"Bu bir tuzak."

"Muhtemelen. Bu bizi ne zaman durdurdu ki?"

"Hiç bir zaman."

Salonun ortasına bir gök gürültüsü gibi bir anda indi. Kırmızı kukuletası ve pelerini, ışığını çoktan kaybetmiş gözleri ve o gözlerin etrafında şekillenmiş güzel ama ruhsuz yüzüyle odadakileri bir bir süzdü. İki aydır kesip biçtiği, yaktığı yıktığı ve öldürdüğü biliniyordu. Bir kutlama, bir tören, beklediği bir şey değildi. Fakat yinede buraya gelme gereksinimi buldu. Zira fısıltıların artık bağırışlara çevirilmesi gerekiyordu ve bunu kendi eliyle yapmak zorundaydı. Başkana döndü ve sinsi bir gülümsemeyle konuşmaya başladı.

"Bay Başkan, bu ne hoş bir sürpriz!"

Kadının kızıllar içerisinde holün cisimlenme bölmelerinden birinde belirmesiyle tüm basın mensuplarının dikkatine mazhar olması bir olmuştu. Yaklaştıkça platforma, zafer sevinciyle gülümseyen Sihir Bakanının gözlerine bir gölge inmişti belli belirsiz. Bir zamanların Baş Seherbaz yardımcısı Cwenhild’i andırıyordu siması. Bozuntuya vermedi. Her zamanki vakur duruşunu takınarak kendisine yaklaşan kadının elini güçlü bir şekilde sıktı. “Sizin teşrif edişiniz kadar güzel bir sürpriz olamaz matmazel!” Kadının eline doğru eğilerek son derece kibar bir öpücük kondurdu parmaklarına. “Bugün davetimizi kabul ettiğiniz ve buraya gelip bizleri onurlandırdığınız için Büyücedünya size minnettardır! Eylemleriniz ve gösterdiğiniz kahramanlıklar dillere pelesenk olmuştur.”

Ardından basın mensuplarına dönerek, zafer gösterisi mahiyetinde elinde tuttuğu kadının elini havaya kaldırdı. “Son üç aydır tuttuğumuz yas ve göstermiş olduğumuz mücadele bugün burada eşsiz bir kutlamayla taçlanacaktır! Böyle zor dönemler sabrımızı ve itidalimizi sınama konusunda maharetli olduğu gibi, buradaki pek muhterem Bayan S- yani daha doğrusu Carmilla Hanım gibi kahramanlar çıkarmakta da bir o kadar muktedirdir.”

Büstü boşaltmaları üzere yanındaki kurmaylarına döndü. Herr von Motke, Madam Deringer ile platformun diğer ucunda koyu bir tartışmaya tutuşmuşlardı. Her ikisi de bir yandan kendi aralarında hararetli bir şekilde konuşuyor, arada da göz ucuyla Bakanı ve yanındaki kızıl cübbeler içerisindeki Carmilla'yı süzüyorlardı. Diğerleri ise Bakanın arzusunu adeta gözlerinden okuyup anlamış gibi, platformda kızıl cübbeli kadına yer açmaya başlamışlardı. Sihir Bakanı, Carmilla’yı elinden tutarak bir konuşma yapması üzere öne doğru çıkarmaya çabalarken devam etti. “Lütfen, bu önemli günde Büyücedünyanın sizin gibi bir kahramanın dudaklarından dökülecek sözlere ihtiyacı var. Çekinmeyin! Britanya büyücü ve cadıları yarın bu söylediklerinizi okuyup, sözlerinizde inanç ve azim bulacaklar...”

[justify]Bakanlığın süpürge ağının zümrüt yeşili dumanları arasından kızıl saçlı bir kadın belirdi, koyu mavi kadife pelerinindeki külleri silkeledi ve Sihir Bakanı’nın yapacağı basın toplantısı için toplanmış kalabalığa doğru ilerlemeye başladı. Yüzünde sıcak bir gülümseme vardı, gördüğü her cadı ve büyücüye selam veriyordu içtenlikle. Ancak ne kadar gizlemeye çalışırsa çalışsın onu dikkatlice inceleyen biri fark edebilirdi bakışlarının ardındaki yorgunluğu. Belki de günlerdir uyumamıştı yine de hepsi bir amaç uğrunaydı.

Kalabalığın büyük bir bölümünü istila etmiş basın mensuplarının arasından sıyrıldı ve kendine ön safhalarda bir yer buldu. Şüpheli herhangi bir hareketi kaçırmak istemiyordu, bu tarz etkinliklerin iki sonucu olurdu: birincisi -sıkıcı olandı- konuşma yapılır, Gelecek Postası’nda yayımlanmak üzere fotoğraflar çekilir ve kalabalık dağılırdı; ikinci ise –tanrının favorisi- potansiyel kaoslara ev sahipliği yapmasıydı. Genç kadın ilk ihtimali tercih ederdi, uzunca bir süre yetecek kadar karmaşaya şahitlik etmişti şu geçen birkaç ay içinde.

Çevresini incelerken Madam Deni Beringer takıldı görüş açısına, başıyla selam verdi ancak ya kadın onu fark etmemişti ya da görmezden gelmeyi seçmişti. Bir süredir dosyasını tuttuğu şüphelilerden biriydi Madam Deni Beringer, bir zamanlar Bakanın gözde memurlarından biri olsa da şu sıralar pek öyle olduğu söylenemezdi. Şüpheli davranışları değildi aslında onu listeye sokan, aksine hiçbir sebep yokken göz önünden çekilmesi dikkatini çekmişti. Belki sadece menopoza girmiş ve o sıkıntılı dönemleri atlatıncaya kadar kabuğuna çekilmek istemişti ya da doğru zamanda bir şeyleri patlatmak için zaman kolluyordu.

Madam Deni Beringer’ın yerini ise Herr von Motke almıştı yakın zamanlarda. Meredith’in listesindeki şüphelilerden bir diğeri… Kimisi kadının bu kadar kısa sürede yükselmesini afrodizyak etkisine bağlıyordu, kimisi ise doğru bir şekilde yapılmış propagandaların cömert bir bağış ile desteklenmesine. Nihayetinde bakanın odasında yaşananlar bakanın odasında kalırdı. Kızıl cadıysa, Herr von Motke’nin ağzından dedikodu koparabilmek için zaaflarını tespit etmek üzerinde çalışıyordu şu sıralar.

Sessizce esnedi. O sırada şeref konuğu teşrif etmişti salona, bütün dikkatler ona çevrilirken kızıl saçlı tetikte durması gerektiğini hatırlatıyordu kendi kendine. Sihir Bakanı, adı Carmilla olan kadını nezaketle karşılamıştı, fotoğraf makinelerinin flaşları peş peşe patlıyor ve kızıl cadının baş ağrısını tetikliyorlardı.

Ortamın coşku dolu ancak bir o kadar da samimiyetten yoksun enerjisi alışılmışın dışındaydı, Meredith bunun nedeninin sürpriz kahramanlarından mı yoksa genel olarak durumun absürtlüğünden miydi? Çözememişti. İçgüdüleri tetikte olmasını söylüyordu yalnızca. Carmilla, konuşmasının ardından hiçliğe karışmıştı. Bu gösterinin bittiği anlamına mı geliyordu, yoksa aslında her şeyi başlatan o atış sesi miydi?[/justify]

Kızıl saçlı ve bakanlıktaki muhtelif simalara tanıdık gelen yahut gelmeyen kadının kısa konuşması ve kısa bir süre içerisinde ortalıktan kaybolması ansızın hararetli tartışmaların uğultularına gebe olmuştu devasa atriyumda. O ortamda bakana hesap soran tanıdık sesler yükselirken tanıdık bir sima, aceleyle kalabalığı yararak Seth'in yanında belirmişti: Hoffman. "Bence de. Ama bana sorarsan cevabı A.M.K. bakanındansa kendisinden öğrenebiliriz..." diyerek parmağıyla sihirli taşımacılık dairesi ofislerinin olduğu tarafı gösteriyordu. "Bakanlığa uluorta cisimlenilmiyor neticede, zamanıysa..." Yeleğinin cebinden çıkarttığı köstekli saate bakıp sözlerini tamamladı: "Tam on bir saniye önce buradan cisimlenmiş pek fazla büyücü olduğunu sanmıyorum."

Carmilla rumuzlu zatın ortadan kayboluşu pek çok kişide farklı tepkilere sebep olmuş, keşmekeşe bürünmüştü siyah döşeli zemin. Ne var ki dikkatli bir göz, özellikle kendisini inceleyen bir göz rahatlıkla bu olağan dışı durum için bile fazla olağan dışı kalan bir tepki gözlemleyebilirdi Madam Deni Beringer'da. Sanki Carmilla'nın konuşmasının sonunda söz almak istercesine eli önce havada kalmış, sonrasında kızıl saçlı cadının kaybolmasıyla iki saniyeliğine irileşen gözleri çaresizlikle avuç içerisine gömülmüştü. Bir iki kafa sallama, düşünme ve bir arayış... Hemen sağındaki ve solundaki bazı bakanlık kurmaylarına muhtelif sorular sormaya başlamış ve aradığı cevabı bulan bir tavırla hızlı fakat çok da dikkat çekmeyecek adımlarla en yakın asansöre binmişti. Asansör kapısı kapanırken dışarıdan son görülen, sol elinde beliren malum bir ahşap çubuktu. Hareketini bitiren asansörün "6. Kat"ta olduğu, üzerindeki mekanik göstergeden okunabiliyordu. "6. Kat"ta duran tek asansörse belki tesadüfen, belkiyse başka sebeplerden ötürü bu değildi...

Bakan Kellington'ın şapkasının hemen altında kalan kel şakaklarında ter damlacıkları belirmeye başlamış, lavanta rengi mendiliyle onları silerkense komutlar vermeye başlamıştı hızlıca yakınındakilere: "Twinkle! Motke! Ne duruyorsunuz? İşinizi yapın!" İkili sahneden uzaklaşırken ise kalabalığa dönerek "Değerli bakanlık mensupları; tarihte yaşanmış olan olaylar, izlenmiş politikalar, yüz yılı aşkın bir barış temin etmiştir büyücedünya toplumuna. Böyle kriz anlarıysa itidalimizin sınandığı en mühim vakitlerdir. Çiğ kararlar almamak adına sizleri metanete davet ediyor, en kısa sürede açıklama yapmayıysa hem kıymetli çalışanlarımıza hem de siz değerli basın mensuplarına bir görev biliyorum," şeklinde bir konuşma yapmıştı. Bir Ravenclaw olarak ölçülü davranmak en temel doğasıydı bakanın. Şu vakit ise açıklama yapmaktan imtina etmek için doğru bir vakit miydi yoksa gelecekte çok pahalıya patlayacak muazzam bir politik hata mı? Vakit gösterecekti...

[justify]Meredith’in uykusuzluğu her ne kadar aksi için çabalamış olsa da olayları algılama yeteneğinin önüne geçmişti. Berrak bir zihne sahip olmaktan epey uzaktaydı ve o sabah üç bardak kahve şat atmadığı için kendine kızıyordu. Olaylar olağanüstü bir hızla gelişmişti, kızıl saçlı kadın (gözünün bir yerlerden ısırdığına emindi ancak hatırlayamayacak kadar yorgundu) kayıplara karışmış, kalabalığa bir karmaşa hâkim olurken genç kadın akışı içgüdülerine bırakmaya karar vermişti.

Bir süredir radarında olan Madam Deni Beringer’in şüpheli davranışlarıydı onu harekete geçiren. Bakan A.M.K’ın durumu kontrol altına alacak onlarca çalışanı vardı ayrıca bir süreliğine ortamı terk etse hiçbir şey olmazdı. Madam alelacele topuklamış, kızıl cadı da zaman kaybetmeden peşine takılmıştı. Kadını en son gördüğü yer bakanlığın altın parmaklıklı asansörünün kapılarının ardında kaybolmasıydı fakat çok sürmezdi, Meredith ilk boş kabine atladı ve mekanik göstergede gördüğü rakamı tuşladı. “6. Kat.”
[/justify]

[justify]Aşağıdaki karmaşayı kendi haline bırakan genç kadın, olabildiğince hızlı bir şekilde -asansörün daha hızlı gitmesi için yalvarmak da bu amaç uğruna yaptıklarından biriydi- altıncı kata ulaşmıştı. Ofise doğru ilerledi yine olabildiğince hızlı adımlarla, kapıya ulaştığında nefes nefeseydi. Neyi bulmayı beklediğini bilmiyordu, ucundan yakaladığı sönmekte olan yeşil bir ışık ve anlamlandıramadığı bir takım sözler, Madam Beringer'den şüphelenmesini söyleyen hisleri haklı çıkarmıș gibi gösteriyordu. Meredith yüzündeki șașkınlık dolu bir ifadeyle Madam'a bakıyordu. Madam'sa, kızıl cadının aptal olduğuna karar kılmıș olacak ki onu geçiştirmeye çalışmıştı. Buna izin vermemeye kararlı olan genç kadın yolunu kesti, düzgün bir açıklamaya ihtiyacı vardı.

"Efendim, gerçekten kusura bakmayın ama geçmenize izin veremem. Bir açıklama yapmadan olmaz, rica ediyorum."[/justify]