[justify]Sihir Bakanlık’ından gelen çalıșanlar, genç büyücüyü Carmilla davasındaki iddialarından dolayı sorgulamak üzere Hogwarts'tan almıșlardı. Ares, olayların bu noktaya geleceğini az çok tahmin edebiliyordu, Hogwarts'ta dedikodusunu yapmayan öğrenci kalmamıștı ve en sonunda gerçek yetkililerle görüșebilecekti. Anlatması gereken çok fazla olay yaşanmıștı, son zamanlarda çevresindeki insanların bir bir eksildiği de göz önünde bulundurulursa konușabileceği ve güvenebileceği kişi sayısında belirgin bir ölçüde düşüș söz konusuydu. Çok geniş olmayan ve zayıf aydınlatmalı sorgu odasında görüșeceği bakanlık çalışanını beklerken de zihninden ne derece dürüst olması gerektiğini tartıyordu. Bakanlık gerçekten ona yardım edecek miydi? Yoksa Hogwarts'takiler gibi ona gülüp yalancı mı ilan edeceklerdi?
[/justify]

[justify]İçeri otoriter bir izlenim veren adam girdiğinde gerildiğini hissetmiști Ares, bunun temel nedenlerinden biri karşısındakinin ona inanmayacak olușu korkusuydu. Adam masaya iki bardak kahve koymuștu, genç büyücü hiç sorma gereği duymadan birine uzandı el sıkıștıktan sonra. Stresten boğazı kurumuștu, büyük bir yudum almaya meyil etmesiyle kupağı masaya geri bırakması aynanda gerçeklești, kahve sıcaktı. Adının Seth Carter olduğunu öğrendiği büyücü asasıyla bir sigara yaktıktan sonra doğrudan konuya girmiști. Ares, derin bir nefes aldı önce, elleri sandalyesinin iki yanını sımsıkı kavramıștı, işte bașlıyordu.

"Teşekkür ederim," dedi. "Üstü kapatılmıș bir dava, evet, sıradan bir gazetecinin oldukça ağır yaralı bir biçimde ölü bulunması, sıradan bir öğrencinin Carmilla tarafından ișkence lanetine maruz kaldığını iddia etmesi kadar önemli değildi. Size başımdan geçen her şeyi anlatacağım Bay Carter, gerçekten, ama bana inanır mısınız bilmiyorum." Bașına giren ani ağrı yüzünden yüzünü burușturdu, ișkence lanetinin izlerini halen üzerinde tașıyordu ne yazık ki. "Yasak Orman'a girmiștim, bunun için kendimi savunmayacağım çünkü aptalca bir nedenden dolayıydı. Her neyse, ağaçların arasında ilerlerken ortamda bir terslik olduğunu anlamıștım, at adamlardan hiçbir iz yoktu, sanki yer yarılmıș da içine düșmüșlerdi. Yola devam etmemek için aldığım ilk ișaretti belki de bu ancak ben devam ettim ve onu gördüm. Kan kırmızısı saçlarıyla Carmilla denen kadın karşımdaydı, aynı gazetelerde anlatıldığı gibiydi. Sonrasında yașananlar, eh... Hayatınızda kaç kere annenizin katiliyle karşılașma fırsatı elde edersiniz ki?" Yüzündeki yara izini ișaret etti. "Fakat ben, bana vermek istediği dersi aldığımı düşünüyorum."[/justify]

[justify]“Evet,” dedi oğlan. “Beni pek çok kez manipüle etmeye çalıştı.”

Masadaki kahve kupasından büyük bir yudum aldı, su istemeyi düşünüyordu ancak zihni temel yaşam fonksiyonlarını devam ettirmekten uzak gibiydi. Kupayı yavaşça yerine bırakırken bakışlarını tekrar adama çevirmişti. “Yasak Orman sınırları içine girmiş Cadı Avcı’larını avladığını söyledi, at adamları onlar temizlemiş sözde. Ona inanmadım, Muggle’lar ne zamandır Hogwarts sınırları içine girebiliyordu sonuçta? Kurucular bütün o koruma büyülerini boşuna mı yapmıştı? Ayrıca, arbaleti olan herkesi cadı avcısı ilan edersek nüfusta bir hayli azalma yaşanması olası.” Gergince güldü. “O kalede güven içinde yaşamaya devam edebilmemiz için cadı avcılarını öldürdüğünü söyledi. Ben de ona masumları öldüren bir katil olduğunu, annemin de onlardan biri olduğunu söyledim. Biliyorsunuz, annem Carmilla hakkında yaptığı haberden sonra öldürüldü tıpkı Magnus Pearson gibi. İkisinin de ortak noktası birilerinin namına zarar vermiş olduklarıydı, yani Carmilla’nın. Ancak bakanlık iki davayı da detaylıca araştırmaya tenezzül etmediği için ikisinin de üstü kapandı, acınası. Annemin katili olduğunu söylediğimde üzerime gelmeye devam etti, zaten bir kere yaralamıştı, oldukça fazla kan kaybetmem ona yetmemişti. Direnmeye devam ettim, annem için. Ve ondan alabileceğim en büyük dersi almamı sağladı, yani Cruciatus Lanet’nin tadını.”[/justify]

[justify]Hogwarts’taki o kaotik sorguların üzerine bu adamla konuşmak farklı hissettirmişti genç büyücüye, adam onun anlattıklarına ilgili davrandıkça sahip olduğu duygusal boşluk ile inşa ettiği savunma mekanizması kırılıyordu. Ares, pek çok şey atlatmıştı ve yakın bir zamanda onu (kız arkadaşı dışında) gerçekten dinleyecek biri bulacağına dair umudu oldukça azdı.

Adamın ilk sorusuna “evet,” yanıtını verdi. “Yasak Orman’ın içindeydim fakat Hogwarts’ın sınırları içinden ayrılacak kadar uzaklaşmamıştım.” Avcılar hakkında söyledikleri ise bir süre düşünmesine neden olmuştu, genç büyücü olay anında öfkesini kusmaya fazlaca odaklı olduğu için buna fazla kafa yormamıştı, özellikle kilisede yaşadıklarından sonra Carmilla’nın doğru söylediğine ihtimal vermek istememişti. “Ceset görüp görmediğimi hatırlamıyorum, olaylar çevreme dikkat edemeyeceğim kadar art arda gelişmişti. Benden sonra orada ceset bulunduğu dedikodusu yayılmıştı ancak bir kez daha girip kontrol etmeye cesaret edemedim, aptallık sınırıma bir kere erişmiştim çünkü.” Sağ eli kontrolsüzce bir ritim tutturmuştu, ne kadar stresli olduğunu bir kez daha dışarı yansıtıyordu. “Tekrar teşekkür ederim,” dedi annesi hakkında söyledikleri üzere. “Haklı olduğumu biliyorum, siz de göreceksiniz.”

Hikayenin kalan detaylarını anlatmaya başlamadan önce soğumaya başlamış kahvesinden bir yudum daha aldı. “Dürüst olmak gerekirse, şansımı fazlasıyla zorladım, istemeden. Dediğiniz gibi kendimi duygularıma fazlaca kaptırmıştım, bir kez daha söylüyorum aptallık ettim. Öfkem o kadar şiddetliydi ki kadının at adamları öldürenleri öldürdüğünü söylemesi benim harekete geçmem için yeterli gelmişti. Avantajı elime geçirebilmek için ondan önce davranmalıydım ve bu da düellomuzu başlattı. İlk büyüyü ben yollamış olsam da asasını bile kullanmadan yaptığı bir kalkan ile büyülerim sinek ısırığından bile güçsüz kalmıştı. Peşinden üzerime kuvvetli yıldırımlar yolladı son anda yaptığım kalkan sayesinde kurtulmuştum fakat küçük bir yangın başlamıştı ağaçların arasında. Ortama bir ‘Nebulus’ büyüsü yaptım hemen ardından, beklemediği bir yerden vurup yarattığım dikkat dağınıklığıyla topuklamaktı amacım. Kendi görüş alanımı kısıtlayacağımı hesaba katmamıştım, bu da kendi kazdığım kuyuya düşmeme neden oldu. Carmilla denen kadın basit bir hareketle beni atlattı ve kuvvetli bir lanetle göğsümde derin bir kesik açtı.” Gömleğinin yakasını araladı yara izlerinin devamını gösterebilmek için. “Fazlaca kan kaybediyordum, oysa büyücüleri katleden cadı avcılarını öldürdüğü için ona teşekkür etmemiz gerektiğine dair bir konuşma yapıyordu, bitirdiğindeyse artık kaçabileceğimi söylemişti, dinlemem gerekirdi belki de fakat, bilirsiniz, gururuma yediremedim ve direnmeyi seçtim. Bu hareketim ve onun manipülasyonlarına direnmekte ısrarcı oluşum onu sinirlendirmişti, cezalandırılmayı hak etmiştim bir nevi değil mi?”[/justify]

[justify]Genç büyücü içindekileri döktükçe üzerindeki gerginliğin uzaklașmaya başladığını hissediyordu, bunun nedeni karşısındaki adamın onu ilgiyle dinlemesiydi belki de.

"Haklısınız efendim," dedi çekingen bir ifadeyle. "Sırf eğlence için meydan okumalardan zevk alırdım bir süre önce, ne kadar risk o kadar iyiydi benim için ancak... Artık öyle düşünmüyorum, dediğiniz gibi olgunlașmakla alakalı sanırım. Sene başına dönüp baktığımda ne kadar çok şey yașadığımı fark ediyorum. Trenden atlayan Lacroix kardeșlerin yasını tutamadan André'yi kurtarmaya çalıșırken neredeyse Cadı Avcılarına yakalanma korkusu, sonra annem ve şimdi de Carmilla..." İç çekti. "Cesur olduğumdan emin değilim, düşünmeden hareket etmek cesaret sayılmaz bence. Seçmen Șapka beni binama yerleștirirken zekamı övmüștü defalarca, șimdilerde o zeki çocuğun benimle olup olmadığını bilmiyorum."

Yüzüne bir gölge inmiș, sesi sonlara doğru boğuklașmıștı. Bay Carter'ın sorusunu yanıtlamadan önce boğazını temizledi. "Bilmeyen kim kaldı diye sorsanız daha iyi olurdu. Kız arkadaşım Eurus Medea Soleil ilk anlattığım kişiydi, toparlanmama yardımcı olan en önemli isimlerden birisidir kendisi. Sonrasında yakın arkadaşlarımdan olan Eadwig Boleyn öğrendi, Slytherin cadısı Franziska Strömm'de onun yanındaydı o sırada. Derken Hogwarts'taki herkes bu olayı konușur oldu."[/justify]

[justify]Ares'in gözleri dolmuștu. Adam söylediklerinde kelimesi kelimesine haklıydı, sorumsuzca davranmıștı. Duygularına yenik düşmüş ve fevri davranıșlarda bulunmuștu. Bunun sonucunda kendi başta olmak üzere pek çok kişiyi tehlikeye atmıștı. Ancak o gün André'yi kurtarmak için kiliseye gitmemiș olsalar bir arkadaştan olmuş olacaktı, diğerlerinin onunla gelmesine izin vermemesi gerekiyordu en başından. Gerçekten bütün bunlardan sağ kurtulmamıș olsaydı ne olacağını hayal etmek bile istemiyordu. Her davranıșın bir sonucu vardı nihayetinde ve Ares'in yüzleștiği fazlasıyla ağırdı. Cüppesinin kenarıyla gözlerindeki yașları sildi.

"Biliyorum," dedi. "Düşüncesizce davrandım, pek çok kez hem de. Ama André'yi kurtarmamıș olsaydık şu anda ailesi boş bir mezar için yas tutuyor olacaktı. Size orada başımızdan geçenleri de anlatacağım fakat arkadaşlarımın iyiliği için onların isimlerini veremem, benden bunu istemeyin. Bütün sorumluluğu üzerime aldım kabul edin." Duraksadı bir kez daha ve derin bir nefes aldı. "Dönem başında, Hogwarts yenice açılmıșken öğrenciler arasındaki bir dedikodu yola çıkmamızı sağladı. Profesör Yamashita'yı ziyaret eden bir öğrenci ondan André'nin hayatta olabileceğini öğrenmiști. Elimizde kesin bir veri olmasa da yine St Michael kilisesine gittik. André'yi bulduğumuzda perișan haldeydi, ișkence görmüş gibiydi onu hemen oradan çıkardık ama... Düşünmeden hareket etmekle ilgili söylediklerimi hatırlıyor musunuz Bay Carter? Her şeye burnumuzu sokup önümüze çıkan her kapıyı açmamamız gerektiği ile ilgili bir ders aldım diyebilirim. Ve bu ders yüzünden kilisede yangın çıkarmış olabiliriz, yani istemeden..."[/justify]