Görece "Boş" bir gündü bugün Alpharian için. Ne Magna Purgatio sorumlulukları, ne de yetiştirmesi gereken köşe yazısı vardı. Yatakta debelerek geç kalkmış, Mali-Phali-Ty-Co'da güzelce karnını doyurmuş ve önce Londra sokaklarında, sonra da Hogsmeade çevresindeki kırsallarda Korone'yi yürüyüşe çıkarmıştı. Küçük köpekcik arada sırada yorulup kucaktan taşınmak istese ve bunu yere kapaklanıp arka bacaklarını kurbağa gibi yanlara yayarak belirtse de; gerek yürüyerek, gerek Cisimlenerek, gerekse de tren ve tramvaylarla geziniyorlardı. Bilet kesilirken nereye gittiklerini önemsemedikleri trenleri Hogsmeade'den Londra'ya geri geldiğinde daha günün yarısına bile yaklaşmamıştı saatler.
Adam Diagon Yolu'na girdiğinde kucağındaki küçük kızının yeterince dinlenmiş olacağını düşünmüş olmalıydı, çünkü genel geçer günün kalabalığı sırasında meraklı bakışlarıyla pitidi pitidi adımlar atarak yanında yürümesine izin vermişti onu yere bırakarak. Adımları Alpharian'ı boş boş işletme vitrinleri önünde yürütürken, üzerlerinde gezinen gözlerine çarpan bir tanıtım odağına bir ilgi sunmuştu. Kaliteli Quidditch Malzemeleri'nin sahibi müşterilerine canlı bir biniş gösterisi düzenliyordu. Süpürgenin özelliklerini çok daha önceden anlatmaya başlayan adamın yüksek sesle ilettiği sözleri dinlemekten daha çok, bu yeni modelin detaylarını incelemeye dalmıştı. Neden sonra bir anlık gelen takılgan bir yaramazlıkla eski günlere dönüp gösterim izleyenlerin ceplerini yoklama isteği doğmuştu içine. Şu kadının mı cepleri daha dolu olabilir, yoksa bu adamın kesesi mi Galleon'larla şıkırdıyordur, ya da bu genç kadının takıları çok mu geniş duruyor ince eklemlerinde diye hedeflerini tartıyorken düşünceleri küçük bir çocuğun hiç de yeri olacağı beklenmeyecek sözleriyle ve dürtüşüyle dağıtılmıştı:
"Şuna bak! Bunlar uçuyor mu? Muhteşem değil mi?!"
"Sen.. nE?!" sözleri ister istemez dudaklarından dökülmüştü çocuğun yanına gelip dizlerinin üstüne eğilen adamın. Çocuğun soran bakışlarına kendi sorgulayıcı bakışlarıyla yanıt vererek sordu:
"Oh genç dostum; ailen nerede?"
Küçük çocuktan bir yanıt verine yavaş yavaş dolan gözler ve titremeye başlayan bir alt dudak geldiği için Alpharian'ın bu genç adamın ailesinden uzaklaşmış ve nasıl olduysa yolu buraya düşmüş bir Muggle olduğunu açık açık anlaması zor olmamıştı. Bu durumu hemen toparlaması gerektiğini düşünen adam, çok daha mutlu bir ses tonu ve güler bir yüz takınarak:
"Ah, dostuuumm.. uçan bir süpürgenin seni böylesine heyecanlandırdığını düşünürsek, seni bugün daha önce hiç yaşamadığın büyük eğlenceler bekliyor!" dedi. Küçük çocuğun hızla yükselen ağlama isteğinin yavaş yavaş da olsa indiği anlarda birkaç metre gerideki saksılardan birine işaret bırakmayı yeni bitirmiş olan Korone'nin de aralarına katılışıyla çocuğun karamsar düşünceleri hızla uçup gitmiş ve yerini gülücükler saçan bir sevimlilik yumağı rolü doldurmuştu. Alpharian'ın "Bak, bu da benim kızım Korone..." demesine gerek kalmadan köpeğin tasmasındaki adına bakan akıllı bıdıkla birlikte yürümeye başlayan üçlünün rotalarını kestirmek çok da zor olmasa gerekirdi. Yersiz bir Muggle'ın Bakanlık birimlerine rapor edilmesini biliyordu adam Doğal olarak, yine de; daha önce hiç büyüyle karşılaşmamış küçük bir bilinci düşlerinde bile asla kuramayacağı bir Dünya içinde kısa bir serüvene sokmak şu an için daha mantıklı geliyordu. Bakanlık'ın soğuk odalarında, katı yüzlü memurlarıyla zaman geçirmesindense bu zararsız ve bir kez ele geçecek olanağı değerlendirmemek fazla büyük bir hata olurdu. Bakanlık kaçmıyordu ya? İlk durakları Mali-Phali-Ty-Co ve yanında gelecek olan Büyücedünya, bekle bu üçlüyü!
