[justify]Hatırlıyorum. Bir zamanları, hayatın daha sade ve basit olduğu zamanları hatırlıyorum. Çok uzak bir geçmiş değil. Geçen yıl, karın yağmaya ve yeni yıl ağaçlarının kaldırıldığı zamanları hatırlıyorum.

Kemiklerine kadar işlemiş yorgunluğu hissediyordu. Çizmelerinin içindeki ayaklarını kaldırmaya mecali kalmamıştı. Tüm o evrak işleri sonra Godric's Hollow tarafındaki o bitmek bilmeyen kovalamaca kadının enerjisini iyice tüketmişti. Alannah'ta yeni yıl için İrlanda'ya dönmüştü ve bir türlü gelmek bilmemişti. O yüzden eve gidip kendi kendine kalmaktan kaçınıyordu Cwénhild. O yüzden eve gitmedi. Sokaklarda boş boş dolandıktan sonra Mag & Mell olmayan bir pub gördü gözleri. Normalde Mag & Mell'e giderdi ama Mirabelle iki gün önce gittiğinde yoktu. Tekrar gidip aynı hayal kırıklığını yaşamak istemiyordu. Soğuktan üşümüş parmaklarını ceketinin cebine soktu ve içeri girdi.

Mekan güzeldi. Bir İrlanda Kahvesi alıp köşeye çekildi. İçki problemlerini tekrar başlatmamak için az alkollü bir şeyleri tercih etmişti. Annesinin babasına İrlanda Kahvesi hazırladığı zamanlar çok uzakta kalmıştı. Kadının ses tonunu bile unutmuştu çoktan. Bu düşünceleri kafasını sağa sola sallayarak def etti. Bu düşünceler onu esir almaya yemin etmiş birer asker gibi tekrar tekrar zihnine saldırıyordu. Düşünmekten kaçındığı şeyler düşündürmek için bir savaş halindeydi adeta. Sonra uzun saçlı o adam geldi. Kadının dikkati dağıldı ve annesi aklından çıktı. Bu yüz tanıdıktı. Bakanlıkta gördüğü birisiydi. Hatta yakın zamanda Vuruculara geçmemiş miydi? Adamın yanına oturma isteğini başıyla onayladı ve masasına buyur etti. Adını hatırlamaya çalışıyordu ama bir türlü çıkaramıyordu. İçkilerle ilgili soruyu beş sene önce olsa çok kolaylıkla cevaplayabilirdi. Şimdi ise Baiju'nun ne olduğunu bile bilmiyordu. Alannah görse gurur duyardı.

"Baiju mu? Hiç duymadım. Sen şu Vuruculara geçen elemansın değil mi adın neydi?"[/justify]

[justify]"Marcus huh? Cwénhild bende." diye tekrarladı adamın adını. Sebepsiz bir şaşkınlıktan pek fazlası değildi. Altında anlam olmayan normal bir konuşmanın akışında verilebilecek sıradan tepkilerden yalnızca bir tanesini vermişti kadın. Kahve servis edildikten ve kadın bir yudum aldıktan sonra adamın sorusu geldi. "Seherbazım ben." diye yanıtladı. Bu sırada cebindeki paketten bir dal sigara çıkardı ve dudaklarının arasına yerleştirdi. Sağ elinin parmaklarını şıklatarak yaktığı ateş ile sigaranın tütününü yaktı ve duman yavaş yavaş masaya yayılmaya başladı. Sigaradan derin bir nefes alarak tutuşan tütünün iyice harmanlanmasını sağladı. Böylece daha güzel bir aroma elde edebilecekti. Sigara dudaklarındayken yarım ağızla konuşmaya devam etti. "On beş seneden fazla oldu. Zor iş, hele sizinki daha da sıkıntılı. Alışıyorsun ama çok şeyapma." dedi ve elinde tuttuğu paketi adama doğru uzattı.

Zor zamanları çok iyi hatırlıyordu. İlk kez bir can almak zorunda kaldığı o gece hala aklındaydı. Fakat alışmıştı. Kendi sözlerinin doğru olduğunu biliyordu çünkü o yollardan geçmişti. Ölen her zorbanın onda bıraktığı etki daha hafif olmuştu. Yan yana savaştığı yoldaşlarının gözlerindeki ışığın sönüşünü izlemek kolaylaşmıştı. Buna alıştığı için kendinden nefret ediyordu ama alışmasa hayatına devam edemeyeceği gerçeğinin farkındaydı. Bu farkındalık onu bamabaşka bir nefret nöbetine sokuyor, verdiği kararlar yüzünden kendini soktuğu çıkmazı hatırlıyordu. Aylar sonra bu çıkmazdan işkence ve kan ile çıktığı günlere daha vardı. Bunların bilincinde olmayan kadın, adama baktı. "Yardım lazım olursa uğra bizim ofise beni bulamazsan Hoffman var."[/justify]