"Eheh... Hayır, o kadar yiyemem... Mmm, patatese hayır diyecek değilim ya... Üff, et feci güzel pişmiş... Yerim... Ehe... Ehehe..."

Ne tür bir rüya gördüğü aşikar olan cadı, gecenin köründe yatağında mutlulukla uyuyordu. Ta ki biricik baykuşu kafasına konup çırpınmaya başlayana kadar... Sinirle hayvanı başından savmaya çalışıyordu ancak ne fayda! Hayvan bir türlü gitmiyordu ama Mirabelle kararlıydı, kalkmayacaktı.

Sonra baykuş bir şey yaptı; Mirabelle'in spesifik bir acil durum için koyduğu zilin üstünde zıplamaya başladı. Yani zilin üstünde "ANDRE ÖLÜYOR KALK" yazıyordu ve zil, zil sesi çıkarmak yerine "oğlun elden gidiyor! oğlun elden gidiyor!" diyordu. İşte bu, kızı biricik uykusundan ayırabilirdi. Hızla yataktan fırlarken yorgana takılıp yere çakılsa da önemli değildi, "Ne oldu?!" diye çığırarak oda arkadaşlarını rahatsız etse de iplemedi. Baymayankuş bir yere hızla uçmaya başlamış, Mirabelle de peşinden koşmaya başlamıştı. Havanın soğukluğunu göz önünde bulundurunca yanına pofuduk bir örtü almayı unutmadı, belki André dışarı çıkmıştır, üşütebilirdi!

Ortak salonda koşmak çok da iyi bir fikir değildi, serçe parmağını bir masanın köşesine sertçe çarptığında pek de hoş olmayan bir küfür bağırarak tüm okulu inletmiş olma ihtimali vardı. Acı içinde ayağını tutarak yerinde zıplamış, küfürlerine devam etmiş, baykuş saldırısına uğrayınca yoluna devam etmişti. Baymayankuş, Mirabelle'i bahçeye doğru yöneltince kızın kaşları çatıldı. Bu soğukta bu çocuğun dışarıda ne işi vardı? Pofuduk örtüyü almak kesinlikle iyi bir seçimdi!

Baymayankuş bir süre etrafına bakındı, sonra biraz ileriden gelen seslere kulak kabarttı ikisi de. Ne olduğuna bakmak için gittiklerindeyse bir adet André, bir adet güzel kız ve... İkisine saldıran sütunlar?!

"LAN! LAN, OĞLUŞUMDAN UZAK DURUN! HIAAAA!" ve sütunlara hunharca uçan tekmeyle dalan bir adet pembe gecelikli kumral cadı, bir kere daha okulu ve bahçeyi sesiyle inletmişti...

[justify]Regina uzun zamandır odasında bir köşede sakladığı votka zulasına bugün el atmıştı uzun zamandan sonra. Ablasından aldığı mektubu okuduktan sonra öyle sinirlenmişti ki ne kadar çabalasa da zihnini boşaltamamıştı. Siktiğimin okulunda sanki hiç başarılı değilmiş gibi başarılı olmasını öğütleyen mektuba sinirlenmemek mümkün değildi zaten. Bir de bunun üstüne erkek kardeşlerine bakmasını da söyleyen ablası hep yaptığı gibi onu küçük gördüğünü fazlası ile belli etmişti yazdığı cümleleriyle.

Kafasına daha fazla ne kadar çalışsa da boşaltamayacağını ve bu sebeple de uyumayı başaramayacağını anladı Regina. İşte tam da bu yüzden eline aldığı iki votka şişesiyle yatakhaneden çıkmış ve ortak salona inmişti . Ve salon ortasında bir ablanın asla görmek istemeyeceği bir şeyi görmüştü küçük kardeşini biri ile yiyişirken.

Gecenin bu saatinde ne halt yediğini başta sormayı düşünse de daha sonra şu an onunla uğraşacak hali olmadığını düşündü. Ve ortak salonun bir köşesine fırlatılmış kardeşine ait olduğunu bildiği cübbeyi üzerine geçirdi. Bu soğuk havada dışarı onun yüzünden çıkmak zorunda kalıyordu. Cübbesini çalmaya hakkı bu yüzden vardı. Ortak salona birinin girdiğini kardeşi fark etmiş miydi bilmiyordu ama eğer etmediyse bunun değişmesine sebep olacak kadar uzun süre kalmayacaktı. O yüzden hızlı ve dikkatli adımlarla çıktı Slytherin ortak salonundan.

Elindeki şişeyi yudumlayıp bir yandan da Hogwarts koridorlarını adımladı Regina. Elindeki ilk şişenin dibini görmeye başladığında da asıl hedefi olan bahçeye ulaşmıştı. Boş bir alan görmeyi bekliyordu ama aksine keyfini yerine getiren bir şey görmüştü. Yüzlerini şu an tam net göremese de iki kişinin havuz makarnaları şekli almış bahçe sütunları tarafından dövüldüğünü görmüştü.

Yüzüne büyük bir gülümseme yerleşen kız bahçe duvarına yaslanıp şişesinden son yudumunu aldı. Keyifle ikinci ve son şişeye geçiş yapacaktı ki uzaktan pembe geceliğiyle dayak yiyen ikiliye yaklaşan bir kız gördü. Bağıran kıza ne kadar uzak olsa da pembe gecelikli cadının sesi Regina’nın başını ağrıtmaya yetmişti. Biraz cırlayan kızın sesini duyan birisi olursa yakalanma korkusu ile dolsa da dayağın son demlerini de izlemeyi tercih etti. En sonunda böyle bir manzarayı kaçırmak istemezdi.[/justify]

Gördüğü güzel bir rüyadan birden sıkıştığı için uyanmıştı. Kendi kendine söylenerek sıcacık yatağını terketmiş, yatakhaneden henüz oflayıp puflayarak çıkmıştı ki bina başkanını bir yere doğru seslenip giderken yakalamıştı.
"Hmm ne yapıyor gece gece ayakta bu?"
Onu gözden kaybetmek istemiyordu ama geride kalmak da istemiyordu bu yüzden hafifçe koşturarak takip etmeye başlamıştı onu. Ses çıkarmamak ve onu olabildiğince yakından takip edebilmek için elinden geldiğince dikkattli davranıyordu. Biraz korkmuş ve endişelenmişti.
"Off ya biri bizi yakalarsa"
Tarzında düşünceler beyninin her bir nöronunu ele geçirmiş, adeta bir parazit gibi beynini kemirmeye başlamıştı bile. Birkaç saniye sonra bu düşüncelerden kurtulmak adına yüzünü yavaşça tokatlamıştı.
"Kendine gel Noah. Negatif düşünürsen negatifi çekersin. Derin bir nefes al ve bina başkanının ne yapmaya çalıştığına odaklan."
Bütün endişelerini bir kenara bırakabilmeyi başarmış, Hafif kızarık yanakları eşliğinde Aresin peşinden kendisini bahçede, keskin bir soğuğun pençelerinde bulmuştu. Henüz bu duruma şikayet etmeye fırsat bulamadan birkaç stünun arkadaşlarına saldırdığını görmüştü. Neyseki Yatakhaneden çıkarken yanına asasını almayı ihmal etmemişti. Asasını sütunlardan birine yöneltmiş ve dudaklarından şu kelimenin dökülmesine izin vermişti.
"Diffindo"
Büyüsü çarptığı sütunu ortadan ikiye yarmıştı. Aresin koruma büyüsüyle arkadaşlarını koruduğunu farkettiği için saldırılarına daha çok yoğunlaşabilmişti. Bir süre bildiği büyüleri ortada hareket eden taş bırakmayacak şekilde savurduktan sonra tüm sütunların parçalandığını anlayıp durmuştu.

"Bu saatte ne mi yapıyorum? Gecenin köründe bok varmış gibi dışarı çıkan iki porsuğun kıçını kurtarmaya çalışıyorum! Göt, sanki kendin dışarıda değilsin, püh! Bu arada şu sütun öldü galiba. Güzel tekme atarım ama tamir için bana dönülürse bir şey görmediniz."

Sütunların işi bitince anında André'ye dönen kız, oğlanı azarlamaya başladı. Ağzı azarlıyordu ama gözleri arkadaşını süzüyor, bir yerine bir şey olmuş mu diye kontrol ediyordu.

"Senin bu saatte ne işin var dışarıda ya? Üşüteceksin, hasta olacaksın, orada burada hapşu hapşu diye dolanacaksın, sonra hastane kanadında sürüneceksin... İyi ki de düşünüp getirmişim bunu!"

Azarlarken bir yandan da çocuğu elindeki pofuduk örtüye iyice gömüyordu.  Üşümeyecek hale geldiğinden emin olduktan sonra ellerini beline koyarak sinirli bakmaya çalıştı ancak ifadesinin zoraki olduğunu kör koklasa anlardı. Titrek sesiyle özür dilediğinde ilk kalp spazmını geçirmişti, e şimdi nasıl azarlayacaktı? Sonra bakışlarını yandaki cici kız gibi duran şeye çevirdi. Amanın, bebiş ağlıyordu! Bebiş ona sarıldığında ikinci kalp spazmını geçirir gibi oldu Mirabelle, sevimli şeylere bitiyordu zaten.

"Ay, azarlayacaktım ama kıyamadım. Anasının kuzusu niye ağlıyorsun? Gel bakayım, gel... Aww, geçti, geçti!"  diyerek kızın saçını okşuyor, en rahatlatıcı ses tonuyla sorunun geçtiğini söylüyordu. Sonrasındaysa

"Oha! İçelim mi? Zaten yeterince suç işlemişiz, gömelim gitsin diyorum. Ama André sen içme. İçersen o fıçının ağzını kafanda kırar, sonra seni içine sokar, bahçede yuvarlarım. Ciddiyetimin farkındasın değil mi canımın ciğeri?" 

[justify]Sesi ile tüm bahçeyi inleten kız ardından bahçeye iki erkek öğrencinin girmesiyle ‘Saçma bir ergen dramasına falan mı dönüşecek acaba güzel manzaram?” diye düşünmeden edemedi Regina. Ama dönüşürse bile zaten burada fazla uzun kalmayı planlamıyordu. Tahmin ettiği gibi ergen dramasına girmemişti işler. Ama dayak seansı Ravenclaw üçlüsü tarafından durdurulmuştu en sonunda. Olanları görünce başta gitmek için hareketlendi Regina. Ne de olsa sessiz bir yerde oturmak bu ‘Biz yakalanmak için ses çıkarıyoruz ehehehe~’ beşlisi ile aynı ortamda bulunmaktan tabii ki daha iyiydi.

Tabii Hufflepuff olduklarını genç cadı fark edeli çok olmamış ikiliden birinin dediklerini duyana kadar. Duyduklarının sadece bira kısmını algılamıştı, ama bu gözlerinin parlamasına yetmişti. Elindeki iki şişeyle koşarak beşlinin yanına giden Regina sahte gülümsemesini hemen yüzüne iliştirmişti. Gözlerindeki aç parlamayı saklayamıyordu, fakat bu karanlıkta bunun fark edilmeyeceğini düşünüyordu.

Elindeki boş şişeyi oldukça tehditkar bir şekilde tutarak beşliden her birinin gözlerinin içine teker teker baktı Regina. Karşı tarafa onun gelmesi ardından ilk konuşan kişi olma fırsatını vermek istemediğinden de hemen konuşmaya girdi. “Ah bira mı dedi biri? Aranızdaki küçükleri yataklarına götürmek için çıktınız büyük ihtimalle dışarı değil mi? Böyle bir şeyle ilgilenerek kendinizi yormanıza hiç gerek yok. Bununla ben ilgilenirim, siz hiç merak etmeyin.” dedi ve gitmeleri için bahçenin çıkışını gösterdi eliyle.[/justify]

[justify]Cam şişe dönmüş ve dağınık kumral saçlı arkadaşının hizasında durmuştu. Genç büyücü memnuniyetle gülümserken karşısındakinin şaşkın bakışları durumu daha da iyi hale getiriyordu. O kadar çok sorabileceği soru vardı ki, ihtimalleri elerken bekleyenlerin bakışlarının gittikçe sabırsızlaştığını fark etmişti. “Pekala,” dedi. “Bu ortamda bulunan herkesin, ben de dahil olmak üzere, sevmediğin bir özelliğini nedeniyle birlikte söylemeni istiyorum. Eğer yapamazsan Eurus’la el ele tutuşup Profesör Cynthia’nın önünden geçmeniz gerekir.”[/justify]

Gaye, havalı gördüğü kızın koluna yapışmaya devam ediyordu. Ares’in diğerlerinden ayrı adını geçirmesi ne kadar hoşuna gitse de yeterli değildi. Belki sabah tatlı alırsa ama affedebilirdi. Şişe dönüp avlamak için plan yaptığı Andre’ye gelince bıyık altından güldü ‘Hadi abi güzel bir şey sor da az eğlenelim’. Abisi ise onu hiç de şaşırtmayarak en problematik sorulardan birini sormuştu.

Zavallı Andre’nin paniklemesini içten içe kahkaha atarak izledi, ta ki laf ona gelene kadar. ‘Ne benim yüzümden mi. Beni takip eden o hıh!’ yanaklarını şişirerek Mira’nın koluna yaslandı. Miraya sıra geldiğinde ise kız kalkıp rahatını bozmasın diye daha da sıkı yapıştı. Andre dis atmayı bitirip şişeyi çevirdi en sonunda. Şişe fışş diye dönerken tam da Gaye ve Miraya denk gelmesin mi.

 ‘Aha başladı eğlence ihuhuhuu’ diye içten içe sırıtıp kıza masumca gülümsedi. Yavaşça kolunu bırakıp ona daha da yaklaştı ve kollarını boynuna dolayarak dizine oturdu. Artık yüzleri arasında sadece bir santim vardı, kızın saçını yavaşça sağ eline alıp parmağına dolamaya başladı “Eeee söyle bakalım. Bu haftayı benimle geçirmek ister misin? Ah bunu istemezsen şimdi bize kimsenin bilmediği bir sırrını da söyleyebilirsin. Yani doğrusu ben birinciyi tercih ederdim. Peki söyle bakalım cevabın nedir hm?”