[justify]Boşlukta yok olmak... Bayadır bu kadar rahat hissetmemiştin kendini. İçindeki o derin sızı gitmiş, süzülüyorsun yoklukta. Aşk yok burada, kızların yok. Her şey çok güzel. Yok olmak mükemmel bir duyguymuş değil mi Seth? Sürekli seni yazarken içindeki bunalımı, kendi kendini yiyip bitirmeni, insanları kendinden fazla düşünmeni konu alıp durdum. İşlerine çok önem verdiğini yazmak istesem de konu bir şekilde Cwénhild’e vardı hep. Çok aşıktın değil mi? Neresini seviyordun ki? Kendine benzetiyordun onu büyük ihtimalle. O da kendine eziyet eden bir kadındı. Sen de kendine eziyet eden bir adamsın. Öyle bir adamsın ki, herkes çok sevdi seni. Sen acı çekerken mutlu olmanı istediler. Cwénhild hatta sana, bana güvendiğinden daha fazla güvendi bazı zamanlarda. Bana güvenmediğini ama Seth’e, sana güvendiğini söyledi. Çok da haklıydı. Seth, sen gerçekten güvenilir bir adamsın. İyi birisin. Eskiden bazı hataların olmuş olabilir, hatasız kimse olmaz zaten. Edith konusunda ne kadar vicdan azabı çektiğini ben biliyorum sadece. Öyle attın ki en derinlerine, yazamadım bile. Çıkartmadım gömdüğün yerlerden. Sana bir son çizdim. Yaşadığın şeyde ise öl istedim artık. Öl ve bitsin bu eziyetin. Sen ise hayata tutunmak istedin kızların için. Peki senin hayatındaki bir çok ipi elinde tutan, farkında bile olmadığın Kont ne düşündü senin yaşamana izin verirken? Benim evrenimdeki Tanrı’nın amacını bilmediğim gibi, senin Tanrı’nın da planlarını bilmiyorum. Bildiğim tek bir şey var. O da çizdiğim sona doğru ilerliyor olman. Fikirlerin bana çok ters ama saygı duyuyorum sana. O kadar saygı duyuyorum ki kararından dönmemene. Bu kaotik ortama düzen getirip herkesin güven içinde yaşamasını sağlamak istiyordun gençliğinde. Şimdi de aynı şeyi istiyorsun. Karşında senden nefret eden birileri var. O kadar nefret ediyorlar ki senden ve senin ırkından... Gözlerini kırpmadan öldürebiliyorlar. Bunları hak ettiklerini düşünüyorlar. Seni dünyada canlı canlı yaktılar. Eskisi gibi olamayacaksın artık. Boşlukta olsan bile hissediyorum seni. Değişmedi düşüncelerin, değişmedi hislerin. Neden böylesin ki? Ne yaparlarsa yapsınlar sevmeyi bırakamıyorsun değil mi? Herkes için en iyisini bildiğini düşünüyorsun. Kendin için bir bok bilmiyorsun Seth! Bu yaştan sonra da öğrenemezsin başka bir şey. Ancak yaşanmışlık seni çok daha durağan bir hale çevirdi. Eskiden çok daha atiktin. Herkesin yardımına koşuyordun. Şimdi sadece etrafı gözetlerken sigara içiyorsun. Konuşarak, sakin sakin hallediyorsun her şeyi. Anlıyorsun insanların duygularını, yaşadın hepsini çünkü. Cwénhild’in hareketlerinin arkasını topluyordun, kızlarına bakmak istiyorsun, Nicholas’ı sorumlu bir insan yapmaya çalışıyorsun, tüm büyücedünyanın iyiliğini istiyorsun... Peki başkası senin için bir şey istiyor mu? Bu kadar güçlü mü sanıyorlar seni? İçten içe yanarken sen, kimle konuştun bu aşkını? Kim yardım etti sana? Yalnız olduğunun farkında mısın? Her zaman başkaları için çabaladın. Şimdi ise... Yalnız başına bu yokluktasın. İnsan sonunda her zaman yalnız kalır Seth... Bunu nasıl fark edemedin? Ailen istemediğin bir evlilik yaptırdı sana. Şimdi ise, vicdan azabı çekiyorsun o kadının hayatındaki hata olduğun için. Haklısın. Böyle bir olaydan sonra başka kimsenin senin için en iyiyi bildiğini düşünmezsin. Düşünemezsin. Ama merak etme. Senin için uğraşacağım. Cwénhild ile birlikte yine aynı yolda yürüyeceksiniz. Zaten artık sevgisini istemiyorsun onun. Varlığını ve arkadaşlığını istiyorsun. Sırtını verebileceğin tek kişiydi. Artık dayanıklı bir çınar olmak zorundasın. Ağaç halini hiç sevmediğini biliyorum ama çok da yakıştı... Boşluktan çıkmak mı istiyorsun? Bu kadar çabuk mu? Seth... Yaşamak için neden bu kadar heveslisin ki? Daha 2 hafta önce sildirecektim seni. Senden bu kadar kolayca vazgeçebilecekken, beni de bırakmıyorsun... İnanılmaz birisin.

---

Gözlerimi araladığımda gelen ışıkla birlikte yüzümü buruşturdum. Buruşturmamla birlikte yüzümdeki son derece gergin deri sorun çıkardı. Gözlerimi tekrardan, ama bu sefer yavaş yavaş açmaya başladım. Beyaz tavan, siyah siyah noktacıklar ile bezenmişti. Yoksa çıkıntı mıydı onlar? Kafamı çevirmek istediğimde boynumdaki derinin de aynı gerginlikte olduğunu fark ettim. Zorlamamak için dümdüz yatmaya devam ettim yattığım yerde. Derimin işkence çekmiş gibi ağladığını hissediyordum. Hor kullanılmış, bana isyan ediyordu sanki tüm vücudum. Özür diledim kendi kendime. Ne olduğunu hatırladım. Avazım çıktığı kadar bağırdığımı, yanımdaki cadı avcısı ile yaşadıklarımı... Adamın yüzü gözlerimin önünde belirdi. Ne kadar iticiydi. O kadar iticiydi ama ona karşı sevgim ve acımam yüksek dozdaydı. Bizimkiler ele geçirebilmişler miydi onu? Ben ölmediysem, o hiç ölmemiştir diye düşündüm. Meredith nasıldı? Nicholas, Raiden, Zain? Hoffman’ı kaybettiğimi hatırladığımda kalbim parçalandı... Gözlerimi kapattım titreyerek. Ağlarsam canım çok yanacaktı. Dişlerimi sıktım. Bu yüzden sessiz sessiz, inlereyek ağladım sadece. Tüm vücudumu kaplayan bir sargı hissediyordum. Yüzümü de, ellerimi de, ayaklarımı da. Çıkıntılı duvara bakıp, gözlerimden minik minik yaşların süzülmesine izin verdim. Devam mı edeyim? En son nefesiyle bana söylediği buydu. Nasıl devam edebilirim? Dizlerim bu kadar güçlü mü Hoffman? Cwén gitti, sen gittin, ben nerede olduğumu bile bilmiyorum, kızlarımın hayatı omzularımda... Çok hareket etmeden ağlamaya çalışsam da sarsılıyordu vücudum istemsiz. Yutkunmak istediğimde boğazım ağrıdıkça ağrıdı. Boynumdaki adem elması derimin altında hareket edince, tüm o gerginliği yardı sanki. Bu yüzden istemsiz bir ses çıktı ağzımdan. İyiydi ama. Dayanabileceğimi göstermişti bana. Kafamı çevirdim bulunduğum yeri görmek için. İnleyerek önce sağıma baktım. Derin derin nefes aldığımda da acıyan vücudum sanki yaşama isyan ediyordu. Bulunduğum oda bir perde ile ayrılmıştı odanın devamından. Hastane yataklarından birini görüyordum iki perdenin kesiştiği minik aradan. Diğer tarafa dönmeme gerek yoktu artık. St.Mungo’daydım. Yanımda kimse yoktu. Sol gözümdeki göz yaşları burnumdan süzüldü ve yastığın üstüne düştü. Dudaklarımı araladım. Eskiden hissettiğim o dudaklar değildi sanki şuan ağzımda duranlar. Dokusu değişmişti. Sızım sızım sızlıyordu. Tekrar döndüm tavana. Gözlerimi kapatıp acıdan kaçmak istedim. Tekrar yok olmak. Ne yazık ki istediğim bir şeyin hiçbir zaman hemen olmaması gibi bu da bekletti beni. Tekrar acının verdiği yorgunluktan bayılana kadar beklemem gerekti. Bir sigara olsaydı diyordum kendime sürekli. Bastırsaydım bu düşünceleri...



[/justify]

[justify]Seth... Cwénhild... madem bir üstteki yazar dördüncü duvarı yıkmış ben niçin yıkmayayım? Sonuçta bütün büyük sanatçılar birbirlerinden esinlenmiş çağlar boyunca değil mi? Tabii kendimi büyük bir sanatçı olarak görmüyorum yanlış anlaşılmasın. Fakat az önce belirttiğim şeyin doğru olduğunu savunuyorum. Shakespare bile en büyük eseri sayılan Romeo ve Juliet'i, Pyramus ve Thisbe'nin mitoloji olarak anlatılan hikayesinden esinlenmiş. Neyse ne diyorduk? Seth ve Cwénhild. İki insan birbirlerine bu kadar yakın olup aynı zamanda bu kadar uzak olamazlar. Birisi yeryüzündeki bütün iyiliğin ve güzelliğin vücut bulmuş hali olabilirken öbürü tamamen saf kötülüğe ve öfkeye kendisini köle etmiş. Birisi herkes tarafından sevilirken sayılırken ve özenilirken ki buna bende dahilim öbürü sadece nefret edilmiş ve nefret dışında başka bir duyguyla karşılaşmamış. İroniktir ama Cwénhild isimli yürüyen nefrete sevgiyi sadece ama sadece Seth göstermiş. Peki sen ne yaptın buna karşın? Adamın hayatını paramparça ettin! Senin yüzünden karısından boşandı, senin yüzünden sigara bağımlısı oldu, mutluluk nedir bilmedi. Bu yetmedi ama sana hayatında güzel olan her şeyi ve herkesi yok etmeden duramadın çünkü. Önce kendini yok ettin. Önce kendini tükettin. Bunu çoğu zaman bilerek yapmadın, doğan böyleydi. Fakat seçtiğin zamanlarda oldu değil mi? Hatırlıyorsun. Çok iyi hatırlıyorsun. Adamı koynuna alıp aşk ve sevgiyi ilk kez böylesine hissettiğin o geceyi hatırlıyorsun. Nasıl mutlu olduğunu, nasıl tamamlanmış hissettiğini hatırlıyorsun. Sonra seninle aynı hisleri hissetmek için yıllardır bekleyen adamın elinden onları bir bir nasıl aldığını hatırlıyorsun. Kendine yalan söyleyip durdun, yuvası yıkılmasın, şöyle olsun böyle olsun diye. Madem adamın yuvasını bu kadar önemsiyordun neden etrafında dolandın? Neden hayatından tamamen çıkıp adamı özgür bırakmadın? Neden herifin altına yattın?! Hoşuna gidiyordu değil mi ilgisi? Kimseden görmediğin o ilgiyi o sevgiyi sana gösteren birisi vardı ve sen ondan vazgeçemedin. Keşke kabul edebilseydin hislerini. Kendine biraz daha dürüst olabilseydin. Bu seninle benzeşmeyen özelliklerimizden birisi Cwénhild. Ben başkalarına dürüst olmasamda hislerim konusunda, kendime her zaman dürüsttüm. Sen değilsin. Bunun dışında seninle çok benzeşiyoruz. Dünyaya ve insanlara karşı aynı öfkeyi besliyoruz. Mutsuzluk, çaresizlik nedir iyi biliyoruz. Önemsiz bir insanmış gibi hissetmek nedir biliyoruz çünkü doğduğumuzdan beri öyle hissettirildik. Seni böyle yaratmak benim seçimimdi ve acılarının mimarı benim, bunlar için özür dilerim. Fakat sen olmasan ve ben biriken bütün yoğun duygularımı dışarı atamasam bende sana dönüşürdüm. Geldiğin nokta ve dönüştüğün şey... seni kaleme aldığım ilk günden çok farklı bir yerdeyiz. Sen adaletin parlayan kılıcı olacaktın. Mazlumu koruyacak ve onlardan faydalanmak isteyenleri cezalandıracaktın. Cesurdun çünkü. Bunu yapabilecek kadar cesurdun. O kadar cesurdunki ölümün gözlerinin içine baktın. Geri adım atmadın. O baloda herkes kaçarken, herkes canının derdinde düşmüşken sen korkmadın. O insanları düşündün önce ve fırladın. Kaç kişi senin sayende kurtuldu bunu önemsemiyorsun. Şimdi o insanlar senin hakkında ne düşünüyor acaba? Kiliseleri basıp masum çocukları, kadınları ve erkekleri diri diri yaktığını bilenler neler düşünüyor hakkında? Sen sahi ne zaman bu kadar yozlaştın? Yada ben mi yozlaştım? Ben insanlardan umudumu kestiğim için mi onları değersiz birer et torbası gibi biçmeye başladın ? Seth'in sonu belli bunu bilmek beni çok üzüyor, engellemek için elimizden geleni yapıyoruz... bunu ben değiştiremem Cwénhild. Bunu sen değiştirebilirsin. Onu, kızını ve kendini sadece sen kurtarabilirsin. Peki neyi seçeceksin? Ölümün ve yıkımın habercisi olmaya devam mı edeceksin yoksa artık kendine yalan söylemeyi bırakacak mısın ?
 

---

Bir saati vardı. Sadece bir saat. Kara borsadan aldığı iksir, onu eski bir anıyla konuşturmak için sadece bir saat vermişti ona. Şişenin kapağını açtı. Muhtelif ve pek barışçıl olmayan yöntemlerle elde ettiği saç telini iksir şişesinin içine tıkıştırdı. Kötü kokudan daha kötü bir tadı olduğunu biliyordu bu iksirin. Gözlerini kapattı ve bir kaç saniyeliğine nefesini tuttu böylece en azından kokudan kaçınmaya çalışıyordu. Kızıl saçları kirli camın yansımasında yavaşça sarardı. Parlak, güzel bir sarıydı bu. Sararan saçlar yavaşça kıvrılmaya başladı ve tatlı güzel kıvırcık bir desen oluşturdu. Çenesi biraz öne gitti, yanakları ve dudakları kızardı. Kaşları daha muntazamdı. Boyu biraz kısaldı. Bembeyaz teni hala oradaydı. Garipti. Yıllarca onu görmek için her fırsatı kollayan ve onu gördüğünde gözleri parlayan adamın yanına gidebilmek için çehresini değiştirmek zorundaydı. Hayat gerçekten onları bambaşka kıyılara fırlatıp atmıştı. Fırtınanın içinden ise iki farklı insan olarak çıkmıştı Seth ve Cwénhild. Kafasına narin bir şapka geçirdi. Beyaz bir elbisesi vardı. Güzel bir kolye, güzel ayakkabılar ve yağmur yağmasına karşılık onu koruyacak siyah bir palto. "Orchideus." Ellerinde beliren karanfilleri yüzünü kapatacak bir şekilde tuttu ve yürümeye başladı hastaneye doğru. Başka bir hayatta kendisi de burada yatmıştı. Yatırdığı da az olmamıştı. O yüzden içini dışını çok iyi biliyordu. Resepsiyona yanaştı ve küçük zile bastı. Bir kaç dakika içinde işinden bir hayli bıkmış bir kadın geldi. Kalın bir defter çıkardı ve Cwénhild'in söylediği ismi yazdı. 'Hannah Hapton.' Yedek asalarından birini de resepsiyona bıraktıktan sonra ona söylenen kata doğru ilerledi. Silahsız olması pek bir sorun teşkil etmiyordu. Sadece komplike ve yapımı zor olan büyüleri icra etmek için asaya ihtiyaç duyuyordu. Bir kaç hemşire ve şifacı onu zorlayacak değildi. Koridorları dönerken uzun zamandır hissedemediği şeyleri tekrar tekrar hissediyordu. Göğsünde olduğunu unuttuğu kalbi sanki tekrar atıyordu.

[spoiler]

Tipim böyle

[/spoiler]

Seth Carter'in olduğu odanın kapısının önüne geldiğinde durdu. Durması ve nefes alması gerekmişti. Kıyafetlerini ve şapkasını düzeltti. Elindeki karanfillere şöyle bir baktı ve kapıyı açtı. Kapının kilidi yavaşça dönüp kapı açılıncaya kadar geçen süre sanki hiç bitmeyecekmiş gibi hissettirmişti. Hala geri dönebilirdi. Çiçekleri bırakıp sırtını döner ve giderdi. Geçmişin ölmesini, gerekirse onu kendi elleriyle öldürmesini gerektiğini söyleyen kendisi değil miydi? Kendisini niçin geçmişin kollarında buluyordu tekrar. Bulmaktan da öte. Oraları kendisi irdeliyordu. Kapı açıldı. İçerideki hemşire Seth ile konuşuyordu. Seth ile... suratındaki yanıklardan ilk görüşte tanıyamadığı Seth'iyle. Başına gelenleri anlatmışlardı. O gece o baskın sırasında neler olduğunu ona tek tek söylemişlerdi. Seth'e de ne olduğunu biliyordu ve buna hazırlıklı gelmişti ama... Cwénhild canının yandığını hissetti. Bir suçluluk duygusu yavaşça tomurcuklandı ve büyüdü. O gece orada olsaydı bunlar olmazdı. O gece orada olsa herkesi koruyabilirdi. Hoffman'ı, Meredith'i, Twinkle'ı ama en önemlisi Seth'i koruyabilirdi. Ona çevrilen meraklı gözleri fark ettiğinde gözleri çoktan Seth'e kilitlenmişti. Tanır mıydı onu bu haliyle? Bambaşka bir kadının suretinin ötesinde onu izleyen yaşlı gözlerini görebilir miydi ? Yada bilmeli miydi? Hemşire sordu. "Ziyaret için mi gelmiştiniz?" Sadece başını salladı. Bu sırada gözlerini kaçırıyordu Seth'ten. Yaralı yüzlü adam onayladıktan sonra yatağın başına oturdu. Kapının kapandığını duyunca çiçekleri adama uzattı.

"Hangi çiçeği seversin bilemedim. Bu durumda olan ben olsam sen benim en sevdiğim çiçeklerle doldururdun burayı ama üzgünüm ben senin en sevdiğin çiçeği bilmiyorum."

[justify]Yorgun hissediyordu kadın. Sadece yorgun hissediyordu. Ruhu, bedeni tarafından çevrelenmiş ve hapsedilmiş gibiydi. Bir şeyler hissetmekten muzdaripti. Bir şeyler düşünmekten muzdaripti. Sadece o vardı ama o, artık o değildi ve o olmanın artık nasıl olduğunu hatırlamıyordu. Hatırladığı çok fazla şey vardı var olmasına ama bu hatırlanan şeylerin hangileri gerçek hangileri sahte hangisi Carmilla, hangisi Cwénhild bilmiyordu. Anılar, öldürmek istediği şeylerdi. Geride bırakmak istediği bir kadının geride bırakmak zorunda kaldığı parçacıklardı. Fakat bu parçacıklar gitmemekte diretmişlerdi. Bir kız çocuğu asla yok edemediği asla bitiremediği bir acıydı. Seth'in yıllarca kalbinde beslediği yangın gibi bir yangındı o kız çocuğu, sönmeyen ve sönmeyecek bir alevdi. Yaşanamamışlıklar ile beslenmiş, acı, alkol ve yanlış verilen kararlar ile beslenmişti bu alev. Büyüdükçe büyümüştü. O söndürmeye çalıştıkça daha da körüklenmişti alev. Her uykuya dalmak için yatağa girip saatlerce döndükten sonra bayılıp gördüğü rüyaların ardından, işe giderken, işten gelirken, nefes alırken ve yaşıyormuş gibi davranırken hissettiği o muazzam alev. Sonra öldü. Öldüğünde alevin bizzat kendisi oldu. Belki o zaman silebileceğini düşündü geçmişi. Kendini kendinden bambaşka bir şeye dönüştürüp kendinden büyük bir şeyin parçası olmaya çalışmak bir tedavi gibi görülmüştü kadının yüzüne. Olmadı. Bitiremedi. Seth Carter ismini gördüğü her an o aleve bir odun daha atıldı. O alev büyüdükçe daha da saldırganlaştı, vahşi bir hayvan gibi gözünün önüne gelen ne varsa katletti! Yok etti! Yok etmek, sonuçta en iyi yaptığı şey bu değil miydi zaten? Kendi hayatını yok ederek başlamıştı, kendi kendisini öldürdü. Belki kendisini öldürüp başka bir şey olursa kendisini sevebilirdi. Sevemedi. Çünkü ne kadar değiştirmek istesede o kadın oradaydı. Her zaman gözünün önünde, her zaman karşısında her zaman hatalarını suratına vurmak için hazır!

Adam çiçeklerden birini aldı. Okşamaya başladı. Bir zamanlar o parmakların kendi saçlarının arasında gezindiğini hatırladı. Kuyunun dibine düşüp karanlıkla çevrildiği zamanlarda o adamın eli o karanlığı parçalayarak yanına gelirdi. Işık olurdu ona. Cwénhild o ışığa tutunur ve yolunu bulurdu. Lakin bulduğu yolda yürümeyi başaramaz ve bir şekilde tekrar o kuyunun dibine düşerdi. Seth ise yılmaz, tekrar ve tekrar o kuyudan o kadını çıkarırdı. Gülümsemesiyle kadının içini ısıtır, sözcükleriyle güzel günlerin tohumunu ekerdi. Ektiği tohumlar maalesef Cwénhild'in verimsiz çorak ve soğuk topraklarında ölür giderdi ama o adam tekrar tekrar ekmekten vazgeçmezdi. Tekrar ve tekrar bu kararlılığı mıydı acaba bu kadının bu adamı sevmesini sağlayan? Yahut yıkılmaz, güçlü ve dayanıklı bir ev olduğu için miydi Seth Carter? Her zaman gidip altında korunabileceği, yağmurlardan ve kardan kaçabileceği sıcak, huzurlu bir ev olduğu için miydi? Peki niçin o evden içeri girmemişti hiç? Niçin sadece dışarıdan bakmıştı ve başka bir kadının o evin içinde dolaşmasına o evin sahibesi olmasına izin vermişti? Bilmiyordu, bilmediği şey adamın onu sevdiği değildi. Cwénhild sevmek nedir bunu bilmiyordu.

"Yeğenim bir keresinde güzelliğin insanın estetik zevkini tatmin eden uyaranlar olduğunu söylemişti. Bir kitapta okumuş." dedi. Alannah'ın söylediği sözleri birebir alıntıladıktan sonra yüzüne bakan adama döndü. Bu sefer korkmadan bakıyordu. Nasıl da özlemişti ama. Gülümsedi ister istemez. Fakat bunu saklamaya çalışmadı. Zira ikisinin de başına gelen ne varsa saklanan ve bastırılan duygular yüzünden olmuştu. Bu sefer bastırmadı. Cesur oldu. Peşine dünyanın adamını takan şahsın odasına girmek onu korkutmamıştı ama sevdiği adama bakıp gülebilmek, bu korkutucuydu işte. Çünkü bu artık bir şeyleri kabul etmek demekti. Bu artık pes etmek demekti. Bu artık kendi kendine verdiği uzun ve yorucu savaşı kaybetmesi ve aynı zamanda kazanması demekti. Kendisini özgür bırakması ve kendi kendine taktığı prangalardan arınması demekti. "Seth... Hogwarts'ta sen ben ve Gwyndolin çimlerin üzerinde pineklerken buralara gelebileceğimizi düşündün mü hiç? Kendimizi bir savaşın ortasında bulacağımızı, hatta birbirimizle savaşacağımızı?" dedi. Bu sırada yavaşça adamın dizlerine doğru uzandı ve kafasını adamın bacaklarına koydu. Küçük bir kız çocuğu gibi usulca sokuldu adama. Gözlerini kapatıp uyumak istiyordu. "Birimizin pirinç bir boğa tarafından, öbürümüzün kızgın yağlar tarafından yakılabileceğini hiç düşündün mü? Bunlar olurken yalnız olacağımızı, birbirimizin çığlıklarını duyamayacağımızı ama son ana kadar bir diğerimizi bekleyeceğini düşündün mü hiç? Belki gelir ve beni kurtarır diye." Gözlerini kapattı. Bu iyi bir fikir değildi.

[justify]Kadın, adamın pütürlü ellerini saçlarında hissettiğinde bir heyecan duygusu ile irkildi. Korkuyla başladı bu hissiyat, sonra yavaşça rahatlığa yerini bıraktı ve en sonunda huzura dönüştü. O anın bitmesini istemedi. Sonsuza kadar, sonsuzluğa kadar sadece burada onunla ve onun sevgisiyle kalmayı diledi. Savaşlardan ve savaşanlardan uzağa yıkımın harap ettiği dünyanın içinde dokunulmamış ve kirletilmemiş bir köşeye göçüp gitmeyi istedi. Seth ile, Mirabelle ile... Ufak bir kulübede yaşayan küçük Carter ailesi hikayesi tatlıydı, uzaktan bakması güzeldi, bir parçası olmayı istediği yadsınamaz bir gerçekti kesinlikle. Peki... peki bu hayalin bir parçası olduğunda ne kadar o hayale sadık kalabilecekti? İçindeki kaynayan kan ve durmak bilmeyen yangın ateşlendiğinde sakin kalabilecek miydi? Hem ne yapacaktı ki kaçıp gitseler? Mirabelle'in saçlarını örüp onu okula mı gönderecekti, Seth'e akşam yemeği mi hazırlayacaktı kocası işten gelince. Kesinlikle kendisini öyle bir konumda göremiyordu, evet tatlı hayallerdi ama bu hayalleri gerçekleştirecek kadın Cwénhild değildi. Yaptığı yemek bir halta benzemez, yıkadığı çamaşır eskisinden pis olurdu.

Birbirleriyle savaşacakları konusuna gelince hak vermeden edemedi. İdeolojik olarak birbirlerinden çok uzak yerlerdeydi bu ikili. Seth, dünyayı barışçıl ve adil bir yönle yontmayı istiyordu. Düşünceleri bir hayal olmaktan çıkıp gerçekliğe dönüşebilirse şayet insanların yaratmakta zorlandığı ütopyayı yaratabilirdi. Fakat... işin içinde insan olduğu zaman bu barışçıl ve adil dünya fikri otomatikman bir hayalden öteye gidemez oluyordu. Zira beşer savaşmak ve yok etmek için yaratılmış bir doğal afet gibiydi. Cwénhild tam olarak bunun vücut bulmuş haliydi işte. Yıkımla beslenenlere yıkım götürüyor, ölümle beslenenlere ölüm götürüyordu. Bir gün doyacaklarını umarak... eğer doymazlarsa bu kadının peşinde sürüklediği fırtınada yok olup gitmeye mahkumdular.

Yavaşça adamın yüzüne doğru, sırt üstü döndü. Başı hala dizlerindeydi ama bu sefer adamın gözlerine bakıyordu dosdoğru. Saçlarında gezen elini de elleri arasına almıştı çoktan. Mirabelle... evet görüşmüşlerdi. Peki bunu Seth'e söylemeli miydi? Bir şeyler saklamaktan çok yorulmuştu. Genel olarak yorulmuştu aslında. Her şeyden. "Mirabelle... beni sevmekten çok benden nefret etmek için daha fazla sebebi var." dedi. Bunu içtenlikle söylemişti. Kızının onu bu kadar çabuk bağrına basması hoşuna gitmişti ama bu durum ona yaşattıkları için kendisini affedebileceği anlamına gelmiyordu. Hiç affedebilecek miydi onu bile bilmiyordu. "Seth..." dedi sessizce. Sanki başkaları onları dinliyormuş gibi. "Ben çok yoruldum. Bütün bu savaştan, ölümden, ellerimden silinmeyen kandan... Can alırken hiç bir şey hissetmiyorum biliyor musun? Kazara birini öldürdüğüm ilk gün nasıl hissettiğimi hatırlarsın. Şimdi... hiç bir şey... bundan yoruldum. Gidelim buralardan. Kızımızı da alıp gidelim."[/justify]

[justify]Adamın yüzünde beliren gülümseme neler düşündüğünü anlatmasını gereksiz kılıyordu. Zira biliyordu neler hissettiğini ve düşündüğünü. O hep istediği hayat, o hep istediği kadın ve o hep istediği aile. Hepsini sunmuştu bu kadın. Hepsini. Otuz sekiz yıllık hayatında, sigarayla tükettiği ömründe istediği her şeyi ona vermeye hazırdı. Tek lafıyla bunu yapabilirdi artık. Parmaklarının ucundaydı, sadece uzanıp alması gerekti. Fakat... yapmadı. İçten içe yapmayacağını biliyordu zaten. Yapsaydı, bir kadının aşkı için tüm doğrularından ve tüm ideallerinden vazgeçseydi Seth Carter, o Seth Carter olmazdı. Sevdiği adam olmazdı. Gülümsedi. Dolan gözlerinin içine içine baktı. Eğer bu kadar hissizleşmemiş olsaydı belki onunda gözleri dolardı kim bilir. Sesindeki burukluğu dudaklarında gezen parmaklarıyla tamamladı. Hiç bir şey söylemedi kadın, sessizliği bozmadı. Sanki o sessizliği bozarsa bütün bu anı bozacaktı. Bütün büyüyü kaçıracaktı ve her şey yerle bir olacaktı. Yıkım dolu dünyasına geri dönecek ve tekrar ellerinden çıkmayan kanı daha fazla kanla çıkartmaya çalışacaktı. Gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı. Bu sırada Seth tekrar konuştu. Dönmesini istedi. Alnında hissettirdiği minik bir öpücüğün ardından yalvarırcasına söylenen sözler dönmesini istiyordu. Dönmek, tekrar dönmek... Geçmişe dönmek. Bu yol gerçekten mümkün müydü? Beringer'i reddetmişti. Aynı sözleri o da söylemişti. "Bizi yarı yolda bırakamazsın." O malum ses fısıldadı kadının kulaklarına. Sevdiklerini korumak için onu dinlemişti. Sevdiği karşısındaydı, korunmuşa benzemiyordu. Yanında olmadığı için böyle olmuştu ya zaten.

"Nasıl?"[/justify]