Bu sabah zorla işe getirildim. Seth Bey bir bebeyi sorgulamamı istiyormuş. Hastayım dedim, evde zaten 5 bebe var yenisini ne yapayım dedim, sen yap daha iyisin kralım.. dedim.. yediremedim. Hayır bir de gerçekten hasta olmuş gibiyim! Dün yıkandıktan sonra saçlarım uzun süre ıslak kalmıştı. Başım da çabuk ağrır benim. Kesin kaptım şifayı. Eminim! Ama evdeki hizmetliler de az değil. Bitki çayı verin bana diyorum, doktor çağırın diyorum; yok ceketiniz ütülendi, kahvaltınız hazır... Ben onu mu soruyorum? Ah ah... Karım beni okulda asayişi sağlamak uğruna aylardır terk etmiş olmasaydı yataklara düşmezdim belki de! Yok bu da yemedi işte. Zorla sürükledi gaddar herif. Sabahın köründe oturttu beni dosyaları inceleyeyim diye ama bakış dur, bir türlü girmedi aklıma. Değişik değişik şeyler düşünüyorum. Yatak odamdaki perdelerin renklerini mi değişsem, bıyığımı mı kessem, saçımı boyatsam rengine yazık mı olur... Çocuklarımın saç renklerine kayıyor aklım sonra. Baskın kadın nasıl yaptıysa sadece bir çocuğumuz sarışın çıktı. Korkulur senden Cynthia. Sonra durduruyorum kendimi, azıcık yararlı ol diyorum ama nafile. Dosya okumak için Seherbaz olmadım ki ben. Niye oldun diye sorarlar adama o zaman da. Bilmem ki, ben istemiyordum bunu. Ben şu an evimde içki yudumluyor olmayı tercih ederdim.

Sonunda çocuğu getirmeye gittiler. Öyle olunca başladım düşünmeye. Bir şeyler biliyordum ama eh işte. Seherbaz kızlardan biri bana "Bitiremedin mi?" deyince arkama yaslandım gerinerek. "I-ıh." dedim. Dalga geçmesini bekliyordum ama tuttuğu dosyayı, birkaç sayfa çevirdi. Sonra anlatmaya başladı bütün olayı. Yarım saat içinde çocuk gelmiş sorgu odasının kapısını tekmeliyordu ama az önce günümü kurtaran kız sayesinde biliyordum nasıl olaylara karıştığını. Biri anlatınca ilginç bir konuya dönüşmüştü valla. Şimdi annesine ağlayan bu çocuktan böyle bir olay örgüsüne sahip olmasını beklemezsiniz.

Camın arkasından Seth ile beraber büyük bir sessizlik içinde çocuğun yaptıklarını izliyorduk. Kapıyı tekmelemesi, birkaç yumruk, sinir krizi, oturmayı reddedişi ve bize el hareketi çekmesi. "Canım bira çekti." dedim Seth'e bu sırada. İçkiye fena halde ihtiyacım vardı. "Beni hasta yatağımdan kaldırdın, yok mu bir güzellik?" dedikten hemen sonra yalan olmasın diye öksürdüm. Cidden hasta hissediyorum ama!  En azından yoruldum yani. Sonra işe odaklanmam için Seth'in bana güvendiği ve yapabileceğimi söylediği anlamlı birkaç cümleyle beraber çıktım odadan. Evet evet, haklıydı. Yapabilirdim. Sıçacaktım bu çocuğun ağzına. Geldi sanki çok onunla sohbet etmek için yer arıyormuşuz gibi triplere girdi.  Senin yüzünden buradayım saatlerdir velet...

İçeri girdim ve bir elimle bıyıklarımı çevirirken diğer elimle yavaşça geri kapadım kapıyı. Masanın diğer tarafına doğru yürürken çocukla bakışmıyor ve eldivenlerimi özenle çıkarmakla uğraşıyordum. Oturdum, parmağım sıkışmıştı eldivenin içinde. Çıkaramayınca sinirlenerek çekiştirmeye başladım ve "Hoff." diyerek fırlattım sağa doğru. Cama çarpıp yere düştüğünde sakince diğer tekini çıkarmaya başladım. Annesine şikayet edeceğini söylemişti az önce."Annenle çok iyi anlaşırız Eaddy." dedim bıyık altı gülümseyerek ve başım öne eğikken çocuğa çevirdim gözlerimi. Annesini tabii ki de tanıyordum. Soyluyum ben! Bu kendini ne sanıyorsa? "Buradan çıktıktan sonra istediğini anlatabilirsin ona. Ama Victorine de Sihir Bakanlığı tarafından istenilen bir uygulamaya karşı çıkamayacaktır en nihayetinde. Uzatmayalım derim." Ah! Bıyığım acıdı. Yüzümü buruşturarak elimi çektim ve masada birleştirdim parmaklarımı. "Şimdi. Ormandan başlayalım. Anlat bakalım, niye gittiniz? Carmilla mı çağırdı?"

"Tamam tatlım." dedim ve ayağa kalktım. "Bu kadar ağlayacaksan anneni de çağıralım buraya. Senin yerine de konuşmasını ister misin?" Cama tıklattım sanki haber vermelerini söylüyormuşum gibi. Asla bir aile üyesinin sorgu sırasında yanına gelmesine izin vermezdik ki. Blöf atıyordum. Öyle olsa şu an burada ben değil çocuğun babası Apollon Boleyn sorgu yapıyor olurdu. Bıyıklarıma laf ediyordu. Yerden az önce fırlattığım eldivenimi aldıktan sonra geri karşısına oturdum. Kötü mü bıyığım? Kesmeli miydim ya gerçekten? Hmm. Bu velet nereden anlasın, daha tüyleri çıkmamış sübyanın. Kösedir bu hatta ama şimdi üzmek istemiyorum. "Zeytinyağından daha çok bal işe yarar aslında, belki işine yarar bir gün." dedim sırıtarak. Sonra ciddileştim. Valla sıkıldım şimdiden, başlasın anlatmaya. "Neyse Bayan Boleyn anlatır sana o konuları. Ben anlamadım sen zaten niye bu kadar korktun ki? Tehdit mi ediyor seni?" Ardından çekinmesin diye ekledim. "Biz her öğrenci gibi senin de güvenliğini sağlamak için aranızda geçen sohbeti soruyoruz. Sonuçta birkaç hafta öncesine kadar bu kadınla konuşmakta bir sorun yoktu. İstediğini yapmış olabilirsin. Bu yüzden bir Hogwarts öğrencisini yargılayacak değiliz."

Çocuk bana Bıyık diye hitap edince garip bir şekilde hoşuma gitti ve gülümseyerek bıyığımı kıvırmaya başladım tekrar. Dediklerini sessizce dinliyordum. Profesörlerin ve seherbazların onu ortada bırakması çocuğu üzmüş gibiydi. Tekrar annesinden bahsedince derin bir nefes verdim. "Çağırdık ya anneni. Sabırlı olsana sen biraz küçüğüm?" dedim ve ayağa kalktım tekrar. Hofff. Darlıyor beni. İki dakika sohbet edeceğiz bitecek işte, samanlıkta iğne aramak gibiydi bu. Cama çevirdim yüzümü, kendimi inceledim. Sabahtan beri ne kadar yorulduğumu fark ettim ve sinirlenmeye başladım. Göz altlarım çökmüştü uykusuzluktan. Yok artık! Geri döndüm ve masaya ellerimi vurdum ses çıkararak. "Bakın Bay Boleyn, kendinize çocuk gibi davranılmasını istemiyorsanız anneniz gelmeden konuşmaya başlayın. Eğer ağlamaya devam edecekseniz de söyleyin bakalım, o ormana girerken anneniz yanınızda mıydı? Büyük cesaret göstermişsiniz, öyle değil mi? Babanıza bile karşı çıkıp Carmilla'yı savunmuşsunuz? Carmilla'nın aklınıza girdiğini, hatta beyninizi yıkadığını gösteriyor bu!" Kaşlarım çatıktı, sinirlendirmişti beni bu küçük piç. "Seni gözetim altında Bakanlık'ta tutmam için elime daha çok sebep veriyorsun. Anlat. Carmilla ile neden buluştun?" Bence Carmilla ile buluşmamıştı ama kendini açıklaması için üzerine suçlama atılması gerekiyordu, yoksa elindeki bilgileri kendine saklayacaktı.

Şapşal mı dedi o? Hemen cama döndüm refleksle. Suratım şapşal mı duruyormuş ya? Elimle yanağımı ittirdim yukarı doğru. Yoo çok güzel bir suratım var bence. Saçma çocuk. Sana kim sorduysa? Fikrini merak eden mi var oğlum bak dalacağım şimdi kafa göz. Çocuklarım bile bana şapşal demiyor! Yoksa diyor mu? Benjamin bana öyle bir şey mi demişti dün? Şapşal değil de “şapalak” gibi bir şeydi. Çok şaplak atılası bir suratım var demekmiş. Ciddi olabilirler miydi? Sensin şapalak demek lazımdı ona da. Sen kim, 5 yaşında velet bana şaplak atmak isteyen… Babalarıyım ben ulan!

Ay dalmışım ya, bu çocuk da başlamış anlatmaya. Neyse Seth dinlemiştir başlarını diyerek ben de odaklanmaya çalıştım karşımdaki küçüğe. Carmilla bunun bir arkadaşına eziyet etmiş güya. Arkadaşlarla toplanmışlar falan filan anlatıyor bir şeyler. Sonuna kadar dinledim anlatmayı bırakmasın diye. Sonra başladım. “Bir dakika şimdi yavrum. Siz, Bay Boleyn, Slytherin öğrencisi değil misiniz?” Bir kahkaha patlattım. “Slytherin öğrencileri ne zamandan beri arkadaşlarını bu çapta önemsiyor? Hem de büyük özgüven... Cesaret de var bi yandan. Kendi güvenliğinizi düşünmeden Carmilla’yı bulmaya gittiniz. Doğru mu anladım?” Bu velet benle dalga geçiyor olmalı. Korkak ödlek bunlar, arkadaşını önemsiyormuşmuş. “Sanki piknik yapmaya gidiyormuş gibi Yasak Ormana gittiniz, HA?” Daha büyük bir kahkaha patlattım kendimi tutamayarak. O kadar güldüm ki hatta, gözümden yaş geliyordu. “Pşşt,” diye camın arkasına seslendim. “Duyuyor musunuz? Bu bıcırıklar doğruyu öğrenmek için meraktan girmişler ormana. Ayhh… Çok güldüm.” Öyle merak göte… İşte AHAHAHAHA. Neyse neyse. Sakinleştim biraz. “Ee, buldunuz tamam. Alınma bana, alışıldık bir durum değil. Türünüzün tek örneğisiniz Bay Boleyn! Ve arkadaşları ve kuzeni..? Evet, Carmilla Hanımefendinin hayatınızı kurtarması kısmının detayını verebilir misin?” Boğazımı temizledim. “Ciddiyetle sizi dinliyorum.” Son olarak dayanamayıp ekledim. "Çok ilginç bir hikaye oluyor. Hem nöbetteki profesörlere yakalanmayıp, hem de aynı zamanda Carmilla'yı aramakta olan Seherbazlardan önce nasıl oldu da ŞAK diye kadının yerini buldunuz, lütfen biraz daha anlatın."

Bundan sonrasında Eadwig konuşmaya başlayana kadar ikiniz odada bekliyorsunuz. Konuşmamak için ne kadar uzatırsanız karşınızdaki adamın o kadar sıkıldığını göreceksiniz. Birkaç sigara yakabilir, sizi konuşmanız için zorlayabilir, masaya kafasını dayayıp oflamalar eşliğinde bir süre yatabilir. Konuşsanız da konuşmasanız da sonunda bir kapı tıklamasıyla mola verdiğinizi söyleyerek dışarı çıkacak. Yarım saat gelmeyecek. Ancak bu sorgunuzun bittiği anlamına gelmiyor. Ne kadar uzatırsanız o kadar bekleyeceksiniz. Bu tüm gün de olabilir.

Eadwig sıkıntı çıkarmadan konuşmaya başladığında sessizce onu dinlemeye başladım, bu sırada da sözünü kesmemek için kendimi çok zor tutuyor bu yüzden üç saniyede bir sigaramdan yeni bir nefes çekiyordum. Tam konu derinleşmeye başlamıştı ki kapının çalınması ile sorguyu bölmek zorunda kaldım. Gerçekten annesini çağırmadıklarını umuyordum. Çocuk fark etmeden ceketi çekiştirerek görüntümü düzelttim çıkmadan önce, ardından beklemesini söyleyerek araladım kapıyı. Bir yandan da mola verdiğim için sevinecektim aslında ama sekreter kızın söyledikleriyle keşke dedim, keşke hiç bulamasalardı beni. "Bak, de ki şu an Bay Urswick inanılmaz önemli bir toplantıda. Bu sorgu yapılmazsa dosyadaki karışıklık çözülmüyormuş de. Asla, bugün içinde bitmez; hatta sabaha kadar sürermiş ki suratını görmek dahi mümkün-" Eşimin çığırma sesi ve tak tak adımlarıyla sözüm kesilmiş, sekreter kızla beraber bakışlarımız sol koridora doğru dönmüştü. Cynthia iki çocuğumuzu da kolundan tutmuş, daha üç yaşındaki Frederic'i havada uçurarak peşine takmış, arkalarından da kalan ikili beraber koştura koştura yanımıza geliyorlardı. "SEN BENİM NE KADAR İŞİM OLDUĞUNU BİLMİYOR MUSUN? NE YAPACAĞIM BUNLARLA! KIZ ÖĞRENCİLERİMİZE VERDİĞİM CEZA SIRASINDA BİR ANDA OĞULLARIM SINIFA DALDILAR! Kızlar kısa kısa etekleriyle oğullarımın aklını mı çelsin istiyorsun? NEREME SOKAYIM BUNLARI ŞİMDİ! ZİNDANDA MI YATSINLAR?" Her cümlesinde bir adım geri atmıştım, o da iki adım üzerime gelmişti. En son sigaramdan nefes almaya dahi korkar şekilde ellerimi arkamda birleştirmiş gülümsemeye çalışıyordum sadece. Etraftan bize çevrilen kafalara da alttan elimle "deli bu" hareketi yapıyor, ben de sanki anlamamışım ne dediğini gibi suçsuz bir ifade takınmaya çalışıyordum. Sekreter kız arada karımın sözünü kesip "Lütfen sessiz o-" demeye çalışmış ama benim onu "Şşş." diye uyarmamla geri susmuştu. Hiç boşuna uğraşmasına gerek yoktu, Cynthia daha fazla bağıracaktı ona. Bırakın döksün içini, çıldırsın, dövsün beni istiyorsa... Ne yapalım? Bizim de sınavımız buymuş.

"GÖZLERİNİ NASIL BAĞLAYACAĞIMI ŞAŞIRDIM! HEMEN KULEYE KİLİTLEDİM SAKLANSINLAR DİYE! BU KIZLAR NE FENA SEN BİLİYOR MUSUN? BİLİRSİN TABİ, SENİN BİLMEDİĞİN ŞEY YOK Kİ..." Cynthia bana bağırmaya devam ederken hava uçan çocuğumu kaptım ve kucağıma aldım. Korkmuş duruyordu ve ağlamaya başlamıştı. "Şşşş, yok bir şey." diyerek sallamaya başladım kucağımda. "ANCA BEBEKLE İLGİLEN TABİ. 3 YAŞINDAKİ ÇOCUĞU BÖYLE YOLDA GETİRİRSEN NASIL KORKMASIN?" "Bakıcıları da gelmedi mi?" "NE BAKICISI? BEN ONLARIN PİS ELLERİNİN BEBEĞİME DOKUNMASINA İZİN VERİR MİYİM?" "Ama sen yokken onlar bakıyor zat-" "BEN BİLMEZ MİYİM NEDEN GELMEK İSTEDİKLERİNİ! ZATEN KESİN ONLARIN FİKRİYDİ, SENİN AKLINA GİRİYOR O İFFETLER! Kovdum hepsini, çocuklarımı yollarda süründürmüşler..." "Cisimlendik hayat-" "AKILLARI ŞAŞMIŞ YOLDA!" İçerden gelen kapıya vurma sesiyle o tarafa döndüm. "Cynthia, o kadar önemli bir sorgum var ki... Bunlara vakit ayırmak isterdim ama-" "BUNLAR DEDİĞİN SENİN ÇOCUKLARIN! BEN Mİ DEDİM 5 TANE YAPALIM DİYE?" "Aylardır bende! Özlemiyor musun çocukları-" "HER GÜN RÜYAMDA GÖRÜYORUM! HEER GÜN!" Gözleri mi doldu? Yanımdaki kıza baktım. Korkuyla bizi izliyordu. Ağlayacaktı galiba. Eloise ile Katherine'e sarılmaya başladı ve hıçkırarak başladı tekrar konuşmaya. "Yavrularım onlar benim. Hığk. Onları korumak için ben her gün. hığk. bu sistemi düzelymeye çalışıyorum. Her şey onlar için ama değerimi anlamıyorsun." Öyle miymiş? Katherine de şaşkın bir ifadeyle bana bakıyordu. Sırıttım. "Hayatım, sen çok çalışıyorsun ama-" "ÇOK ÇALIŞIYORUM! BAŞKA DERDİM YOKMUŞ GİBİ ÇOCUKLARLA DA BEN Mİ İLGİLENECEĞİM! ALACAKSIN BUNLARI!" Aha, başladı yine. İki üç adım daha geriye atmış kapıya ulaşmaya çalışıyorken sağ kapıdan Seth çıktı telaşla. Cynthia'yı gördüğü anda bakışları netleşti. Saygılı bir şekilde eşime yaklaşıp olayı çözümlemek istercesine konuşmaya başladığını görünce Frederic'i sekreter kızın kucağına bıraktım, ardından da "İçeri birkaç dilim tatlı yollasanız ya. Bir de bana kahve." diye fısıldadıktan sonra Katherin'in yanağına da bir öpücük kondurarak odaya kaçtım.

Kapıyı kapatınca derin bir nefes aldım. O kadar uzun sürmüştü ki bunalmıştım ama burada olduğum için hiç bu kadar mutlu olmamıştım açıkçası. Bu sorgu olabildiğince uzayabilirdi artık. Hiç niyetim yoktu bitirmeye. Oturdum çocuğun karşısına, ceketimi düzelttim, boğazımı temizledim. "Evet Bay Boleyn." dedim. "Eşimi tanıyorsunuzdur: Profesör Urswick. Ziyarete gelmiş çocuklarla. Size de korkmamanız gerektiğini ve ne biliyorsanız anlatmanız gerektiğini söylemek istemiş. Aranızın çok iyi olduğunu duydum. Eşim sizi seviyor ise, ben de severim. Birbirimize bir şans daha verelim mi?" dedim gülümseyerek. Güzel bir noktaya değinmiştim. Okuldaki birkaç çocuğun Eadwig hakkında verdiği bilgiler arasında vardı. Hiç beklemediğiniz kişilerin daha sormadan anlatacağı garip ayrıntılar gerçekten sizi şaşırtabiliyor. Sadece çocukların boşboğazlığından öğrendiğimiz küçük bir ayrıntıydı sadece. "Çok önemli bir yerde kalmıştık. Kusura bakmayın mola verdiğimiz için ancak sizin için de bu dinlenmenin bazı anılarını hatırlamanızda yardımcı olabileceğini düşünüyorum. Aslında size sormak istediğim başka bir konu var." dedim ve tekrar ayağa kalkarak yandaki dosyalardan birini açıp içinden kanıt olarak bulundurduğumuz mektubun bir kopyasını çıkardım. Önüne getirip sakin bir şekilde bıraktıktan sonra karşısına oturdum tekrar ve bacak bacak üzerine atıp yeni bir sigara yaktım. "Buyrun, inceleyebilirsiniz." dedim işaret ederek. "Carmilla'nın ve birkaç kim olduğu bilinmeyen büyücünün Hogsmade'de görüldüğü akşamlardan birinde, bütün Baykuşhane karışmış diye biliyoruz. Babanıza göndermek istediğiniz bu mektup ile alakası nedir sizce?"