İşlek ve at arabalarının demir çerçevelerinin taş yolunu bolca aşındırdığı ana caddenin sağlıklı bir bedendeki damarlar gibi yanlarına saçılan ara sokaklarından birinde bekliyordu Londra'nın usta sayılabilecek cepçileri arasında adı bilinen "Çınar Malcolm". Yenleri sırtı bolca aşınmış Mor renkli ceketinin kolları üzerinden yukarı doğru katlanmış kirli Beyaz gömleğiyle birlikte uzun boyu, sırım gibi kalın kaslı kolları ama bir o derecede bozuk bir duruşa sahip olmasına neden olan koca göbeğiyle normal insanların yanına eşlik etmekten çekindikleri bir başıboştu. Daha henüz yaktığı sarma sigarasından çektiği derin, duman dolu soluğunu dudaklarının arasından üfürmemişken kürkündeki çizgilerini çokça yakından tanıdığı; tuğla duvarlı evlerin arasında gerilmiş çamaşır iplerinin arasından takılmadan ustaca inen sarman bir kedinin kendine yaklaştığını görmüştü. Günün erken saatlerinde üzerinde taşıdığı neşesinin sesinden duyulduğu bir tonlamayla, "Ne dolanıyon kedi gibi Nicholas?" dedi bozuk diksiyonunun tüm avamlığını kullanarak Animagus arkadaşına. Pis bakışlarını adamın gözlerinden bir an için bile ayırmadan insan biçimine geri döndüğünde "Boş yapma Malcolm, ekmeğimizdeyiz..." deyip, metalden kordonu ağzından sarkan altın işlemeli cep saatini eline almıştı arkadaşı. Özellikle dirseklerinin yamalı olduğu ceketi ve aşınmış dizlerinin yer yaptığı kırışık kumaşlı pantolonuyla, kedi biçimindeyken taşıdığı tüylerinin çok daha kirli bir Kahverengi tonunu kuşanıyordu Animagus. Her zaman yan yana görünmeseler de, sıklıkla ortak hedeflerini sırayla soyan bu iki hırsız günün böylesi erken saatlerinde başladıkları işleriyle kahvaltılarını yapabilecekleri bir kazanca erişmeye çalışıyorlardı. Devletin kayıtlarına bulunmaktan kaçan ve yeri geldiğinde evlerin pencerelerine manzarası olan ağaçların dallarından yeniyetme hanımların yatak odalarını dikizlemek en sevdiği hobilerinden olan toplumun pislik yumaklarından "Hınzır Nicholas" gülüştüğü Malcolm'ın omzuna kolunu atarak tanıdıkları en yakın rehinciye doğru yol almaktaydılar. Günlerinin neşesi, zenginlerin ceplerinden şimdilik kopartabildikleri küçük hediyeleriyle birlikte iki kılıksız yoldaş biçiminde yürüyüşlerinin durmasına neden olan Alpharian'ı gördüklerinde daha ara sokaktan yeni çıkayazmışlardı.

---

"Senin gibi Melek yüzlü, jilet gibi yakışıklı bi delikanlıyı almayacaklar da kimi alacaklar Ryan abi!" diyerek Malcolm'ın şimdi konuşmaya başlasa en az 10 dakika dırdır edeceğini öngördüğü sözlerini kesen Nicholas. Alpharian'ın ısmarladığı sıcak çörekleri kahvaltı ettikleri masada duvara sırtını dayadığı yerinde geniş geniş gerinerek bacaklarını açıp yer tutmuş olan Malcolm'ın ters bakışlarının konuşmadan soğumadığını göstermesiyle birlikte sözlerini sürdürmesini bekledi Siyah giyimli olan. Çınar takma adlı adam düşüncelerini iletmeye devam etti:
"Bir haftaya yakın zamanda bir toplantı yapılacakmış diye duyduk ama çalışan sormaya başladılar mı bilmiyorum. Belki bugün haber verirler." diyerek. Bu sözlerin üstüne iki gündür tıraş olmadığı için az da olsa uzamaya başlayan sakallarının masaya dayadığı dirseğinden destek alarak yüzüne dayadığı eline batmasına aldırmadan çenesini sıvazlayan Alpharian, düşünceyle kıstığı gözlerini iki adamın gözlerinin üzerinden geçirdi bir süre.
"İyi bakalım, başvururuz biz de. Her zamanki gibi, bu konuşma yaşanmadı. Biliyorsunuz. Başkasından duyarsam bozuşuruz..." dedi masasındaki ikiliye ve "Haydi size afiyet olsun, harcayacak fazla zamanım yok gençler." diyerek masadan kalkmıştı katil. Arkasından yalnızca dolu ağızlardan gelen esenlik dileyici homurdanmalarla birlikte hızlı adımlarla hedefine doğru ilerlemeye başlamıştı bile. Kensington dolaylarında bulunan Paltrow Köşkü, Alpharian'ın sorguladığı yerdi; son yıllarda oldukça sevilen bir yöntem olan toplantı yeri kiralama işlerini sürdüren bir işletmeydi burası ve işinde iyi olmasıyla ünlenmişti. Parası yeten insanlar; temizliği ve Gümüş yemek takımlarının çalışması korkusu taşımadan, bir başkasının evinde toplantı ya da kutlamalarını yapabilecekleri evleri kiralayabiliyorlardı. Genelde kent dışından gelen toplulukların üyelerini düzenli ve daha az uğraştırıcı biçimde bir araya getirme yolu olarak kullanılan bu yöntem olmuştu. Topiarii Sanctionem adına giriştikleri bu gizli görevde Alpharian'ın üstüne büyük bir parça düşüyordu ve ilk adımı atmıştı bile.

Thames Nehri’nin sularına vuran ilk ışık huzmeleri ile renklenen şehir aydınlığa teslim olmuş, kusursuz ay solup yerini mavi gökyüzüne bırakmıştı artık. Gece henüz gençken Büyük Londra Köprüsü’nün kuzey ucundaki tırabzanlara kollarını dayamış ve düşüncelere dalıp gitmişti büyücü. Aklını meşgul eden düşünceler günlerdir göz kapaklarını esir tutuyor, uyumasına izin vermiyordu. Zaman çok hızlı akıyor gibiydi. Geceden arta kalan soğuk ürperti hala üzerindeydi Raymond’un. En son ne zaman bir şeyler yediğini bile hatırlamıyordu. Topiarii Sanctionem’e hizmet ettiği onca yıla, harcadığı onca emeğe, gözünü kırpmadan tehlikeye attığı hayatına, inandığı tüm doğrulara temizlenmesi son derece zor bir leke bulaşmıştı adeta. Pişmanlık duymuyordu. Son on yıl içinde kendisinin ve yakın çevresinin örgüt için yaptığı tüm temizlikleri paragraf paragraf incelemesi tam 4 gününü almıştı. Hata yoktu. Her biri yer yüzünden silinmeyi sonuna kadar hak eden nesuntlardan ibaretti. Yine de örgüt içinde bir hainin bunca zaman barınabiliyor oluşu onu çok büyük bir hayal kırıklığına uğratmıştı. Örgütün bu haini neden bir sır gibi sakladığını şimdi daha iyi anlıyordu. Dudaklarından eksik etmediği purosundan son dumanı aldığında güneş yükselmeye yüz tutmuş, şehrin gürültüsü iyice artmıştı.
 
Ait olduğu yere dönmesi gerekiyordu. Kendini en çok ait hissettiği yere. Normal şartlarda bu yer Phali olurdu elbette ama üstlerine düşen bu gölge yüzünden tercih sırasını değiştirmişti. Olması gereken yer güzeller güzeli eşinin ve biricik kızının yanı olmalıydı. En azından şu an sadece onlara ihtiyacı vardı. Yüzünü perdeleyen şapkasının altından etrafına küçük bir bakış attı. Bir elin parmağını geçmeyecek sayıda belli belirsiz uzaklıktaki insanın bir yerlere yetişme çabasıyla yürüdüğünü görmüştü sadece. Purosunu tırabzanların üzerinden nehrin sularına fırlatıverdi ve izmarit henüz suya düşmeden bedeni toza bulanıp köprünün bitimindeki büyük Londra yangını anısına dikilmiş olan The Monument’e doğru savruldu.

Jane onu kısa bir şaşkınlığın ardından gelen büyük bir gülümseme ile karşılamıştı. Raymond son zamanlarda işlerinin yoğunluğu yüzünden çok fazla ihmal etmişti biricik eşini. Bu yüzden de gönlünü almak ve hiçbir kadim kitapta yazmayan bu büyüleyici gülümsemeyi görebilmek adına kırmızı güllerden oluşan bir buket götürmeyi de ihmal etmemişti. Dudaklarına kondurduğu bir aşk öpücüğü ardından Rose’da onlara katılmış ve ailece güzel bir kahvaltı yapmışlardı. Sırtındaki onca yük o masada tüy kadar hafiflemiş gibiydi.  Öğleden sonra henüz çok yeni ve kızına ait olan “Rose’un Sanat Bahçesi” adlı otantik mekanda bahçe çitlerini boyarken bulmuştu kendini. Tadilat neredeyse tamamlanmıştı ve bu görsel niteliği son derece zengin olan işletme kısa süre sonra müşteri ile dolup taşacaktı.

-   İşte bitti. Tıpkı söz verdiğim gibi. Ayrıca şuradaki pembe flamingolar yerine daha sevimli heykeller bulabilirdin. Neyse ki babacık burada. Bu bahçe tahmin ettiğinden daha güzel olacak.

-   Baba! İşte yine yapıyorsun. Hani tüm dizayn tamamen benim zevkime göre olacaktı. Ayrıca pembe flamingoları seviyorum.

-   Pekala karışmıyorum. Tam şuraya küçük bir süs havuzu da eklememiz gerektiğini söylemeyeceğim.

Kısa bir ters bakış ardından gülümseyerek boynuna sarılan cadının içten teşekkürünü ona karşılık vererek kabul etmişti Raymond. Belki de ona son defa sarılıyor olabileceği fikri aklının tüm köşelerini kemirmeye başlamıştı. Daha ve daha sıkı sarıldı. Ne de olsa attığı her adım sadece ve sadece ailesi içindi.

Mutlu geçen güneşli gün, yerini solgun ve kasvetli bir havaya bırakalı bir saatten fazla olmuştu. Veda niteliği taşıyan bu birlikteliklerinin son demlerinde Ray hayatındaki en değerli iki kadından da şans öpücüğü alıp, tekrar geri dönebilme umuduyla evi terk etti. Ailesi tam olarak nereye gittiğinden bir haber olduğu için endişe onların huzurunu kaçırmayacaktı. Fakat aynı şey Raymond için geçerli değildi. Phalinin sınırlarından içeri girdiği anda o artık karısına aşık olan adam veya kızına gönülden tapan baba değildi. Londra Scrinium’unun lideri Coupo, bir kez daha can almaya hazırdı artık.

Sonunda beklenen an gelmişti. Birbiri ardından yankılanan nal sesleri Phali’nin girişinde sessizliğe büründü. Aslan başı figürüne sahip bir bastonu tutan siyahi bir el belirdi at arabasının kapısında. Topiarii Sanctionem örgütüne sözde yıllardır hizmet veren Arbor Lautus, Fabio Flores Callante resmi olarak denetleme amacıyla Mali-Phali-Ty-Co Pub’a, başka bir değiş ile Scrinium La Phali’ye giriş yaptı.

Sanki on yıldır sırtında ağır bir yük taşıyordu, böyle bir yorgunluğu ancak böyle tasvir edebilirdi. Edith'in çoktan fark ettiği ama Kenneth'ın hiçbir biçimde dikkatini çekmeyen yeni yeni beyazlar peyda olmuştu saçlarında. Konuştuğunda sıkılı dişler arasından konuşuyor gibiydi, çenesini öyle az hareket ettiriyordu ki sesi boğuk çıkıyordu. Her gece en az iki kez uyanıyor, açık gözlerle yatakta öylece yatıp odanın tavanını izliyor, sonra bir biçimde yine uykuya dalıp gidiyordu. Yaşlandığını hissediyordu adeta Kenneth. Otuz küsur yıllık hayatının ağırlığını duyuyordu omuzlarında. Fakat sorsanız otuz küsur senedir şu başındaki dertle boğuşuyordu sanki. Halbuki Ray'in aldığı yeni ve lanet görevi duyalı yirmi gün bile olmamıştı.

İnsan, ne kadar alışılmadık da olsa bir rutine bağlanmışsa bu rutini bozulduğunda hayatın ritmini kaçırıyor. Kenneth bir Lautus, hak eden herkes için acımasız bir katildi. Aynı zamanda Sihir Bakanlığı'nda emektar bir çalışandı. Sevgili karısı ve üç kızıyla, iki yakın dostu ve çevresindeki pek çok insanla sarmalanmış bir hayatı vardı. Zor, karmaşık, alışılmadık bir hayattı ama onun hayatıydı işte. Her şeyiyle ona aitti. Ne var ki şu son iki haftadır tek bir büyük sille tüm taşları devirip yıkmıştı. Ritim bozulmuş, hayatın akışı aksamıştı. Zaman çok daha ağır geçiyor, yaptığı her iş, en sıradan olanı bile eskisine nazaran çok daha zor geliyordu. İşte yorgunluğu bundandı Kenneth'ın. İki haftada onlarca yaş yaşlanmasının nedeni de buydu işte.

Bu dönemde hem Bakanlık'ta hem de evinde geçirdiği süreden çok daha fazlasını Phali'de geçirir olmuştu. Çoğu zaman orada sabahlıyordu. Böyle günlerde uyumak için bile vakit bulamıyor, en fazla bir koltukta başının göğsüne düştüğü birkaç saatin ardından mecburen çıkıp yine işe gidiyordu. Dün de tam böyle olmuştu. Geceyi Phali'de geçirmiş, ne ara masasından kalkıp oraya oturduğunu bile hatırlamasa da bar kısmındaki taburelerden birinin üzerinde yarım saat uyuya kalmış, sonra kim bilir neden uyanıp yeniden işe gelmişti. Her gün, bugünden daha yorgun olunamayacağı hissiyle geçiyordu ama tıpkı şu anki gibi her yeni gün bir öncekinden daha yorgun hissediyordu. Traş olmayı tamamen unutmuştu ve Kenneth için tamamen ender bir durum olan kirli sakallı haliyle masasında oturuyordu. Önünde bir form vardı. Birileri bu formu kalın, kaba bir yazıyla doldurmuştu. Başka birileri Kenneth'a bu formun bugün bitmeden işleme konması gerektiğini söylemişti. Fakat Kenneth kim bilir kaçıncı kez okumaya çalıştığı halde formda yazılanları bir türlü algılayamıyordu. Ne formu olduğunu bile anlayamamıştı. Tam bir saattir kağıt elindeydi ve bu bir saat içerisinde üç kez o kağıtla ne yapması gerektiğini unutmuş, birinde yardımcısı Brille'i çağırtıp bunu açık açık sormuştu. Zavallı Brille işe yeni başlamıştı ve belli ki çok çalışmaktan bitap düşmüş (tabii ki öyle sanıyordu) müdürüne neden böyle zor işler yıktıklarını merak ediyordu. Halbuki form basit bir ülkeler arası evlilik belgesi aktarımı talebiydi yalnızca, yani Kenneth'ın daha önce yüzlercesini gözü kapalı işleme aldığı bir işti.

"Bay Miller" diye geldi Brille'in sesi, Kenneth talep formunun üzerinde dans eden aybuzağı yavrularını kayıtsızca izliyordu. Aslında o anda Bay Miller'ın kim olduğu hakkında da en ufak bir yoktu. Az sonra nazikçe dürtüldüğünü hissedince yerinde yarım metre zıpladı. "Özür dilerim Bay Miller" diyordu kaygılanmış görünen Brille. Kenneth dönüp ona baktı. Aybuzağı yavrularını düşündü.

"Sizi görmek isteyen biri var Bay Miller" dedi Brille, kapıya doğru yürümeye başlamıştı bile. "Arkadaşınız olduğunu söyledi. Çağırayım mı, başınızdan savmamı mı istersiniz?"

Kenneth hayal meyal bu teklifin ne kadar düşünceli bir ruhun eseri olduğunu fark etti. "Gelsin" dedi gıcırdayan bir sesle. Brille ikiletmeden odadan çıktı. Açıkçası Kenneth tam olarak neyi onayladığını bile anlamamıştı. Beklediği kimse yoktu. Zaten Bakanlık'ta çalışmakta olmayıp da onu görmek için Bakanlık'a gelecek bir arkadaşı da yoktu. Ya da o hep öyle düşünmüştü. Az sonra odadan içeri girenin Ryan olduğunu görünce en çok bu yüzden şaşırdı. Hala rüya mı görüyordu emin değildi aslında ama daha önce ne Ray'in ne de Ryan'ın onu Bakanlık'ta ziyaret ettiğini hatırlamıyordu hiç.

"Ryan" demeye çalıştı ama yağsız kalmış bir motor gibi kurumuş olan ağzından hiçbir ses çıkmadı. Ryan -en az Kenneth kadar yorgun görünüyordu- Kenneth'ın masasının önündeki koltuklardan birine attı kendini.

"İyi görünmüyorsun" dedi Kenneth'a şöyle bir bakarak. "Sen de öyle" dedi Kenneth. Sonra da ekledi, "Rüya mı görüyorum?"

"Ne? Rüya mı?" dedi Ryan. "Ne rüyası? Haa, öyle rüya. Bilmiyorum dostum, kendini çimdikle falan bir şey yap. Uykuyla, rüyayla falan aram pek yok biliyorsun."

Kenneth kendi bilinçaltının şu anda böyle mantıklı cümleler kuramayacağını düşündü. Hem Ryan bir rüyada olamayacak kadar gerçek ve somut görünüyordu şu an. Uzanıp ona dokunmak istedi ama eğer bu gerçekten de bir rüya değilse bu hareketin çok tuhaf kaçacağını düşünüp vazgeçti.

"Sen burada ne arıyorsun?" dedi sonra kaşlarını çatarak.

Ryan sol elini masanın üzerine koyup sağ eliyle tavanı işaret etti. "Sağ elime değil sol elime bak" dedi kendi de tavana baktığı halde. Kenneth adamın masanın üzerinde duran sol kolunun yeninden mendile sarılı bir şeyin yavaş yavaş çıktığını gördü. "Al onu" dedi Ryan. Kenneth aldı. Daha o anda mendilin içindekinin ne olduğunu anladı.

"Aldın ha?" dedi Kenneth. Mendili kucağına yayıp masanın altında katlarını açtı. Nefis bir işçiliğe sahip gümüş bir çay kaşığı duruyordu orada.

Ryan şimdi sağ elini indirmişti ve artık tavana bakıyormuş gibi de yapmıyordu ama sol kolu hala masanın üzerindeydi. "Çok da zor olmadı" diye cevap verdi bitkin bir sesle. "Asıl mesele, kimse fark etmeden yerine geri koyabilmek. O yüzden hemen sana geldim."

"Pekala" dedi Kenneth neredeyse fısıldayarak. Cüppesinin iç cebinden asasını çıkartıp asanın ucuyla gümüş kaşığa dokundu.

"Geminio."

Şimdi mendilin üzerinde bir değil iki gümüş kaşık duruyordu ve birbirlerinin kopyasıydılar. Sonra asasını yeniden orijinal kaşığın üzerine tuttu Kenneth. Bu defa seslendirmeden, konsantre olmak için gözlerini bile kapatarak ve tüm çabasına rağmen ancak üç denemede başarabildiği bir büyü daha yaptı. Artık iki gümüş kaşık, orijinali ve kopyası, birbirlerine büyülü bir yolla bağlanmışlardı. Birinde gerçekleşecek değişiklik anında diğerinde de meydana gelecekti. Kenneth kopya kaşığı usulca cüppesinin cebine koyup orijinal olanı yine mendile sardı. Sağ eliyle Ryan'a bir kağıt uzatırken ve iyice eğilip kağıt üzerinde bir şeyler gösterirken sol eliyle mendili adamın kol yenine usulca yerleştirdi.

Sonra aniden ayağa kalktı Ryan. "O zaman bana müsaade." dedi "Köşke geri dönmem lazım, malum. Ve bunu hava kararmadan yapmam lazım. Ray'e benden selam söyle."

Ryan ağır adımlarla odadan çıkarken Kenneth koltuğunda arkasına yaslandı. Zihni açılmış, dinçleşmişti ama özellikle son yaptığı büyü öyle karmaşık ve zordu ki onu iyice yormuştu. Yine de en kritik eşiği böylece aşmış olmanın sevincini de hissetti o an. Nihayet tuzak tam anlamıyla kurulmuştu. Hem bu anlık sevincin coşkusundan hem de artık yorgunluğu iyice dayanılmaz bir boyuta vardığından mesai bitimini beklemeden çıkmaya karar verdi. Bir an önce Phali'ye gitmeli ve emaneti Ray'e teslim etmeliydi.

Grubun buluşma yerinin bulunduğu loş ışıklı ara sokağa doğru ilerlerken, adamın yüreği göğsünde beklentiyle çarpıyordu. En genç üyesi olarak, bu gizli kapaklı gruba katılmaya yakın zamanda daha yeni çağırılmıştı. Bu toplantıya katılmasının tek nedeni, Magna Purgatio üzerindeki olağanüstü başarılarıyla değerini kanıtlamış olmasıydı. Bu gece bir suikast planlayacaklarını biliyordu ve heyecan ile korku karışımını sezmekten kendini alamıyordu. Bugün için tasarlandıkları planlardaki rolü konusunda çokça gergindi. Toplantıya geç kalmıştı, bu nedenle de gerginliğini gizlemek için biraz daha fazla çabalamalıydı. Sonunda içeri girmesi gereken eşiğe vardığında, durup soluğuyla inip kalkan gövdesinin dinmesini beklemek zorunda kalmıştı. Yalnızca olağan bir gece yürüyüşünde olmasına karşın, hızlı hızlı yürümemişken bile soluğu kesilmişti. Büyüyle kapalı tutulan ve adamın birkaç değnek hareketiyle açılan kapının eşiğinden geçtiğinde, toplantı odasına açılan geçiş kapısını içeren kısa koridoru ve tek başına arkalıksız bir oturakta oturan kızı gördü. Ceketinin gizli bir cebinden çıkardığı tılsımlanmış şilini çıkardı ve onu öptükten sonra, birkaç gün önce kendisine öğretilmiş sözleri fısıldayıp bozuk parayı kızın dekoltesinden içeri attı. Kız yapılması gerekenleri eksiksiz yerine getiren adamın şu ana dek boşluğa bakan ve Imperio Laneti ile yönetilen bedeninin sisli gözleriyle gülümseyerek koluna girmiş, onu koridorun ortalarında var olan görünmez kapıya dek eşlik etmişti. İçeri girdiğinde grubun diğer üyelerinin buraya varmadan önce yolda düşündüğü gibi masanın etrafında hazır olup, beklemekten sıkılarak derin bir konuşmaya dalmış olmadıklarını görmüştü. Bir restoranın bodrum katıyla bir tür evin kilerinin karışımı gibi görünen ortam, bu tür gizli bir toplantın yaşanacağı bir yer için neredeyse fazlaca parlak bir biçimde aydınlatılmıştı; şömine içinde canlı bir alevle gürül gürül kükreyerek yanarken önünde yüksek sırtlı koltuklarda iki kadın oturuyorlardı, beş tane adam ise ocağın yanında, yüzlerinde geniş gülümsemelerle brendi içerek konuşuyorlardı, başka bir adam ise uzak bir köşede tek başına ağızlıkla sigara içiyordu. Böylesine gizlilikle ulaşılan bir yer olmasa, adam kendini hizmetçileri tatilde olan beşliden birinin evinde ağırlanıyor sanabilirdi. Adamın da katılımıyla toplamda dokuz kişi olmuşlardı. İçeridekilerden biri, dış görünüşüyle açıkça anlaşılabilecek biçimde Hindistan'dandı. Hindistan Sihir Bakanlığı'nın bir üyesiydi üstelik. Bir diğeri ise Amerika'dan gelmişti; keskin bir takım elbise giymiş ve kovboy şapkası takıyordu. Adam odadaki herkesin adlarını bilmiyordu ancak hepsinin otuzlu yaşlarda ya da daha yaşlı olduğunu anlayabiliyordu, grubun en genç üyesi olarak kendisi daha yirmili yaşlarının başındaydı ve diğerlerinin bilgelik taşıyan deneyimlerinin potansiyel varlığı karşısında gözdağı verilmişçesine çekingenlik taşımamaktan kendisini zor tutuyordu.

Doğal olarak önceki toplantılardan bu insanlardan birkaçını tanıyordu, özellikle de ilk iki erkek ve gördüğü kadınlardan birini. Uzun boylu ve etkileyici duruşuyla Devendra Singh, koyu renkli teni ve kalın sakalıyla grupta öne çıkıyordu; Hindistan Sihir Bakanlığı'ndandı, az bilinen egzotik büyüler ve iksirler konusundaki uzmanlığı amaçları için paha biçilmezdi. Anne-Marie Dupont ise keskin yüz hatları ve delici mavi gözleri olan minyon bir Fransız kadınıydı, o da Fransa Sihir Bakanlığı'nda çalışıyordu ve Karanlık Sanatlar ile Lanet'ler üzerindeki bilgileriyle grubun bazı gizli saldırılarını planlamasına özellikle yardımcı olmuştu. Isaac Reed de uzun boylu, etkileyici bir Amerikalıydı; kalın Güney'li aksanı ve sıcak bakışları olan biriydi. Alçak, gürleyen bir sesle konuşuyordu ve herkes onun çevresinde saygınlığını kazanabilen biri olduğunu anlayabilirdi. Gizlilik ve casusluk becerileri uzun zamandır grubun operasyonları için büyük bir önem taşıyordu. Diğer üyeler; kalın bir aksanı ve kibirli bir tutumu olan, tek başına sigara içen Fransız'la birlikte adama yabancıydı. Fransız'ın rafine bir havası vardı ve lüks ile ayrıcalığa alışkın biri olduğu anlaşılabiliyordu. Ayrıca, hem keskin yüz hatları hem de delici gözlerinin benzerliği nedeniyle kardeş oldukları anlaşılabilen iki adam vardı. Grubun son üyesi ise şöminenin yanında oturan kadınlarla konuşmaya dalan; genç adamın uzun, kıvırcık saçları ve sıcak gülümsemesiyle tanır gibi olduğu bir adam daha vardı. Usunda yankılanan bir ses duyduğunda genç adam topluluğun arasına katılmak üzereydi. Liderleri Telepati yeteneğiyle tanınmazdı, ancak onun genç üyesine birkaç gün önce hediye ettiği kravat iğnesi odadaki diğerlerden gizlice titriyordu. Kuşkusuz, konuşan kişi grubun lideri Callante idi; bu operasyonu belki yıllardır organize eden güçlü bir büyücüydü. Diğerleri düşüncelerini ortaya sunan tartışmalar içindeyken ondan geride durup grubu gözlemlemesini söylemişti. Böylesine canlı bir grupla, böyle küçük bir yerde bulunmak onun için öğrenme ve gözlemleme konusunda büyük bir kolaylık sağlıyordu. Grubun tüm üyeleri kendisi gibi örgütten gelen Lautus'lardı. Çoğunlukla "Sammy" adıyla seslenilen hitap edilen Samantha Johnson saçmalıktan uzak, sert tutumlu ve biraz önce genç adamın gözlemlediği gibi kısa ve tıknaz bir kadındı. O da ABD'dendi; kılık değiştirme ve aldatma konusunda bir uzmandı, hızlı düşünceliliği grubun başını çok kez sorundan kurtarmıştı. Larcin-Jacques LeBlanc, kırklı yaşlarında ağır aksanlı ve kibirli tutumuyla uyumsuz görünen bir Fransız'dı. Güç kazanmaya susamış ve belli bir seviyeye dek bunu başarabilmiş güçlü bir büyücüydü, Karanlık Sanatlar üzerine yoğunlaşmış olan bilgi birikimi onu grubun değerli bir üyesi yapıyordu. Keskin yüz hatları ve bakışlarıyla genç adamın odağını çeken adamlar Simon ve Sebastian Crowe; hızlı asa çekişleri ve fiziksel çeviklikleriyle tanınan 30'lu yaşlarındaki iki kardeşlerdi. Yakın dövüş üzerine geliştirdikleri uzmanlıklarıyla bazı üyelerin bu görev için eğitilmesine yardımcı olmuşlardı. Charlie Thompson ise yirmili yaşlarının sonlarında uzun, kıvırcık saçlı ve sıcak bir gülümsemeye sahip bir adamdı; çekiciliği ve kurnazlığıyla tanınan, bilgi toplamada ve davaya yeni üyeler almada etkili biri olmuştu. En sonda ise adamın kendisi vardı, grubun en genç üyesi; Kaptan Farrell'e ihanet etme konusunda daha üzerindeki gerginliği ve az da olsa utanarak benimsediği deneyimsizliğini üzerinden atamamıştı. Ancak kendini kanıtlamaya ve davaya katkıda bulunma isteğiyle doluydu... Sonunda liderleri binanın üst katından gelen merdivenden inerek odaya girmişti, komuta bile etmeden tüm konuşmalar bir anda kesilmişti. Grup en sonunda odanın hiç uğranılmamış olan kenarındaki büyük, kare masada toplanabilirdi artık.


Grup planlarının son ayrıntılarını tartışırken, genç adam dikkatle dinledi ve olabildiğince fazla bilgiyi özümsemeye çalıştı. İki kadının suikastıyla görevlendirilmişlerdi; biri Britanya Sihir Bakanlığı'nda çalışan bir memur, diğeri de Londra sosyetesinin önde gelen bir üyesi olan toplumsal bir sivildi. Adları çoktan Scrinium'daki Liberium'a geçirilmişti bile. İlk hedefin suikastı önceden planlanmıştı ve ikinci hedefin detayları daha tartışılıyordu:
Devendra, Uçuç Tozu Ağı üzerindeki güvenlik sistemlerinin bazılarını devre dışı bırakmakla sorumlu olacaktı, böylece üyeler gözden kaçmadan Bakanlık Atriyum'una geçebilmelerini ve kaçışlarını kolaylaştıracaktı.
Anne-Marie, Karanlık Sanatlar'daki uzmanlığını bir saptırma yaratmak ve güvenlik personelinin odağını çekmek için kullanıyor olacaktı.
Isaac ve Samantha, gizlilik ve aldatma becerilerini kullanarak hedefe yaklaşılan yolda grubun yoluna çıkan korumaları ya da yetkilileri alaşağı ederek potansiyel engelleri etkisizleştirmek için birlikte çalışacaklardı.
Larcin, Simon ve Sebastian; Anne-Marie'nin bir araya topladığı görevlileri etkisizleştirmek için savaş becerilerini kullanan ağır vurucular olacaktı.
Bu arada Charlie, karmaşadan yararlanarak gelecek görevlerinde yararlı olabilecek değerli bilgileri ve grupla ilgili toplanılmış güvenlik belgelerini toplamaya hazır olarak gölgelerden ilerleyerek kendine sağlanılmış bu özel görevini gerçekleştirecekti.
İkinci hedefe gelince, onun operasyonu için detayları daha netleştirememişlerdi. Kadının günün ilerleyen saatlerinde özel bir toplantıya katılacağını biliyorlardı, ancak yeri veya saati öğrenememişlerdi. Riskli bir eylem olmasına karşın, demir sıcakken dövmeleri gerektiğini ve her iki hedefe de tek bir günde saldırıp yok etmeleri gerektiğini biliyorlardı. Toplantı devam ederken genç adam arada kendi önerilerini sunuyordu; çok azı destek görüyor olsa da önerilerinden bazıları sert bakışlarla, bazıları da takılgan şakalarla karşılanıyordu. Bu durum insanlarla ortak bir amacı paylaşarak bir dayanışma sezgisi duymasına yol açıyordu, hepsiyle ortak bir hedefte birleştiğini bilmek gerçekten özeldi. Operasyonlarının tüm ayrıntı ve detaylarını gözden geçirmeleri, hiçbir şeyin gözden kaçırılmadığına kesin gözüyle bakabilmek için her yönünden kontrol etmeleri ve çizilen planları iki kez kontrol etmeleri birkaç saat daha sürmüştü. Herkes; planlarının lojistiğini, eylemlerinin risklerini veya ödüllerini ve yakalanmaları durumunda karşılaşacakları sonuçları tartışırken havadaki gerginliği sezebiliyordu. Toplantı sona ererken, grup lideri genç adama dönerek herhangi bir sorusu olup olmadığını sormuştu. Kısa bir an için duraksadı genç adam, sonra operasyondaki rolünün ne olacağını sordu. Callante ona gülümsedi, elini yeni üyelerinin omzuna koyarak:
"Görevimizi yerine getirirken herhangi bir soruna karşı bize göz kulak olacak biri gerekiyor bize. Sana bu konuda güvenebilir miyiz?" diyerek görevin gözcüsü olduğunu ortaya koydu. Genç adam kafasını onaylarcasına sallayarak yanıt verdi; gurur ve korku duyguları bir diğerine karışıp, omuzlarında ağırlıklarını bırakarak başından aşağı dökülmüştü sanki. Gün gelmişti işte. Suikast günü hızla yaklaşıyordu ve Fabio Flores Callante'nin en umut veren gözde öğrencisi olarak genç adam bunun bir parçası olacaktı. Güneş batmaya başladığında, sonunda toplantılarını bitirmişler ve her üye büyük güne hazırlanmak için kendi yoluna gitmişti. Toplantıdan ayrılırken adam tedirginlik yaşamaktan kendini alamamıştı. Planladıklarının ne denli tehlikeli ve yasa dışı olduğunu biliyordu ama Callante'nin de kendi nedenleri olduğunu biliyordu. Karanlıktan aydınlığa yavaş yavaş varmaya başlayan Londra sokakları boyunca, ara sokaktan çıktığından beri grubun ve kendisinin geleceği üzerine düşünmeye başlamıştı. Görevlerinde başarılı olacaklar mı yoksa suçlarından dolayı yakalanıp cezalandırılacaklar mıydı, bunu yalnızca zaman söyleyebilirdi. Tüm usu ve düşünceleri daha yaklaşmakta olan görevle dolu olan genç adam, kendini habersizce evinin kapısına doğru yürürken bulmuştu. Neler olacağını; geleceğin kendileri, sonraki kurbanları ve genel olarak Büyücedünya için ne getireceğine kaygılanmadan edemedi... Planları özenle, yeteneklerinin deneyimiyle tasarlanmıştı ve yürüdükleri yolda sonucu ne olursa olsun görevi başarısız olmadan yerine getirmeye hazırlardı.
Yalnız, kuşkulanmaktan kendini alamıyordu ama...