Avucunda sıkı sıkıya kavradığı o çelikten zinciri savurdu bir kez daha.

“...ve ben bilemeyebilirim yaşarken, yine de yalvarırım sana Yüce Tanrım!”

Zincirle dağladı vurduğu et parçasını!

“Son gün bulmama izin ver onu, bazı ruhların nasıl döndürüleceğini karanlıktan...”

Bir kez daha vururken zinciri, çelik halkaların bir kırbaç gibi şakladığını duymuştu kulaklarında.

“...ve izin ver bazılarımız durabilsin ayakta ve söylesin!”

Bir kez daha! Bir kez daha! Acı! Daha fazlası gerek...

“...onları nasıl da sana kazandırdıklarını!”

Son bir kez daha savurdu zincirleri. Son bir kez daha vurdu kendi sırtına, kendi etine. Tutmuş olduğu her bir poker kartı için. Acının verdiği his ve arınmışlığın getirdiği ruhani huzur kapladı bünyesini.

Çırılçıplaktı sorgu odasında. Kimsecikler yoktu. Christoph, sorgu çantasıyla gelecekti birazdan. Ona biraz oyalanmasını söylediğinde tam olarak ne kadar oyalandığını dahi bilirdi. Sırtındaki taze yaralara dokundu Adelhard. Kanla lekelenen parmaklarına baktı tatmin hissiyle. Bugün, bu akşam son dökülen kan olmayacaktı bu.

Kıyafetlerini ağır hareketlerle üzerine geçirmeye başladı. Cübbesinin önünü iliklerken Christoph girdi elinde sorgu çantasıyla odaya. “Kasabada huzursuzluk hakim, Peder. Engizitör Gabriel... Aziz Michael kilisesinde yaşanan olaylardan bir rahip sağ kurtulmuş sanırsam.”

Son düğmeyi de ilikleyip, yakasını düzelttikten sonra Christoph’un elinden sorgu çantasını kapıp masaya yerleştirdi. Ahşap yüzeye serdiği kadife kumaşın üzerine çantadan çıkardıklarını dizerken de, cevap verdi kendisini sabırsızlıkla bekleyen adama.

“Engizitöre birazdan orada olacağımı ilet Christoph! Bu akşamın talihlisi geldiğinde yanına varacağım.” Christoph başını sallayıp gerisingeri çıkarken sorgu evinden eklemeyi de unutmadı. “Kilisede gördüklerimize dair tek kelime etme ona. Benimle yüz yüze gelmeden neler bildiğimi öğrenmesini istemiyorum.”

Kapı kapandı arkasından. Yaşlı rahip de çeşitli metallerden ve kesici alet edevatlardan oluşan setini dizmeyi tamamlamıştı. Tam o esnada çalan evin kapısına kulak kesildi. “İçeri gel evlat!”

Kapıya arkası dönük olmasına rağmen gelenin Uriel olduğunu anlaması çok uzun sürmemişti. Ayakkabılarındaki demir çarkı yağlaması gerektiğini ne zaman anlayacak... Masadan ayrılıp eldivenlerini giyerken adamın sıkı bir maskeye sahip yüzüyle karşılaştı. Yanında beklediği bir sima ile birlikte. Kızıl cadı! “Şanslı Meredith!” dedi gayrıihtiyari.

Uriel’in yakınmalarına aldırış etmeden kızıl saçlı kızı kolundan çekiştirerek sorgu sandalyesine oturttu. Kollarını ve bacaklarını iyice bağladıktan sonra masasına dönerken maskeli silahşora de gelmesini işaret edercesine yanına çağırmıştı. Envaı çeşit kesici, delici, ezici aleti bir koleksiyon sahibi gibi gururla gösterirken eliyle, söze girmişti nihayet. “Şimdi beni iyi dinle evlat. Sorguyu nasıl yapacağınız tamamen sizin uzmanlık alanınız. Lakin bu alet edevatlardan faydalanabilirsiniz. Normalde şüphelinin cadı olup olmadığını tespit için tüm vücudunu yoklayıp iblisin işaretlerini aramamız lazımdı ama... Bu kızdan şüphemiz olmadığı aşikar. Şimdi dikkatini bana ver, sana bunları nasıl kullanacağını anlatacağım.”

Ucundaki delikler süngeri andıran, çan boyutlarında bir aleti gösterdi. “Kurşun Süzgeci! Bir sapın ucuna takılan süzgeçten oluşan kurşun süzgecinde, aletin içerisine eritilmiş kurşun, katran, kaynar su ve kızgın yağ koyacaksınız. Sonra da bu süzgeci kurbana çevirip şu mandalı çekiyorsunuz. Bu kadar basit!”

İkişer tane ucu olan çift taraflı bir metal çatal çıkardı sonrasında. “Kafir Çatalı! Çatalın bir ucu kurbanın çenesine dayanır, diğer ucu da kurbanın göğüs kemiğine... Kurbanın ölmemesi için asla uyumaması lazım, eğer uyursa veya başı bir şekilde öne düşerse çatal hem çeneden hem de göğüsten delip geçecektir. Sorgu esnasında kurbanı ayık tutmak için en uygun alettir.”

İnce, sivri bir penseyi andıran demirden bir makası kavrayıp gösterdi maskeli silahşora. “Dil Koparıcı! Kurbanın dilini tek hamlede sorunsuz şekilde kesmek için tasarlanmış büyük ebatlı bir makastır esasen. Kurbanın ağzını zorla açtıktan sonra dilini kavrayacak şekilde, demir dil koparıcıyı yerleştiriyor ve bu vida vasıtasıyla kurbanın dilini güzelce sıkıyorsun. Vidayı sakın fazla çevirmeyin! Yoksa kızın dilini koparırsınız ve tüm çabamız boşa gider evlat!”

Kıskaç gibi duran bir başka alete uzandı sonrasında. Elinde biraz çevirdikten sonra da anlatmaya başladı. “Meme Koparıcı! Kullanmadan önce kor haline gelene kadar ateşte ısıtınız, sonra da koparılacak memeye yerleştirip, sivri kısımlar memenin içine geçecek şekilde, sıktıktan sonra bir anda çekmeniz gerekiyor. Bu acıya en dirayetli cadı bile dayanamaz!”

En sonunda da armudu andıran şekliyle, bir el çanını andıran başka bir alet daha çıkardı. “Istırap Armudu! Cadıların en büyük korkusu... Kurbanın mahrem noktalarına soktuktan sonra bu vida vasıtasıyla armudu açıyor ve artık nereye soktuysanız oranın parçalanmasını sağlıyorsunuz. Sadece bunun nasıl çalıştığını göstererek konuşturduğum sayısız cadı olmuştur evlat!”

Istırap armudunu tekrardan aldığı yere, masaya bıraktıktan sonra da sehpasının üzerinden inciline uzandı. Kapıya doğru hareketlenmişti. Tam çıkmadan evvel son bir kez daha dönüp baktı Uriel’e. “Unutmayın! Bu cadıdan diğerlerinin isimlerini ve Herr Motke’yle ilgili bildiklerini öğrenmek zorundayız! Tanıdığı bütün cadıların isimlerini ve adreslerini, Herr Motke’nin kimle işbirliği yaptığını ve kime çalıştığını... Aksi takdirde, ona ölümü kolay bahşetmeyeceksiniz evlatlar! Unutmayın, hiçbir karanlık sır sizin aydınlığınızdan kaçamaz. Verebileceğiniz acılardan da... Tanrı sizleri kutsasın!” Kapıyı çekerek uzaklaştı sorgu evinden.

Bu gece daha tüm hesapları kapatmamıştı.

[spoiler][/spoiler]

[justify]-Kudretiyle soyumuza hayat veren, ışığınla bizi kutsa. Kalbimize kötülüğü yeşertme, şeytanı aklımıza sokma. Günahlarımızı bağışla, bizi yolundan ayırma. Ölümlü ruhlarımızı kabir azabından koru.

-Âmin.

Katedralin vitraylı camlarından içeri süzülen ışık demetleri, tavandan sarkan kristal avizeden yansıyıp mermerden oyulmuş bembeyaz azize heykelinin üzerini aydınlatıyor ve onu taş kesilmiş bir bedenden ziyade dans eden bir genç kız gibi gösteriyordu. Bu görkemli ışık oyununun yarattığı kutsanmış atmosfer ilahi olanın yanlarında olduğunu hissettiriyordu, kuytularda ve gölgelerdeki ışığın erişemediği köşelere saklanmış iblislerden korumak için.

Beyazın en duru tonunda ipekten elbiselerin içindeki üç kız ellerini göğüs hizasında kavuşturmuş, şükürlerini minnet dolu bir zarafetle iletiyorlardı yaradanlarına. Seslerinin melodik nevası ve üzerlerine düşen gün ışığı, Tanrı’nın nurdan yarattığı varlıkların fani dünyadaki bir yansımasıydılar adeta, saf ve bir o kadar da günahsız; tıpkı melekler gibi. Sayfalarca ilahi besteleyebilirdi onları izleyen bir âşık; güven, huzur ve de ilhamla donatılmıştı salon en yüce olan tarafından.

Tüm bu semavi ahengi bozmaya ant içmeyi yeğlemişti içlerinden en genç ve en günahsız olanı. Çocukluğun verdiği bir toylukla, duanın ortasında hafifçe kıkırdadı… ve beraberinde salonda yankılanan tokadın tok sesi azizenin tepesinde oturmuş duaları yaradanlarına iletmekle görevleri meleklerin irkilmesine neden olmuştu, Tanrı’nın evinde şiddete yer yoktu; onların aksine küçük kız şaşırmış görünmüyordu. Sessizdi. Kıkırtısının son tınıları aldığı darbenin sertliği ile son bulmuştu.

-Merry!

Küçük kızın yüzü öfkeyle şekillenmiş, nefret bulutları bebek mavisi gözlerini gölgelemişti. Biraz acıdan ve çokça kinden dolayı dolan gözlerini umursamadan dil çıkardı büyük olana, onu Tanrı’nınkinden daha korkunç bir gazaptan koruyan ve cezasının tek bir darbe ile bitmesini sağlayan ise Katedralin maun kapısının mükemmel bir zamanlamayla açılmış olmasıydı. Tanrı severdi böyle küçük müdahalelerle yukarıdan, kullarının yegâne koruyucusu olduğunu hatırlatmayı, daima oradaydı ve onları gözetirdi.

İlah, ona kulluk edenleri severdi ve seven herkes tanırdı O’nu; bütün kulları ondan doğmuştu nihayetinde, O, sevgiydi, herkesi sevendi. Hiç kimse Tanrı’yı görmemişti belki ama birbirlerini severlerse, O’nun sevgisi de içlerinde yaşar ve ruhları da yetkinleşirdi beraberinde.

Köhne yapının açılan kapısının arkasından gelen gösterişsiz, vücut hatlarını gizleyen siyah bir tunik giyen genç rahibenin ise yine o Tanrı'nın daimî olan gözetimi altında geliyor oluşuna karşı çıkmadı Meredith. Kaderi düşmanlarının elinde olması rağmen zihninde canlanan anısında yüzüne inme potansiyeli olan o tokada karşı koyamayışı gibi. Bu sefer masumiyeti onu kurtarmayacaktı fakat kızıl cadı son nefesini verdiği anda dahi Tanrısına olan sevgisini içinde taşıyacağına yemin etmişti.

Boleyn’lerin en aykırısının ve en reddedilen çocuğunun yaşamının bitimine yalnızca bir parmak şıklatması kadar uzaktayken nefret ettiği o Ada’ya dair hatırlarının zihninde canlanması ironikti. Büyükannesinin, bazı bağların ne kadar denerse denesin koparılamayacak kadar kuvvetli olduğuna dair sözlerini daha iyi anlıyordu şimdi. Ruhunun bir parçası nasıl yaradanına bağlıysa diğeri de geçmişine bağlıydı, orada bıraktığı kız kardeşine.

Genç rahibenin, zümrüt yeşili elbisesini üzerinden çıkarmasına tepki vermedi, gözlerini kapadı ve kız kardeşinin narin yüz hatlarını canlandırmaya çalıştı. Onu adadan gittiği yıldan beri görmemiş, çocuğa ait hatlarının bir genç kızınkiyle değişime şahit olamamıştı. Ama daha küçük bile insanları kendine çeken bir aurası vardı el üstünde tutulmasını sağlayan. Meredith, kızın mavi gözlerinin nasıl yaşamla dolu olduğunu hatırlıyordu, birbirlerine kız kardeş sözü vermişlerdi ebediyen beraber olacaklarına dair. Zamanı geldiğinde yanına alacaktı onu ve bir daha dönmeyeceklerdi o lanet kara parçasına.

Hatıralar eklemlerini çekiştirdi; yumrukları gevşedi. Kalbi sızladı.

Gösterinin sonuna gelmişti tutulamamış sözler, yarım bırakılmış yeminler ve en kötüsü de sevdiği hiç kimseye bir ‘elveda’ bile diyemeden. Çoktan kuruduğunu sandığı göz pınarlarında tekrar birikmeye başladı yaşlar; onun en büyük korkusu ölüm olmamıştı çünkü ecel, ne her şeyin sonu ne de sonsuz yaşam olan tek gerçekliğin içinde yitmiş basit bir dönem değildi. Dünyevi yaşamın nihayete ermesiyle farklı bir düzlemde uhrevi yaşama giden bir geçişti. Hiçbir zaman bir son demek değil aksine yeni bir başlangıçtı.

En büyük korkusu sevdiklerini yarı yolda bırakmak, onların güvenlerini kırmaktı. Şu anda, bu nedamet kokan yapıda pamuk ipliğine bağlanmış kaderi kendini Azrail sanan insanların elinde sonlanırsa kaç kişiye birden ihanet etmiş sayılacaktı? Büyükannesine, öğütlerine kulak asmayı bırakıp kendini bu çıkmaza sürüklediği için; kız kardeşine, sözlerinin arkasında duramadığı için; en az onun kadar yakın Cwénhild’e, yaşamının en karanlık döneminde ışığı bulmasına yardım ettiği için; Bay Carter’a, istifa etmek ve her şeyden vazgeçmek üzereyken onu bu kararından döndürdüğü ve gözlerini açtığı için…

Zihnindeki düşünceler böyle devam ederken kaburgalarında hissettiği sızı da bir o kadar onu şu anki zamanda tutuyordu. Yaşamak istiyordu, yaşamak için pek çok nedeni vardı lakin kaderinden kaçması bu saatten sonra imkânsızdı. Yine de istiyordu. Dönüp sevdikleri ile son bir kez daha konuşmak, kırgın ayrıldığı insanlarla barışmak, kardeşini yanına almak... Fakat yaşamı bu noktada donacak, hayatı geriye alma ya da yanlışları düzeltip daha doğru yaşama şansı son bulacaktı. Çünkü bir cilaymışçasına yaşamın üzerine atılacaktı ölüm. Herkesi yarı yolda bırakmış olacaktı.

Bir yüz karasının yapacağı gibi.[/justify]

[justify]Gözyaşları yanaklarına süzüldü yavaşça, gökyüzüne giden kapıda rüşvet veremezdi. Sessizce göçüp gidecek ve bildiği her şeyi de beraberinde mezarına götürecekti, bir mezarı olursa tabii. İşte bundan dolayı boğazındaki düğüm ilmek ilmek daralırken verdiği acıyı kanıksamaya çalıştı. Ve sonra, odadaki sessizlik gök gürültüsü şiddetinde yankılanan bir el silah sesi ile yarıldı. Göz açma kapama süresinden daha kısa bir zamandı belki de, ancak sonrasında hissettiği acı… Betimlemeye yetmezdi sözcükler. “Tanrı’nın gazabı bu mu?” diye geçirdi kızıl cadı içinden. “Günahları karşılığında alacağı ceza bu mu?”

Ciğerlerine hava güçlükle giderken “Bilmiyorum!” dedi çığlığı yüzünden kısıklaşmış sesiyle. Bakışları rahibedense arkasındaki avcıdaydı, yolda o kadar nazik davranmıştı ki kendisine kısa bir anlığına onun da bir avcı olduğunu unutmuştu. “Motke, neden sizin için bu kadar önemli? Ayrıca-” Titrek bir hıçkırık ile bölündü cümlesi. “Eğer, burada adil bir biçimde yargılanmayacaksam konuşmayı değil ölümü seçiyorum. Çünkü ‘O’ yönetir doğrulukla dünyayı ve o yargılar adaletle halkları.”
[/justify]

[justify]Meredith bir kez daha acıyla haykırmamak için kastı kendini, öyle ki tüm bedeni bir anda patlayacak gibiydi. Tanrı’nın gazabı değildi bu. Karşısında bir canavar vardı ona işkence eden. Boleyn Adası’nda da görmüştü onun gibileri, kalpleri kin ve nefretle doluydu pek çoğunun. “Benim bir adım var!” dedi Meredith, kadının gözlerinin içine bakarak. “Meredith Vivienne Boleyn!”

Bir başka tokada, kurşun yarasına ya da kadının dizine soktuğu lanetli objenin vereceği acıya hazırlamıştı kendini. “Evet, bir günah işledim..." Soluklanmak için duraksadı tekrar. "A-ama hiçbir zaman şeytanın yolu değildi seçtiğim yol. Bana işkence edin, acıdan delirtin fakat beni şeytana hizmet etmekle suçlamayın! Bu adalet değil, konuşmayı reddediyorum!”
[/justify]

[justify]Boleyn’lerin inancına göre Büyü, evrenle birlikte var olmuştu. Daima oradaydı göğü aydınlatan yıldızlar gibi. Yalnızca kutsanmış ruhlara buna hükmetme gücü bahşedilmişti yaradan tarafından, düzenin korunmasına yardımcı olacaklardı böylece. Ada’da bahardan kışa, kıştan bahara geçerken törenler olurdu bu amaç uğruna düzenlenen. Bolluk ve berekete kavuşurlardı böylece. Her ne kadar orayı terk etmiş olsa da sahip olduğu inancı geride bırakmamıştı. Şeytanın uşağı değildi, hiçbir zaman da olmamıştı. Kendini Tanrı’nın işini yaptıklarına inandırmış bu insanlara kanıtlayamazdı tabii, asıl onların ruhu kirlenmişti şer ile.

Hızlı hızlı soluklanıyordu Meredith, çektiği acı dayanılmazdı ve bir şeylere odaklanmasını zorlaştırıyordu. “Motke’yi nasıl… öldürdüğümü sordunuz…” dedi kesik kesik. “Kazaydı… Yemin ederim ki! Ben kendimi koruyordum… Saldıran avcıdan… Onun arbeletinden çıkan ok yaraladı Motke’yi!”
[/justify]

[justify]Buz gibi ter akıtıyordu. Kan kaybından görüşü bulanıklaşmaya başlamıştı. Ne kadar zamanı kalmıştı? Darağacının düğümü ne zaman sıkılacaktı? Titriyordu. Göğüslerinin altına kadar uzanan kızıl saçları onu ısıtmaya yetmiyordu. “Bir adada büyüdüm…” diye başladı söze. Ama bir öksürük nöbeti engel oldu cümlesini bitirmesine. “Orada… bakanlıktan… şarlatanların evi diye bahsederlerdi…” Ciğerleri onu mahvediyordu. “Ama işte bakanlık… adı üzerinde bakanlık… evrak işleri falan…”[/justify]

[justify]Meredith, çocukken katedralden bir mum çalmıştı. İstese elbette birileri onun önüne düzinelerce mum serebilirdi ama o zaman maneviyatı bu kadar yüksek olmazdı onun için. Yalnız kaldığı zamanlarda küçük fitilini yakar ve sanki karşısında ilahın bir yansıması varmış gibi içini dökerdi rahatlayana kadar. Sonra mumu söndürür dolabının en derinlerine saklardı başkası bulamasın diye. Bazen de annesiyle konuștuğunu hayal ederdi, kimse ona annesinin nasıl biri olduğunu anlatmamış olsa da azizeler kadar saftı zihninde canlanan siması.

Rahibenin arkasında o yansımayı tekrar görür gibi oldu. Sanki bir el uzanmıştı ona gökten, tuttuğu takdirde sonlanacaktı ızdırabı ve nihayet daimi huzura kavuşacaktı. Az kalmıştı. Belki de bir kelebeğin kanat çırpmasından daha az. "Bu soruların yanıtı bende de yok..." Yüzünde buruk bir gülümseme vardı durumuna tezat düșen. "Sihir Bakanı'na yakındı, öldüğü gece de oradaydı... sonra bir kaza okunun kurbanı oldu... bildiği her şey ile beraber..." Derin bir nefes almak için duraksadı. "...mezarı boyladı..." Gözlerini kapadı, söyleyecek daha fazla sözcüğü yoktu. Birazdan saatin lanetli sesi ponens caput expiravit çanlarını çalacaktı onun için. Ve sonunda özgür olacaktı.

Kendisine seslenen tok bir ses ile irkildi ama sesin rahibeden mi yoksa ona ulaşmaya çalışan bir melekten mi geldiğini ayırt edemedi. "Meredith... Meredith..." Kızıl cadıya devam etmesini söylüyordu. Ama neye? Zamanı dolmamış mıydı? Bebek mavisi gözlerini araladı güçlükle, rahibenin korkunç yüzüyle karşılaşmayı bekledi ama yoktu. Nurdan bir ışık onun için bekliyor ve sadece son bir şey yapması lazım... Konuşması... "Motke... Okulda profesördü... Büyücü çocuklara... Muggle’lardan korunmayı öğreten..."[/justify]

*ponens caput expiravit: Başını öne eğip son nefesini verdi