Bay Carter ile konuştuktan sonra Büyük Salon'a dönememiştim, beni ve Eadwig'i de almışlardı bu sefer dönerken. Part part alıyorlardı aynı gün içinde. Düşündüğüm gibi, bizi de sorgulamaları gerekiyordu zaten. Carmilla ile o kadar yüz göz olduktan sonra neler olduğunu dinlemeleri gerekirdi. Yalnız beklediğimden çok daha sert bir tavır ile karşılaşmıştım. Odaya neredeyse tekme tokat atmışlardı, ardından da yarım saat bekletmişlerdi ancak olabildiğince sakin durmaya çalışmış ve masanın yanındaki sandalyeye saygılı bir şekilde kurulmuş ses seda etmeden bekleyiş içindeydim. Sadece birkaç kere ayağa kalkmış ve odayı adımlamış, sıkıntıdan birkaç kez yandaki cama tıklatmıştım. Sonunda odaya bir kadın girdiğinde masada oturuyordum. Sinirli de değildim, geç kalmalarını anlayabiliyor hatta nedenini merak ediyordum. Bakanlıkta çalışan bir seherbaz olduğunda neler ile ilgileniyordun kim bilir? Özellikle de böyle bir zamanda, önemli meseleler dönerken... Çok normaldi benimle geç konuşmaları.

İşte bu kadar saf düşünüyordum. Kadının özellikle bana garezi olduğunu anlamam için odaya girdikten sonra konuşmadan önce iki dakika beklemesi gerekmişti. Hatta ilk başta "Merhaba, nasılsınız?" diye selamlamıştım bile kadını ama tık yoktu, umurunda değildi söylediğim. Zaten konuşmasına da beni tehdit ederek başlamıştı. O an dedim ki, ben acaba yanlış bir şey mi yaptım? Tamam Carmilla ile konuşmuştum ama o sırada yasak değildi ki bu! Yasak Ormana girdiğim için de böyle bir tavırla karşılaşmayı beklemiyordum, daha okulda bile cezaya çarptırılmamıştık bunun için! Yalan söylememem için beni bütün gün burada tutacağı konusunda blöf atıyordu kadın. Yani aslında, ben zaten Bakanlık'ta bir gün geçirmek istiyorum. Benim için çok tatlı olabilir bu ama niye zorla tutsunlar ki, ben zaten yardım etmek için buradayım! Asla aklımda böyle bir şey yoktu. "Niye yalan söyleyeyim ki?" dedim tek kaşımı kaldırarak. Bana Boleyn ön yargısı ile yaklaşıyordu bence bu kadın. O yüzden sabırlı davranacaktım. "Benim tek amacım-" Sözümü kesmişti sorularıyla.

" Sizi oraya yönlendiren şey neydi? Kaç kişiydiniz? Ne gördün? Kimi gördün? Neler hissettin? Dinliyorum seni." şeklinde soruları sıralamıştı kadın. Daha adını bile söylememişti hem de. Bu taktik falan mıydı acaba? Öyleyse de hiç hoşuma gitmedi. İnsan gibi konuşsun işte ya! "Ben... Yani... 4 kişiydik. Merak et- Korkmuyorum hayır!" Sözümü kesip korkmamı söylemişti bu sefer de. Sonunda anlatmam için emir vermeye başlayınca kollarımı birleştirdim ben de göğsümde. Anlatmıyorum var mı? "Önce adınızı mı söyleseniz? Sonuçta ben büyük bir travma geçirdim ve kime güveneceğimi bilmiyorum. Ölümden son anda dönmüş bir çocuğa daha sıcakkanlı davranmalısınız Bayan...?" Aynen öyle. Sizin en iyi adamınız buysa, bilgi edinmek için tamamen suçsuz bir şekilde yardım etmek isteyen beni zorlamak istiyorsa, ben de burada melek gibi oturamam. Hak etmiyorum bu tavrı.

Rol yaptığımı ima ediyordu. Umurumda değildi, kafam atmıştı bir kere. Biraz saygı görene kadar böyle devam ederdim. Kadın da değişik biri, etkilendiğini söylüyor ama suratında minicik bir mimik değişikliği yok. Benden nefret ettiğine o kadar eminim ki. Soyadımdan vurunca anladım zaten en başında da düşündüğüm gibi ön yargıyla yaklaştığını. Alışıktım ama buna, eğer sorun bu ise anlaşabilirdik. Anlardı onlar gibi olmadığımı. Ama adını söyleyene kadar kendimi savunmak için bir adım atmayacaktım. Çok da bekletmemişti beni: Cornelia Barthélemy. Size de bağlı dememek için kendimi tutarak kadın arkama geçtiğinde göz devirdim. Bu sırada camın arkasından beni izliyor olduklarını son anda hatırlamış ve suratımı düzeltip dikleşmiştim geri. "Sıcakkanlılık ve şefkat bekliyorsan eğer, annenin kollarına geri dönebilirsin.” demişti. "Sadece biraz saygı bekliyorum." dedim kadını izleyerek. Ayağımı sallamaya başlamıştım ritmik bir şekilde. Stres olduğumda veya kafamı  bir şeye taktığımda yaptığım rutin hareketlerden biriydi bu. Farkındaydım ama durdurmak için bir emek harcamıyordum, tersine iyi geliyordu bana.

Özgüvenli olmamı söylüyordu Cornelia. Daha ne kadar olacaktım ki? Korkmuyorum kadın, anlamıyor musun? "Zorluk çıkarmanın sana hiçbir faydasının dokunmayacağını bilmen lazım. İş birliği yapmanı tavsiye ederim." Derin bir nefes aldım, bu aralar çok ihtiyacım oluyordu. Terlediğimi de hissediyordum. "Tam tersi." dedim gözlerimi şişirip kafamı sallayarak. Anlamıyor gibiydi çünkü. "Yardımcı olmaya çalışıyorum ama beni tersliyorsunuz!" Anlatmamı belirttiğinde kafamı umudumu yitirmiş bir şekilde salladım. Yardım etmek istiyordum evet, bu şekilde olacaksa bile anlatacaktım. "Kuzenim Eadwig, ki kendisiyle zaten konuşuluyor şu anda. Cyneric ve Clay vardı bir de. Ama onlar Carmilla ile iletişime geçmediler. Sadece izlediler uzaktan. Ha, bir de André vardı, bizi takip etmiş." Kafamı dertli bir şekilde salladım. "Onun geldiğini bilsek asla kabul etmezdik ve geri dönerdik. Travma yaşamıştı zaten öncesinde, bir tanesini de kaldıramazdı. Çok cesur bir çocuk. Veya aptal." Çok da yermemek lazım çocuğu, çok iyi dayanmıştı yanımızda. "Yani, başına gelecek olursak. İlk başta gitmemizin sebebi Carmilla'nın olmadığını ispatlamaktı. Ares'in dediklerini biliyorduk." Sorgu gereği ne bildiğimi soracaktı kesin o yüzden Cornelia sormadan ben devam ettim. "Bize anlattığı kadarıyla Carmilla ona işkence etmiş. Gitmesine izin vermiş ama Ares gitmemiş hatta çünkü annesinin intikamını almak istiyormuş. Hani şu öldürülen gazeteci... Duyduklarımı aktarıyorum sadece şu an. Eadwig beraber gitmeyi önerince ben de reddetmedim. Ares'in Carmilla'yı gördüğünü iddia ettiği yere gittik tam olarak. Ağaç saydık yolu bulmak için. Eadwig biliyordu tam sayıyı ama 52 ağaç kuzeye sonrasında da sola doğru ilerledik diye hatırlıyorum. Bir yerde ayrıldık Clayton ve Cneric'le. Onlar sağa biz sola gittik. Biz Camrilla'yı bulduk. Hiçbir Profesör yoktu o sırada etrafta... Nöbette olmaları gerekiyormuş. Seherbazlar da yoktu. Onlar da orada olmalıymış normalde ama biz ilk Carmilla ile karşılaşanlardık. Şans." Belki de fazla konuşmuştum, onları suçladığımı düşünecekti. Başka ne söylemem gerekiyordu onu da kaçırdım. İstediği gibi mi ilerliyorduk yoksa gereksiz şeyler mi anlatıyordum anlamak istiyordum. Sonuçta hayatımdaki ilk ve belki de tek sorgumdu. Pek tecrübeli değildim ama iyi geçsin istiyordum. Kadına baktım ifadesini anlamak için. "Devam... Edeyim mi?"

Devam etmemi söylerken yanlış bir hamle yaptığımı da anlamıştım. O son kelimeyi söylemeyecektim. Düşüncelerimi merak ediyormuş, genç zihin olduğum için soruyormuş... Bütün sorguyu değiştirecekti diyeceklerim bence. "Şans diye nitelendirdin. Ne açıdan?” demişti Bayan Barthélemy. Neden demiştim öyle? Çünkü Seherbazlardan önce yerini bulmuş olmamıza gerçekten de şaşırmıştım. Bence yeterince iyi değillerdi. Hiçbir Profesör de yakalayamamıştı hani. Onların da çok daha dikkatli olması gerekirdi. Hele de böyle bir tehlikenin varlığından haberdarlarsa. Yalnız bu düşüncelerimden hangisini söylemem gerekiyordu filtrelemeye çalışıyordum kafamda. Bir içecek isteyip istemediğimi sorduğunda aslında bir soğuk su içmemi öneriyor gibiydi. "Bir portakal suyu aslında güzel olurdu. Ferahlatıyor..." diye mırıldandım süre kazanmak için. Terörist yanlısı gibi gözükmek istemiyorum. Anında alırlar içeri. Eminim buradan dönüşüm olmaz. Sadece hayatımı kurtaran kadını anlatacağım o kadar. "İlk önce geçen günü anlatmaya devam edeyim. Aslında amacımız tam olarak Ares ile Carmilla'nın daha öncesinde karşılaştıkları noktaya gitmekti. Onun bir izine rastlamak için gidiyorduk yani. Sonrasında... İlk önce ölü bedenler ile karşılaştık. Her yerde asılı olduklarını hatırlıyorum. Yeşil değil kırmızı hakimdi artık ormana. Çok da karanlıktı... Göremedik o yüzden etrafta olanları. Bir ıslık sesiyle Eadwig'in ayakları önüne ok fırlattılar. Cadı avcıları oradaymış. Saklanıyorlarmış. Onlardan kaçarken de Carmilla geldi ve..." Boğazını kesiş sahnesi aklıma geldiğinde yerimde kıpırdandım rahatsızlıkla. "Öldürdü hepsini acımadan. Kurtardı bizi yani. Şans demek istediğim, o an orada bizi kurtaracak biri olmasıydı. Bu Carmilla olduğu için değil ama... Hem o noktayı bulabilmiş olmamız, hem de ölümden son anda dönmemiz." Gerçekten de böyle olmuştu. "Şans bence. Eğer cadı avcılarının tehlikesini biliyor olsaydık böyle bir işe kalkışmazdık." Kendimi durduramıyor, tekrardan suçlayıcı konuşmaya başlıyordum ama durdum. Abartısız gerçekleri anlatıyordum, buna kimse kızamaz. "Carmilla ile konuşuyorken de zaten Seherbazlar geldi. Kuzenimiz, Amcam Apollo... Onlar arasında bir atışma yaşandı, zaten bu kısma hakimsinizdir. Seherbazlar sonuçta bilgileri paylaşılmıştır. Başka bir şey olmadı."