[spoiler][youtube]https://youtu.be/fAOPkT61sMk[/youtube][/spoiler]

Aziz Michael Kilisesinin kırmızı kiremitlerle kaplı çatısı, gecenin ortasında bile uzaktan kolayca seçilebilmekteydi. Tenha kasabanın ortasında bir yakut gibi parıldayan, defalarca uğradığı restorasyona rağmen Norman mimarisinin belirtilerini hala barındırmakta olan, kasabanın diğer binalarına kıyasla görkemli bir yapı...

Kilisenin bin bir renge bulanmış ve Aziz Michael’ın İsyankar meleklerin düşüşünü anlatan resimlerinin bulunduğu vitraylarla kaplı pencerelerinden sızan alaca renkte ışıklar, hemen yan taraftaki atrium niyetine kullanılan mezarlığı loş bir şekilde aydınlatmaktaydı. Bahçede birkaç tane rahibi andıran kara cübbeli adam, yanlarında yarım düzineye yakın çocukla bahçenin kiliseye açılan arka kapısına koşturuyorlardı. Mezarlık halindeki avluda kalan yegane kişi ise, bir mezarın başına çökmüş halde dua etmekte olan çelimsiz bir rahipti.

Bir de ana girişi vardı tabi kilisenin. Kimseciklerin etrafında görünmediği, kalın bir ağaçtan yapıldığı besbelli olan çift kapılı girişi ve tepesindeki taş kemerle heybetli bir görünüşe sahipti. Kapıya giden mermer basamak döşeli eşikte ise kimseler gözükmemekteydi.

[spoiler][/spoiler]

---

Gözleri zorlukla aralanıyordu. Vücudundaki bütün kemikler, evet bütün kemikler ağrıyordu. Paçalarında yırtıklar olan siyah cübbesini gördü şaşkınlıkla. Cübbe giymeyi sevmezdi. Bu... Bunu ne zaman? Ah, hatırlamaya başlamıştı biraz. Mezarlıktaki gece... Elize... Beyazlar içerisindeki güzel kadın... Ve kızıl saçlar... Siyah bir kedi... Bir kuş gagasını andıran o melun ve soluk maske...

[spoiler][/spoiler]

“Uyandın, şükürler olsun!” Yanına diz çöken beyazlığı seçebilmişti gözleri. “Bana ne-“ Narin parmaklar kondu dudaklarına. “Şşşt! Kendini yormamalısın. Seni iyileştirmem uzun sürdü. Diğerleri benim kadar nazik değiller. Sakın direnme onlara olur mu, benim tatlı Twinkle’ım. Sorguda nasıl verdiysen onlara istediklerini, aynı uysallıkta devam et mutlaka. Tüm bunlar bittiğinde buradan ayrılıp kendimize yeni bir hayat kuracağız. Sadece sen ve ben...”

“Sen...” Mezarlıkta gördüğü solgun güzellik karşısındaydı. Eğer onun ne olduğunu bilmeseydi, şefkatinde sahici olduğunu düşünebilirdi. Yine de o kadar samimi ve içten geliyordu ki masum bakışları, teninden yayılan yasemin kokusu.... Bir an tereddüde düşmesine ramak kalmıştı.

[spoiler][/spoiler]

Kollarını hareket ettirmeye çalıştı, başaramadı. Belli ki oturmakta olduğu sandalyeye sıkı sıkıya bağlanmıştı. Deri kayışların kesiciliğini hissetti teninde. Bakışlarını etrafta gezdirdi. Sanki yıllara meydan okumuş taş duvarlarla çevrili, rutubetli, izbe bir odadaydı. Duvarlardaki birkaç meşale sayesinde içerisini loş bir ışıkla da olsa seçebiliyordu. Havasız, köhne bir yeraltı mahzeni gibi. Kadının gümüş saçlarının ardında bir heykel duruyordu tüm görkemiyle. Haşmetli kanatları ve elinde kılıcıyla, belli ki savaşçı bir meleğin heykeli.

“Sorgu derken?... Neyin sorgusu? Off! Başım! Kafamın içinde Atadamlar yarışıyor sanki.”

“Ah, atadamlara da inanırmış! Bazen bir çocuk musun yoksa olgun bir adam mı, çok kararsız kalıyorum."

Kadının bir ölünün soğukluğuna sahip dokunuşunu yanağında hissetti. O biçimli ve güzel elinden yayılan bir mezar soğukluğu... "Doktorun sana verdiği ilaçlar yüzünden aşkım. Böylece hiç acı duymayacağını söylediler. Duymadın değil mi? Acısız geçti ve hatırlamıyorsun bile, değil mi?”

“Neyin sorgusundan geçirdiniz beni? Ne laflar aldınız ağzımdan!? Cevap ver!” Başseherbazın kaşları alnında kimi kırışıklıklara mahal verecek ölçüde çatılmıştı.

Elinin titremesinden kadının bir anlığına ürktüğünü hissetti. “Tabi ki ailen hakkında konuştuk biraz aşkım. Bu asil duruşunun bir nedeni olduğunu biliyordum. Ama Jean, buna hiç inanmamıştı. Edgar ise seni satıp bir servet kazanabileceğimizi söyledi. Bir tek Doktor. O, senin soyundan çok bünyenle ilgileniyor gibiydi... Hah! Ne diyordum? Soy, evet. Merlin’in soyundan bir cüce olduğunu biliyor muydun sevgilim!? Sihrin, kanında bu kadar güçlü olmasının sebebi bu olmalı!”

“Ne- Merlin? Merlin aşkına! Neden bahsediyorsun sen kadın!?”

“Ah, evet. Dedim ya... Sihir çok güçlü olmalı kanında. Seni niye bu kadar sevdiğimi bir kez daha anlıyorum aşkım. Seninle evlenip, sana küçük Merlin'ler doğurmak isterdim. Sen de istemez miydin bunu?”

Kadının gözlerindeki masum tutkuya takılmıştı bakışları. Beyaz bir zambak çiçeği misali salınan beyaz gelinliği ile yaydığı ışıltı, duvarlardaki tek tük meşalelerden daha çok aydınlatıyordu bu mahzeni. Kemiklerinin üşüdüğünü hissetti Bay Twinkle.

"Zırvalık! Bu tam bir zırvalık!"

---

Notlar
1- Bu gece saat 21:00'den sonra Seth Carter ve belirleyeceği bakanlık ekibi bu post altına ilk RP'lerini bırakabilir. İlk RP'lerinizde hazırlıklarınızdan ve kiliseye nasıl girdiğinizden bahsedebilirsiniz.

2- Karakter başına birer RP bırakmanız gerekmektedir.

3- Her RP sonucunda mutlaka bir Düello Zarı atınız.

4- Düello Zarındaki Yetenek Zarı yapmaya çalıştığınız işin başarısını, Destek Zarı sizin farkında olduğunuz/olmadığınız tehditlere karşı korunma durumunuzu, talih zarı da yaptığınız hareketteki şansınızı belirleyecektir.

5- Yetenek Zarını kullanabilmemiz için RP'lerinizde mutlaka risk gerektiren ve kurgunun ilerlemesini sağlayan bir harekette bulunmanız bizim de işimizi kolaylaştıracaktır.

6- Saat 22:00'de, ilk RP'lerden sonra girilecek GM metniyle RP serisi başlayacak, gece 01:00'e kadar devam edecektir.

7- Serinin bu gece bitmemesi halinde yarın akşam saat 21:00'den sonra devam edilecektir.

[justify]Ocak ayının ilk pazarının gecesiydi. Meredith uzunca bir haftanın ardından ağrıyan bütün kaslarını dinlendirmek için (St Mungo’dan yeni çıkmışken buna gerçekten ihtiyacı vardı ayrıca) sıcacık şöminesinin karşısında kedileriyle birlikte kıvrılmak istiyordu. Ancak her istediğini elde edemeyeceğini uzunca bir süre önce öğrenmişti genç Seherbaz, özellikle tercih ettiği bu meslekte böyle bir lüksü yoktu. Ve evet, gecenin bir vaktiydi, soğuk ayaz tenini kesiyor ve ne zaman pelerinine daha sıkı sarılmaya hamle yapsa çevresindekilerin kınayıcı bakışlarına maruz kalacağını düşündüğü için bundan vazgeçiyordu.

Bir süredir hareketli devam eden Carmilla ve Cadı Avcıları soruşturmasının bir başka görevi için çıkmıştı kızıl cadı ve bu seferki içlerinden en tehlikeli olan gibi duruyordu. Tüm oklar tek bir noktada birleşmişti, St Michael Kilisesi, yani yılanların ininde. Sihirsel Yasal Yaptırım Dairesi Başkanı Seth Carter’ın emirleriyse oldukça açıktı: savaş ya da öl fakat yakalanma.

Asasız kalırsa kullanabileceği bütün kendini savunmaya yarayan silahları eteğine ve ceplerine doldurmuş, görkemli yapının arka tarafında dahil olduğu ekip ile birlikte ilerliyordu kızıl cadı. Üst üste görevlerde çuvallaması yüzünden içinde derin bir korku olsa da bildiği duaları ederek kendini rahatlatmaya çalışıyordu. Tanrı onu koruyacaktı sonuçta değil mi?

Bay Carter önden davranmış, çitleri aşmış ve kilisenin bahçesinde dua eden bir adama sersemletme büyüsü yollamıştı seri hareketlerle. Meredith, dua eden masum bir adama öylece saldırılmasını (ortamda çocukların da olduğunu eklersek) onaylamıyor olsa da görevin başındaki kişi o değildi, dolayısıyla uyum sağlamaktan başka bir çaresi yoktu. Adamın ardından çitleri aştı ve gelecek herhangi bir karşı saldırıya karşı onları korumasını umut ederek “Salvio Hexia” büyüsü ile bir kalkan oluşturmaya çabaladı tüm gücüyle.
[/justify]

Ay bugün bir uyandım, müthiş bir huzur. Valla kendi kendime dedim ki benden iyisi yok. Çocuklar gitmiş, evde kimse yok, bana özel kahvaltı hazırlayıp yatağıma getirmişler… Her şey süper anladığınız üzere. Zaten öğlene kadar da uyumuşum. Evde ses seda olmaması harika bir duygu. Çocuk zor biliyor musunuz, hele 5 çocuk… Yatağıma atlayıp zıplamaya başlamalarıyla güne uyanmaktan ben çok sıkıldım. Koskoca asilzade insan… Bu veletlerin saygı nedir, büyüklere nasıl davranılır bir bildikleri yok. Karımın da eksikliği. Sen o kadar çocuğu fırlat fırlat dur, sonra gel de ki ben kariyer yapacağım. Sen önce gel kendi çocuklarını eğit be kadın. Gitti Hogwarts’a, beni de bu manyak hayvanlarla birlikte bıraktı. Neyse sonra akşama doğru Seth’ten bir mektup geldi. Beni bir göreve çağırdığını anlatıyordu kısaca. Uzun mektupları okumadığı bildiğinden tek tek kelimelerle belirttiği kısa ve öz bir mektup. Ben de tam belirttiği saatte cisimlendim bahsettiği yere. Baktım yanımda Cornelia var. Çok ciddi duruyor, bu karı zaten hep böyle. Sıkıcı biraz. Ama ayrı bir seksepalitesi de var. Sohbet etmeye çalışıyorum arada da havamı korumak için fazla yılışmıyorum. Daha zamanı var bunu yapmam için. Gittim yanına, “Tam ne dönüyor şimdi burada-“ diyordum ki bir baktım Bombarda fırlatmış önünüze doğru. Sıçradım tabi şaşırarak. Hayvan gibi karizma ama. Bir kadına böyle tehlikeli büyüler çok yakışıyor. “Vaay, sinirliyiz galiba.” dedim ona. Sonra etrafıma bakınmaya başladım. Ben de mi yapsam? “Bombarda Maxima!” diye onun yaptığı tarafa bir büyü de ben yolladım. Bizim de bir karizmamız var.

[justify]Uzunca bir sürenin ardından sahada olmak tuhaf hissettiriyordu. Cadı avcılarına karşı olan bu operasyonda birkaç ay öncesinde olsalar neden bu kadar dikkatli olmaları gerektiklerini anlayamazdı. Fakat son dönemlerde yaşanan her şey bu grubun büyücü dünyası için olan tehlikesinin büyüklüğünü gösteriyordu. Yanına normalde yapmayacağı bir şey yapıp iksir bile almış hatta alıp almadığını birkaç defa kontrol etmişti.

Kilisedeki bu göreve bir Uluslararası Sihirsel İşbirliği Dairesi çalışanı olarak neden dahil olmuştu bilmiyordu ama oradaydı. Karşısındaki Avrupa mimarisinin birçok özelliğini barındıran bu yapıt adeta gözlerini kanatmak için yapılmış gibiydi. Avrupa'ya dair hiçbir şeyden hazzetmemeye başladığını bir kere daha hatırladı. Eğer ölecekse son gördüğü şeyin böyle bir bina olacak olması son derece üzücüydü.

Derince iç çeken kadın yanlarında onlara bu operasyonun başı olan Bay Carter’dan gelecek talimatları vermesi gereken Zain’e baktı. Gereken işareti almalarının ardından ise neredeyse boş görünen ön girişe doğru ilerledi. Cornelia ve Nicolas kapıyı ‘açmak’ için ilk adımı atıp güzelinden birer bombarda gönderince kapı açıldıktan sonra karşılarına çıkabilecek herhangi bir şeye hazır olmak adına asasını sıkıca kavradı herhangi bir şey için hazır olmak adına "Salvio Hexia" diye fısıldadı.

[/justify]

Meredith yaptığım büyüden sonra yanıma hızla gelerek bir savunma büyüsü kullandı. Ancak o sırada büyük bir gümbürtü ile birlikte çevredeki yerlerden bir sürü tuzak çalıştı ve Meredith'in koruma büyüsünde patladılar. Çevrenin ateş alması da iyice çevreyi cehenneme çevirdi. Yine de duramazdık. Meredith'e teşekkür bile etmeden karşımda, alevlerin arasında gördüğüm kapıya baktım. Yanımda duran mezar taşının arkasına geçip asamın açısını ayarladım ardından "Depulso!" diyerek mezar taşının kapıya doğru hızla fırlamasını sağladım. Bu şekilde önümüzde başka bir tuzak var ise, mezar taşına tetiklenecekti. Tuzakların efektlerinin bitmesini bekledikten sonra ise takımımla birlikte koşarak içeri girecektim. Zain bir sorunları olursa bana haber verirdi zaten. İyi gittiklerini umuyordum.

[justify]Nicholas’ın asasının çatırtısıyla dikkati bir anlığına çalınmıştı Cornelia’nın. Gözlerini devirmekle yetindi. Değişik bir adam bu. O sırada kızgın kumların uçuşmasıyla geriye doğru kaçınmadan da edemedi. Şansa, şahin gibi gözler o kum tanelerinin arasından birkaç görüntü kapmayı başarmıştı. Kukuletalı adamlar… Nereye gidiyorlardı öyle? İçeri girmenin vakti gelmişti artık. Sesler kulaklarında yükselmeye başlamıştı. Aceleleri olabilir miydi? Bir ayin mi dönüyordu? Belli ki buradan kan dökmeden çıkmak neredeyse imkansızdı. Raiden’ın attığı koruma büyüsüyle geçebilmişlerdi zaten. Holü geçmeden önce odaları kontrol etmenin gerekli olduğunu düşünüyordu. Öncelikle hördüklerini ekiple paylaşmalıydı. “Sağ ve sol taraf… Kapılara doğru dağılalım mı?” Arka taraftan gelen gürültüler ile Zain’e, Seth’in ekibinin ne durumda olduğunu sormasını söyleyerek fısıltıyla devam etti.“İçerideki şapkalı silüetler gördüm. Baksak iyi olur. Arkadan gelen kalkanı hazırlasın.” diyerek derin bir nefes aldı ve nabzını düşürmeye çalıştı hazırlık için. Zain telepatik olduğu için biraz daha arkada kalmalıydı. Sağ tarafa doğru yöneldi Cornelia. Hemen ardından Nicholas ve Harvey’den sağ veya sol seçimi yapmalarını belirtmek için başını iki tarafa savurdu. Tercih onlarındı. Hır gür çıkacaktı ancak Cornelia’nın aklına başka bir şey gelmiyordu şu anlık. Asasını hazırda tuttu. İlk hamlesi tekme atarak kapıyı açmak ve şapkalı kişilere“Cascading” atmak olacaktı. Arkasından gelecek olan da Harvey ya da Nicholas bir koruma kalkanı oluşturacaktı. [/justify]

Seth Depulso ile taşı arka kapıdan içeri gönderdi. Ön kapıyı sorunsuz şekilde geçen taş arka kapıyı aştığında ise bir tuzağı daha tetiklemişti. İkinci kapının kemerinden gürültülü bir şekilde inen kocaman bir giyotinin yere vurmasıyla ahşap zemini ve taş duvarları zangır zangır titretir olmuştu.

Meredith Revelio ile arka kapıyı ve giyotinin düştüğü eşikteki tuzakları açığa çıkarmamaya çalışmıştı.  Ancak giyotinden sonra hiçbir tuzak kalmamış gibiydi. Seth ve ekibi koşar adım içeri daldılar. Karşılarına rahiplerin vaaz verdikleri ambon çıkmıştı. Hemen yanında ilerisinde ise tören salonu duruyordu ve karanlıkta her ne kadar seçilemese de orasının cadı avcısı kaynadığını çok iyi biliyorlardı. Nitekim ambona yaklaştıkları gibi üzerlerine ok ve mermi yağmaya başlamıştı. Hem Seth, hem Meredith bir şekilde okları ve mermileri savuşturmayı başardılar. Ancak yanlarındaki isimsiz NPC, göğsüne aldığı mermi darbeleriyle bilinçsiz bir şekilde yere yuvarlanmıştı.

Cornelia, sağındaki kapıyı açıp içeriye adımını atmış ve büyüsünü savurmaya çalışmıştı. Asasından süzülen ışık huzmeleri cadı avcılarına vuramamış ancak gözlerini bir nebze kamaştırmıştı. Bu yine de okların isabetini engellememişti. Bir tanesi tam karnına saplanırken diğeri ise omzundan vurmuştu onu. Kanaması vardı ve tedavi görmediği takdirde birkaç tura kan kaybından bilinçsizce yere yığılması mutlaktı. Bu sürede Yetenek ve Destek zarlarına eksi alacağı ise kesindi. Cadı avcıları ise odanın içinde savunma haline geçmişlerdi.

Raiden soldaki kapıyı açmış ve önünde başka bir seherbazla içeri adımını atmıştı. İçerde bulunan cadı avcılarına büyüsünü yollamaya çalışsa da asasından çıkan alevler dört bir yana manasızca savrulmuştu. Cadı avcılarının sivri şapkaları alev alırken, fırsattan istifade eden yanındaki seherbaz lanetlerini yollamış, karşılığında ise cadı avcılarının arbaletlerinden yayılan oklara hedef olmuştu. Seherbaz NPC cansız bir şekilde yere yığılmış, lanetlerle savrulan cadı avcıları ise bilinçsiz bir halde kaskatı şekilde yere düşmüşlerdi. Şans Raiden'ın yanındaydı. Ancak şimdi büyüsünden kaynaklanan şekilde alev alan odadan bir an önce çıkması gerekecekti.

Tören salonu artık her iki ekibin de tam önündeydi ve cadı avcılarını barındırdığı gayet biliniyordu. Zaman azalıyor, kıskaç daralıyordu.

[spoiler][/spoiler]

---

Bay Twinkle tutulduğu mahzende ve bağlandığı sandalyede nihayet acının etkisinden kurtulmuş, okkalı küfülerinden birisini daha etmeye hazırlanmaktaydı.
   
“Buradan kurtulduğumda hepinizi küçük birer kurbağaya çevirip, dillerinizi koparacak ve asla yakalayıp yutamayacağınız sivri sineklerle dolu kavanozlara kapatarak-“

“Ziyaretçilerimiz var... Sihirbazlar!”

Edgar hışımla odaya girmiş, peşinde o başbelası tüy yumağı olduğu halde soluğu Jean ve Lenore’un yanında almıştı. Şık giyimli ama paspal görünüşlü, gözlerinin altı çökmüş ve etrafındakilerde karamsar hisler uyandırabilecek tuhaf birisiydi.

[spoiler][/spoiler]

“Seherbaz dedim sana, seni kara kuru ucube!”

Üçünün de bakışları bir anlığına Bay Twinkle’a dönmüştü. Lenore’un yüzünü endişeli ve onaylamaz bir ifade kaplamış gibiydi. Tam da cüceyi üsturuplu bir şekilde paylamaya niyetleniyordu ki, Jean söze girdi.

“Tam da bize söylendiği gibi.”

“Onları karşılamadan evvel bu işi bitirmeliyiz. Ödememi riske atmak istemiyorum. Bize mührü kırmamız gerektiği söylendi.” Edgar, göz altları kararmış bakışlarını Bay Twinkle’ın üzerindeki kan lekelerinde gezdiriyordu. Yanından ayrılmayan kedisi çevik bir zıplayışla başseherbazın kucağına yerleşmiş ve ufak diliyle kan lekelerini yalamaya başlamıştı.

“Ah, ne kadar da tatlı!” dedi Lenore, ürpertici bir sevecenlikle. “Sen de benim gibi sevdin mi Twinkle’ı, minik şey! Yaralarını mı iyileştiriyorsun yoksa?"

“Şu kedini cücenin üzerinden alsan iyi olur Edgar. Akıttığım kanları israf edecek!”

Edgar dişlerinin arasından tıslar bir tonda tüy yumağına seslendi. “Buraya gel, evlat!” Kara kedi, uysal bir köpek misali uzaklaştı başseherbazdan ve Edgar’ın yanına vardı. “Doktor! Daha fazla geç olmadan başlasak iyi olur. Vaktimiz kısıtlı.”

Twinkle neler döndüğünü kestirmeye çabalıyordu. Seherbazlar muhtemelen kiliseye gelmişti, nihayet. Fakat bu delilerin bahsettikleri... Mühür, kan... “Ne mühründen söz ediyorsunuz sizi muggle bozuntuları!”

“Birazdan anlayacaksınız başsihirbaz...” Edgar, lafını bitirmesiyle odanın ortasında bulunan heykele yaklaşmıştı kısa adımlarla. Belinden baltasını sıyırdı. Sanki heykele zarar verebilecekmiş gibi savurdu onu taş yapıya doğru. Bir yandan da anlaşılması zor fısıltılar dökülüyordu dudaklarından. Baltası tam da taş yapıya denk geldiğinde aniden durdu. Demir, taşa değmemişti. Ancak bir çatırtı duyuldu. Beyaz bir toz bulutu yayıldı taşın çatırdayan yüzeyinden. Hızla çatırdamakta olan bir yarık açıldı taş meleğin başından ayak parmaklarına kadar.

Edgar sözlerini bitirdiğinde, ortadan ikiye yarılmakta olan olan taş heykel etrafını toza bulayarak parçalarına ayrılmış ve dağılmıştı dört bir yana. Heykelin olması gereken yerde ufak bir sunağı andıran mermer bir yapı duruyordu. Sanki taştan bir platform gibi. Üzerinde ise bir sembol vardı. Sanki mermere oyulmuş bir yanık izinden ibaret gibiydi. Edgar, eserinden memnun bir sanatçı gibi heykelin paramparça olmuş kalıntılarını süzmekteydi. “Böyle nadide bir işçiliği heba etmek... Doğru kişilere satılsaydın şayet, paha biçilmen zor olurdu Aziz Michael.”

[spoiler][/spoiler]

Lenore yanına yaklaşıp başseherbazın yanına çöküvermişti yeniden. Elleriyle saçlarını okşuyor, parmaklarıyla kaldırdığı yüzüne gözlerini dikiyor ve adeta Bay Twinkle’ın bünyesine sahte bir huzurun karışımını zerk ediyordu.

“Sakın telaş yapma sevgilim. İstediklerini aldıklarında, seni serbest bırakacaklar. Hem, yanında ben varım tamam mı? Sakın korkma...”

---

Not: Bir sonraki GM Metni saat 01:00'da girilecektir.

Mezar taşını fırlattığımda Zian’ın sesi yankılandı kafamda. “İyi durumdayız.” dedim. “Her yer tuzak dolu. Dikkatli olun. Siz ne durumdasınız?” Kapı kırılınca da giyotinin üstünden atlayarak geçtiğimiz gibi ok yağmuruna tutulduk. Bana doğru gelenleri koruma büyüleriyle engelledikten sonra yanımdakilere baktım. Hoffman ve benim aramda duran meslektaşım bizim kadar hızlı olamamıştı. Göğsüne yediği arbalet okları ile yere yığılınca dişlerimi sıkıp karşıma baktım. Tören salonuydu bulunduğumuz yer. Büyük ihtimalle beyinlerini yıkadıkları insanlara vaaz veriyorlardı burada. O insanların çektikleri acıları, Cwén’i, André’yi her gördüğüm şeyi hatırladığım için aşırı sinirlenmiş bir şekilde bize ok atmış olan adamlara doğrulttum asamı. Ellerindeki arbaletleri doldurmaları bir hayli zaman alacaktı. Bu yüzden bizimkilere elimle geçmeleri için işaret yaptım. “Ventus!” sihirli sözcüklerini söyleyip asamı salonda duran cadı avcılarına tek tek gelecek şekilde gezdirdim. Bu şekilde hem hareket ettiremeyecek, hem de arbaletlerini doldurmalarını engelleyecektim. Hoffman’ın yaptığı koruma büyüsünün içinde kalmaya çalışarak onlar diğer odaya geçtiğinde de arkalarından ilerleyecektim.