[justify]Cadı avcıları, şüphesiz zeki düşmanlardı. İcatları ve arkalarına saklandıkları kaleleriyle bir dereceye kadar tehlike oluşturabiliyordu. Kalelerin duvarları değildi problem, bir büyücü yahut cadı o duvarların ötesine çok kolay geçebilirdi. Olay o duvarları aşmak değildi. Duvarların arkasında bekleyen dogmatik yobazlar sürüsüde değildi. Bilinmeyen, bilinmeyenin yarattığı tehlikeydi sorun olan. Bu sorunu aşmak yine bu kadının omuzlarına binmişti. O yüzden bu kadın, muhtelif yollarla aldığı çok özlü iksirin şişesine, zamanında canını aldığı bir muggle kadının saçını tıkıştırdı ve burnunu tıkayarak iksiri içti. Bu tat kesinlikle alışamayacağı ve sevemeyeceği bir tattı. Vücudu yavaş yavaş değişirken kadın da kıyafetlerini değiştirdi. Yeşil bir cübbe ve siyah bir elbise giyip süpürgesine atladı. Gitmeden yanına bir kaç şişe daha almıştı. Eğer lazım olursa kütüphanenin tuvaletinde tekrar içip tekrar değişim geçirecekti, zira bir saat çok uzun bir süre değildi bir şeyler okumak için. 

"Büyüyü nasıl yaptığımızı hatırlıyor musun?" Kafasının içindeki tını konuştu. Hatırlıyordu elbette. Asalar, büyü gücünü doğru kanalize etmeye yarıyordu. Büyüyü ise söylenen sözler yardımıyla yapıyordu büyücüler. Latince bir kod görevi görüyordu. Doğru kodlama ile doğru büyüler şekilleniyor, büyücünün gücüyle yoğuruluyor ve asaya gönderiliyordu, asa gücü doğru bir şekilde işleyip istenen büyünün şekil bulmasını sağlıyordu. Birisi doğru kodlamayı çözüp, gücünü kendi isteği doğrultusunda büküp yoğurabilirse teknik olarak gücünü istediği şekle sokabilirdi. Zaten büyülerde böyle yaratılmıyor muydu? İşte bu kütüphaneye gelmesinin ardındaki amaç buydu. Teorisini doğrulamak, eksik yönlerini kapatmak ve nihai büyüyü yaratabilmek. Cadı avcılarının arkalarına saklandıkları kaleleri, büyücülerin kadının ve onun emellerinin arasına koydukları bariyerleri ve tüm düşmanlarını yok edebilecek güçte bir büyüyü yaratabilmek.

Kütüphaneye adımını attığında ilk gördüğü görevliyi çevirip büyü tarihi hakkındaki kitapları nerede tuttuklarını sordu. Görevli kibar bir adamdı ve kadını usulca kitapların olduğu bölmeye götürdü. Adama teşekkür etti. Uzun zamandır kimseye teşekkür etmemişti, kimseye bu kadar kibar olmamıştı, garip bir histi. Kitapları tek tek kurcalamaya başladı. Büyü yaratan insanların biyografilerini bir gruba toplayıp masanın üstüne kaldırdı. Yaratılan büyülerle ilgili yazıların toplandığı bir kitabı başka bir yere kaldırdı. Büyülerin kökenini açıklayan başka bir kitabı ise daha önce Alannah'ın önünde görmüştü. Onuda aldı ve masanın üstüne koydu. Daha sonra bu kitapları arkasında uçurarak kütüphaneyi dolandı ve en sonunda kendine latince bir sözlük ve büyüler ile latincenin bağını anlatan bir iki kitap daha buldu. Bu kitapları bulma işi kesinlikle eğlenceli hissettiriyordu. İnsanları daha güzel öldürebilmek, dikmek için yıllarını harcadıkları binaları yerle bir edebilmek ve büyücülerin arkalarına saklanacakları büyülü kalkanları deşip canlarını almak için yaptığı araştırma eğlenceliydi. Lakin bu kitapları okumak... işte orası pek keyifsizdi. Aslında pek hevesli girişmişti işe. Büyülerin kökeni kitabı ilgi çekiciydi ve bilmediği bir çok şey öğrenmişti. Kesinlikle kullanacağı ve ona avantaj sağlayacak şeylerdi bunlar. Yaratılan büyüleri incelerkende ilginç büyülere denk gelmişti. Bir kısmını not etmişti daha sonra denemek üzere. Fakat dakikalar ilerledikçe sıkıldığını hissediyordu. Alannah'ın bunu saatlerce hatta günlerce nasıl yaptığını kesinlikle anlayamıyordu. Bir saatin dolmasına on dakika kadar kala tuvalete gidip iksiri tekrar içti. Bir süre burada olacaktı zira.

Üçüncü saatinin sonuna doğru yaklaştığında aklında belli bir kalıp oturmuştu. Nasıl bir büyü istediğini biliyordu. Güçlü bir ışık patlaması, bir yıldırım. Furiaflamma gibi kanalize edilen ve yapıldıktan sonra yön verip kontrol edebildiği bir büyü istiyordu. Kırmızı bir ışığın geceyi bir kılıç gibi yaracağı kudretli bir büyü olacaktı bu. Dosta güven düşmana korku saçacak bu ışığın altında bütün düşmanları paramparça olacaktı.[/justify]