyi öğrenmeli ve Hogwarts’a gitmeliydi. En azından ablası kendi konumunu güvene alıp kardeşini yanına alabileceği zamana kadar burada sakince yaşamalıydı. Ya da gücünü keşfedip ablasına yardıma koşmalıydı.

Bunları düşünürken bir şeyler hatırlar gibi oldu. Annesinin yüzünü, ablasının sıcaklığını… Bir anıydı bu ancak kalbini titremeye kafi gelmişti. Annesinin mırıldanışını anımsayınca birden kalbine bir ağrı girdi, başı çatlayacak gibi ağrımaya başladı. Küçük kız nefes nefese kalıp öne eğildi. Öksürmeye başladı, sonu gelmez öksürüklerinin arasında görüntüler gelmeye devam ediyordu. Yangının sıcaklığını teninde hissedince nefesi kesildi. Aniden ayağa kalkınca oturduğu koltuk geriye kaydı. Çıkan ses Victoria’nın zaten hassas olan kulaklarını tırmaladı.

“Uyku vaktin geldi.”

Bu cümleyi ne kadar çok duyduğunu düşündükçe kalbinin ağrısı şiddetleniyordu. Dizlerinin üstüne çöküp öksürmeye devam etti. Boğazı parçalanıyormuş gibi hissediyor, teri ve salyası her daim düzgün olan kıyafetlerini kirletiyordu. Ne zaman düştüğünü bilmediği saç tokasının tutmadığı saçlar yüzünü sarmış, onu boğmaya çalışıyor gibiydi. Victoria panik halinde bile tek bir şey düşünebiliyordu. Annesi ve ablasının ondan neleri sakladığını. Yalnızca büyücü olduklarını değil, çok daha fazlasını.

Sonunda öksürükleri kesilip kalbindeki ağrı dinmeye başlarken ne kadar süre bir hayali yaşadığını düşündü. Babasının ani gidişi, annesinin beklenmedik vefatı, amcalarının yoktan var olan evlilik teklifi, ablasının onu daha önce hiç duymadığı insanlarla olan arkadaşlığı… Daha bilmediği neler vardı, kim bilir? Bunları bulmak için gerekirse dağları aşmaya hazırdı, bir büyücüyle de baş edebilirdi. Edebilir miydi?

Henüz kendini toparlamamışken kapı birden açıldı. Victoria sertçe gelene baktı. Gelen kişinin şaşkınlığını görmemek için kör olmak gerekiyordu. Ancak Victoria kendi dilinde onu kovmak dışında bir şey yapmadı. Gelen kişi bir an anlamadıysa da Victoria’nın bakışlarını görünce aceleyle dışarı çıktı.

“Britanya’da adabı muaşeret kuralları bile yok mu?” diye söylendi yerden kalkarken.

Ayağa kalkıp yatağın karşısındaki makyaj masasına gidip kendisine baktı. Öfkeli gözleri ve sırılsıklam olmuş yüzü bir leydiye hiç yakışmıyordu. Oradaki malzemelerle kendini olabildiğince topladı. Çekmeceleri karıştırırken saç tokasını gördü. Hemen saçını toplasa da kendisi yapmaya alışık olmadığı için epeyce oyalandı. Uzun uğraşlar sonucunda yüzünü ve saçını düzeltmeyi başarmış olsa da kıyafetinin durumu vahimdi. Victoria iç çekip yatağına oturdu. Durum ne olursa olsun her daim kimliğine göre davranmak onun için nefes almak kadar doğaldı. Bunu fark ettiğinde neşeden yoksun bir şekilde güldü. Belki de Çin’den ayrıldıktan sonra güldüğü tek andı, en azından içinde duygu olan bir gülüştü.

Kapısı çalındığında kıyafetlerini olabildiğince düzeltip “Girebilirsin.” dedi.

İçeri giren kızın sözleri tuhaf bir şekilde irite etmişti küçük kızı. Kendisinin bile bilmediği nedenleri mi öğrenmek istiyordu? Belli ki Britanya'da gerçekten adabı muaşeret kuralları yoktu. Yüce Boleyn'in onunla gayriresmi konuşmasını anlardı ancak bir hizmetçiden sonra şimdi de bir leydi mi onunla böyle konuşacaktı.  Ancak bir leydi olarak ismi ilginç bir şekilde uzun olan bu genç hanımı selamlamalıydı. Yine de ona ilk kez görüşmelerine karşın ‘sen’ diye hitap etmesinin de yanlış olduğunu belli etmek istercesine kibar bir şekilde ayağa kalkıp genç kadının önünde zarifçe eğilip onu selamladı. Ardından aynı kibarlıkla konuşmaya başladı.

“Ben Sanchez ailesinin en küçük hanımı Victoria Sanchez. Kibarlığınıza müteşekkirim leydim. Kabalığımı bağışlama cüretini gösterirseniz Boleyn ailesine mi mensup olduğunuzu sorabilir miyim? Britanya tarihi konusunda tahmin edebileceğiniz üzere zayıfım.”

Karşısındaki kadının gözlerine baktığında Yüce Boleyn’ininki andıran ama çok daha soluk bir mavi olduğunu fark etti. Bir leydi gibi dursa da kalenin süslü tarzına uymadığı açıkça belliydi. Bu da ya onun kişisel tercihiydi ya da burada çok iyi karşılanmadığının bir göstergesiydi. Elbisesindeki izler de dışarıdan geldiğini gösteriyordu. Kendisi de evlerindeyken hem ablasından bu yüzden azar işitirdi. Bir leydiye yakışmayan bir davranış olduğunu söylerdi.

Ablası burada olsaydı bu genç kadını bakışları ve sözleriyle yerin dibine sokardı. Eğer ablası burada olsaydı bu kadınla karşılaşmak mecburiyetinde kalmazdı. Kalbine saplanan ağrıya rağmen dik durmayı kesmedi. Yalnızca yüzünde kısa süreli bir acı ifadesi belirmişti. Ardından her zamanki ruhsuz gülümsemesi yerine gelmişti. Victoria meraktan yoksun bakışlarıyla genç kadının cevabını bekledi.

Az önce ne demişti? Ailesinin durumunu gerçekten sormuş olamazdı! Gerçi sorduğu soruyu düşünürse böyle bir sorunun gelmesini beklemeliydi ancak kaledeki herkesin durumunda haberdar olduğu yanılgısına düşmüştü.

“Ailem…” diye söze başlasa da sesi titrediği için bir an durdu.

Nasıl anlatabilirdi olan biteni? Annesinin birtakım büyücüler tarafından öldürüldüğü için buraya kaçmak zorunda kaldığını mı? Ablasının canı tehlikedeyken kendisinin burada kös kös oturmak zorunda kaldığı için her saniye kalbine kılıç saplanıyor gibi hissettiğini mi? En gerektiği anda ailesinin paramparça olduğunu ve bu konuda hiçbir şey yapamayacak kadar güçsüz olduğunu mu? Elbette hayır, bir yabancıya ailesini anlatacak kadar akılsız değildi.

Yüzündeki ifadeyi sabit tutmaya çalışarak anlatabileceği tek şeyi söyledi. Kimseden, hiçbir koşulda saklamayacağı tek gerçeği.

“Elbette leydim. Batı’daki kültüre aşina değilim ancak benim memleketimde aile her şeyden üstündür. Onları elbette özlüyorum. Siz ailenizle olduğunuz için beni anlamakta güçlük çekebilirsiniz.”


Victoria’yı rahatsız eden konuşma tarzına karşı sabrını koruyordu. Kendisine hem siz hem de sen diye hitap etmesi iki şeyin işaretçisiydi. Eğitimini dikkatli bir şekilde dinlememişti ve kimseyle pek konuşmuyordu. Bunlar dışındaki herhangi bir seçenek Victoria’nın kanına ve otoritesine karşı düpedüz hakaret olurdu. Bu yüzden iyimserliğini korumaya çalışarak kadına doğru uçarcasına bir adım attı. Zarafeti yetmişlik leydilere taş çıkartan küçük kız hep öğrendiği gibi tebessüm etti.

“Leydim, beni selamlamak için gelmeniz beni ziyadesiyle memnun etti. Düşüncenize minnettarım.”


Bundan sonra gelecek kelimeleri yuttu. Eğer karşısındaki bir leydi değilse bile mesajı alırdı. Almalıydı. Küçük kız boyundan dolayı birazcık yukarı gözlerini genç kadına dikti. Ya asıl amacını söylemeli ya da görevini bitirdiği için gitmeliydi. Tabii, karşısındaki kadının ne yapacağını bilemezdi. Bu yüzden sabırla bekledi.

Bilmiyordu. Victoria ablasının ona büyücü olduklarını ve güvende olması için koşarcasına kaçması gerektiğini söylemişti yalnızca. Ağzından da ailesi ve annesinin ölümü ile ilgili birkaç şey kaçırmıştı. Her zaman olduğu gibi boşlukları doldurmak küçük kıza kalmıştı. Belki de bundandı sürekli insanları inceleyip çıkarım yapması.

Küçük kız, kadının elindeki asaya aç gözlerle baktı. Büyü dedikleri şeyi bu çubukla mı yapıyorlardı? Ne tuhaftı! Yine de küçük kız öğrenmek istiyordu. Asa onu güçlü bir şekilde çekerken umursamıyormuş gibi davranamazdı. Gözlerini asadan çekmeden ağzını açtı.

“Öyle mi?” dedi dalgın bir ifadeyle.

Başka büyücü okulları olduğunu duymuştu ancak haklarında hiçbir şey bilmiyordu. İsimleri de dahil. Küçük kız büyüler hakkında, dolayısıyla da kanı hakkında daha fazla bilgi sahibi olmak istiyordu. Kafasındaki sesler de onu onaylar gibiydi. Bilmeliydi! Buraya gelmesinin amacı da bu değil miydi? Bu sebeple laflarını yutmak pahasına eliyle pencerenin kenarındaki koltukları işaret etti.

“Kabalığımı bağışlayın, sizi ayakta bıraktım. Oturmaz mıydınız?”

Kanı hakkında bilgi sahibi olmak için gerekirse düşmanına bile iyi davranırdı ki karşısındaki yalnızca meraklı bir kadındı. Hem kalede iyi anlaştığı birileri olması işine gelirdi. Kim bilir, belki de ileride işi düşerdi? Ne de olsa bu buz gibi soğuk kalede neyin gerekli olduğunu bilmek için müneccim olmak bile yeterli gelmeyebilirdi.

Çin’den ayrıldığından beri ilk kez meraklı gözlerle birine baktı. Ayrıca ilk kez bir şeyi öğrenmek istedi. Genç kadın onu geri çevirmezdi ya?

Victoria ilk izlenimlere inanmazdı. İnsanlar genellikle yanılırlardı, ilk izlenimler de bunu kanıtlar nitelikteydi. Birini tanımak için onunla vakit geçirmek gerekirdi. Tıpkı Boleyn leydisiyle şu anda yaşadığı gibi. Onun yalnızca meraklı bir leydi olduğunu düşünmüştü, yanında olmanın can sıkacağına kesin gözüyle bakıyordu ancak şimdi yanıldığını anlamıştı.

Genç leydinin anlattıklarını kimse dile getirmemişti Victoria’nın huzurunda. Aksine bu konuları konuşmaktan çekiniyorlardı. Bu sebeple Regina denilen genç hanım onun tek bilgi kaynağıydı. Onun hakkında pek bir şey bilmediği için nerede duracağını da bilmeyebilirdi. Onunla arkadaşlık kurması pek çok sorusunun cevaplanmasını sağlayabilirdi.

Anlattıklarını dinlerken başka bir alemde gibi hissediyordu. Hayalindeki okuldan farklıydı. 4 kişinin kurduğu devasa bir büyücülük okula gidecekti, öyle mi? Binlerce insanla beraber okuyacaktı. Evde eğitim görmüş, tek arkadaşı hizmetkarları ve ablası olan biri için kulağa hem cennet gibi hem de cehennem gibi geliyordu. Heyecanını gizleyemedi küçük kız, ya da gizlemek istemedi.

Asya’daki okullar hakkında hiçbir şey bilmediğini itiraf etmeye çekiniyordu. Eğer bunu itiraf ederse pek çok şeyi anlatmak zorunda kalmaktan korkarak bu kısmı dikkate almadı. Gerekirse okula gittiğinde birilerine sorabilirdi ya da ablasına mektup yazardı belki. Gerçi ablasının sorularını cevaplayacağına olan inancı çok değildi ya, neyse.

Her binanın simgelediği bir erdem olması da burayı okuldan çok yarışma alanına çeviriyordu. Ve küçük kız her türlü meydan okumaya hazırdı. Kendisini bir an okulda, hatta daha da ötesinde hayal etti. Elinde bir çubuk parçasıyla ablasını koruduğunu, ailesini zenginleştirdiğini hayal edince hafifçe gülümsedi. Ne güzel hayallerdi bunlar!

Kadına bakarken bir yandan da sorularını düşünüyordu. Ne sormalıydı? Büyücülerin geçmişini mi, fakat böyle basit bir şeyi bilmesini bekliyor olabilirdi genç leydi, sonuçta Victoria safkan bir büyücüydü. En azından ona öyle söylenmişti. Büyülerin neler olduğunu mu, bu da çok açık bir soruydu. O yüzden en basit, şüphe çekmeyecek soruyu sormaya karar verdi.

“Hogwarts nasıl bir yer?”

Ardından sorusunun çok heyecanlı ve kaba olduğuna karar verip kendini düzeltti.

“Büyü öğretilen bir yer olduğu için oldukça ilgi çekici bir yer olduğunu sanıyorum leydim. Haksız mıyım?”

Ardından neredeyse kadının ağzına düşecek şekilde bakmaya başladı. Oturuşu ne kadar asilse gözleri o kadar çocuktu. Bunun için kendisini sonra hazırlamaya karar verip leydinin diyeceklerini bekledi.

Leydinin dedikleri Victoria için hiçbir anlam ifade etmiyordu ancak yine de can kulağıyla dinlemişti. Anlattığı şeyler bambaşka bir dünyaymış gibi geliyordu. Hareket eden tablolar ve heykeller mi? Ne ilginçti! Heyecanını yüzünden silmese de ağzını kapalı tutmayı başarmıştı. Qiutiç (bilerek yanlış yazdım.) dediği neydi acaba?

“Tarihi çok genişmiş. Böyle bir okulda okumak güzel bir şey olsa gerek.”
 
Ardından kibarca gülümsedi. Daha fazla şey bilmeliydi. Dünyadaki tüm bilgileri sünger gibi emmeliydi, ancak o şekilde ailesini koruyabilirdi. Ve elbette kendisini. Genç hanımı burada tutmak için aklına gelen ilk şeyi yaptı.

“Çay içer misiniz leydim, Çin’den özel çaylar getirmiştim. Tabii arzu ederseniz İngiliz çayı da ikram edebilirim.”

Kendi evinde ona çay ikram etmesi komik bir durum olsa da asaletinden bir şey eksiltmemişti. Sıcak gülümsemesi gözlerine ulaşmıştı. Kadının cevabını beklerken evet demesi ve daha çok şey anlatması için dua ediyordu. Yüce Boleyn’in ona bir şey anlatacağından kuşkuluydu. Adını bile tam hatırlayamadığı bu genç leydi onun için bu koca adada konuşabileceği tek kişiydi. Tabii o da konuşmak isterse.