Benim yanaklar al al, kankacığıma karşı da bir öpme isteği var içimde. Dedim, “Kankammm... Öpüjük.” Yakaladım bunu. Öptüm yanağından. Baktım gülüyor, sonra dudağını ısırıyor poz kesiyor. “N’oldu öyle?” dedim. Benim de yanaklar al al. Güzel de herif şimdi. Ben cinsiyet konusunda pek seçici değilim ama erkeklerle ilgili travmatik bir geçmişim var bazı piçler yüzünden. Kadınlarla da travmatik geçmiş edindim sağolsun koca karı ilacı alacağım diye. Neyse herkesin ortasında olmaz. Kendimi tutmam lazım. Adamla yeni tanıştık hemen öpüjüklü moda geçtik. “Gel diğer tezgahlara da bakalım yoksa benim elimden bir kaza çıkacak Xavier kankam.” dedim kankama. Gelen geçen de tatlı adamı buldu tabi yanağından bir öpücük alıyorlar. Yandaki başka bir tezgaha geçtim yüzümde bir gülümseme, yanaklarım al al falan derken tezgahın başındaki meymenetsiz suratı görünce yüzüm düştü. “Iyy, sen misin?” dedim tekrardan. “Ne satıyo’n? Bronş mu satıyo’n?” dedim eski bir anımıza atıfta bulunarak. Önünde duran içkilerin içeriğini okudum bir süre. Sonra da kankamın sırtına attım elimi. Tezgaha yaklaştırıp “Ryan, Xavier. Xavier, Ryan.” diye tanıştırdım bunları. “Yeni arkada- OHA!” Etrafa bakınırken eski bir tanıdığı görünce yerimde zıplayıp Xavier’in arkasına geçtim. “Laaan, Wolfgang bu” diye fısıldadım bunlara. “Göstermeyin beni. Bir şey düşüneceğim.” Xavier ne yazık ki gülüp duruyor. Pek de saklanmalık yer değil arkası. Hızlı düşün Das. Senin zaten olayın bu. Manyak fikir makinesisin!

AHA!

Ryan’a döndüm. “Ryan, canım cicim güzel arkadaşım. Bana bir kıyak yaparsan, ben de ileride sana bir kıyak yaparım? Hm?” Kanser manser ama onaylayınca söylediğimi pis bir gülümseme yerleştirdim yüzüme. “Tamam dinle...”

---

Bir plan anlatımı sonra...

“EYYYY! Yoksa bu benim eski arkadaşım Wolfgang değil mi?” diye çıktım herifin karşısına. Şu tipe bak. Yüzündeki sırıtışa bak, beyaz tenine bak. Ya ben bu herife neden bu kadar takıldım ki? Kafayı yedim resmen son bir aydır bunalımdayım. Yine de herif beni hayata bağladı yemin ediyorum. Her yerden haberlerini arıyorum. Millete sora sora buldum nerede çalışıyor ne işler çeviriyor. Şimdi de gelmiş burada lanet yüzünü gösteriyor çocuklara. Cebindeki turuncu peçeteyi gördüğümde ulan dedim... Burda da mı bu herifler peşimizi bırakmıyor? Benim üstümdeki ceket mavi. Başka ceketim yok anasını satayım. Böyle yerlerde direkt bizim hizibi temsil ettiğimi sanıyorlar. Neyse beni gören Wolfgang’ın yüzü düştü tabi. “Siz...” dedi. “Ben tabi ya!” diye dalga geçtim bununla. Yanına yürüdüm.

Üstündeki mendili göstererek “Turuncu ve mavi rengin ters renkler olduğunu bilir miydiniz?” diye sordum.

O ise bana döndü. Yanında, konuşup beynini yıkadığı bir kaç çocuktan ilgisi tamamen bana kaymıştı. “Sizin gibi hadsiz bir kişinin adını bile bahşetmeden konuşmaya dalması-”

Sözünü kestim. Şimdi on saat konuşmasını dinleyemezdim. “O sizin hadsizliğiniz! Sormadan düelloya davet ettiniz. Adım, Alexander Turner! İlk tanıştığımızda istediğiniz şeyi burada gerçekleştirmek için geldim. Sinirlenmeyin. Gelin ve onurlu bir şekilde dövüşelim.”

Adam ise sinirli bir şekilde bakmaya devam ederek “Sana neden inanayım?” dedi. Bunu daha önce de yapmıştı. İlk olarak söze sizli bizli başlayıp ardından senli benli oluyoruz kendisiyle. “Düellodan tekrar kaçacaksın. Onurlu bir şekilde dövüşmeyeceksin! Beni o saygıdeğer insanların yanında aşağıladığın gibi, şimdi de-”

Yine kestim sözünü. Herifin uzun uzun konuşması çok sinirimi bozuyordu. Önünde durduğumuz tezgahı gösterip “Dört numaralı içkiden içeceğiz.” dedim. “Gördüğün gibi eğer seninle onurlu bir şekilde düello yapmazsam altıma kaçıracağım.” dedim.

Wolfgang durdu ilk. Gidip içkinin içeriğini okudu. “Burada güç gösterisi yazıyor.” dedi çözümlemeye çalışır bir ses tonuyla.

“Düello da güç gösterisi değil midir?” dedim. Ellerimi belime koymuş kabul etmesini bekliyordum sabırsızca.

“Ya sayılmıyorsa?”

“O zaman güreşiriz.”

“Burada seninle güreşe tutuşmayacağım! Çok aptalca olur.”

“Bir de bana kaçacağımı söylüyordun. BAKANLIĞIN DEĞERLİ DİPLOMATİ BENİMLE GÜREŞMEKTEN Mİ KAÇIYOR?”

“Ne? Sen nereden? Tamam sus! Sus! Güreşme teklifini kabul ediyorum. Ancak burada değil. Hanlardan birinde boş bir oda bulacağız. Hakem olarak tek bir kişi gelecek.”

Omzumu silktim. “Tabi ki.” dedim. “Kim olsun?”

Çevremizde çocuklar dışında sadece Ryan ve yeni kankam Xavier vardı. Bu yüzden Wolfgang uzun saçlı gülümseyen kankamı seçince planımın son kısmı kaldı sadece. İçkiler.

Ryan’dan güya 4 numaralı içkileri alıp bir han aradık. Oradan boş bir oda tutup odadaki her şeyi kenara çektik güreş için. Güzel ceketimi bir kenara astım. Wolfgang da kendi ceketini çıkartıp kenara koydu. Xavier’e bir bakış attım. Sonra da Wolfgang’a baktım delici gözlerle. O da aşırı haşin bakıyordu yüzüme. “Şerefe.” dedikten sonra ikimiz de diktik elimizdeki içecekleri. İçkiyi içtiğim gibi içim gıdıklanmaya başladı. Dudaklarımda patlamalar, ağzımda mayhoş bir tat... Ah, Ryan! Seni çok seviyorum canım kardeşim.

Karşımdaki Wolfgang’ın yüzündeki haşin bakış yavaş yavaş gülümsemeye dönüşürken yaklaştım ona. Elimdeki bardağı attım bir kenara. Adamın yakasını tuttum ve bir düğmesini açtım. O da yüzüne bin kat daha yakışan bir gülümseme ile baktı bana. “Neden dövüşüyoruz ki?” dedi. “Hayat çok güzel. Gözleriniz de. Gözleriniz çok güzel Bay Turner.” Evet, anlayacağınız üzere Ryan 4 numaralı içki diye bana 6, ona da 7 numaralı içkiden koymuştu.

Herifin gömleğinden tutup kendime çektim ve şu patlamalı içkinin verdiği güzel öpücüklerden birini uzun uzun bıraktım dudağına. Ulan o bahsettiğim piç beni ne güzel öperdi. Anca o zaman sevdiğini düşünürdüm. Neyse Das, pislikleri hatırlayıp güzelim ortamın içine etme. Zevkine bak. Xavier’e döndüm. “Katılıyor musun?” diye sordum davetkar bir tavırla.

---

Bir üçlü deneyimi sonra...

Xavier ile birlikte Wolfgang’ın kıyafetlerini aldık. Sağolsun kankam sorun çıkarmak yerine yaptığımız şeye kahkaha atmayı tercih ediyordu. Zaten herifle öpüşürken bile zor tutuyordu kendini gülmemek için de neyse. Bir de domuzu yanda durmasa iyiydi. Ben biraz acıdığım için Wolfgang’ın donunu giymesine izin verdim. Herif de iyilik timsali olmuştu resmen. Teşekkür ediyor, beni ne kadar sevdiğini söylüyor hayatın güzelliğinden bahsediyordu. Normal uyuz halini bilmesem elleşmeyeceğim yani. Neyse sonra bunu aldık yanımıza. Donla çıkarttık Hogsmeade’e. Sonra da kitaptaki ilk numarayı yaparak Wolfgang’a “Aaa bak orada ne var?” diye arkasını gösterdim. O bakınca da yerdeki domuzu bir kolumun altına, Xavier kankamı da diğer kolumla belinden yakalayıp havaya uçtum. Hoop, yandaki evin çatısına kondum. Xavier kankama da “Gülme kankam gülme.” diyordum. “Yerimiz belli olmasın. Kaçalım buradan, bu herif yakında benim adıma arama emri çıkartır.”

Mirabelle yediği halttan sonra hiçbir şey yapmamış gibi hayatına devam ediyordu ancak Profesör Urswick'ten gelen sonsuz haykırışla birlikte fark etmişti ki; topuklaması gerekiyordu. Önüne gelen stantlara baktı; patronunun standında saklansa olmazdı, kadına bela açmak istemezdi sonuçta. Sonra başka bir standa baktı... Dick'in standına ölse gitmezdi çünkü yanına yanaştığı an çarpılacağını biliyordu. Son standa çevirdi gözlerini, kendi çalıştığı tavernanın oralarda bir yerlerde bulunduğunu anımsar gibi olduğu yerin standıydı burası!

Koşar adımlarla oraya ilerledi ve standın önünden arkasına zıpladı. Hemen adamın ayaklarının gibine çömüp topelecik hale geldi, standın altında saklandı ve işaret parmağını dudağına götürüp 'ŞŞŞŞ!' yaptı. Ciyak ciyak bağıran şeytan karı Cynthia da o çevrelerde dolanıyordu, kadın uzaklaşana kadar olduğu yerde put gibi durdu Mirabelle. Bir ara saçından bir parça yılbaşı turtası adamın ayakkabısına düştü, paniklese de hızlı hızlı temizledi ve ses çıkarmadan mahcup mahcup özür diledi yüzündeki şeker gülümsemesiyle. Cynthia karısı etraftakilere Mirabelle'i görüp görmediklerini soruyordu, bazı insanlar görmedim diyor, bazıları da gördüklerini söyleyerek kadını yönlendiriyordu. Lanet karı sonunda kızın saklanmakta olduğu standa yanaştı, genç cadı da korkuyla gözlerini ayağının ucunda durduğu adama dikti. Ve çok mükemmel bir şey oldu, stant sahibi adam -artık insan değil de gökten inmiş bir melek gibi görünüyordu- uzak bir yeri işaret ederek bahsi geçen kızın oraya kaçtığını söyledi. Profesör buna inanmış olacaktı ki uzaklaştı, oraya gitti.

Kadının uzaklaşmasıyla birlikte Mirabelle yavaşça kafasını yukarı doğru uzattı, meraklı bir yavru kedi misali etrafa bakındı. Görüş menzilinde deli bir karı görmeyince hızla ayağa kalkmasıyla bir şeylere çarpıp başka bir şeyleri devirmesi bir olmuştu, şanslıydı ki hiçbir şey düşmeden yakalayabilmişti. Bozuntuya vermeden enerjik bir şekilde adamı selamladı, "Merhabalar efendim! Çok saçma bir tanışma oldu ancak yardımınız için cidden çok teşekkürler, ben buraları biraz yaktım yıktım kirlettim ama olsun!" dedi. Alnından çenesine doğru yavaaaş yavaş inmekte olan bir çilek parçası da işi iyice eğlenceli hale getiriyordu. "Benim adım Mirabelle Starlight, size cidden borçlandım çünkü o karı- yani şey, profesör beni ciddi ciddi öldürecekti! Hiçbir şey de yapmadım oysa ha. Neyse neyse, size borcumu nasıl ödeyebilirim?" diye sordu hevesle ve enerjisini bir gram bile eksiltmeyerek.