[justify] Diagon yolu. Herkes Hogsmade’i daha çok sever. Bense kendimi bildim bileli en çok burayı seviyorum. Çok daha büyülü geliyor ya da daha doğrusu geliyordu. Artık burayı bana geçmişi hatırlattığı için seviyorum. Çünkü ben hep geçmişte takılı kaldım.
Ellerimi gecenin karanlığında gezdirdim. Tek hissettiğim yağmurdu. Yaz yağmuru. Yürüdüm. Sadece yürüdüm. Bütün düşüncelerimi yağmurun sesine odaklamaya çalıştım. Kafamın içindeki sesleri yumruklamak, parçalamak, kafalarını koparmak istiyordum. Onlar kanlar içinde kıvranıp yalvarırken bütün soğukkanlılığımla arkamı dönüp eve gitmek. Eskiden olduğu gibi. Şu ana kadar hep ben kazanmıştım. Onları hep kilitli bir kapının arkasında tutmuştum. Ama bu sefer onlar bana hükmediyordu. Vücudum benim kontrolum dışında hareket ediyor, bacaklarım yürümeye devam etmiyordu. Dizlerimin üzerine çöktüm. Ve teslim oldum. Bütün düşünceler birer göz yaşı olarak akıp gittiler ve yağmura katıldılar. Galiba bu savaşı ben kaybetmiştim.
(Aldrik yaklaşık 2 saat daha yerde yattıktan sonra eve dönmüştür. Ve emin olduğu bir şey vardı. O evden çıkan kişiyle dönen kişi aynı değildi. Gerçekten savaşı kaybetmiş miydi? Yoksa asıl kazanan o muydu?)
[/justify]
